Ranichat

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 13 : ใครมันมาเล่นตลกกับชีวิตหนูเกล!

ชื่อตอน : บทที่ 13 : ใครมันมาเล่นตลกกับชีวิตหนูเกล!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.2k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ต.ค. 2560 12:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 13 : ใครมันมาเล่นตลกกับชีวิตหนูเกล!
แบบอักษร


หญิงสาวตื่นเช้ามาด้วยความงัวเงีย พ่อเลี้ยงนะพ่อเลี้ยง! เล่นอะไรไม่รู้ นอนไม่หลับกันเลยทีเดียว ฮือ นี่ถ้าขอบตาดำขึ้นมาจะโกรธแทนงอนแล้วนะ!

วันนี้เกลินสวมชุดเอื๊ยมยีนขาสั้นเข้ารูปเน้นสะโพกสวยและขาเรียวยาวของหญิงสาวให้น่ามองที่สุด เสื้อแขนตุ๊กตาสีฟ้าที่สวมใส่พอดีตัว ใบหน้าที่ทาเพียงครีมบำรุงกับลิปมันสีชมพูอ่อนๆ ปราศจากเครื่องสำอางค์ใดๆ ผมที่ถูกถักเปียไว้ลวกๆทั้งสองข้างเดินลงมาจากชั้นสองของตัวบ้าน ผ่านห้องทำงานของกวินทร์ก็หยุดยืนอยู่หน้าห้อง

“ตู้หูวววว เด็กสาวที่ไหนมาอยู่ในบ้านของพ่อเลี้ยงครับเนี่ย สวยน่ารักซะไม่มีที่ติจริงๆ” แสบนึกเอ่ยแซวเกลิน ทำให้คนนั่งก้มหน้าอ่านเอกสารอยู่ถึงกับเงยหน้าขึ้นมา สายตาจับจ้องไปที่หน้าประตู แต่ก็รีบหันมาทางแสบอย่างนึกโมโหคนเป็นลูกน้อง

“ไอ้แสบ! ฉันให้แกมารับเอกสารไปแจกแจงงานให้ผู้จัดการฝ่ายต่างๆ ไม่ได้มาให้เหล่สาว” คนเป็นนายต่อว่าเสียงเข้ม

“แสบพูดดี หนูเกลมีรางวัล” คนถูกยอยิ้มให้แสบอย่างเป็นมิตร ไม่สนสิ่งที่กวินทร์พูดสักนิด

“ให้อะไรหรอครับคุณเกลิน” แสบก็เช่นกัน ไม่สนใจสิ่งที่นายตนว่า มีเกลินหนุนหลังซะอย่าง

“อะไรดีน้า ยกไข่ต้มให้ดีไหม” เกลินยิ้มแป้นออกมาเมื่อนึกถึงว่าถ้าแสบกับไข่ต้มคบกัน

“ฮึย ไม่เอาหรอกครับ กลัวจะได้ตายก่อนแก่” แสบยกมือปฏิเสธทันควัน

“จะคุยกันอีกนานไหม เอ้า! ไอ้แสบ เอาเอกสารแล้วออกไปได้แล้ว อยู่นานรกหูรกตา” กวินทร์โยนเอกสารลงบนโต๊ะอย่างไม่สบอารมณ์

“ครับๆ ไม่คุยแล้วครับ รู้แล้วครับว่าหวง” แสบรีบโกยกองแฟ้มจากโต๊ะขึ้นมาถือ

“ไม่ได้หวง รำคาญ!” กวินทร์ตวัดหางตาไปทางแสบ คนถูกมองยืนตัวสั่น ว่าแล้วก็รีบออกไปดีกว่า ไม่งั้นหัวได้ขาดแน่ โว๊ะ หึงแล้วทำเป็นดุ แสบกลัวแล้วครับพ่อเลี้ยง

“โมโหแต่เช้าจังค่ะ แสบเค้าก็ไม่ได้ทำอะไรผิดซะหน่อย” เกลินว่าแล้วเดินเข้ามาในห้องทำงาน หยุดยืนหน้าโต๊ะกวินทร์

“วันนี้แต่งตัวอะไรของเธออีก” รู้อยู่ว่าเป็นคนมีแฟชั่นในหัวใจ แต่อยู่ที่ไร่เค้าไม่จำเป็นต้องแต่งตัวสวยให้มากมาย

“อ้าว นี่ไม่ได้แปลกอะไรเลยนะคะ คนทั่วไปเค้าก็ใส่กัน” มันแปลกตรงไหน ก็พยายามแต่งตัวให้สบายๆที่สุดแล้ว

“เฮ้อ พูดไปเธอก็ไม่เข้าใจ” ว่าหวง คำหลังไม่ได้เอ่ยออกไป ยังไม่อยากจะยอมรับว่ามีความรู้สึกดีๆให้คนตรงหน้าเท่าไหร่ เพราะเธอพึ่งมาไม่กี่วันเอง อะไรจะชอบคนๆนึงได้รวดเร็วขนาดนี้

“ไปทานข้าวไป ป้าสาธรเตรียมให้แล้ว”

“พ่อเลี้ยงไม่ทานด้วยกันหรือคะ”

“ฉันทานไม่ลง เธอไปทานเถอะ” คำสรรพนามที่กลับมาเป็นปกติทำให้เกลินนึกหัวร้อน!

“ค่ะ!” หญิงสาวกระแทกเสียงแล้วเดินออกไปทันที สุดท้ายก็แค่แกล้งเธอเล่น เชอะ!



ทั้งสองออกมาจากเรือนมุ่งหน้าไปยังรีสอร์ตของไร่กวินทร์ทันที วันนี้อากาศสดใส ถ้าได้มาเที่ยวพักผ่อนกับครอบครัวอันเป็นที่รักในบรรยากาศแบบนี้คงนอนตายตาหลับน่าดู นี่ผ่านมาไม่กี่วันก็คิดถึงคนที่บ้านเสียแล้ว ถึงแม้ว่าอยู่ที่นี่จะสนุกมากแค่ไหน แต่ก็รู้สึกเหมือนเป็นคนนอกอยู่เรื่อยเพราะเข้ามาในฐานะลูกหนี้ คนที่ตั้งใจจะมาทำให้ลืมแฟนเก่าก็ไม่เห็นมีทีท่าโอนอ่อนต่อแผนการของเธอเลย อาจจะมีบ้าง แต่ก็เหมือนจะเป็นการแกล้งเกลินเพียงเท่านั้น โอ้ย อะไรมันจะน่าเบื่อได้ขนาดนี้!

“สวัสดีค่ะคุณกวินทร์” พนักงานหน้าเคาว์เตอร์ยกมือไหว้อย่างสวยงามให้กับคนเป็นเจ้ารีสอร์ตแห่งนี้

“ผมเอาพนักงานใหม่มาฝาก” กวินทร์รีบบอกจุดประสงค์ทันที

“ไม่ทราบว่าคุณกวินทร์จะให้ทำในตำแหน่งอะไรดีคะ”

‘ไม่เอาแม่บ้าน ไม่เอาแม่บ้าน ไม่เอาแม่บ้าน’ คนยื่นด้านหลังได้แต่ภาวนาในใจ เรื่องอะไรจะให้ไปทำความสะอาดห้องหล่ะ หนูเกลไม่เอาแม่บ้านนะพ่อเลี้ยง!

“ให้ทำงานที่ห้องอาหารแล้วกัน เป็นพนักงานเสิร์ฟ” กวินทร์รู้ว่าคนด้านหลังนั่นน่าจะถนัดภาษาเพราะพ่อของตนก็บอกอยู่ว่าเจ้าหล่อนมาจากอังกฤษ แล้วแขกที่มาพักส่วนใหญ่ก็เป็นชาวต่างชาติ คงไม่มีปัญหาอะไร

‘เยส! รอดแล้ว’ กำมือยกขึ้นเป็นการบอกว่าสิ่งที่อธิฐานสำเร็จ

“ให้ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าไป” ชายหนุ่มเอ่ย

“เกรงว่าจะเป็นตอนนี้ไม่ได้ค่ะ เพราะรีสอร์ตเราไม่มีใครหุ่นแบบคุณคนนี้เลย” ก็ใช่สิ เกลินสูงซะขนาดนี้ ดีนะที่กวินทร์และคนที่เกลินรู้จักสูงกัน ไม่งั้นได้คิดว่าโลกนี้มีแต่คนเตี้ยแน่ๆ

“หนูเกลว่าชุดหนูเกลก็ไม่ได้แย่อะไรนะคะ เอาชุดนี้ก่อนก็ได้” จากที่ฟังๆอยู่ก็ขอออกความคิดเห็นบ้าง

“ไม่ได้!” เรื่องอะไรจะให้เกลินเดินอวดขาสวยๆนี่

“แล้วจะให้ทำยังไงคะ” เกลินว่าพร้อมมองหน้าคนเอาแต่ใจ เรื่องมากจริงๆ

“เฮ้อ” ถอนหายใจยาวเป็นเชิงยอมแพ้ หมดหนทางจริงๆ

“พรุ่งนี้จัดหาชุดของเกลินให้เรียบร้อย” หันไปสั่งพนักงาน

“ได้ค่ะ”


ฝากเกลินไว้เป็นพนักงานที่ห้องอาหารเรียบแล้วก็ขอตัวไปทำงานที่ไร่ต่อ ยังมีงานให้กวินทร์ทำจนล้นมือ ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมยอมทิ้งเวลางานของตนมาคอยจัดการเรื่องของลูกหนี้ของคนเป็นพ่อคนนี้

เวลาล่วงเลยผ่านไปจนถึงเย็นซึ่งครัวก็ใกล้จะปิดแล้ว วันนี้เกลินได้รับความเอ็นดูจากเพื่อนร่วมงานเพราะหญิงสาวทำงานอย่างไม่มีทีท่าว่าจะเบื่อหรือเหนื่อยโดยไม่บ่นสักคำ กระตือรือร้นในการทำงานจนตอนนี้เหลือลูกค้าไม่กี่ท่านก็จะปิดห้องอาหารแล้ว

“สวัสดีค่ะ วันนี้คุณผู้ชายจะรับประทานอะไรดีคะ” เกลินเอ่ยเป็นภาษาอังกฤษสำเนียงเป๊ะพร้อมส่งยิ้มหวานให้กับฝรั่งรูปร่างอ้วนท้วมที่นั่งอยู่ตรงหน้าพร้อมยื่นรายการอาหารให้

“วันนี้มีอะไรแนะนำบ้างครับ” ตอบกลับมาเป็นภาษาอังกฤษสำเนียงอเมริกันสายตาของชายร่างท้วมมองเกลินอย่างเจ้าเล่ห์

“วันนี้มีแกงฮังเล และข้าวซอยไก่ค่ะ รับไหมคะ” มองอยู่นั่นแหละ จะสั่งอะไรก็รีบสั่งเจ้าค่ะ

“งั้นเอาข้าวซอยไก่แล้วกัน”

“ไม่ทราบว่าจะรับเครื่องดื่มเป็นอะไรคะ”

“เอาไวน์องุ่นแดงแล้วกัน”

“ข้าวซอยหนึ่งที่ แล้วก็ไวน์องุ่นแดงหนึ่งที่นะคะ” เกลินทวนรายการอาหารให้แน่ใจมือจรดปากกาลงบนกระดาษ

“เดี๋ยวก่อน เติมน้ำให้ผมหน่อย” ชายร่างท้วมกล่าว

“คะ” เกลินเงยหน้าขึ้นมา อะไรกัน น้ำในแก้วก็เกินครึ่ง จะให้เติมอีกทำไมกัน

“ผมบอกว่าเติมน้ำให้ผมหน่อย” มือยกไปชี้ที่แก้วน้ำหน้าตน

“อ๋อได้ค่ะ” ถึงจะงงๆก็เดินไปที่เคาว์เตอร์ปักกระดาษลงไปตรงที่สั่งอาหาร แต่ไม่วายเดินไปหยิบเหยือกน้ำ

“ขออนุญาตนะคะ” เกลินเอื้อมไปหยิบแก้วน้ำแต่มือหนากลับคว้ามือของเกลินมา

“ปล่อยนะคะ” เกลินยิ้มอย่างแหย่ๆพลางดึงมือออกแต่กลับไม่ออก

“ที่นี่เค้ามีพนักงานสวยขนาดนี้เลยหรอครับ” ฝรั่งร่างท้วมมองตั้งแต่ขาหญิงสาวไล่จนถึงใบหน้าสวยด้วยสายตาที่อยากจะตะครุบคนตรงหน้า

“ปล่อยค่ะ” เสียงเกลินเริ่มแข็งขึ้น

“สนใจที่จะมาทำงานที่สบายๆไหมครับ” เริ่มจากมือลูบไล่ขึ้นมาตามแขนขาว

“ฉันขอพูดเป็นครั้งสุดท้าย และจะไม่มีครั้งที่สามนะคะ” สาวสวยยังคงส่งยิ้มให้เหมือนกับจะบอกว่าอยากลองดีหรือคะ

“ไม่เอาหน่าคนสวย อย่าเล่นตัว แค่นี้ฉันก็สนใจมากพอแล้ว”

“งั้นขออนุญาตนะคะ” เกลินไม่พูดเปล่า ไม่รอให้ถูกอนุญาต สะบัดมือที่ถูกกุม มืออีกข้างที่ถือเหยือกน้ำนั้นสาดไปยังใบหน้าของฝรั่งจนเปียกชุ่ม

“ถ้ายังไม่เลิกดูถูกคนอื่น ฉันจะเอาเหยือกน้ำนี้นี่แหละฟาดไปที่ปากของคุณ” เกลินไม่ได้ขู่! เธอกล้าทำจริง ยกเหยือกน้ำที่ทำมาจากแก้วขึ้น

“หล่อนเป็นใคร รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร!” ฝรั่งกล่าวขู่

“ฉันไม่จำเป็นต้องอธิบายว่าฉันเป็นใคร และไม่อยากทราบด้วยค่ะว่าคุณเป็นใคร คุณจะเป็นใครมาจากไหนมันไม่สำคัญ แต่ที่สำคัญคือคุณไม่ควรไปดูถูกใครเช่นนี้ จะยากดีมีจนก็ไม่ควรไปดูถูกเขา” สิ้นคำของหญิงสาว ชายร่างท้วมโมโห ง้างมือลงฟาดบนหน้าสวย

เพี๊ยะ หน้าของเกลินหันตามแรงนั้น หน้าขึ้นริ้วแดงๆ พนักงานที่ยืนดูเหตการณ์ในตอนแรกไม่กล้าเข้ามาช่วย แต่เห็นทีท่าว่าจะไม่ดีแล้วจึงรีบวิ่งเข้ามา

“เชิญคุณออกไปได้แล้วค่ะ ไม่งั้นฉันจะโทรแจ้งความ! ” ผู้จัดการห้องอาหารเอ่ย

“ผมไม่ออก ผมจะคุยกับเจ้าของรีสอร์ตนี้ พนักงานคนนี้ดูถูกผม” ไม่ยอมง่ายๆ เรื่องอะไรจะยอม

“ผมนี่แหละเจ้าของที่นี่ มีอะไรครับ” กวินทร์ที่ตอนแรกว่าจะเข้ามารับเกลินกลับต้องรีบเร่งฝีเท้าเข้ามาในห้องอาหารเมื่อได้ยินเสียงดังเอะอะโวยวายมาจากห้องอาหาร

“ผู้หญิงคนนี้เค้าดูถูกผม” ชายตัวโตชี้นิ้วไปที่เกลินที่ตอนนี้ยืนหน้าแดงจากการถูกทำร้ายอยู่

“เธอทำอะไร” กวินทร์เมื่อเห็นใบหน้าของหญิงสาวที่ขึ้นริ้วแดงๆเป็นรอยนิ้วมือก็คงจะพอเดาสถานะการณ์ได้ถามออกไปอย่างเสียงเยือกเย็นที่พยายามข่มความโกรธไว้

“เออ…คือ คือเธอสาดน้ำใส่ผม แถมขู่ว่าจะเอาแจกันมาฟาดผม” พูดออกมาเสียงตะกุกตะกัก

“แล้วคุณคิดว่าทำไมเธอถึงทำเช่นนั้น” ขอเค้นคำตอบจากคนตรงหน้า

“ผมจะไปรู้เรอะ ยังไงคุณต้องจัดการให้ผม”

“เค้าพยายามจะลวนลามเกลินค่ะ” หนึ่งในพนักงานหญิงของห้องอาหารกล่าวขึ้น ทนไม่ไหวแล้ว ไอ้ฝรั่งขี้นกนี่ตอแหลได้โล่จริงๆ

“อย่ามาใส่ร้ายกันนะ ฉันไม่พิษสวาทพวกเธอหรอก พวกเดียวกันก็จะเข้าข้างกัน ไม่รู้แหละ คุณต้องจัดการให้ผม” ยังไม่คิดที่จะยอมง่ายๆ

“ครับเดี๋ยวผมจัดการให้” สิ้นคำพูด กวินทร์ปล่อยมัดไปให้คนพูดเท็จอย่างหนักทันที เพียงหมัดเดียวก็ทำให้เลือดกำเดาไหลได้

“พวกคุณทำร้ายผม ผมจะเอาเรื่องพวกคุณ!”

“เชิญ! จะไปฟ้องใครก็เชิญ! แค่นี้มันยังน้อยไปสำหรับแก! ออกไปจากที่นี่ ก่อนที่ฉันจะเอาตำรวจมาลากแกออกไป!” อดทนจนถึงขีดสิ้นสุด ตะคอกออกไปจนสุดเสียง

“หึ! แกมีหลักฐานอะไรมาเอาผิดฉัน!”

“เยอะแยะ” กวินทร์พูดเพียงเท่านี้ มือชี้ไปที่กล้องวงจรปิดที่มุมห้องอาหาร

“ฝากไว้ก่อนเถอะแก!” มองมาที่หน้าของเกลินอย่างอาฆาต รีบเดินออกไปทันที

“หนูเกล…” คนเป็นเจ้าของรีสอร์ตรีบพุ่งตัวมาที่หญิงสาวทันทีด้วยความเป็นห่วง

“กลับกันเถอะค่ะ หนูเกลเหนื่อย” ใบหน้าเกลินตอนนี้มันชาเสียจนไร้ความรู้สึกแต่ดวงตากลับคลอไปด้วยน้ำตาทั้งสองหน่วย ว่าแล้วก็เดินนำกวินทร์มาที่รถทันที ชีวิตหนูเกลมันน่าตลกสิ้นดี!




พี่กวินทร์ขาาาาา ปลอบหนูเกลที หนูเกลเหนื่อยยยย55555


มาแล้วๆ อยากจะบอกว่าขอบคุณทุกคอมเม้นต์ที่มีให้นะคะ มีกำลังใจมากๆ

สามารถคอมเม้นต์บอกได้ทุกเรื่องนะคะ ยินดีรับฟังค่า 💚💚💚💚💚

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น