พันธนาการ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่15

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 40.6k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ต.ค. 2560 22:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่15
แบบอักษร

"มองหน้ากวางทำไมเหรอคะ?" 


อัญญาดาและพยัคฆ์นั่งอยู่ที่หน้าบ้านพักชายทะเลก่อนที่อัญญาดาจะถามคนที่นอนตักเธอแล้วเอาแต่มองหน้าเธออยู่แบบนั้น


"หน้ากวางมีอะไรติดอยู่น่ะ" 


"อะไรเหรอคะ?" 

อัญญาดาถามก่อนจะลูบหาสิ่งที่ติดบนหน้าตัวเอง พยัคฆ์จึงเอื้อมมือมาลูบที่แก้มของเธอ


"ความรักของพี่ไง!!"


"....."  อัญญาดาอึ้งไปกับมุขบอกรักของเขาก่อนจะกลั้นหัวเราะไม่ไหว 


"หัวเราอะไร?" 


พยัคฆ์ถามเธอพลางทำหน้านิ่วคิ้วขมวดใส่เธอ แต่เธอไม่ยอมตอบเพียงแต่ยิ้มแล้วเอามือลูบคิ้วของเขาให้คลายขมวด เขาจึงจับมือเธอไปจูบก่อนจะมากุมไว้ที่อกแล้วหลับตาอย่างมีความสุข



อีกฝั่งที่คอนโดกลางใจเมืองกรุงเทพฯ

"กรี๊ดดดดด!! มีความสุขกันจริงนะ!! ฉันไม่ยอมหรอก!! ฉันจะทำให้แกออกไปจากชีวิตของเสือให้ได้!!" 


แคทรียาร้องกรี๊ดก่อนจะประกาศกร้าวเสียงดัง มือกำแน่นเมื่อเห็นรูปสวีทหวานของพยัคฆ์และอัญญาดาที่ชายทะเลที่เธอส่งคนให้ไปให้ตามดูทุกฝีก้าว 



ฝั่งทางที่บ้านของพยัคฆ์

กชสุมาเดินลงมาที่สวนหย่อมของบ้านก่อนจะเห็นเตชินกำลังทำอะไรสักอย่าง ก็แอบยืนดูเหมือนอย่างที่เคยทำ ก่อนจะตาโตเมื่อเตชินยืนขึ้นเต็มความสูง วันนี้เขาไม่ได้ใส่เสื้อ เป็นผลทำให้เธอเห็นสัดส่วน ร่างกายสมบูรณ์ด้วยมัดกล้าม และนั้นก็ทำให้เธอแก้มร้อนเห่อแดงทันที เธอจึงตัดสินใจจะเดินกลับแต่ถูกเขาทักขึ้นเสียก่อน 


"คุณหนูยิ้ม มาทำอะไรตรงนี้เหรอครับ?"


กชสุมายืนบิดไปบิดมาไม่ยอมหันหน้ากลับมาก่อนจะตอบเสียงห้วนๆ


"ก็นี้บ้านฉัน ฉันจะทำอะไรตรงไหนก็เรื่องของฉัน ฉันจำเป็นต้องบอกนายด้วยเหรอ" 


"พูดจาแบบนี้ไม่น่ารักเลยนะครับ!" คำพูดของชายหนุ่มทำให้เธอต้องหันหน้ากลับมาก่อนจะแหวใส่


"ไม่น่ารักก็ไม่ต้องรักสิ!! ใครสนล่ะ!" 


ปากบอกไปแบบนั้นแต่ใจจริงอยากจะให้ชายหนุ่มมารักกันจริงๆ เตชินมองหน้าหญิงสาวก่อนจะเดินไล่เธอให้ไปชิดกับต้นไม้


"นี้นายจะทำอะไรอ่ะ! ถอยออกไปเดี๋ยวนี้นะ!!" 


กชสุมาตะโกนเสียงดังแต่เขาไม่กลัวกลับเอามือยันกับต้นไม้ไว้เป็นสิ่งกีดขวางไม่ให้เธอหนี 


"ทำไม! ถ้าเป็นไอ้พวกเมื่อคืนคุณจะให้มันทำอะไรก็ได้รึไง!!" 

เขาถามด้วยเผลอแสดงความหวงไปไม่ได้ตั้งใจ แต่หญิงสาวกลับคิดว่าเขาพูดดูถูก


เพี๊ยะ!!

กชสุมาตบหน้าเขาฉาดใหญ่ ดวงตากลมโตแดงเรื่อหล่อไปด้วยน้ำใสๆ 


"ฉันไม่คิดเลยว่านายจะพูดดูถูกฉันแบบเนี๊ยะ!" 

เธอว่าก่อนจะผลักแขนเขาออกเพื่อจะเดินหนีแต่ถูกเขาจับแขนไว้แล้วกดไหล่แนบกับต้นไม้ไว้อย่างเดิม


"ปล่อยฉัน!" 

เธอพูดพร้อมมองหน้าเขาทั้งน้ำตา ก่อนที่เตชินจะใช้มือเกลี่ยน้ำตาออกจากพวงแก้มใสเบาๆ


"พี่ขอโทษ~ พี่ไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้น" เตชินใช้สรรพนามแทนตัวเองเหมือนเมื่อก่อนที่คุยกับเธอ 


"ไม่ต้องมาแทนตัวเองว่าพี่ แล้วก็ไม่ต้องขอโทษ เพราะนายได้พูดมันออกมาแล้ว!" เธอพูดที่ยังปนด้วยความเคืองโกรธ เตชินจึงพูดต่อ


"แต่ที่พี่พูดก็เพราะพี่หวงเรานะ รู้มั้ยถ้าเมื่อคืนพี่ช่วยเราไม่ได้พี่จะโกรธตัวเองแค่ไหน!!" กชสุมาฟังที่เขาพูดด้วยแววตาอึ้งๆ ไม่เข้าใจที่เขาพูดเท่าไหร่


"นายพูดอะไรของนาย! พูดจาไม่รู้เรื่อง นายจะหวงฉันทำไมมิทราบ!!" เธอพูดพลางกอดอกมองหน้าเขาอย่างต้องการรู้คำตอบ 


"เพราะพี่รักเราไง!!!"


กชสุมากระพริบตาถี่ๆ ทำหน้าตกใจ กับสิ่งที่ได้ยิน ก่อนจะส่ายหน้าเป็นพัลวัน


"มะ...ไม่จริง นายโกหก ฉันไม่เชื่อ! นายมีแฟนอยู่แล้วจะมาชอบฉันได้ยังไง!!" 


"พี่ไม่เคยมีแฟน!" เตชินปฏิเสธในสิ่งที่เธอพูด


"จะไม่มีได้ไงก็ผู้หญิงที่ชื่อลุลีนั้นไง!!..."

กชสุมารู้ตัวว่าพูดมากไปแต่คงไม่ทันแล้วเตชินได้ยินทุกคำ ก่อนจะเริ่มแซวหญิงสาว 


"นี้นอกจากจะทำตัวไม่น่ารักแล้วยังเป็นเด็กชอบแอบฟังอีกเหรอเนี้ยะเรา" 


"นี้นาย!! หรือว่านายจะปฏิเสธว่าผู้หญิงที่ชื่อลุลีนั้นไม่ใช่แฟนนาย" กชสุมาเงยหน้ากอดอกมองเขา 


"ใช่! เพราะลุลีไม่ใช่แฟนพี่ ลุลีเป็นน้องสาวพี่ต่างหาก" คำบอกของเขาทำเอาเธอเหวอไปเล็กน้อย ก่อนจะตั้งแง่ไม่เชื่อเขาต่อไป


"น้องสาว? ทำไมฉันถึงไม่เคยรู้เลยล่ะ!"


"ก็เราไม่ได้ถาม" คำตอบของเขาทำเอาเธอจิ๊ปากด้วยความกวนประสาทของเขา


"แล้วถ้าเป็นพี่น้องทำไมถึงพูดจาเหมือนกับแฟนกันซะขนาดนั้น" เธอยังคงถามต่อ


"นี้ที่ทำตัวเหินห่างพี่ไปเพราะเรื่องนี้สินะ" เขาบอก กชสุมาจึงหลบตาไม่ยอมสู้หน้าด้วยเขาจึงอธิบายต่อ


"จริงๆแล้ว พี่ตั้งใจพูดแบบนั้นเองแหระ พี่รู้อยู่แล้วว่าเราแอบฟังอยู่ พี่ก็เลยพูดให้เราเข้าใจแบบนั้นอ่ะ" 

เขามองตาเธอก่อนเธอจะถามด้วยความไม่เข้าใจทำไมเขาต้องทำแบบนั้น


"ทำไมต้องทำแบบนั้นคะ?"


"ก็เพราะพี่ไม่อยากยอมรับว่าพี่รักเรา และก็ให้เราตัดใจจากพี่ เพราะว่าพี่ก็เป็นแค่ลูกน้องคนหนึ่ง แล้วเราก็เหมือนเจ้านายของพี่อีกคนนอกจากคุณเสือ ฐานะของเรามันไกลเกินจนยากที่จะรักกันได้" 


"แล้วคิดว่าตอนนี้ไม่ยากเหรอคะ ไม่คิดว่ายิ้มจะเปลี่ยนใจไปชอบใครแล้วเหรอ" เธอเอียงคอถามเขาด้วยสีหน้าอมยิ้มที่มุมปากเลิกคิ้วขึ้น 


"พี่ถึงต้องรีบบอกนี้ไง กลัวเราจะเปลี่ยนใจเสียก่อน" เตชินพูดเขินๆช้อนตามองหน้าเธอ 


"จะเปลี่ยนใจก็ตรงที่รู้ว่าโดนหลอกให้เข้าใจผิดว่ามีแฟนแล้วนี้แหระ! ไอ้คนนิสัยไม่ดี! รู้มั้ยว่ายิ้มเสียใจแค่ไหน! ที่คิดว่าพี่มีคนรักอยู่แล้ว!! คนบ้าๆๆๆ" 


กชสุมาพูดไปทุบอกเตชินไปส่วนเขาก็เดินถอยหลังหนีกำปั้นน้อยๆ ก่อนจะเผลอสะดุดหงายหลังทำให้เขาเผลอดึงเธอล้มลงมาด้วย


"ว้ายย!!" 


กชสุมาหลับตาปี๋ร้องเสียงดังด้วยความตกใจตอนล้ม ก่อนจะลืมตาขึ้นมองเห็นว่าตัวเองนอนทับอยู่บนตัวของเตชินก็จะลุกขึ้นแต่เขากลับกอดเอวเธอไว้ 


"นี้พี่เตชิน! ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ ปล่อยสิ!!"


เขาไม่ยอมปล่อยกลับยิ่งรัดเธอแน่นขึ้น กชสุมาจึงหยุดดิ้นก่อนจะมองหน้าเขานิ่งๆปากคว่ำให้


"เป็นแฟนกันนะ!" เขาตัดสินใจถามเธอไปตรงๆ 


"แล้วไม่กลัวแล้วเหรอคะ ว่าฐานะของเรามันจะเป็นอุปสรรคในความรักของเราอ่ะ" กชสุมาถามเพื่อความแน่ใจ


"ถึงกลัว พี่ก็จะไม่หนีแล้วเพราะพี่มีเราอยู่ข้างๆ พี่พร้อมที่จะยอมรับมันและกล้าเผชิญกับมันถ้ามันมาถึง!!" คำพูดที่หนักแน่นสายตาที่มั่นคงทำให้กชสุมาแน่ใจก่อนจะพยักหน้ารับ


"ก็ได้~ แต่ตอนนี้ปล่อยก่อนได้มั้ยอ่า เขินจะตายอยู่แล้วเนี้ยะ~ ไปใส่เสื้อได้แล้ว!!" 


 กสุมาร้องบอกพลางทำสีหน้าขอร้องแกมเขินไปพร้อมกัน  เตชินหัวเราะก่อนจะจับให้เธอลุกขึ้นแล้วเดินไปหยิบเสื้อที่พาดไว้ที่กิ่งไม้มาสวมแล้วเดินตามเธอไป 



1เดือนต่อมา

"มาแล้วค่ะ กาแฟหอมกรุ่นๆ นี้ค่ะท่านประธาน" เลขาสาวนำกาแฟเข้ามาเสิร์ฟพยัคฆ์ก่อนจะวนมาให้กับอัญญาดาอีกคน


"นี้ค่ะพี่กวาง เอ๋ชงเองกับมือเลยนะคะ เหมือนที่พี่กวางบอกเป๊ะกาแฟ2 น้ำตาล2 โนคอฟฟี่เมต ถูกต้องมั้ยคะ!" 


"จร้ะ!" อัญญาดายิ้มให้กับเลขาสาวคนนี้ที่สนิทกับเธอตั้งแต่เธอเข้ามาทำงานกับพยัคฆ์ 


"พี่กวางชิมหน่อยสิคะ เอ๋จะได้รู้ว่ามันโอเคมั้ยอ่ะค่ะ"


 เลขาสาวเชียร์ให้เธอชิมกาแฟที่ตนเป็นคนชง อัญญาดาส่งยิ้มให้กับพยัคฆ์สองคนในความกระตือรือร้นของเลขาคนนี้ เธอจึงหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาเพื่อจะดื่มแต่แต่กลับรู้สึกว่ากลิ่นมันแปลกๆ ไม่ค่อยชวนอยากดื่มสักนิด แต่ต้องดื่มเพราะกลัวคนชงจะเสียน้ำใจ เมื่อกลืนลงคอเธอรู้สึกเหมือนอะไรมาตีกันอยู่ที่คอแต่ต้องกลืนมันกลับลงไปก่อนจะส่งยิ้มให้เลขาที่ยืนมองอยู่


"รสชาติดีมากเลย กลับไปทำงานได้แล้วนะ" 


"ค่ะ!!" 


เลขาสาวยิ้มรับกว้างก่อนจะขอตัวไปทำงานต่อ  อัญญาดาจึงลุกขึ้นเพื่อจะไปเข้าห้องน้ำ แต่ก็ต้องทรุดลงเมื่อรู้สึกวิงเวียนหน้ามืด 


"กวาง!!" พยัคฆ์รีบลุกมาดูก่อนจะพยุงให้หญิงสาวลุกขึ้นนั่งพักที่เก้าอี้ 


"เป็นอะไรหรือเปล่า ไม่สบายเหรอ??" 


"ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ แค่หน้ามืดเฉยๆ สงสัยจะลุกเร็วไป" เธอตอบเขา


"แต่พี่ว่าหน้าเราดูซีดๆ กลับไปพักที่บ้านดีกว่า เดี๋ยวพี่ไปส่ง" พยัคฆ์ลูบผมเธอเบาๆพร้อมบอกเธอให้กลับบ้าน


"เอ่อไม่ต้องหรอกค่ะ เดี๋ยวกวางกลับเองดีกว่า พี่เสือต้องเข้าประชุม เดี๋ยวจะกลับมาไม่ทัน"


"แต่ว่า..."


"เถอะค่ะ กวางกลับได้ไม่เป็นไรหรอก" 


อัญญาดายิ้มให้เขาจึงยอมตกลงก่อนจะให้เตชินขับรถมารับเธอกลับบ้าน 


"เอ่อ...คุณเตชินช่วยพากวางไปโรงพยาบาลก่อนได้มั้ยคะ!"


"คุณกวางไม่สบายเหรอครับ"


"คือ...กวางจะไปตรวจอะไรนิดหน่อยอ่ะค่ะ" เธอบอกไปก่อนที่เตชินจะพยักหน้าแล้วขับรถไปโรงพยาบาล 



แผนกสูตินรีเวช

"ผลตรวจพบว่า..คุณอัญญาดาตั้งครรภ์ได้หกสัปดาห์แล้วค่ะ ยินดีด้วยนะคะ ว่าที่คุณแม่คนใหม่" 


คุณหมอสาวบอกผลตรวจด้วยความยินดี อัญญาดาที่ฟังคำที่หมอบอกก็ตื้นตัน ดีใจก่อนจะลูบหน้าท้องตัวเองเบาๆ 


"เดี๋ยวหมอจะจัดยาแก้คลื่นไส้อาเจียน แก้วิงเวียนให้นะคะ แล้วก็คุณอัญญาดาต้องระมัดระวังหน่อยนะคะระยะนี้อย่าทำอะไรหักโหม อย่ายกของหนักๆหรือทำอะไรที่กระทบกระเทือนบริเวณท้องเพราะอาจจะเสี่ยงต่อการแท้งได้ค่ะ" 


"ขอบคุณนะคะคุณหมอ" 


อัญญาดายกมือไหว้ขอบคุณก่อนจะเดินออกมาจากห้องตรวจด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ส่วนเตชินที่รออยู่ข้างนอกก็รีบเดินเข้ามาถามอาการ


"คุณหมอว่ายังไงบ้างเหรอครับคุณกวาง"


"คุณเตชินคะ ฉันดีใจที่สุดเลย" เธอจับมือเตชิก่อนจะบอกกับเขาด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้ม


"ดีใจ? เรื่องอะไรเหรครับ??"


"ฉันท้องค่ะ! ฉันท้องได้เดือนกว่าๆแล้ว" 


"คุณกวางท้อง!! โอะ! คุณกวางท้อง! ให้ผมโทรบอกเจ้านายมั้ยครับ!! ผมว่าเจ้านายต้องดีใจแน่ๆเลย" เตชินรีบเสนอด้วยความยินดีแต่เธอห้ามไว้ก่อน


"อย่าพึ่งเลยค่ะคุณเตชิน เอาไว้กวางบอกเองดีกว่า กวางอยากเป็นคนบอกเค้าเองน่ะค่ะ" 


"อ่อ...เอาอย่านั้นก็ได้ครับ แต่ผมขออนุญาตบอกคุณยิ้มนะครับ"


 อัญญาดาพยักหน้าก่อนจะกำชับให้เขาบอกกชสุมาว่าเก็บเป็นความลับอย่าพึ่งบอกใคร 



"หึ! ท้องอย่างนั้นเหรอ ดี! ไอ้เด็กนรกแกได้มีพ่อใหม่เป็นขโยงแน่!!" 


สายตาเกลียดเเค้นชิงชังส่อให้เห็นในแววตาของแคทรียา ก่อนที่เธอจะโทรหาใครบางคนแล้ววางสายลงพร้อมกับรอยยิ้มอย่างผู้ชนะ 




​++++++++++++++++++++++++++++++++

​มาแล้ววววเค้าขอโทษอย่าสุดซึ้งที่ไม่ได้มาต่อเรื่องนี้ มัวแต่ไปอัพเรื่องผัวแฝดอยู่ ข้าน้อยขออภัย ข้าน้อยยอมรับผิด 🙏🙏 ข้าน้อยจะแก้ตัวด้วยการลงเรื่องนี้ตลอดสามวันเลยยย(จ.-พ.) แล้วเจอกันนะตัว 😄😘

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น