Hunny Exo

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รุ่นพี่ ครั้งที่28 เพื่อนสนิท

ชื่อตอน : รุ่นพี่ ครั้งที่28 เพื่อนสนิท

คำค้น : รุ่นพี่เซ็กส์เฟรน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 27.2k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ต.ค. 2560 14:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รุ่นพี่ ครั้งที่28 เพื่อนสนิท
แบบอักษร

​(เกล พาท)




หลังจากที่ตัดสินใจของตัวเองได้ว่าต้องออกมาให้ได้ต้องจบเรื่องบ้าๆนี่สักที ผมวิ่งออกมาจากคอนโดของไอชายออกมาไกลพอสมควรก่อนจะหยุดพักเหนื่อยที่ป้ายรถเมล์

"เเห่ก...เเห่ก..อึก...เห้อ..เหนื่อยชะมัด.."​ผมปาดเหงื่อบนใบหน้าที่เริ่มพุดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่จะเอื้อมมือหยิบกระเป๋าเป้ที่สะพายอยู่ด้านหลังของตัวเองก่อนค้นหาโทรศัพท์ของผม

"บ้าชะมัด...ลืมหยิบมางั้นหรอ..โอ้ย...เเล้วจะเอาไงดีว้ะเนี้ย.."ผมพลางนึกขึ้นได้ว่าลืมหยิบโทรศัพท์ของตัวเองมาและดันลืมไว้ที่ห้องของไอ้ชายอีก โอ้ยหนีได้แต่ลืมของซะงั้น

"ช่างมันค่อยไปเอาคืนทีหลัง..."ผมมองซ้ายมองขวาเพื่อหาทางกลับบ้านป้ายรถเมล์นี่มีสายผ่านบ้านผมเหมือนกันเอ๊ะ แต่ผมจะมีตังค์ค่ารถมั้ยเนี้ย

"มีรถให้ขึ้น..เเต่กูจะมีตังค์จ่ายเค้ามั้ยเนี้ย..เห้อ..รถเมล์แค่ไม่กี่ตังค์...กูจะมีสักบาทมั้ยว้ะ..."ผมมองรถเมล์ที่สัญจรผ่านไปมาก่อนจะหยิบเป้ของตัวเองขึ้นมาแล้วหาเศษตังค์เพื่อมีติดกระเป๋าผมบ้างเพราะเวลาผมมีเศษเหรียญก็จะใส่กระเป๋าไว้ไม่ค่อยได้เก็บกับตัว

"สาธุ..ขอให้มีด้วยเถอะอยากกลับบ้าน..อยากกลับบ้าน..สาธุๆ.."ผมภาวนาไปด้วยพร้อมค้นหาพวกเศษตังค์ในกระเป๋าเเละที่สุด

"เห้ย...นี่ไงแบงค์ยี่สิบซ้ะด้วย..โอ้ย...ถึงจะโชคร้ายมาเยอะก็ช่าง...โชคดีรอดตายไม่ต้องเดินเพราะยี่สิบบาทนี่แหละว้ะ.."ผมอมยิ้มทันทีที่แบงค์ยี่สิบมันตกหล่นลงมาจากหนังสือทำเอาผมยิ้มหน้าบานดีใจที่จะได้กลับบ้าน ผมรีบเดินไปรอรถเมล์ก่อนจะมาพอดีซึ่งมันทำให้ผมได้กลับบ้านอีกครั้ง





ปิ๊งป่อง~ ปิ๊งป่อง~

ผมยื่นอยู่หน้าประตูรั้วบ้านอยู่นานไร้วี่แววของแม่ที่จะออกมาเปิดประตูให้ผม สงสัยจะไม่อยู่บ้านแน่เลย

"เห้ออออ...ต้องพึ่งตัวเองอีกแล้ว..."ผมถอดกระเป๋าออกแล้วโยนข้ามประตูรั้วบ้านไปก่อนที่มันจะตกลงพื้น ส่วนผมก็หาทางปีนข้ามรั้วนั้นอย่างช้าๆ

"สูงเหมือนกันแหะ..."ผมบนออกมากับตัวเองรั้วบ้านผมมันก็ไม่ค่อยสูงมากเท่าไหร่พอที่จะปีนข้ามมาได้

ฟรึ่บ~

"โอ๊ะ...เห้อ..เเค่นี้จิ๊บๆ.."ผมหยิบกระเป๋าตัวเองขึ้นมาก่อนจะเดินเข้าบ้านโดยที่ไม่ลืมไขประตูบ้านด้วยกุญแจสำรองที่แม่ให้ผมติดตัวไว้เพื่อแม่ไม่อยู่เหมือนตอนนี้

"แล้วแม่ไปไหนเนี่ย..."ผมบนออกมาพร้อมกับนั่งพักที่โซฟาตัวยาวก่อนจะลุกขึ้นอีกครั้ง ผมหันไปมองที่นอกหน้าต่างรถของแม่ผมก็เข้ามาพอดี

ปึก~

"อ่าวเกล...กลับมาเมื่อไหร่ลูก...รอแม่นานมั้ยพอดีแม่ไปธุระมา.."ผมเดินมาเปิดประตูบ้านแล้วรีบเดินเข้าไปหาแม่ที่ลงมาจากรถพอดี

"ไม่ครับ...เกลพึ่งกลับมาเอง...ขอโทษนะครับแม่เมื่อวานฝนตกผมเลยกลับมาไม่ได้เลยนอนค้างบ้านเพื่อนอะครับ..."ผมเดินไปช่วยแม่ถือของเข้าบ้านก่อนที่จะค่อยๆช่วยแม่เก็บพวกข้าวของให้เข้าที่

"จร้า...ไม่เป็นไร...แม่ต้องออกไปประชุมของบริษัทอีก..เกลอยู่ได้ใช่มั้ย..."ผมเงียบไปสักพักก่อนจะพยักหน้าว่าตัวเองอยู่ได้แน่ แม่ผมเดินมาหอมเเก้มผมเบาๆก่อนที่จะหยิบกุญแจพร้อมกับกระเป๋าอีกครั้ง

"แม่ไปก่อนนะ...ถ้าเกลอยากไปหาเพื่อนๆได้นะเพื่อเหงา...แม่วางเงินให้เกลไว้บนตู้เย็นนะจ่ะ..แม่ไปก่อนนะ.."

"ครับแม่..."ผมยกมือบ๊ายบ่ายแม่ก่อนที่จะมองตามรถที่แม่ขับออกไปจนลับตาไป ในบ้านนี้ก็ต้องอยู่คนเดียวอีกแล้ว

"เห้อ...ไอเฟมจะเป็นไงบ้าง...อยากไปหามันจัง..."ผมพลางพูดออกมาเบาๆก่อนที่จะหยิบกระเป๋าตัวเองไปตากเพราะมันเปียกฝนตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ก่อนที่จะเดินกลับเข้ามาในบ้านพลางเปิดทีวีในห้องนั่งเล่นแล้วนั่งดูหนังไปเรื่อยๆ




​14:11น.

ปี๊นๆ บรื้นน! บรื้นนน!


"เฮือก!!..."

ผมสดุ้งตัวทันทีที่ได้ยินเสียงคันเร่งของรถมอไซค์และเสียงบีบเเตรอยู่ที่หน้าบ้านของผมก่อนที่ผมจะชะโงกหน้ามองผ่านหน้าต่างออกไปรถมอไซค์บิ๊กไบค์คันที่อยู่หน้าบ้านผมจำได้ดีใช่ต้องใช่มันเเน่

ผมรีบวิ่งไปเปิดประตูรั้วก่อนที่มอไซค์บิ๊กไบค์คันนั้นจะขับเข้าไปจอดหน้าบ้านผม ผมรีบปิดประตูรั้วก่อนที่จะวิ่งเข้าไปหาคนที่ผมคิดว่านั้นคือไอเพื่อนสนิทผมเป็นแน่

"มึง...มึง..เป็นไงบ้าง.."ผมมองร่างสูงที่คร่อมมอไซค์บิ๊กไบค์อยู่ก่อนที่คนขับจะค่อยๆถอดหมวกกันน๊อคออก

"ยังไม่ตายหรอก..."หมวกกันน๊อคถูกถอดออกทำให้ผมเห็นหน้าไอเฟมคนที่ผมตอนนี้เป็นห่วงมันมากที่สุด

"มึง!...ฮรึก..กูขอโทษ..อึก..ฮือออ..มึงต้องเจ็บตัว..ฮรึก..เพราะกูแท้ๆ..ฮรือออ.."ผมมองหน้าไอเฟมก่อนจะพูดขอโทษมันและร้องไห้ออกมาทันที ผมมองใบหน้ามันผ่านนํ้าตาของตัวเองรอยฟกชํ้าหรือรอยแตกตรงบริเวณมุมปากผมเห็นได้ชัดรอยแผลที่ถูกรุมที่ผมเห็นเมื่อวานยังคงติดตาผม

"ไม่ต้องร้อง...กูยังอยู่..เนี่ย..เห็นมั้ย..ยังไม่ตายหรอก.."ผมยืนร้องไห้งองแงเหมือนเด็กตรงหน้ามันแบบไม่อายมันเลยสักนิดก่อนที่มันจะลงมาจากมอไซค์แล้วมาปลอบผมให้หยุดร้องไห้

"ฮรึก...อึก..กูขอโทษ..อึก..เพราะกูแท้ๆเลย..ฮรึก.."ผมปาดนํ้าตัวเองออกก่อนจะก้มหน้าพูดพร้อมกับเอ่ยคำขอโทษจากใจจริงที่ทำให้เฟมมันต้องเจ็บตัวเพราะผมขนาดนี้

"นี่ไอขี้แย...เดี๋ยวนี้หัดเป็นขี้แยตั้งแต่เมื่อไหร่..เกลคนก่อนหายไปไหนหล่ะ...คนที่เข้มแข็งเมื่อก่อนนี้ไง...เข้าบ้านเถอะ.."ไอเฟมจูงมือผมเข้าบ้านมันอาสาปิดประตูบ้านให้ผมก่อนที่ผมกับมันจะมานั่งอยู่ที่โซฟาห้องนั่งเล่น

"มึงเจ็บรึป่าวอ่ะ...อึก..ฮรึก..."ผมทั้งสะอึกสะอื้นราวกับเด็กขี้แย ผมถามมันพร้อมกับเขยิบไปนั่งใกล้ๆมันก่อนที่จะเอื้อมมือและค่อยแตะลงที่หน้ามันเบาๆ

"ไม่หรอก...ไม่เจ็บแล้วหล่ะ...มึงก็หยุดร้องไห้ได้แล้ว...โตจนป่านี้แล้ว..."ไอเฟมจับมือผมแล้วค่อยๆเลื่อนออกจากหน้ามัน จะไม่ให้ผมร้องไห้ได้ยังไงตั้งแต่เด็กจนป่านี้แล้วผมก็มีมันเป็นมาตั้งนานเห็นมันโดนกระทืบเป็นใครใครก็ต้องห่วงสิเพื่อนกันแท้ๆ

"อึก...อืม..ไม่ร้องแล้ว..."ผมเชื่อฟังที่มันบอกให้ผมหยุดร้องอย่างว่างายก่อนที่จะเอามือมาปาดนํ้าตาตัวเองออก

"หลังจากเมื่อวานมันทำอะไรมึงอีกมั้ย..."หลังจากผมหยุดร้องไห้แล้วไอเฟมมันก็ถามผมขึ้นอีกทันทีกะจะลืมมันไปแล้วแท้ๆ

"มะ...ไม่มีไร...คือ...พอ..พอไอชายมันพากูมาที่รถมัน...มัน..มันก็มาส่งที่บ้านนี่แหละ.."ผมมองหน้าไอเฟมที่จ้องผมอย่างจริงจังก่อนที่ผมจะหลบสายตามัน เพราะไม่อยากพูดที่ผมเจอมันออกมาอีกแล้ว

"มันขืนใจมึงอีกแล้วใช่มั้ย...เมื่อวานมึงไม่ได้กลับบ้านใช่มั้ยเกล...ทำไมไม่บอกความจริงกูละ...กูดูไม่น่าคบจนมึงไม่กล้าพูดเลยหรอ..."ผมเงยหน้ามองไอเฟมที่ทำสีหน้าตัดพ้อที่ผมไม่ได้พูดความจริงกับมันไป นํ้าตาผมจะไหลอีกแล้วทั้งทีจริงอยากจะลืมมันไปแล้วแท้ๆ

"ถ้ากู...ถ้ากูบอกว่า...ฮรึก..อึก..ฮือ...กูตัดใจกับมันไม่ได้หล่ะ..ฮรึก..ฮืออออ..กูจะทำยังไงดี..."ผมพูออกไปด้วยความรู้สึกเดิมๆที่มันค้างคาอยู่ในใจตัวเองอีกครั้ง ไอเฟมดูตกใจมากแต่มันก็มีท่าทางนิ่งๆเป็นนิสัยของมัน

"มึงพูดจริงหรอเกล...มึง...มึงรู้สึกแบบไหนกับไอเลวนั่นกันแน่...กูสับสนกับมึงเเล้วนะเกล.."ไอเฟมจับที่ไหล่ผมทั้งสองข้างขณะที่ผมยังร้องไห้ที่พูดแบบนั้นออกไปได้ยังไง

"ฮรึก...กูพยายามแล้วเฟม...แต่กูลืมมันไม่ได้อ่ะเฟม..ฮรือออ..กูไม่เข้าใจ..กูไม่เข้าใจตัวเองเลย...ฮืออ..ภาพที่มันมีอะไรกับกู...อึก..กูลืมไม่ลง..ฮรึก..อึก.."ภาพในอดีตมันมาหลอกหลอนผมอีกครั้งทั้งที่ตอนแรกมันบอกว่าผมเป็นแค่ของเล่น แต่ทำไมวันนี้ก่อนหน้านี้มันบอกว่าให้ใจผมไปหมดแล้วมันหมายความว่าไงมันจะทำให้ผมสับสนไปกับมันถึงไหนกัน

"หยุดร้องเถอะเกล...เชื่อกูนะ...ต่อจากนี้ไป..มึงไม่ต้องคิดถึงมันอีกแล้ว..มึงต้องเดินต่อไป..กูจะเดินไปกับมึงเอง..มึงเข้าใจที่กูพูดใช่มั้ย..."ไอเฟมดึงผมเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของมันพร้อมพูดปลอบใจผม เช่นเดียวกับที่ผ่านๆมาว่าผมท้อแค่ไหนก็มีแค่ไอเพื่อนคนนี้แหละที่รับฟังผมอยู่เสมอ

"ฮรึก...กูอยากไปอยู่กับพ่อ..ฮรือ..กูไม่อยากอยู่ที่นี่แล้วอ่ะ..อึก..ฮือออ..กูเหนื่อย..กูเหนื่อยมามากพอแล้วอ่ะมึง..ฮืออ.."ผมกอดไอเฟมแน่นกอดที่จะพูดความรู้สึกตอนนี้ออกไป อยากไปให้ไกลให้ไกลเท่าที่จะไปได้ถึงแม้ว่าตอนนี้ยังคงเจ็บปวดแค่ไหนแต่ผมจะทำให้ตัวเองเลิกรู้สึกแบบนี้สักที

"อืม...ได้สิ..กูจะอยู่เคียงข้างมึงเอง..น้ากลับมาเราค่อยคุยกับน้ากันนะ.."

"อื้มม!.."











​ติดตามตอนต่อไป

​มาต่อกันจร้า ตอนนี้ก็ยังคงสงสารน้องเกลอยู่ #ร้องไห้นักมาก


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น