nawa

สวัสดีค่ะ ถ้าใครหลงเข้ามาแล้วอย่ากดผ่าน ลองอ่านสักตอนก่อนนะคะ นิยายของNawa อินดี้ที่ไม่ได้มีดีแค่เรื่องลึกลับ

ชื่อตอน : ปลุกผี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 29.1k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ต.ค. 2560 19:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ปลุกผี
แบบอักษร

บทที่24

การตามหาพิมพลอยเสียเวลาเป็นอย่างมาก เพราะต้องคอยดูซากศพที่เผาในเชิงตะกอนให้ไหม้หมดเสียก่อน เพราะกลัวไฟจะลามจนเกิดไฟป่าได้ ทั้งห้าคนเดินมาได้อีกไม่เท่าไรก็ใกล้ค่ำเสียแล้ว อูเลบอกให้พักตั้งแคมป์กันก่อน เดินทางกลางคืนอันตรายมากในป่าแถบนี้ คะฉิ่น อูเล และอาเชแยกย้ายกันหาฟืนหุงหาอาหารอย่างคล่องแคล่วสมกับเป็นลูกไพร นรินทร์คว้าปืนประจำกายชวนปกรณ์ออกลาดตระเวนใกล้ๆหาร่องรอยของหญิงสาวและเจ้าผีร้าย

แดดสีส้มแกมแดงในยามเย็นลมหนาวเริ่มพัดผ่านทั้งที่เมื่อเช้าอากาศร้อนอบอ้าวทั้งหมด ปกรณ์ปลดกระดุมเสื้อทหารออกสองเม็ดระบายความร้อนในร่างกายก่อนรีบสาวเท้าเดินตามหลังผู้หมวดหนุ่มไป นรินทร์ก้มมองตามพื้นหารอยเท้า แต่ไม่พบวี่แว่ว ชายหนุ่มเริ่มท้อใจ ขอให้เขาคิดผิดขอให้ตอนนี้พิมพลอยรอเขาอยู่ที่บ้าน แต่ก็ทำได้แค่เพียงคิดชายหนุ่มถอนหายใจลึก

"พี่นะได้ยินเสียงอะไรไหม"ปกรณ์เดินมาชิดหลังชายหนุ่มการอยู่ด้วยกันแค่สองคนทำให้เรียกแบบสนิทไม่ต้องลำดับยศได้

"ไม่เห็นได้ยินเลย เอ็งหูฟาดไปไหมไอ้กรณ์"

"ไม่พี่ผมได้ยินจริงๆเสียงผู้หญิงหัวเราะ"

"ใครจะมาหัวเราะกลางป่า ไอ้บ้า"นรินทร์พลักปกรณ์ออกห่างแต่คนโดนพลักไม่ยอมไป กระโดดมาเกาะแขนเขาเหมือนเดิม

"ไอ้กรณ์ กลัวอะไรว่ะเป็นทหารนะเว้ย"

"เป็นทหารเขาไม่ได้ให้สู้รบกับผีนิพี่"

"ผีที่ไหนมี ไม่มีไม่เห็นไม่ยินเลย"นรินทร์เองก็ได้ยินเช่นกันแต่จำต้องโกหกเพื่อไม่ให้รุ่นน้องประสาทเสียหนีเตลิดไป

"พี่นะ กลับเถอะไปหาพวกชาวบ้านกัน"ปกรณ์ดึงแขนนรินทร์ไม่ให้เดินต่อเมื่อชายหนุ่มส่องไฟฉายไปยังที่มาของเสียง

"ไป กลับก็กลับ ไอ้ตาขาว"นรินทร์หันหลังเดินกลับ ปกรณ์รีบวิ่งตามเสียงหัวเราะยังลอยตามลงไล่หลังมา

นรินทร์นั่งลงที่ข้างกองไฟ คะฉิ่นหุงข้าวใส่หม้อสนามน้ำเดือดพอดีจึงยกหม้อรินน้ำข้าวส่งให้นรินทร์

"เจออะไรบ้างไหมนายทหาร"อูเลถามขึ้น

"เจอสิเสียงผู้หญิงหัวเราะน่ากลัวมาก"ปกรณ์แทรกขึ้น

"เพ้อเจ้อน่ะไอ้กรณ์"นรินทร์ปราม แต่คะฉิ่นอยากรู้อยากเห็นขยับมาใกล้ปกรณ์ซุบซิบไต่ถามเหตุการณ์กันสองคน

"อูเลผมมีเรื่องปรึกษาครับ"ทั้งสองเดินออกมาปรึกษากัน

"ผมไม่รู้ว่าควรหาพิมพลอยต่อยังไงดี มันตันไปหมด ไม่มีร่องรอยอะไรเลย"นรินทร์หน้าเครียดเป็นกังวล

"ไม่ต้องห่วงนายทหาร อูเลว่าจะมาขออนุญาติพอดีเห็นนายทหารคนโน้นบอกได้ยินเสียงหัวเราะมันดังอยู่ใกล้ๆว่าจะปลุกมันมาถามหาหมอสักหน่อย"

"ปลุกอะไรอูเล"

"ปลุกผีไงนายทหาร ผีโพลงผีพรายแถวนี้แหละเรียกมันมาถามให้หมด"

"ทำได้หรออูเล"

"ฮะฮ่า คอยดูคืนนี้แล้วกันนายทหารอูเลจอมขลังเวทย์มาเอง"อูเลบอกอย่างมั่นอกมั่นใจ

กลางดึกหลังจากทานข้าวเย็น ทุกคนล้อมวงมาดูพิธีปลุกผีของอูเล ตาเฒ่าเอาขี้เถาสีขาวโรยรอบๆเป็นวงกลมใหญ่ให้ทุกคนนั่งในวง สวดบริกรรมคาถาพึมพำอยู่ในลำคอ ทุกคนตั้งหน้าตั้งตาดู อูเลยกมีดพร้าขึ้นลงดินเสียงกรี๊ดร้องแหลมแสบแก้วหูดังขึ้น

ร่างของหญิงสาวนางหนึ่งเดินออกมาจากแนวป่าทึบ หน้านวลขาวปากแดงจิ้มลิ้มดูอายุประมาณ16-17ปี ผมยาวสยายถึงก้นมีเพียงใบไม้หลายใบปิดบังกันอุจาดตา หน้างามงอง่ำด้วยความโกรธ

"พวกพี่ทำหนูทำไมจ้ะ หนูเจ็บ"หญิงสาวทำหน้าเจ็บปวดแอ่นอกใหญ่เกินตัวให้ดูรอยแผลมีดบาด จนคะฉิ่นกับปกรณ์ตาโต

"อย่ามาอ่อยกูอีผีพราย มึงไปทำงานให้กูเดี๋ยวนี้ก่อนที่จะเจ็บหนัก"

"โอ๊ย รู้ทันอีกหนูไม่เล่นด้วยแล้ว"นางผีพรายกระทืบเท้าเหมือนเด็กที่ไม่พอใจ แผลอกค่อยๆสมานหายไป

"จะให้หนูทำอะไรก็ว่ามาสิ เร็วๆด้วยหนูหิว"นางพรายเร่ง ยืนเท้าสะเอวจ้องมอง

"เอาคนนั้นนะท่าทางจะอร่อย"นางผีพรายชี้นิ้วไปทางปกรณ์ หน้าขาวๆของปกรณ์ซีดจัด ส่ายหัวปฎิเสธ

"อย่าลีลามึงไปดูสิมีผู้หญิงอยู่ในป่าไหม"อูเลสั่งเสียงเข้ม นางผีพรายหายวับไปกับตา นรินทร์นั่งเงียบสิ่งที่เห็นเมื่อกี้คืออะไร ผีมีจริงๆหรือ

พิมพลอยนอนสลบไปนานเท่าไรไม่ทราบ แต่รู้สึกตัวตื่นเพราะเสียงหัวเราะคิกคักของผู้หญิงดังอยู่ข้างหู

"แม่คนนี้หรือเปล่าน๊า คิคิ "ดวงหน้าขาวยื่นมาใกล้พิมพลอย แววตาภายในไร้แสงสะท้อนทำให้พิมพลอยต้องผงะหนี 

"จะกลัวอะไรยะ เดี๋ยวหนูมานะ"ร่างเกือบเปลือยของสาวน้อยตรงหน้าหายไป พิมพลอยขยี้ตา สงสัยเธอจะเหนื่อยจนเพ้อ

"หน้าตาแบบนี้หรือเปล่าจ้ะ"เสียงพรายสาวดังขึ้น หน้าของผีพรายสาวกลับกลายเป็นใบหน้าของพิมพลอย

"อย่ามองนะ"นรินทร์ตะโกนลั่นทุกคนในวงสะดุ้งตกใจ เพราะไม่ใช่นางผีพรายจะเปลี่ยนหน้าเป็นพิมพลอยเท่านั้นยังเปลี่ยนร่างเหมือนเธอด้วยแถมยังเปลือยเปล่า นรินทร์จำได้ทุกสัดส่วนร้องสั่งให้ทุกห้ามมอง

"ใช่ๆคนนี้แหละ กลับเป็นร่างเดิมได้แล้ว เห็นอยู่ที่ไหนรีบบอกมา"อูเลตวาด ผีพรายสาวยังหัวเราะชอบใจจ้องมองไปในวงอยู่เหมือนเดิม

"หนูอยากได้คนนั้นนิ หนูชอบ ออกมาหาหนูก่อนสิแล้วจะบอก"ผีพรายสาวยังชี้เร่งเร้าจะเอาปกรณ์ให้ได้

"ว่ะอีนี้ หรือมึงอยากเจ็บตัวใช่ไหม เขาเป็นคนมึงเป็นผีจะเอากับคนได้ไงอีอัปรีย์จัญไร"

"ขอนิดขอหน่อยไม่ได้คอยดูเถอะหนูจะเอาทำผัวให้ได้"นางผีพรายหัวเราะเสียงแหลม

"รีบๆบอกมาสักทีเถอะ"

"โอ๊ย อยู่ทางเหนือห่างจากนี้ไปไม่ไกลหรอก"ผีสาวบ่นก่อนหายวับไปอีก

"ว่ะ อีนี้ยังถามไม่หมดเลย"อูเลโมโห นรินทร์ถลันจะลุกออกจากวงไปตามที่ผีพรายสาวบอกแต่อูเลห้ามไว้

"รอก่อนนายทหารอีนี้มันร้าย"อูเลบอกเสียงเข้ม



*ขอบคุณทุกๆความคิดเห็นนะคะ จะนำไปปรับปรุงในเรื่องเพลิงไพรีค่ะ





แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น