nawa

สวัสดีค่ะ ถ้าใครหลงเข้ามาแล้วอย่ากดผ่าน ลองอ่านสักตอนก่อนนะคะ นิยายของNawa อินดี้ที่ไม่ได้มีดีแค่เรื่องลึกลับ

ชื่อตอน : ตามหา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 30k

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ต.ค. 2560 15:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตามหา
แบบอักษร

นรินทร์และชาวบ้านชายฉกรรจ์ทั้งหลายออกตามหาหญิงสาวที่หายไป แบ่งกันแยกเป็นกลุ่มๆเพื่อออกตามหา แสงไฟฉายหลายกระบอกและคบเพลิงสาดส่องหาร่องรอยของคนร้าย

"รอยมาทางนี้นะนายทหาร"อูเลก้มๆเงยๆดูรอยเท้าที่ปรากฎในดินเปียก

"ทำไมรอยมีคนเดียว"ปกรณ์ก้มลงดูตามตาเฒ่าแล้วเกิดความสงสัย

"โง่อีกแล้วไอ้กร ไม่เห็นหรอว่ารอยเท้าจมลึกลงไปแสดงว่าคนแบกของหนักไปด้วยเป็นทหารได้ไงว่ะ"

"เออจริงด้วย"ปกรณ์ยิ้มแห้งๆเมื่อถูกทรงยศต่อว่า

"รีบสาวรอยตามไปครับอูเล"นรินทร์เร่งหน้าเครียดส่องไฟหารอยเท้าที่พื้น

"พ่อรอยไปทางนี้"คะฉิ่นที่แยกไปอีฝั่งร้องบอก

"ทางนี้ก็มีครับ"ทรงยศก็ตะโกนมาอีกเช่นกัน นรินทร์มองอูเลหน้าฉงนทำไมรอยเท้าถึงแยกเป็นสองทาง

"หรือพวกเราจะหลงรอยกันเองครับ"ปกรณ์รีบถามในป่ามีแต่ความเงียบและวังเวงถ้าไม่นับรวมเสียงพวกเขา

"ถ้าจะไม่ดีเสียแล้วนายทหาร คืนนี้เดือนดับ"อูเลเงยหน้ามองฟ้าที่มีแต่แสงดาวไร้ซึ่งดวงจันทร์

"ทำไมครับอูเล"

"ถ้าคนร้ายมาเข้าไปในป่าจริงตอนนี้เราก็คงตามหากันไม่ได้เพราะป่าปิด แถมผีป่ายังบังตาไว้อีก"

"พูดอะไรของลุงน่ะ ผีที่ไหนคนหายไปทั้งคนนะจะไม่ตามหาหรอ"ทรงยศพูดโพลงขึ้น

"ใจเย็นก่อนนะทรงยศ ฟังอูเลอธิบายก่อน"นรินทร์ร้องห้าม

"ถ้าพวกคุณอยากตามหาต่อก็ไปเถอะ แต่ชาวบ้านอย่างเราคงมาได้เท่านี้แหละ ถ้าลึกไปกว่านี้คงไม่มีใครไปหรอกเพราะเดินในป่ากลางคืนมันอันตรายมาก"คะฉิ่นปราดมายืนด้านหน้าอูเลอธิบายแทน นรินทร์พยักหน้าอย่างเข้าใจ เขาไม่ชินป่าทางแถบนี้เลยเพราะขนาดคนชินทางอย่างชาวบ้านยังไม่มีใครกล้าไป

"แล้วคุณลดาล่ะครับผู้หมวด"ทรงยศถามเสียงเข้ม

"ผมว่าเราต้องรอตอนเช้าคงทำอะไรไม่ได้มาไปกว่านี้"

"แต่คุณลดาอยู่ในอันตรายนะครับ"

"ผมมีลางสังหรณ์ว่าเขายังปลอดภัยเพราะถ้ามันจะทำคงทำไปแล้วไม่พาตัวลดาไปแบบนี้"

บนบ้านของอูเล มะเมียะและพิมพลอยนั่งรออย่างร้อนใจ สาวน้อยชะเง้อคอยาวดูตามทางเดินแต่ไร้วี่แววของคนที่ออกไปตามหา

"เที่ยงคืนกว่าแล้วนะหมอพิมพวกนั้นยังไม่กลับมาเลย"

"ฉันรู้สึกไม่ดีเลย มะเมียะ"พิมพลอยว่าอย่างกังวลใจ

"หมอพิม ไม่ต้องคิดมากนะจ๊ะ เดี๋ยวพวกชาวบ้านก็คงหาเจอ"มะเมียะปลอบพิมพลอย ถึงหล่อนจะนึกชังน้ำหน้าแม่คนกรุงนั้นอยู่บ้างแต่ก็รู้สึกใจหายที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น

"เพราะฉันแท้ๆเลยมะเมียะ ถ้าฉันไม่ลืมสร้อยไว้คุณลดาคงไม่เป็นแบบนี้"

"หมอพิมอย่าโทษตัวเองเลยจ้ะ ถ้าแม่นั้นไม่อยากได้ผัวคนอื่นคงไม่เป็นแบบนี้ต่างหาก"มะเมียะอดไม่ได้ที่จะค่อนแคะจนพิมพลอยหันมาตีที่แขนเบาๆ

"หมอพิมนอนก่อนไหมจ้ะดึกแล้ว"

"มะเมียะง่วงก็นอนก่อนเถอะ ฉันจะรอก่อน"พิมพลอยตอบ มะเมียะล้มตัวลงนอนใกล้ๆหญิงสาวพิมพลอยปิดปากหาวน้อยๆทั้งที่เธอยังเป็นกังวลอยู่แต่ทำไมรู้สึกง่วงเหลือเกิน

"นายทหารทางนี้ๆ เจอแล้วๆ"เสียงชาวบ้านร้องขึ้นขณะที่พวกของนรินทร์กำลังเดินกลับหมู่บ้าน ทุกคนกรูกันเข้าไปตามเสียงเรียก ร่างของลดาสลบพิงต้นไม้ใหญ่อยู่เนื้อตัวเปรอะเปื้อนไปด้วยโคลน แต่ไม่มีร่องรอยการบาดเจ็บอื่น

"ลดาๆ"นรินทร์เขย่าตัวปลุกแต่ไม่เป็นผลจึงรวบร่างหญิงสาวอุัมขึ้น

"พวกเราตามหาที่นี่ไปแล้วนะครับทำไมเราไม่เห็น"คนขี้สงสัยอย่างปกรณ์ทักขึ้น

"ผีคงบังตาเราไว้"คะหยิ่นตอบ

"ไม่หรอกไอ้คะฉิ่น เราตามรอยมันไปรอยก็ยังเห็นชัดว่าอุ้มแม่หนูนี้ไปด้วย แต่รอยมันเหมือนหลอกให้เราตามลึกเขาไปและหลงทางในป่าแล้วมันก็ย้อนกลับมาทิ้งแม่หนูนี้ไว้"อูเลแสดงความคิดเห็น

"แล้วมันจะหลอกเราให้หลงทาง แล้วย้อนกลับมาปล่อยเหยื่อไว้หรอ ทำไปทำไม"

"เพราะมันไม่ได้ต้องการแค่ใช้แม่หนูนี้เป็นเหยื่อล่อให้เราตามหา"

"แล้วมันต้องการอะไรล่ะพ่อ"คะฉิ่นยังสงสัย

"บางอย่างที่อยู่ในหมู่บ้านเรา"นรินทร์ฟังอูเลพูดจบเหมือนเลือดจับตัวแข็งเป็นก้อนกายเย็นเฉียบไปถึงขั่วหัวใจ 

"พิมพลอย!!"


*แวะมาให้อ่านกันก่อนนะ ถ้าวันนี้อยากอ่านตอนต่อไปช่วยคอมเม้นมากันหน่อยน๊าเพื่อกำลังใจปั่นต่อ😄😄

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น