Ranichat

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 12 : มีคนงอน ก็ต้องมีคนง้อ

ชื่อตอน : บทที่ 12 : มีคนงอน ก็ต้องมีคนง้อ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.4k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ต.ค. 2560 12:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 12 : มีคนงอน ก็ต้องมีคนง้อ
แบบอักษร


หลังจากที่เกิดเหตการณ์ไม่คาดฝันขึ้น กวินทร์เรียกไลฟ์การ์ดมาตักเตือน นี่ถ้าไม่ได้เกลินช่วย รีสอร์ตคงเสียหายน่าดู และให้เกลินขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องพักของรีสอร์ทโดยให้ไข่ต้มนำเสื้อผ้าของหญิงสาวมาให้เปลี่ยน

“ไข่ต้ม! เสื้อผ้าของหนูเกลมีตั้งเยอะ ทำไม๊ทำไมเอาตัวนี้มา ไม่เห็นหรอว่ามันไม่เข้ากันหน่ะ!” เกลินอยากจะบ้าตาย ไม่คิดว่าร่างท้วมตรงหน้าจะมีรสนิยมที่ไม่ได้เรื่องขนาดนี้

“เอาหน่าเกล เธอออกจะสวย ใส่ชุดไหนก็ดูดีไปหมดนั่นแหละ” ไข่ต้มว่าพลางเอามือปิดปากกลั้นหัวเราะ ก็ชุดของเกลินที่สวมตอนนี้หน่ะสิ เสื้อสีชมพูแป๊ดกับกางเกงเลคกิ้งสีเขียว มันไม่เข้ากันจนกวินทร์ที่ไม่นึกว่าจะไม่เข้ากันขนาดนี้ยังอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้

“พ่อเลี้ยง! หยุดหัวเราะเลยนะ ทำคุณบูชาโทษแท้ๆ หนูเกลโกรธทุกคนแล้ว ไปค่ะ กลับไร่ เหนื่อย! เซ็ง!” เกลินว่าอย่างงอนๆ นี่พ่อเลี้ยงก็เห็นเธอเป็นตัวตลกหรือ ไม่น่าทำตัวเป็นคนสวยผู้แสนดีเล๊ย

ระหว่างทางที่จะออกไปขึ้นรถก็ผ่านแขกที่เข้ามาพักและพนักงานของรีสอร์ต สายตาหลายคู่จับจ้องมาที่เกลิน แต่สายตาของกวินทร์ที่เดินตามมาด้านหลังมองด้วยแววตาดุๆ เป็นเชิงว่าอย่ามาหัวเราะผู้หญิงคนนี้ มันทำให้ทุกสายตาหลบตาของเขา เขาไม่อยากให้เจ้าหล่อนเป็นตัวตลกของใคร ฉันขำของฉันได้คนเดียว!


ตลอดทางไข่ต้มชวนหญิงสาวแต่งตัวตลกๆคนนี้พูดคุย แต่เกลินกลับนั่งเงียบ กวินทร์ที่ทำหน้าที่ขับรถได้แต่คิดว่า ‘นี่โกรธจริงจังขนาดนี้เลยหรือ’ เมื่อมาถึงเรือนใหญ่ ไข่ต้มขอตัวกลับไปพักผ่อนเพราะนี่มันก็เริ่มมืดแล้ว

“เกล ฉันขอโทษ ฉันรีบมากจริงๆ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เธอขายหน้านะ” ไข่ต้มรู้สึกผิดจริงๆ ไม่คิดว่ามันจะทำใฟ้เกลินโกรธถึงเพียงนี้

“…” เกลินยืนกอดอกปลายตามองนิดๆ แต่ก็ยังไม่ยอมพูดอะไรออกมา

“เอางี้ ฉันยอมให้เธอใช้อะไรฉันก็ได้เลยหนึ่งครั้ง ถือเป็นการไถ่โทษ” ไข่ตมยื่นข้อเสนอให้

“สองครั้ง” เกลินพูดออกมาสั้นๆ

“โห ได้คืบเอาศอกหรอ”

“งั้นก็แล้วแต่” เกลินเตรียมหันหนี

“ก็ได้ๆ ฉันยอมๆ สองครั้งก็สองครั้ง” เกลินยิ้มๆออกมา

“น่ารักที่สุด งั้นกลับได้แล้วเดี๋ยวมืด กลับดีๆน้า” คนเอาแต่ใจโบกมือให้ไข่ต้ม

“งั้นไข่ต้มกลับแล้วนะคะพ่อเลี้ยง สวัสดีค่ะ” ยกมือไหว้แล้วไปเอามอเตอร์ไซต์เพื่อขี่กลับ


กวินทร์มองหญิงสาวตรงหน้าที่กำลังโบกมือบ๊ายบายให้ไข่ต้มยิ้มๆ คนโดนจ้องรู้ตัวก็หันมามองอย่างค้านโทษ แต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา เดินกระฟัดกระเพียดอย่างไม่สบอารมณ์เข้าไปในตัวเรือน กวินทร์ถึงกับงงว่าตนทำอะไรผิดนักหนา จริงๆหล่อนควรขอบคุณเขาสิที่ช่วยให้พนักงานไม่หัวเราะหล่อนตอนอยู่ที่รีสอร์ต

“ว้าย! หนูเกล ทำไมแต่งตัวแบบนี้คะ” นั่นไง ขนาดสาธรยังร้องทัก

“ป้าสาธร หนูเกลโดนแกล้งอ่าาา” เกลินเดินเข้ากอดสาธรพร้อมทำท่าทางออดอ้อน

“ใครแกล้งคะ พ่อเลี้ยงหรือ” สาธรทำสายตาตำหนิไปให้กวินทร์ที่เดินตามเข้ามาติดๆ ถึงสาธรจะเป็นแม่บ้านที่นี่ แต่กวินทร์และครอบครัวของชายหนุ่มให้ความเคารพสาธรเหมือนกับญาติผู้ใหญ่

“ผมเปล่านะครับป้าสาธร” กวินทร์รีบปฏิเสธ ร้ายจริงๆ เข้ามาไม่ทันไรหาพรรคหาพวกได้เสียแล้ว แต่ก็คิดว่าหญิงสาวอย่างไม่จริงจัง

“ไม่รู้แหละ หนูเกลขึ้นห้องแล้ว เบื่อคนแถวนี้ ทำผิดแล้วไม่ยอมรับผิด ชิ!” ว่าแล้วก็เดินตึงตังขึ้นไปที่ห้องทันทีอย่างไม่สบอารมณ์ เขาไม่ได้ทำอะไรผิดหรอก แต่เจ้าหล่อนไม่เค๊ยไม่เคยมีใครมาหัวเราะการแต่งตัวของหญิงสาวขนาดนี้ ‘นี่ฉันเป็นถึงเจ้าของร้านเสื้อผ้านะ!’


“หนูเกลขา ไม่ลงไปทานข้าวหรือคะ” เห็นเกลินไม่มีทีท่าว่าจะลงไปทาน กวินทร์ก็เลยให้สาธรขึ้นมาดู

“ไม่แล้วค่ะ หนูเกลพึ่งทานไปบ่ายๆนี้เอง ไม่หิวแล้วค่ะ” หญิงสาวที่กำลังเตรียมเสื้อผ้าเพื่อที่จะไปอาบน้ำส่งยิ่มให้หญิงวัยกลางคน

“งั้นป้าไม่กวนแล้วนะคะ พักผ่อนเถอะค่ะ” สาธรว่าพร้อมปิดประตูลง รีบลงมาบอกคนสั่งให้ขึ้นไปตามเกลินที่รอทานอาหารอยู่ด้านล่างให้ทราบ ชายหนุ่มทานไปได้นิดหน่อยก็ขอตัวขึ้นห้อง พร้อมมือที่ถือแก้วนมอยู่

ก๊อกๆ

สาวสวยในชุดนอนสายเดี่ยวผ้าแพรลื่นสีเงินที่ตอนแรกกำลังจดจ่อกับรายการโทรทัศน์รายการโปรด มือก็ถือผ้าขนหนูผืนเล็กเช็ดผมที่สยายยาวไปด้วย แต่ก็ต้องละความสนใจไปยังเสียงเคาะประตู

“ป้าสาธร…” ยังไม่ทันได้พูดจบ นึกว่าคนที่มาเคาะประตูเป็นสาธรแต่กลับต้องแปลกใจที่คนตรงหน้านี้คือคนที่เธองอนอยู่

“เอานมมาให้ดื่ม กลัวจะหิว” กวินทร์ว่าแล้วถือวิสาสะเดินเข้ามาในห้องของหญิงสาว

“ออกไปค่ะ หนูเกลต้องการพักผ่อน” ว่าแล้วก็ผายมือไปยังประตู แต่กวินทร์กลับเดินมาปิดประตู

“ดื่มก่อน” ยื่นแก้วที่มีนมเกินครึ่งแก้วให้ เกลินยอมดื่มแต่โดยดี คนเสียมารยาทจะได้ออกไปเสียที

“หมดแล้วค่ะ เชิญ” คนไล่ยังไล่ไม่เลิก แทนที่ชายหนุ่มจะออกไปกลับยกมือไปเช็ดคราบนมที่มุมปากของหญิงสาวออกแล้วจัดการเลียที่นิ้วของตนที่ใช้เช็ดให้ การกระทำนี้ทำให้เกลินหัวใจเต้นแรง

“เช…เชิญออกไ…ไป ได้แล้วค่ะ” กวินทร์ยกยิ้มมุมปาก เหอะ! พอเขาแกล้งกลับบ้าง ไปไม่เป็นเชียวหรือหนูเกล

“นี่ไร่ฉัน ฉันจะไปที่ไหน ยังไงก็ได้”

“งั้นหนูเกลไปเอง” เกลินกำลังจะเอื้อมมือไปเปิดประตูออกก็ถูกชายหนุ่มดึงมานั่งที่เตียง ตามด้วยชายหนุ่มที่นั่งลงมาตาม เอื้อมมือไปวางแก้วบนโต๊ะหัวเตียง

“หันหลัง” ดึงผ้าขนหนูจากมือเกลินแล้วดันหลังหญิงสาวให้หันหลัง

“จะทำอะไรคะ” ถามแต่ก็ยอมหันหลังแต่โดยดี

“โกรธมากไหม” กวินทร์เอ่ยขึ้นมา มือก็ทำหน้าที่เช็ดผมให้เกลิน

“เออ…” ตอนนี้หญิงสาวเกรงไปหมด นี่เขาเป็นอะไรนะ ทำตัวแปลกๆ ผีเข้าหรือ

“พี่ถามว่าโกรธพี่มากไหม”

‘ห้ะ นี่เค้าพูดว่าพี่หรอ เนี่ยเราหูฝาดไปหรือ มันคืออะไร’

“หนูเกล…” กวินทร์เรียกย้ำ

“ไม่โกรธค่ะ แค่งอน” ทำเสียงน้อยใจ

“พี่ขอโทษนะคะ อย่างอนพี่เลยนะหนูเกล” ไม่พูดเปล่า คนด้านหลังโน้มหน้าจูบลงบนกลุ่มผมหนาสีน้ำตาลเข้มที่เริ่มแห้งแล้ว

“ค่ะ” เกลินหน้าแดงเห่อขึ้นมาด้วยความขวยเขิน ‘โอ้ย ร้อนๆ ทำไมมันร้อนอย่างนี้ ‘

“ต่อไปพี่จะไม่ทำอีกแล้วค่ะ” คนด้านหลังเอ่ยแต่ก็ยังไม่หยุดคลอเคลียกับกลุ่มผมของคนด้านหน้า นึกสงสัยเหมือนกันว่ามันจะหอมไปได้นานแค่ไหน

“ค่ะ” จากคนที่คอยพูดเย้าแหย่กวินทร์ ตอนนี้กลับนั่งตัวทื่อพูดได้อยู่คำเดียว

“งั้นพี่ไม่กวนแล้วนะคะ นอนซะนะ พรุ่งนี้พี่จะพาไปทำงานที่รีสอร์ต” ว่าแล้วก็ผละออกจากผมของหญิงสาว เอื้อมมือไปหยิบแก้วนมแล้วเดินออกมา

“เกลิน เธอยังหายใจอยู่ใช่ไหม เมื่อกี้คืออะไร เธอยังหายใจอยู่ใช่ไหมเกลิน” ว่าแล้วก็ตบหน้าตัวเอง

“โอ้ย! ก็เจ็บนี่ แสดงว่าเมื่อกี้ก็ไม่ได้ฝัน ตายๆ หนูเกลจะเป็นบ้าตาย” ยิ่งกว่าปากที่พูดๆ ก็หน้าตนนั่นแหละที่แดงยิ่งกว่าลูกตำลึงสุกอีก

“ฮือ จะนอนหลับไหมเนี่ย หนูเกล” เกลินรีบโดดขึ้นเตียงนอนคลุมโปงด้วยความเขินอาย


กวินทร์เดินอมยิ้มอย่างอารมณ์ดีลงมาจากชั้น 2

“เป็นไงเกลิน โดนฉันเอาคืนบ้าง สงบปากสงบคำเชียว” กวินทร์ก็นึกอยากจะขอโทษเกลินเฉยๆนั่นแหละ แต่ด้วยความง้องอนของเกลินนั่นเกินเหตุ ขอแกล้งหน่อยก็แล้วกัน

“พ่อเลี้ยงครับพ่อเลี้ยง” ยังไม่ทันได้เดินลงจากบันไดดี เสียงแสบก็ดังขึ้น

“มีอะไรไอ้แสบ ตกใจหมด” คนเป็นนายกำลังคิดถึงสาวสวยด้ายบนอยู่ดีๆ เป็นต้องสะดุ้งตกใจ

“นั่นแหน่ ตกใจเพราะเพ้อถึงสาวที่ไหนหรือเปล่าครับพ่อเลี้ยง” แสบเอ่ยหยอกคนเป็นนาย

“เดี๋ยวกูแตะเข้าให้ อย่ามาทำเป็นรู้ดี” คนถูกจับได้รีบเก็บอาการทันที

“ขอโทษครับพ่อเลี้ยง”

“แกมานี่มีอะไร”

“มีจดหมายมาครับ” แสบยื่นซองสีขาวให้ กวินทร์รับมาเปิดอ่าน

“แสบ เดี๋ยวแกไปให้คนงานโหวตคนงานผู้หญิงนะว่าใครเป็นตัวแทนไร่ แล้วก็ให้ฝ่ายรีสอร์ตเป็นคนหาการแสดง ส่วนผลิตภัณฑ์ในวันงานให้ผู้จัดการฝ่ายไร่ชาเป็นคนคิด” พออ่านเสร็จก็หันไปสั่งแสบเป็นการใหญ่

“จดหมายจากทางอำเภอหรือครับ” แสบถามอย่างสงสัย

“ใช่ ก็เหมือนปีที่ผ่านๆมานั่นแหละ”

“ได้ครับได้ เดี๋ยวไอ้แสบจัดการให้ครับพ่อเลี้ยง” แสบพยักหน้าเป็นเชิงว่าเข้าใจแล้ว

“แกไปได้แล้ว” คนเป็นนายรีบไล่

“ขอให้ฝันดี ฝันถึงผู้หญิงที่กำลังเพ้อหานะครับ” พูดจบรีบวิ่งหนีออกมาทันที ไม่เช่นนั้นคงได้ถูกคนเป็นนายแตะแน่ๆ

“ไอ้นี่ ชักจะรู้มากเกินไปแล้ว” กวินทร์คลี่ยิ้มออกมาอย่างไม่อาจปิดบัง

“ฝันถึงพี่ด้วยนะหนูเกล”







บิดดด บอกได้คำเดียวว่าบิดดดดด

ยอมเปิดใจละหรอพ่อเลี้ยงงง

เรียกตัวเองว่าพี่ไปอี๊กกกกก หนูเกลถึงกับเงิบ



มาแล้วค่าาา ไรท์มาแล้วววว

จะบอกว่าตอนต่อไปขึ้นอยู่กับว่ามีใครรอมั้ย

มาให้กำลังใจกันหน่อยเร็ววว 💚💚

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น