nawa

สวัสดีค่ะ ถ้าใครหลงเข้ามาแล้วอย่ากดผ่าน ลองอ่านสักตอนก่อนนะคะ นิยายของNawa อินดี้ที่ไม่ได้มีดีแค่เรื่องลึกลับ

เรื่องเล่าจากอูเล

ชื่อตอน : เรื่องเล่าจากอูเล

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 30.3k

ความคิดเห็น : 33

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ต.ค. 2560 20:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
เรื่องเล่าจากอูเล
แบบอักษร

บทที่21

เสียงร้องไห้โหยหวนราวกับจะขาดใจเหมือนดังอยู่ไม่ไกลนัก พิมพลอยเขย่าแขนมะเมียะเพื่อปลุกให้ตื่นแต่ไม่เป็นผล เด็กสาวยังหลับเป็นตาย หญิงสาวก้าวลงจากบันไดเปิดไฟฉายสาดส่องลงไปด้านล่าง ลำไฟฉายตกกระทบร่างของใครคนนึงเป็นที่มาของเสียงร้องไห้นั้น

"ใครน่ะ เป็นอะไรหรือเปล่าคะ"พิมพลอยตะโกนถามไปแต่ร่างนั้นยังร้องไห้อยู่เหมือนเดิมไร้ซึ่งเสียงตอบรับ ด้วยความเป็นห่วงหญิงสาวก้าวไปหาทันที

"รัองไห้ทำไมคะ ให้ฉันช่วยอะไรไหม"พิมพลอยเอื้อมมือไปแตะที่ไหล่ เมื่อเธอลงมาใกล้ๆแสงไฟจากไฟฉายทำให้เห็นว่าเป็นหญิงชาวบ้านผมยาว

"หมอพิมไป..หนี...ไป"เสียงพูดเย็นจับใจ ร่างนั้นค่อยๆหันมาใบหน้าขาวซีด ในตาแดงกล่ำมีลิ่มเลือดทะลักออกจากปากเวลาพูด พิมพลอยจำใบหน้านี้ได้ดี

"ปาลี!"หญิงสาวก้าวเท้าถอยหลังด้วยความตกใจจนปะทะร่างของใครอีกคนทำให้เธอล้มลง

"หมอพิม ตื่น...ตื่น...เดี๋ยวนี้...หนีไป"ร่างใครคนนั้นชะโงกหน้าเข้ามาใกล้ ตวาดลั่นเสียงดังหน้าตาหน้ากลัวไม่ต่างจากปาลี ใช่แล้วอีกร่างคือร่างของเปีย

"มะเมียะ!มะเมียะ"นรินทร์วิ่งขึ้นบันไดบ้านมาเห็นมะเมียะนอนหลับอยู่จึงเรียกปลุก สาวน้อยสะดุ้งตื่นขึ้นด้วยความตกใจจ้องหน้านายทหารหนุ่มและคนอื่นๆ

"พิมพลอย พิมพลอยอยู่ไหนมะเมีย"

"หมอพิมก็อยู่ข้างๆนี่ไงจ้ะ"มะเมียะตอบนายทหารหนุ่มงงๆแล้วหันไปข้างกายที่มีแต่ความว่างเปล่า

"อ้าว หมอพิมหายไปไหนแล้ว"

"นั้นสิ พวกข้าถึงได้เอ็งว่าหมอไปไหน"อูเลถามขึ้นอีกคนขณะที่มะเมียะยังสับสนอยู่

"เอ็งเห็นหมอครั้งสุดท้ายที่ไหนฮะ"

"นั่งอยู่ด้วยกันตรงนี้แหละ ฉันถามหมอว่าง่วงไหมแต่หมอบอกว่าไม่แล้วฉันก็หลับไป"

"ก่อนหน้านั้นมีอะไรแปลกๆผิดสังเกตุไหมมะเมียะ"นรินทร์ถามขึ้น มะเมียะนั่งนึกทบทวนความจำสักครู่ก็พูดขึ้น

"ฉันนั่งอยู่กับหมอพิม ได้กลิ่นบางอย่างแปลกๆแล้วฉันก็ง่วงมากเลยหลับไป"

"เอ็งว่าเอ็งได้กลิ่นอะไรนะ"

"ไม่รู้เหมือนกันจ้ะ พ่อ จะหอมก็ไม่เชิงกลิ่นมันชวนให้หนังตาหนักๆ"อูเลได้ยินที่มะเมียะบอกถึงกับลืมตาโต ตาเฒ่านึกเจ็บใจตนเองที่ลืมไปได้อย่างไร วันก่อนก็เคยได้กลิ่นนี้และก็ก่อนหน้านั้นนานมาแล้วก็อีก

"หรือว่า"

"หรือว่าอะไรอูเล"นรินทร์ถามขึ้นอย่างรวดเร็ว

"นายทหารตั้งใจฟังอูเลดีๆนะ มันอาจเป็นเรื่องน่าเหลือเชื่อ แต่เชื่อเถอะสิ่งที่เราเจออยู่มันไม่ใช่คน!"

"อูเลพูดอะไร ฉันไม่เข้าใจ"

"เรื่องมันเกิดนานมาแล้ว ตั้งแต่สมัยที่อูเลยังเป็นหนุ่มๆอยู่ มันเหมือนผีดิบถอดวิญญานสิงร่างคนเป็นกัดกินจากข้างใน แล้วยึดร่างไปจะออกหากินด้วยการเสพสังวาสกับหญิงสาวเพื่อดูดเอาพลังชีวิต"นรินทร์ได้ฟังอูเลอธิบายแทบไม่เชื่อหูตนเอง

"แล้วมันต้องการอะไร  "

"อูเลก็พึ่งนึกได้ว่าเคยเห็นสร้อยที่หมอใส่ที่ไหน นานมาแล้วเคยมีผู้หญิงคนหนึ่งถูกจับตัวไปก็สวมสร้อยแบบนี้"

"ผมไม่เข้าใจ"

"เพราะหมอพิมเป็นสายเลือดเดียวกันกับผู้หญิงคนนั้นยังไงล่ะ มันต้องการบางอย่างในตัวหมอเพื่ออะไรอูเลไม่แน่ใจ แต่ที่แน่ๆหมอกำลังตกอยู่ในอันตราย"

"แล้วเราจะช่วยพิมพลอยได้ยังไงอูเล"นรินทร์ถามอย่างร้อนใจแม้จะเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง

"ถ้าเหมือนในตอนนั้น มันจะพาร่างหมอเข้าไปในป่าลึกเพื่อทำอะไรบ้างอย่าง"

"งันรีบไปเถอะ รีบไป"นายทหารหนุ่มคว้าปืนพุ่งลงจากบ้านไป

"ไปจับนายทหารไว้ไอ้คะฉิ่นรอให้เช้าก่อน พรุ่งนี้เราจะออกล่ามัน"คะฉิ่นถลาไปห้ามนายทหารที่กำลังเลือดร้อนให้หยุดลงเสียก่อน นรินทร์จำใจต้องเดินกลับมา

"การจะตามจับมันใช้แค่ปืนไม่ได้นะนายทหาร"อูเลบอกเมื่อนรินทร์เริ่มใจเย็นลงบ้างแล้ว

ร่างของลดาถูกวางลงบนแคร่โดยมีมะเมียะจัดการเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้ ตามร่างกายไม่มีบาดแผลอะไรจนทำให้มะเมียะสงสัย

"ทำไมคุณเขาถึงไม่โดนมันทำร้ายอะไรเลยล่ะจ้ะพ่อ"

"เออ จริงด้วยไหนบอกว่ามันต้องการพลังชีวิตผู้หญิงไงพ่อ"คะฉิ่นก็ตั้งข้อสังเกตุอีกคน

"ที่มันไม่ทำเพราะข้าคิดว่าแม่หนูนี้ท้อง"

"ฮะ!ท้อง"หลายเสียงอุทานขึ้นพร้อมกันแต่คนที่ตกใจยิ่งกว่าเห็นจะเป็นนรินทร์

"วิญญานที่มาเกิดเป็นวิญญานบริสุทธิ์ยังไม่ได้ก่อกรรมทำชั่วมันเลยไม่สามารถแตะต้องได้"

"อ๋อ ฉันว่าแล้วท้องนี่เองถึงได้ขึ้นไปเสนอตัวสวมรอยเป็นหมอเพราะคิดจะจับนายทหาร คิดจะหาพ่อให้เด็กสินะ"มะเมียพูดขึ้นก่อนคะฉิ่นจะรีบตะครุบปากเมียสาวไว้ 

นายทหารหนุ่มคิดตามคำของมะเมียะ คนอย่างลดาไม่น่าจะดั้นด้นมาถึงที่นี่ได้ถ้าเรื่องนี้ไม่เป็นความจริง แต่ใครล่ะที่ทำให้ลดาท้องในเมื่อเขาเลิกกับเธอได้หกเดือนแล้ว ซึ่งเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเป็นเขา ชายหนุ่มนึกสงสารอดีตคนรักใช้มือลูบศีรษะของหญิงสาวเบาๆ ทำให้มะเมียะมองด้วยความหมั่นไส้แทนหมอพิมของเธอ


"ปั่นได้เท่านี้นะคะ ปั่นยาวๆไม่ไหวผู้เขียนพิมพ์ในมือถือเครื่องเก่าๆเห็นใจกันหน่อยเนอะ แต่ยังไงจะพยายามเต็มที่เพื่อผู้อ่านทุกๆคนนะคะ 

*เนื้อเรื่องบางส่วนที่ผู้อ่านสงสัยค่อยๆเฉลยแล้ว แต่ยังไม่หมดมีปริศนาอีกหลายอย่างแต่ต้องไปตามอ่านกันในเพลิงไพรีนะคะเร็วๆนี้มาแน่นอน

ช่วยติชมหน่อยค่ะแต่ถ้าให้เขียนยาวๆคงต้องใช้หลายวันอัพที อัพทุกวันแต่น้อยๆเอาแบบไหนกันดีคะ ช่วยเม้นมาบอกกันด้วยนะคะ



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น