Ranichat

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 10 : ย้อนกลับมา

ชื่อตอน : บทที่ 10 : ย้อนกลับมา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.7k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ต.ค. 2560 12:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 10 : ย้อนกลับมา
แบบอักษร


หลังจากที่ทานข้าวเช้ากันเรียบร้อยแล้ว ไข่ต้มกับแสบก็มาที่เรือนใหญ่ตามที่คนเป็นเจ้านายสั่งไว้เพื่อทั้งสี่คนจะได้ลงไปทำงานกัน

‘ไร่กวินทร์’ เป็นไร่ของคุณปู่ของคนที่เป็นเจ้าของไร่ในปัจจุบัน ท่านได้ตั้งเป็นชื่อหลานของท่าน เดิมยังมีพื้นที่ไม่มากนัก แต่ด้วยความทุ่มเทของทั้งปู่และมนตรี พ่อของชายหนุ่ม บัดนี้ไร่กวินทร์กินเนื้อที่ประมาณพันไร่ เป็นไร่ชาขนาดใหญ่ในภาคเหนือ นอกจากจะปลูกชาแล้วยังปลูกพืชเมืองหนาวบ้างแต่จะเน้นไปทางการปลูกชา กวินทร์ชายหนุ่มเจ้าของไร่ยังทำรีสอร์ทขนาดใหญ่ไว้ด้วย มีการทำการท่องเที่ยวเชิงเกษตร เรียกได้ว่าไร่นี้ครบครันจริงๆ และคนงานส่วนมากที่ทำงานในไร่ชาเป็นชาวเผ่าชาวม้งและคนในพื้นที่

กวินทร์ต้องการที่จะหารายได้ให้แก่คนกลุ่มนี้ เพราะถ้าไม่ให้มาทำงานที่ไร่ของเขาส่วนใหญ่มักลักลอบทำธุรกิจด้านมืดจากเจ้าพ่อที่ทรงอิทธิพล เช่นการลักลอบปลูกฝิ่นและการค้าไม้เถื่อน เขาร่วมมือกับทางตำรวจในการจับกุมคนพวกนี้ด้วยเห็นว่าเป็นสิ่งที่ไม่ถูกไม่ควร คนเราจะเจริญได้นั้นต้องประกอบอาชีพที่สุจริต แต่กระนั้นก็ยังไม่หมดไปเสียที

ทั้งสี่มาที่โรงคัดใบชา มีคนงานกว่าร้อยชีวิตกำลังคัดชาอยู่ด้วยความชำนาญ

“ไอ้แสบ กับไข่ต้มมีอะไรก็ไปทำไป เดี๋ยวฉันจัดการเอง” กวินทร์รีบไล่ทั้งสองไป

“เค้าทำอะไรกันอยู่คะพ่อเลี้ยง ดูรีบๆกันเชียว” เกลินหันไปถามกวินทร์ยิ้มๆ

“เค้ากำลังคัดชากัน ที่ไร่กวินทร์เราเก็บชาสองวิธี วิธีแรกแบบใช้เครื่องตัดเก็บใบชา วิธีที่สองคือแบบใช้คนเก็บ แต่ทั้งสองวิธีนี้ต้องมาคัดยอดใบชาอีกครั้งก่อนส่งตรงเข้าโรงงานผลิตทันทีโดยไม่ต้องไปพักที่ไหน จะเห็นว่าต้องใช้คนงานที่ต้องมีความชำนาญพิเศษมาก เพื่อให้ได้ใบชาที่สด” ชายหนุ่มเจ้าของไร่ร่ายยาว นี่คงเป็นครั้งแรกที่เกลินได้ยินคนหน้าเข้มพูดยาวขนาดนี้ ฟังแล้วเพลินดีจัง อยากนั่งฟังไปทั้งวันเลย

“แล้วจะให้คนอย่างหนูเกลมาคัด ไม่ได้เพิ่มหนี้กันพอดีหรือคะ” เกลินพูดติดตลก ไหนบอกให้ใช้คนที่เชี่ยวชาญ ขืนให้เธอเก็บ ไม่อยากจะคิดเลย

“ทุกคนก็ไม่เคยกันทั้งนั้น ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนต้องฝึก มา ฉันจะบอก” คนทำหน้าที่เป็นคนสาธิตเดินเข้ามาตรงจุดที่มีกองใบชาขนาดใหญ่ นั่งลงยองๆ สาวสวยเดินตามมานั่งข้างๆ

“การเก็บใบชาจะต้องเลือกเก็บเฉพาะยอดชาที่ตูมและใบที่ต่ำจากยอดตูมลงมา 2-3 ใบ ก็คือในยอด 1 ยอด จะมี 2-3 ใบ เพราะสารประกอบพอลิฟีนอลซึ่งเป็นสารสำคัญที่ส่งผลต่อสี กลิ่น และรสชาติของชาจะมีอยู่มากเฉพาะในยอดชาเท่านั้น ดูอย่างใบนี้ เข้าเรียกสวย” กวินทร์ยกใบชาที่เรียกว่าสวยมาให้เกลินดู สายตามองไปยังหญิงสาวที่ตั้งใจจดจ่อกับใบชาในมือของเขา ‘ใช่ ยิ่งมองยิ่งสวย ยิ่งมองยิ่งหลง’

“สวยจริงๆด้วยค่ะ สีนี่ส๊ดสด” เกลินละสายตาจากใบชามายิ้มให้คนตรงหน้า ทำให้ดึงสติของกวินทร์

“เก็บมาแล้ว เราก็ต้องมาคัดอีกเพราะไร่เราเป็นไร่ขนาดใหญ่ ส่งออกแต่ของมีคุณภาพเท่านั้น” คนทำหน้าที่เป็นมัคคุเทศน์อธิบายต่อ

“มาค่ะ หนูเกลคัดบ้าง พ่อเลี้ยงไม่ต้องห่วงนะคะ จะคัดให้สวยเท่าหนูเกลเลย” คนตัวบางว่าพลางยิ้มแป้น

“ชาไร่ฉันไม่มีเน่าๆหรอกนะ”

“พ่อเลี้ยง! กล้าว่าหนูเกลหรอ นี่แหนะๆๆ” เกลินจิ้มไปที่ข้างเอวกวินทร์ กวินทร์ดิ้นคว้ามือของเกลินไว้ สายตาทั้งสองจ้องมองกัน

“เออ… คัดไป เล่นอะไรเป็นเด็กๆ เห็นฉันเป็นเพื่อนเล่นเธอหรือไง” คนตัวโตรีบลุกขึ้น หันหน้าหนี กลัวคนที่โดนตนดุจะรับรู้ถึงความเขินนี้

“ค่าาา หนูเกลขอโทษค่า ก็มันเล่นกับพี่ตฤณบ่อย” หญิงสาวหลุดปากพูดออกมาว่าตนนั้นชอบเล่นแบบนี้กับพี่ชายคนกลางของตน

“หึ นอกจากไอ้วิทย์แล้วเธอยังไม่เว้นเจ้าตฤณมันด้วยหรอ ร้ายจริงๆนะเธอนี่” หันมาว่าแล้วเดินออกไปอย่างเร็ว

“โอ้ยยย ลมหึงมาเป็นพายุเลย ฮ่าๆ หึงก็ไม่ยอมรับ แข็งกว่าใจก็ปากนี่แหละพ่อเลี้ยง!” ว่าแล้วก็หันมานั่งคัดชาต่อ คัดชาไม่ได้เหนื่อยมากนักแต่ด้วยท่านั่งยองๆนี่แหละที่มันทำให้เมื่อยเป็นที่สุด ไหนจะอากาศที่เริ่มสายก็เริ่มอบอ้าวเต็มที ‘ใกล้แล้วหนูเกล อีกนิดเดียว’ ถ้าให้เทียบปริมาณชาของเกลินกับคนงานคนอื่นนี่เทียบไม่ติดเลย หญิงสาวให้ข้ออ้างว่า ก็มันไม่เคยนี่ กับตัวเองเพื่อเป็นการปลอบใจ

เมื่อคัดชาเสร็จแล้วหญิงสาวรับรู้ได้ถึงเหงื่อในตัวที่เริ่มไหลเป็นทาง “โอ้ย น่าจะเชื่อพ่อเลี้ยง แฟชั่นหนูเกลฆ่าหนูเกลหรอเนี่ย ร้อนๆ” ว่าแล้วก็ถอดเสื้อยีนตัวนอกของตนออก เผยให้เห็นเสื้อยืดสีเทาที่เข้ารูปเน้นให้เห็นหน้าอกของตน ถ้าอยู่ในสภาวะปกติคงไม่ได้โป๊อะไรมาก แต่เหงื่อของเจ้าหล่อนทำให้เสื้อแนบไปกับตัว ไหนจะไรผมที่เปียกนั้น ดีนะที่ยังถูกมัดเป็นหางม้าไว้อย่างลวกๆ ถ้าได้สยายออกมาคงเซ็กซี่ไม่เบา แค่เพียงเท่านี้ก็ทำให้คนงานทั้งชายและหญิงในไร่หันมามองที่ตนคนเดียวอย่างเป็นจุดสนใจ หญิงสาวว่าจะลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจแต่ด้วยขาที่นั่งนานไปเสียหน่อยจึงทำให้เสียหลัก

“อุ๊ย” แต่ก็มีร่างหนาพุ่งมารับไว้ทัน

“ขอ…” ยังไม่ทันที่คนเสียหลักจะได้กล่าวคำขอโทษ ก็อึ้งกับใบหน้าของคนที่มารับตนไว้

“หนูเกล” เสียงของคนตัวหนาเอ่ยอย่างตกใจ

“พล…” เกลินเอ่ยอย่างแผ่วเบา เป็นจังหวะเดียวกับที่กวินทร์เดินเข้ามาเห็นพอดี

หลังจากที่กวินทร์โดนแสบตามว่ามีนายหน้าที่เป็นนายหน้าขายเครื่องจักรที่ตามตื้ออยู่นาน ปฏิเสธไปกี่รอบก็ไม่ฟังว่าไม่ต้องการซื้อ

“อะแฮ่ม!” กวินทร์กระเอมเสียงดัง ทำให้เกลินรีบผละตัวออกจากพละพลไปยื่นหลังกวินทร์ กวินทร์รอบสังเกตสีหน้าของสาวสวยด้านหลังตนอย่างสงสัย

“สวัสดีครับพ่อเลี้ยง” พละพลเอ่ย

“ครับ” กวินทร์ตอบสั้นๆ

“ผมชื่อพละพลครับ รองประธานบริษัทสวิชเวิร์ด” พละพลเอื้อมมือไปหากวินทร์

“นี่ต้องตามตื้อขนาดส่งรองประธานบริษัทมาเลยหรือครับ” ชายหนุ่มไม่ยอมเอื้อมมือไปจับกับพละพล รู้แผนดีว่าเขาต้องการอะไร มันทำให้พละพลเก้อและดึงมือกลับทันที

“เออ…มันไม่ใช่อย่างนั้นนะครับ ผมจะมาเสนอ” ยังไม่ทันที่พละพลจะพูดจบดีกวินทร์ก็ยกมือขึ้นเป็นเชิงว่าผมขี้เกียจฟัง

“เอาเป็นว่าผมจะลองรับฟังข้อเสนอดูนะครับ แต่ไม่ใช่วันนี้ มีอะไรติดต่อไปกับคนสนิทผม” หันไปหาแสบเป็นเชิงพยักหน้าว่าจัดการให้ที ว่าแล้วก็ดึงมึงคนข้างหลังตนให้เดินตามออกมากลางบทสนทนานี้

“เป็นอะไร รู้จักกันหรอ” ตอนแรกก็นึกดุในใจที่ตอนตนเข้าไปเห็นภาพที่หญิงสาวอยู่ในอ้อมแขนของไอ้รองประธานบริษัทนั่น แต่พอมาเห็นสีหน้า ท่าทางของเกลินแล้วก็ไม่อยากจะว่าเธอนัก ก็ทำหน้าเหมือนคนทุกข์ใจยังไงยังงั้น

“หนูเกลขอโทษนะคะ แต่ช่วยไปส่งหนูเกลที่เรือนใหญ่ที หนูเกลของร้อง” เกลินเงยหน้าขึ้นมาพร้อมน้ำตาที่คลอที่ดวงตาคู่สวย กวินทร์ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ยอมขับรถมาส่งหญิงสาวที่เรือนใหญ่ ทันทีที่รถจอดถึงที่หมาย เกลินรีบวิ่งเข้าไปในบ้าน ผ่านสาธรก็ไม่คิดที่จะทัก ตอนนี้เธอต้องการที่จะอยู่คนเดียว คนเดียวเท่านั้น

ทันทีที่เข้ามาในห้อง เกลินทรุดตัวลงหน้าประตูห้อง ปล่อยน้ำตาไหลออกมาหลังจากที่กลั้นมานาน จริงๆก็ไม่นานเท่าไหร่แต่ความรู้สึกของเธอเหมือนกลั้นมาตลอดชีวิต และแล้วเราก็เวียนมาพบกันอีกครั้ง ชีวิตของเธอเล่นตลกอะไรกันนะ ยิ่งหนี ยิ่งเจอ ยิ่งทำใจ ยิ่งเจ็บ

ด้านชายหนุ่มถึงกับตกใจในปฏิกิริยาของเกลิน มันต้องมีอะไรระหว่างไอ้รองประธานนั้นกับเกลินแน่ๆ อะไรดลใจให้ชายหนุ่มอยากรู้มากขนาดนี้ นี่มันไม่ใช่นิสัยของเขาเลยนี่



พละพลคือใครรรร ทำไมหนูเกลร้องเบอร์นี้ ไม่ใช่ละ ไม่ใช่เรื่องเล็กแล้ววววววว


มาขอกำลังใจ ใครชอบหรือไม่ชอบสามารถบอกได้จ้าาา จะแก้ไข้ให้ดีที่สุดน้า 💚💚

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น