อ๊อบซอ
facebook-icon Twitter-icon

ขอขอบคุณหลีดเดอร์ทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านนิยายของไรท์นะคะ ขอบคุณทุกยอดวิว ทุกติดตาม ทุกคอมเม้น ทุกไลค์ และยอดสนันสนุน มันคือกำลังใจที่ทำให้ไรท์เขียนนิยายให้ทุกคนได้อ่านกัน ไรท์ยังเป็นมือใหม่อยู่ ติชมกันได้ ไรท์จะนำไปแก้ไขให้ดีขึ้น ฝากนิยายของ "อ๊อบซอ" ด้วยนะคะ //โค้งคำนับ

​Bad brother :: ตอนที่ 15

ชื่อตอน : ​Bad brother :: ตอนที่ 15

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 43.6k

ความคิดเห็น : 34

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ต.ค. 2562 03:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
​Bad brother :: ตอนที่ 15
แบบอักษร

Bad brother แอบรักร้าย ผู้ชายต้องห้าม 

ตอนที่ 15 

 

ณ มหาฯ ลัย (เวลา 17:30 น.)  

“….วันนี้เลิกคลาสได้ค่ะ” เสียงอาจารย์หน้าห้องเรียนบอกเลิกคลาสในตอนเย็นวันหนึ่ง 

“ขอบคุณครับ/ค่ะ” นักศึกษากล่าวขอบคุณและเก็บข้าวของ ของตนเองใส่กระเป๋าบางคนก็ถือไว้เพราะมีไม่กี่เล่ม เสร็จแล้วก็ต่างพากันแยกย้ายกลับหอหรือบ้านตนเองเพราะนี้ก็เย็นมากแล้ว 

“อิงวันนี้กลับยังไงเหรอ ให้ฉันไปส่งไหม” เต้ที่เห็นอิงฟ้ากำลังเก็บหนังสือเข้ากระเป๋า เขาจึงถามขึ้น 

“เอ่อ วันนี้พี่ชายเรามารับน่ะ” อิงฟ้าเงยหน้าจากกระเป๋ามาบอกเต้ 

Tru Tru 

(กูรออยู่ข้างล่างแล้ว เร็วๆ) อิงฟ้าหยิบโทรศัพท์ตัวเองที่มีเสียงข้อความแจ้งเตือนดังขึ้น เป็นเมฆที่ส่งมา เมื่ออ่านเสร็จจึงเก็บไว้ในกระเป๋าเหมือนเดิม 

“พี่เรามารับแล้วอ่ะ เราไปก่อนนะทุกคน” อิงฟ้าสะพายกระเป๋าพลางบอกเพื่อนคนอื่นๆ ในกลุ่มที่ยังนั่งอยู่ 

“อ่า กลับบ้านดีๆ นะ” กวางตะโกนบอกอิงฟ้าที่รีบวิ่งออกไปจากห้องทันทีที่บอกพวกเขาเสร็จ เต้เองได้แต่มองตามหลังของอิงฟ้าที่วิ่งหายลับไปแล้ว 

“คิดไม่ซื่อล่ะสิ” อยู่ๆ กวางก็พูดขึ้นมาลอยๆ  

“เธอหมายถึงใคร” เต้ที่ร้อนตัวถามขึ้น 

“ใครอยากรับก็รับไปสิ เอ๊ะ หรือว่านายอยากรับ” กวางหันมองหน้าเต้ที่หน้าแดงนิดๆ ไม่รู้เพราะเขินหรือโกรธกันแน่ 

“เหอะ!” เต้ไม่ตอบอะไร แต่สบถในลำคอก่อนเดินออกจากห้องไปพร้อมหนังสือในมือ 

“กวางหมายความว่าไงเหรอ ที่ว่าคิดไม่ซื่อนะ” บีมถามกวางหลังจากฟังบทสนทนาอยู่นาน แต่ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี กวางละสายตาจากแผ่นหลังเต้หันมามองบีมที่นั่งทำหน้าใสซื่ออยู่ใกล้ๆ  

“ไม่มีอะไรหรอกบีม เรากลับบ้านกันดีกว่าเนอะ” กวางบอกปัดๆ ก่อนชวนบีมกลับบ้าน หล่อนรู้มาสักพักแล้วกับสายตาที่เต้ใช้มองอิงฟ้าว่ามันไม่ใช่สายตาของเพื่อนที่มองเพื่อนเลย แต่อิงฟ้าอาจยังไม่รู้ตัวหรือถึงจะรู้หล่อนก็ไม่แน่ใจนักว่าอิงฟ้าจะคิดแบบเดียวกับเต้ ถึงอย่างนั้นหล่อนก็คิดจะเข้าไปยุ่งกับเรื่องนี้ปล่อยให้เป็นเรื่องของคนสองคนดีกว่า 

ปัง!  

แฮ่กๆๆ  

อิงฟ้าวิ่งออกมาจากตึกเรียนเพราะไม่อยากให้อีกคนรอนานเดี๋ยวจะพาลมาลงกับเขาอีก เมื่อลงมาถึงหน้าตึกก็เห็นรถของเมฆจอดรออยู่แล้ว จึงเปิดประตูเข้าไปนั่งที่เบาะหน้าคู่กับคนขับอย่างปกติ 

“คุณเมฆมารอผมนานรึยังครับ” อิงฟ้าถามเมฆที่เริ่มออกตัวรถทันทีเมื่ออิงฟ้าขึ้นมานั่งเรียบร้อยแล้ว 

“ก็สักพัก” เมฆตอบตามองถนนข้างหน้า อิงฟ้าพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ ก่อนทั้งคู่จะเงียบไปไม่ได้มีบทสนทนาอะไรอีก จนรถแล่นมาได้สักพัก 

“นี้ไม่ใช่ทางกลับบ้านหนิ คุณเมฆจะไปไหนครับ” เมื่อถึงแยกจราจร เมฆกลับเลี้ยวไปอีกทางที่ไม่ใช่ทางไปบ้านตนเอง อิงฟ้าสงสัยจึงถามขึ้น 

“กูจะไปทำธุระที่บ้านเพื่อนแป๊บนึง” เมฆตอบนิ่งๆ  

“แล้วทำไมคุณไม่ขี่รถไปเลยตอนกลับจากเลิกงานล่ะครับ จะมารับผมทำไม” อิงฟ้าถามเพราะไม่เข้าใจที่เมฆมารับตนหลังเลิกเรียนแล้วพาไปด้วย แทนที่จะไปเองคนเดียว 

“มึงอย่าถามมากได้ไหม กูพามาด้วยแล้วมีปัญหาอะไร หรือว่านัดใครไว้ถึงไปด้วยไม่ได้ ห๊ะ!” เมฆมองอิงฟ้าด้วยหางตา เขาเองก็ไม่ได้อยากพาอิงฟ้ามา แต่มิกซ์ขอไว้ว่าให้พาอิงฟ้ามางานวันเกิดโอมที่เมฆกำลังเดินทางไปตอนนี้ด้วย เมฆเองก็ทำอะไรไม่ได้เพราะรับปากมิกซ์เรื่องที่มิกซ์จะจีบอิงฟ้าไว้ก่อนแล้ว จึงได้แต่เลยตามเลย 

“เปล่าครับ ผมไม่ได้นัดใครไว้ ผมแค่อยากกลับบ้าน” อิงฟ้าไม่ชอบที่เมฆพูดใส่ร้ายเขา แต่ก็ไม่อยากเถียงกันยาวจนมีปัญหา จึงตอบเมฆให้มันจบๆ ไป เพราะเขาเองก็อยากกลับบ้านจริงๆ  

“ก็ดี บ้านมันไม่หนีไปไหนหรอก ได้กลับอยู่แล้ว” เมฆตอบอิงฟ้าก่อนชะลอความเร็วเมื่อมาถึงที่หมายที่จัดงานนั้นก็คือบ้านของโอมเอง 

บรื้นนนน 

เอี๊ยดดด 

เมื่อจอดรถเสร็จก็พบว่าที่นี่มีเพื่อนคนอื่นๆ มาอยู่ก่อนแล้วสิบกว่าคน บริเวณสระน้ำข้างบ้านคือที่จัดงานและปาร์ตี้สังสรรค์กัน บ้านหลังนี้เป็นบ้านที่โอมทำงานเก็บเงินซื้อเองโดยพ่อแม่เขาแยกไปอยู่อีกหลัง อิงฟ้าเดินตามหลังเมฆอย่างเงียบๆ เข้าไปในงานที่เหมือนจะไม่รู้จักใครเลยสักคน ไม่เข้าใจเหตุผลว่าทำไมต้องมาด้วยซ้ำ 

“มาแล้วเหรอมึง น้องอิงก็มาด้วยเหรอครับ อยากกินอะไรกินเลยนะไม่ต้องเกรงใจพี่เลี้ยงเต็มที่” โอมบอกอิงฟ้า ก่อนโอบบ่าเมฆให้เข้ามาใกล้แล้วกระซิบเสียงเบาให้ได้ยินกันแค่สองคน 

“มึงนี้เจ๋งว่ะ เอาเหยื่อมาป้อนถึงปากเสือเลยนะไอเมฆ อย่างนี้เพื่อนมิกซ์รักมึงตายเลยดิ หึหึ” เมฆมองหน้าโอมแต่ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เขาหันไปมองอิงฟ้าที่ยืนมองนั้นนี่อยู่ข้างหลังอย่างคนไม่รู้เรื่อง สมองเมฆตีรวนขบคิดหลายเรื่อง แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะไม่สนใจมัน เมฆเดินนำอิงฟ้าไปยังโซนของทานเล่นและเครื่องดื่ม แล้วเดินมานั่งที่โต๊ะที่มี โอม เอก กาย มิกซ์ และสาวๆ อีกสองสามคนนั่งอยู่ด้วย ส่วนคนอื่นๆ ในงานก็แยกกันอยู่ตามจุดต่างๆ  

“น้องอิงมาแล้วเหรอครับพี่กำลังรอเลย นี่เธอลุกขึ้นก่อน ลุกสิ!” มิกซ์เห็นอิงฟ้ากำลังจะนั่งลงข้างเมฆ จึงไล่หญิงสาวที่นั่งข้างเขาลุกขึ้นเพื่อให้อิงฟ้ามานั่งแทน หญิงสาวมีท่าทีฮึดฮัดไม่พอใจอยู่บ้างหล่อนเป็นคู่ควงของมิกซ์มาได้สักระยะแล้วแต่อยู่ดีๆ มิกซ์กลับไล่หล่อนเพราะเห็นเด็กผู้ชายอีกคนจึงค่อนข้างไม่พอใจอยู่บ้าง แต่เมื่อมิกซ์เริ่มขึ้นเสียงใส่หล่อนจึงยอมลุกขึ้นเดินตึงตังออกไปในที่สุด 

“น้องอิงมานั่งข้างพี่สิครับ ตรงนั้นให้สาวๆ เขานั่งบริการไอเมฆดีกว่านะครับ” มิกซ์พูดคะยั้นคะยอจนอิงฟ้าจำยอมเดินไปนั่งข้างมิกซ์ในที่สุด แล้วข้างเมฆเองก็มีหญิงสาวคนใหม่มานั่งแทนที่อิงฟ้าเช่นกัน 

“น้องอิงสบายดีไหมครับ ไม่เจอกันนานเลย ยังจำพี่ได้ไหม” กายที่นั่งเก้าอี้ถัดไปจากอิงฟ้าไม่มากนักถามขึ้น 

“จำได้สิครับ พี่กายใช่ไหมครับ ผมสบายดีแล้วพี่ล่ะครับ” อิงฟ้ามองกายแล้วถามกลับยิ้มๆ คงมีแค่กายที่อิงฟ้ากล้าคุยด้วยอย่างสบายใจในที่นี้ ถ้าไม่นับเมฆ 

“เรื่อยๆ ครับ อย่าเมาอีกนะเรา พี่เป็นห่วง” กายแซวยิ้มๆ เขาและเพื่อนคนอื่นๆ ในกลุ่มเมฆรู้เรื่องอิงฟ้าที่เป็นน้องชายของเมฆกันหมดแล้วจากปากเมฆเอง แต่เมฆไม่ยอมบอกเรื่องที่อิงฟ้าโดนมอมยาจากผับคืนนั้นว่าหลังจากนั้นมันเกิดอะไรขึ้นบ้าง และความลับระหว่างเมฆและอิงฟ้าก็ยังคงเก็บเป็นความลับอยู่ 

อิงฟ้านั่งทานอาหารและเครื่องดื่มที่ไม่มีแอลกอฮอล์เรื่อยๆ มิกซ์เองก็คอยคะยั้นคะยอป้อนนั่นนี้ให้อิงฟ้าอยู่ตลอด เมฆเองก็ดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์บ้างแต่ยังไม่เมาเพราะเป็นคนคอแข็งอยู่แล้วโดยมีหญิงสาวนั่งคลอไม่ห่าง ทุกครั้งที่เผลอสายตาของเมฆมักจะไปหยุดอยู่ที่ร่างบางในชุดนักศึกษาที่เขาพามาด้วย เรียกว่าบังคับพามาน่าจะถูกกว่า และเขามักจะเห็นอิงฟ้าที่ทำหน้าเบื่อหน่ายเต็มทนเพราะไม่ใช่คนที่ชอบทำอะไรแบบนี้ เขาเองก็อยากกลับแต่ยังหาโอกาสออกไปจากตรงนี้ไม่ได้ 

“เอ่อ ผมขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะครับ” เมื่อเวลาผ่านไปจนใกล้เที่ยงคืน อิงฟ้าอยากปลีกตัวออกจากบริเวณนี้จึงทำทีขอตัวไปเข้าห้องน้ำ 

“ไปถูกรึเปล่า ให้พี่พาไปไหมครับ” มิกซ์ถามอิงฟ้า มิกซ์เองเริ่มตาเยิ้มเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์เพราะมาตั้งแต่งานยังไม่เริ่มจึงเริ่มเมาบ้างแล้ว บางครั้งก็ทำเนียน ซบ เบียด อิงฟ้าเพื่อตอดเล็กตอดน้อยก็มี 

“ไม่เป็นไรครับ ผมไปเองดีกว่า บอกทางผมมาก็พอ” อิงฟ้าบอก 

“น้องอิงเดินไปทางนั้นนะครับ แล้วก็เลี้ยวซ้าย เดินตรงไปอีกนิด ก็ถึงแล้วล่ะครับ” มิกซ์ชี้ทางไปห้องน้ำให้อิงฟ้า 

“ขอบคุณครับ” เมื่อรู้ทางแล้วอิงฟ้าจึงรีบเดินไปห้องน้ำทันทีโดยไม่ได้บอกใครอีก และเหมือนทั้งโต๊ะจะไม่มีใครรู้เลยว่าอิงฟ้าเดินไปไหนเพราะไม่ทันสังเกต อิงฟ้าเดินไปตามทางที่มิกซ์บอกโดยไม่ได้เอะใจเลยว่าห้องน้ำบริเวณนี้ไม่มีคนอื่นอยู่เลยเพราะเป็นห้องน้ำส่วนตัวที่อยู่คนละฝั่งกับที่คนอื่นในงานใช้กัน 

“อ่า ค่อยรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย” อิงฟ้าเปิดน้ำล้างหน้าให้สดชื่นขึ้น ยืนมองตัวเองในกระจก คิดนั่นนี้อยู่สักพักจนรู้สึกดีขึ้นแล้ว เมื่อมองนาฬิกาก็พบว่ามันดึกมากแล้วจึงคิดว่าจะออกไปบอกเมฆว่าขอกลับก่อนเลยดีกว่า ถ้าเมฆไม่อยากกลับตอนนี้เห็นทีเขาคงต้องเดินออกไปเรียกรถแท็กซี่เอง คิดได้ดังนั้นจึงเดินไปเปิดประตูเพื่อออกไปแต่กลับมีคนผลักประตูแล้วดันอิงฟ้าเข้ามาข้างในซ่ะก่อน 

“พี่มิกซ์” อิงฟ้ามองคนที่ผลักประตูเข้ามาอย่างตกใจ 

“จะรีบไปไหนล่ะครับน้องอิง อยู่เป็นเพื่อนกันก่อนสิ” มิกซ์ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ แล้วกดล็อคประตูทันที 

กริ๊ก!  

อิงฟ้าเห็นท่าไม่ดีจึงเดินถอยหลังไปเรื่อยๆ จนแผ่นหลังติดกับฝาผนังอีกด้านบ่งบอกว่ามันสุดทางแล้ว อิงฟ้ามองซ้ายมองขวาเพื่อหาทางออกจากเหตุการณ์ที่ดูไม่ปลอดภัยนี้ แต่เหมือนว่าทางออกจะมีแค่ประตูที่อยู่ข้างหลังมิกซ์เท่านั้น 

“พะ พี่มิกซ์จะทำอะไรครับ” อิงฟ้าถามเสียงสั่นมองมิกซ์อย่างกลัวๆ  

“หืม น้องอิงไม่รู้เหรอครับ เรื่องแบบนี้ใครๆ เขาก็ทำกันนะ” มิกซ์มองอิงฟ้าด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ แล้วเดินเข้ามาหาอิงฟ้าช้าๆ  

“พี่มิกซ์หมายความว่าไงครับ เราไม่ได้เป็นอะไรกันนะ” อิงฟ้าเดินเลียบตามผนังห้องน้ำจนสุดมุม 

“สมัยนี้ไม่ได้เป็นอะไรกันก็สนุกกันได้นะครับ อีกอย่างไอเมฆก็ยกเราให้พี่แล้วด้วย” มิกซ์บอกอิงฟ้า 

“หมายความว่าไง ยกผมให้พี่” อิงฟ้าถามอย่างไม่เข้าใจ แต่ยิ่งทำหน้าใสซื่อเท่าไรมิกซ์กลับยิ่งชอบมัน 

“ก็หมายความว่า มันยกน้องอิงให้พี่ทำอะไรก็ได้ตามใจชอบเลยยังไงละครับ หึหึ” มิกซ์หัวเราะในลำคออย่างนึกสนุก 

“ยกผมให้พี่ทำอะไรก็ได้ งั้นเหรอ ฮึก” อิงฟ้าคิดว่าเมฆคงเล่นกับเขาจนเบื่อแล้ว จึงยกเขาให้เพื่อนตนเองเล่นสนุกต่อเหมือนของเล่นที่ใครจะเล่นก็เล่นใครจะโยนทิ้งก็ช่าง อิงฟ้าร้องไห้ในทันทีเมื่อคิดไปอย่างนั้น และที่ร้องไห้ก็เพราะเสียใจที่เมฆไม่เคยนึกถึงจิตใจของเขาเลย ว่าเขาเองก็เป็นมนุษย์คนหนึ่งเหมือนกัน ไม่ใช่ของเล่นของใคร 

“ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว น้องอิงก็หน้าจะมีใจให้พี่บ้างแหละใช่ไหมล่ะ ไม่งั้นก็คงไม่มากับไอเมฆที่นี่แล้วก็ไม่ปล่อยให้พี่โอบเอวแบบนั้นหรอกใช่ไหมล่ะ อย่าเล่นตัวไปเลยน่า” เพราะตลอดเวลาที่นั่งด้วยกันมิกซ์หาโอกาสแต๊ะอั๋งอิงฟ้าอยู่ตลอด และเขาไม่เห็นว่าอีกคนจะขัดขืนอะไรอย่างมากก็แค่ขยับหนี มิกซ์คิดเอาเองว่านั่นคือการเล่นตัวไปตามประสาไม่ใช่การปฏิเสธ ว่าแล้วมิกซ์ก็ก้าวเข้ามาหาอิงฟ้าเร็วๆ แล้วจัดการสวมกอดอิงฟ้าเอาไว้ไม่ให้ดิ้นหนีทันที 

“อย่านะ! ผมไม่ได้อยากมาที่นี่ แล้วผมก็ไม่ได้ชอบพี่ด้วย อื้อ ปล่อยผม!” อิงฟ้าดิ้นขัดขืน มิกซ์พยายามปล้ำจูบอิงฟ้า แต่อิงฟ้าก็หันหน้าหลบได้ตลอด 

“ชอบไม่ชอบก็ไม่ใช่ประเด็นแล้วล่ะตอนนี้ ยอมพี่ดีๆ จะดีกว่านะ” เมื่อจูบไม่สำเร็จ มิกซ์จึงรวบมืออิงฟ้าไว้ข้างหลังแล้วเปลี่ยนเป้าหมายมาที่ลำคอขาวที่ยั่วตาแทน 

“ช่วยด้วย!! ปล่อยผม อึก อย่านะ ไม่! ฮึก ใครก็ได้ช่วยด้วย!! ฮื้อๆ” อิงฟ้าร้องไห้ทั้งกลัวทั้งขยะแขยง เป็นเพราะคอหันหลบยากกว่าหน้าจึงทำให้หันหนีได้ไม่มากนัก และพลาดท่าโดนขบเม้มที่ลำคอขาวจนเป็นรอยแดงช้ำ 

“ร้องไปก็ไม่มีใครมาช่วยหรอกนะ เพราะห้องน้ำนี้มันไกลจากที่คนอื่นเขาใช้กัน หึหึ” มิกซ์ผละออกจากซอกคอขาวมามองหน้าอิงฟ้าที่เปื้อนไปด้วยน้ำตา ยิ่งดูหน้าขยี้ 

ผลัก!  

อุก!  

อิงฟ้านึกในใจว่าคงไม่มีใครช่วยเขาได้นอกจากตัวเขาเอง แถมมิกซ์ก็เมาสติไม่เต็มร้อยจึงใช้โอกาสตอนมิกซ์เผลอใช้เข่าเตะเข้าที่หว่างขาตรงกล่องดวงใจมิกซ์เต็มแรง จนมิกซ์จุกงอตัวนั่งลงบนพื้นหน้าเขียวร้องไม่ออก อิงฟ้าจึงรีบวิ่งทั้งน้ำตาและเสื้อผ้าที่ยับเยินออกจากห้องน้ำทันที 

ตึกๆๆ  

อิงฟ้าวิ่งสะเปะสะปะตามทางจนมาโผล่อีกด้านที่ไม่ใช่ทางเข้างาน แล้วหยุดยืนมองจุดที่เห็นเมฆนั่งอยู่ที่โต๊ะกับเพื่อนคนอื่นๆ อยู่ไกลๆ อิงฟ้าหยุดมองจ้องเมฆด้วยหลากหลายความรู้สึกตีรวนกันก่อนที่น้ำตาจะไหลลงมาอีกครั้งจึงตัดสินใจวิ่งหนีออกจากบ้านโอมไป เป็นจังหวะเดียวกันกับที่เมฆหันไปเห็นแผ่นหลังบางที่คุ้นตา หันหลังวิ่งพอดีจึงนิ่งไปนิดพลางนึกว่าใช่อิงฟ้ารึเปล่า แต่ก็ค่อนข้างมั่นใจเพราะคนที่แต่งชุดนักศึกษามางานคงมีแค่คนเดียว 

“เห้ยพวกมึง กูกลับก่อนนะ” เมื่อคิดอย่างนั้นเมฆจึงตัดสินใจกลับทันที เขาบอกเพื่อนแบบส่งๆ แล้วรีบวิ่งตามอิงฟ้าออกไป และทันเห็นหลังไวๆ ของอิงฟ้าวิ่งพ้นประตูรั้วพอดี 

“แม่ง! เผลอละสายตาแค่แป็บดียว มีเรื่องจนได้” เมฆมั่นใจแล้วว่าเป็นอิงฟ้าจริงๆ จึงสตาร์ทรถขับตามออกไปทันที 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น