nawa

สวัสดีค่ะ ถ้าใครหลงเข้ามาแล้วอย่ากดผ่าน ลองอ่านสักตอนก่อนนะคะ นิยายของNawa อินดี้ที่ไม่ได้มีดีแค่เรื่องลึกลับ

ชื่อตอน : ในความมืด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 40.6k

ความคิดเห็น : 27

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ต.ค. 2560 18:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ในความมืด
แบบอักษร

บทที่19

พระอาทิตย์สิ้นแสงลงแล้วมีเพียงแสงดาวดวงนัอยที่ส่องสว่างอยู่ไกลลิบๆ นรินทร์โอบไหล่บางของหญิงสาวเดินออกมาใบหน้าเปื้อนยิ้มด้วยความสุขใจ 

"ผู้หมวดครับ เชิญทางนี้หน่อยได้ไหมครับ"นายทหารที่ติดตามลดาโผล่มาดักขณะที่เขากับพิมพลอยกำลังเดินกลับบัานพัก

"ได้สิ เดี๋ยวคุณกลับไปรอผมที่บ้านก่อนนะ"นรินทร์จำใจต้องปล่อยให้ร่างบางเดินไปก่อน พิมพลอยพยักหน้าอย่างว่าง่ายจนเขารู้สึกอยากฟัดแม่ตัวน้อย

"มีอะไรก็ว่ามา"นายทหารหนุ่มหันกลับมาจ้องทรงยศนายทหารรุ่นน้องที่สังกัดหน่วยเดียวกัน

ราตรีเข้าปกคลุมเห็นเป็นเพียงแค่เงาของหญิงสาวนอนอยู่ในบ้านพัก ร่างใหญ่ยืนจ้องมองอย่างหื่นกระหาย เดินเข้าประชิดร่างบางมือใหญ่ลูบไล้ไปทั่วร่าง ความเสียวซ่านปะทุขึ้นทุกครั้งที่มือลูบไล้ผ่าน ไฟสวาทเกิดขึ้นอย่างยากจะดับลง เสียงเล็กครางบ่งบอกความพึงพอใจในลำคอ  

"พิมพลอย!" นรินทร์ตะโกนหาหญิงสาวไปทั่ว เขาเดินส่องแสงไฟฉายสาดไปในความมืดเมื่อไม่พบร่างบางในบ้านพักตอนที่เขากลับมาถึง ใจของชายหนุ่มตกไปอยู่ที่ตาตุ่มเห็นบัานพักว่างเปล่า บนเตียงและพื้นบ้านเต็มไปด้วยคราบโคลน

"พิมพลอยคุณอยู่ไหนเนี่ย"นายทหารหนุ่มปาดวิ่งเข้าไปคว้าปืนHK33 ปืนประจำกายมากระชับแน่น เดินดุ่มๆมุ่งหน้าเข้าไปในหมู่บ้าน

"คุณกำลังจะไปไหนค่ะ"เสียงหญิงสาวดังขึ้นด้านหลัง นรินทร์หันควับเห็นพิมพลอยยืนยิ้มอยู่ เขารีบถลาคว้าร่างบางเข้ามากอดแน่นแนบอก

"เป็นอะไรค่ะ แล้วคุณจะถือปืนไปไหน"พิมพลอยพลักอกชายหนุ่มออกจ้องเข้าไปในตาลึก

"คุณหายไปไหนมา ผมนึกว่าคุณโดนไอ้ฆาตกรนั้นจับตัวไป"

"จะบ้าหรอค่ะ ฉันเดินกลับมาถึงบ้านแล้วนึกได้ว่าลืมสร้อยคอไว้ที่บ่อเลยย้อนกลับไปเอา ทำไมหรอคะเกิดอะไรขึ้น"

"ผมกลับมาไม่เห็นคุณ แล้วบนบ้านก็มีแต่รอยโคลนจะไม่ให้ผมตกใจได้ไง"ชายหนุ่มพูดอย่างออดอ้อนจับมือเล็กมาแนบแก้ม

"ฉันไม่เป็นไรแล้วค่ะ นี่เห็นไหมปลอดภัยดี"พิมพลอยยิ้มน่ารักจนคนมองอดไม่ได้ที่จะดึงเข้ากอดอีกครั้งพร้อมก้มลงจูบหน้าผากมน

"ผู้หมวดครับ คุณลดาหายตัวไปครับ"ทรงยศกับปกรณ์วิ่งหน้าตาตื่นมาหาทั้งคู่

"จะหายไปได้ยังไง เขาคงอยู่แถวนี้แหละ"

"ไม่ครับผมหาทั่วแล้วไม่เห็นมี ถามชาวบ้านก็บอกไม่เห็น"ทหารทั้งสองรีบรายงาน นรินทร์เอะใจวิ่งกลับเข้าไปในบ้าน ส่องไฟฉายไปทั่วบ้านเจอกระเป๋าถือของลดาตกอยู่

"ตายจริง"พิมพลอยตามเข้ามาเห็นปิดปากอุทาน 

"เห็นลดาครั้งสุดท้ายเมื่อไร"นรินทร์ถามเสียงเข้มกับทหารทั้งสอง

"ตอนผมมาคุยกับผู้หมวด ให้คุณลดาอยู่กับปกรณ์แต่เผลอแป๊บเดี๋ยวก็หายไปแล้วครับ"

"แยกกันตามหาแถวๆนี้ก่อน ฉันจะไปขอให้ชาวบ้านช่วยตามหาอีกแรง"นรินทร์สั่งเสียงรัวรีบวิ่งเข้าไปในหมู่บ้าน

"ฉัน ไปด้วย ค่ะ" พิมพลอยวิ่งตามร่างชายหนุ่มไป

อูเล คะฉิ่นและมะเมียะล้อมวงกินข้าวอยู่ใต้ถุนบ้าน ร่างใหญ่ของนรินทร์ก็วิ่งมาอย่างกระหืดกระหอบพร้อมกับพิมพลอย

"มีอะไรหรือนายทหาร หมอ"

"ผมมีเรื่องให้อูเลช่วยครับ"นรินทร์นั่งลงเล่าเรื่องราวให้พวกอูเลฟังทั้งหมด

"ฉันก็ว่าอยู่เห็นแม่คนกรุงเดินไปทางบ้านหมอเมื่อค่ำ สงสัยเห็นหมอเดินออกจากบ้านไปคงสวมรอยขึ้นไปนอนบนบ้านแทน เป็นไงล่ะแทนที่จะได้ผัวเป็นนายทหารได้ผัวเป็นคนร้ายแทน"มะเมียะพูดแทรกขึ้นจนอูเลต้องหันมามองเพื่อห้ามปรามในความปากไว แต่มันก็ตรงใจใครหลายๆคนที่อยู่ตรงนั้น

"ผมจะให้ชาวบ้านช่วยตามหาอีกแรงแล้วกันนะนายทหาร แต่ไม่รู้ว่าจะเจอในสภาพไหน"

"ผมว่าลดาเขาน่าจะมีชีวิตอยู่นะ เพราะปกติคนร้ายมันจะฆ่าเหยื่อเลยแต่นี่ไม่"ชายหนุ่มออกความเห็นอูเลกับคะฉิ่นพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

"ผมว่าคนร้ายยังไปไม่ได้ไกลมาก เรารีบออกตามหากันดีกว่าครับ"คะฉิ่นพยักวิ่งไปเอาปืนแก็บบนบ้านลงมา ส่วนอูเลเดินเร่งไปบอกชาวบ้าน 

"คุณรอผมอยู่กับมะเมียะนะ"

"ค่ะ ระวังตัวด้วยนะคะ"พิมพลอยจับมือชายหนุ่มแน่นเขาพยักหน้าดึงพิมพลอยเข้ามากอด

"รีบไปเถอะค่ะ คุณต้องช่วยคุณลดาให้ได้นะคะ"พิมพลอยพลักอกเขาเร่งให้ไป เธอรู้สึกผิดที่ลดาต้องมารับเคราะห์แทนเธอแต่ถ้าเธอไม่ลืมสร้อยไว้คนที่จะโชคร้ายคงเป็นเธอ พิมพลอยนึกกลัวขึ้นมาจับใจจับสร้อยเพทายที่คอไว้แน่น

"คุณพ่อช่วยลูกไว้ใช่ไหมค่ะ"เธอพึมพำถึงบิดาที่ล่วงลับไปแล้ว


**แวะมาทักทายเสียหน่อย ตอนนี้เขียนไปก็ลุ้นไปด้วย ตอนต่อไปจะเป็นยังไงน๊า พวกของนรินทร์จะตามหาลดาเจอหรือเปล่า แล้วจะปลอดภัยไหม จะจับคนร้ายได้หรือเปล่า อย่าลืมติดตามนะคะที่สำคัญอย่าลืมกดถูกใจและคอมเม้นกันด้วยน๊า เพื่อกำลังใจน้อยๆของผู้เขียน

**เมื่อกี้กดผิดไปอัพเขียนคำผิดเต็มเลยยังไงต้องขอโทษทุกคนด้วยนะคะ แต่ตอนนี้แก้ไขแล้วค่ะ




แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น