nawa

สวัสดีค่ะ ถ้าใครหลงเข้ามาแล้วอย่ากดผ่าน ลองอ่านสักตอนก่อนนะคะ นิยายของNawa อินดี้ที่ไม่ได้มีดีแค่เรื่องลึกลับ

ร่างของผีดิบ

ชื่อตอน : ร่างของผีดิบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 31.6k

ความคิดเห็น : 29

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ต.ค. 2560 07:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ร่างของผีดิบ
แบบอักษร

บทที่22

ไก่ขันบ่งบอกเวลาเช้า นรินทร์นั่งพิงเสาเรือนเหม่อลอยจนคนที่พบเห็นอดสงสารไม่ได้ ลดาฟื้นขึ้นมาได้สักพักเธอได้รับรู้เรื่องราวทั้งหมดจากทรงยศแล้ว หญิงสาวมองจ้องไปที่นรินทร์ความรู้สึกผิดก่อขึ้นในใจ เธอไม่คิดว่าการกระทำของเธอจะกลายเป็นเรื่องใหญ่โตเช่นนี้ เธอแค่ต้องการให้ลูกของเธอมีพ่อเป็นคนดีๆอย่างนรินทร์ ไม่ใช่ไอ้นายแบบสารเลวนั้น แต่ใครจะไปรู้ล่ะเธออุตส่าห์ดั้นดนมาตั้งไกล กลับกลายเป็นว่าอดีตหวานใจของเธอกำลังแต่งงานกับใครก็ไม่รู้ เธอจึงต้องยอมทำเรื่องเลวๆอย่างการแย่งสามีชาวบ้านที่เคยเป็นคนรักเก่าเธอ แต่ตอนนี้เธอรู้แล้วแหละว่าคงไม่สามารถแยกทั้งคู่ออกจากกันได้เพราะนรินทร์ได้หมดรักเธอไปแล้ว คนที่เขาเป็นห่วงและมีอยู่เต็มหัวใจคือผู้หญิงคนนั้นเพียงคนเดียว

"นะ ภรรยาของนะต้องปลอดภัยลดาเชื่อ"ลดาเดินมาตบไหล่ชายหนุ่มเบาๆเธอยอมแพ้แล้ว เธอคงไม่สามารถแย่งเขาจากผู้หญิงคนนั้นได้จริงๆ

"ขอบใจนะลดา"ชายหนุ่มฝืนยิ้ม เขาไม่สามารถข่มตาหลับได้เลย เขากังวลเป็นห่วงพิมพลอยอยากเร่งเวลาให้เช้าเร็วๆ

"นายทหารเตรียมตัวเถอะ อีกสักหน่อยเราจะออกเดินทางแล้ว"อูเลเดินมาบอก นรินทร์รีบลุกขึ้นทันที

อูเลสวดบริกรรมคาถาพอแสงแรกของดวงอาทิตย์สาดส่องตาเฒ่าปักธูปกำใหญ่ในมือลงดิน ควันธูปลอยคละคลุ้ง นรินทร์ยกมือขึ้นไหว้นึกอธิฐานขอเจ้าป่าเจ้าเขาให้พิมพลอยปลอดภัยและขอให้เขาได้พบเธอโดยเร็ว

คณะที่ออกติดตามหาหญิงสาวมีเพียงสี่คนเท่านั้น คือนรินทร์ อูเล คะฉิ่น และปกรณ์ ส่วนทรงยศ นรินทร์ให้ดูแลลดาไว้ อูเลบอกกับเขาว่าไม่ต้องเกณฑ์ชาวบ้านไปเยอะเพราะต้องเขาป่าลึกและอีกอย่างถ้าเข้าป่าลึกก็ไม่มีใครอาสาไปแน่นอน

"ไปเราไปกันเถอะป่าเปิดแลัว"

"เดี๋ยวอูเลให้ฉันไปด้วย"ทุกสายตาจับจ้องไปที่ต้นเสียง ร่างชายฉกรรจ์ผิวคลำปรากฎขึ้น

"เอ็งจะไปกับพวกข้าจริงๆหรอว่ะอาเช"

"จ้ะ ฉันไปด้วยฉันจะไปแก้แค้นมันที่มันฆ่านางเปียเมียฉัน"อาเชพูดอย่างเจ็บแค้นอูเลพยักหน้าอนุญาติการมีคนอาสาไปด้วยอีกหนึ่งคนยอมดีกว่า

"ไป งันก็ออกเดินทาง"

อูเลยกมีดพร่าขึ้นตัดต้นไม้ที่ขวางอยู่ด้านหน้าเป็นการตัดไม้ข่มนาม เสียงนกร้องอยู่บนยอดไม้ใหญ่เสียงไก่ป่าและสรรพสัตว์ทั้งหลายร้องระงมไม่เงียบเหงาวังเวงเหมือนเมื่อคืน ป่าทั้งป่าได้เปิดให้พวกเขาแล้ว

พิมพลอยเริ่มขยับตัว ร่างทั้งร่างของเธอเมื่อยขบไปหมด เธอมองไปรอบๆนึกทวนความทรงจำ พิมพลอยจำได้ว่าเห็นปาลีและเปียมาบอกให้เธอตื่นและหนีไป เธอสะดุ้งตื่นขึ้นมาปลุกมะเมียะแต่ไม่มีวี่แววว่าจะตื่น มีอะไรบ้างอย่างเหมือนค่อยกระซิบให้เธอไปซ่อน เธอจึงวิ่งไปแอบในตู้เก่าๆของคะฉิ่น โดยทิ้งมะเมียะไว้แต่ที่เธอแทบไม่เชื่อสายตาคือ ร่างของเงาดำทะมึนในตาแดงฉานกลิ่นฉุนชวนคลื่นไส้เวียนหัวเดินโยกตัวมาใกล้ร่างของมะเมียะมันชะโงกหน้ามาใกล้เกือบชิดเด็กสาว แล้วหันมองไปรอบๆเหมือนจะหาบ้างอย่างตาสีแดงเหมือนจับจ้องมาที่เธอ ภาพที่พิมพลอยเห็นชั่งหน้าสยดสยอง ร่างบางใช้มืออุดปากและจมูกไว้ไม่ให้ได้กลิ่น เงาดำค่อยๆเลื่อนกายออกห่างถอยลงจากบ้านไปพร้อมกลิ่นที่ชวนเวียนหัว 

"หมอพิม เร็ว ไปเร็ว รีบหนี"เสียงกระซิบดังแผ่วอยู่ข้างหูพิมพลอยได้สติค่อยๆออกจากตู้มาปลุกมะเมียะอีกรอบแต่ก็เหมือนเดิม เด็กสาวน้อยหลับเหมือนสลบพิมพลอยตัดสิ้นใจทิ้งมะเมียะไว้วิ่งลงบันไดไปเธอคว้ามีดติดตัวมาได้เพียงหนึ่งเล่ม

ขาเรียวยกผ้าถุงวิ่งหนีเข้าในป่าคนละทางกับที่เงาประหลาดไป เธอวิ่งฝ่าดงไม้ใหญ่น้อยไปอย่างไม่เหน็ดเหนื่อย ถึงจะเป็นคืนเดือนมืดแต่หญิงสาวไม่รู้สึกกลัวเธอกลับรู้สึกว่ามีเงาแสงสีขาวสองดวงคอยนำทางเธอไปตลอดจนเธอมาซ่อนตัวที่โคนต้นไทรใหญ่นี้

"ขอบคุณเธอทั้งสองมากนะ เปีย ปาลี"หญิงสาวยกมือพนมขึ้นแนบอกระลึกถึงวิญญาณของหญิงทั้งสอง

"ขอให้บุญและกรรมอันเป็นกุศลที่ฉันได้ทำส่งเธอไปในพบภูมิที่ดี"พิมพลอยยกมือขึ้นเหนือหัวตั้งจิตแผ่บุญกุศลไป

ร่างบางค่อยๆลุกจากใต้โคนไม้ใหญ่มือเล็กจับรากต้นไทรที่ห้อยย้อยลงมาพยุงกายลุกขึ้น ตามเนื้อตัวหญิงสาวเต็มไปด้วยรอยหนามคมเกี่ยวจนเลือดซิบ หญิงสาวเงยหน้ามองด้านบนมีแสงแดดจากดวงอาทิตย์แสงลอดใบไม้หนาลงมาบ้าง 

"คงจะเช้าแล้ว"หญิงสาวลากสังขารสะบักสะบอมเต็มไปด้วยรอยแผลก้าวออกเดิน

"นายทหารมาดูอะไรนี้เร็ว"คะฉิ่นร้องเสียงหลง

"มีอะไรว่ะไอ้คะฉิ่น"อูเลร้องถาม

"มาดูเร็วเถอะพ่อศพใครไม่รู้"ทุกคนได้ยินดังนั้นจึงรีบวิ่งมาดู ร่างเน่าใกล้ขึ้นอืดสันนิษฐานรูปลักษณ์เป็นชาย อาเชเอาไม้ท่อนยาวเขี่ยพลิกศพขึ้น หนอนไต่ยั้วเยี้ยออกจากปากและหู ภาพนั้นทำให้ปกรณ์ต้องโก่งคออ้วก

"ศพใคร"นรินทร์เอ่ยขึ้นอย่างสงสัย

"จำชุดไม่ได้หรอนายทหาร"นรินทร์เพ่งมองชุดเสื้อผ้าศพแสนคุ้นตามันคล้ายกับเสื้อคนป่วยที่สถานนีอนามัย

"หรือว่าจะเป็น..."

"ใช่แล้วนายทหารกระเหรี่ยงที่นายทหารพามานั่นแหละ"

"จะเป็นไปได้ไงพ่อฉันเป็นคนฝังศพมันกับมือ"คะฉิ่นพูดอย่างไม่เชื่อสายตา

"ไอ้ผีดิบคงใช่ร่างนี้เพื่อออกหากินเป็นแน่ แต่เมื่อร่างเริ่มเน่ามันคงสละร่างทิ้งแล้วหาร่างใหม่"

"ปัญหาอยู่ที่ว่ามันไปสิงใคร"นรินทร์เอ่ยขึ้นอย่างสงสัย ทุกคนต่างมองหน้ากันแล้วขบคิด

"ดีขึ้นหรือยังคะคุณ"มะเมียะถามลดาที่นอนซมอยู่บนแคร่ไม้ เด็กสาวยกขัาวต้มร้อนๆที่ต้มใหม่ๆว่างลงตรงหน้าลดา

"ลุกขึ้นมากินอะไรหน่อยสิสงสารลูกในท้อง"

"เธอรู้ได้ยังไง"ลดาหน้าตาตื่นใช้มือกุมท้องไว้มองมะเมียอย่างสงสัย

"โอ๊ย เขารู้กันหมดแล้วว่าคุณท้อง รวมถึงเรื่องที่คุณตั้งใจจะแย่งผัวคนอื่นด้วย"มะเมียพูดขึ้น ลดาสลดลงเธอรู้สึกอายจริงๆที่เด็กสาวอายุน้อยกว่าเธอหลายปีมาต่อว่า

"นี่เธอนะหยุดพูดได้แล้ว คนกำลังป่วยอยู่นะ จะไปไหนก็ไป"ทรงยศเข้ามาเห็นเหตุการณ์พอดีออกปากไล่มะเมียะ สาวน้อยหันมาแลบลิ้นใส่ก่อนสะบัดก้นเดินหนีไป

"อย่าไปฟังแม่นั้นเลยนะครับคุณลดา ทานข้าวดีกว่าครับผมป้อน"ทรงยศตักข้าวต้มในถ้วยร้อนๆขึ้นเป่าก่อนจะยื่นส่งให้หญิงสาว

"ขอบใจนะยศ"ลดาอ้าปากรับช้อนที่ยื่นให้อย่างไม่ถือตัว ทำไมเธอไม่เคยสังเกตุเลยนะว่าคนที่อยู่ข้างๆเธอและดีต่อเธอมาเสมอคือทรงยศ


**เรื่องราวกำลังเข้มข้นเลยค่ะ วิญญานร้ายไปสิงที่ใคร พิมพลอยจะรอดจากป่าไปได้ไหม แล้วนรินทร์กับผีดิบใครจะเจอพิมพลอยก่อนกัน อย่าลืมติดตามต่อนะคะ

**เม้นกันเยอะๆนะคะผู้เขียนอ่านทุกคอมเม้นเลยแต่อาจตอบได้ไม่หมดไม่โกรธกันเนอะ

ปล.อย่าลืมเปิดเพลงที่แนบไว้ด้านบนหน้าหลักนะคะเพลงชื่อแว่วสายลม ฟังไปอ่านไปเข้ากับบรรยากาศสุดๆเลย



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น