Hunny Exo

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รุ่นพี่ ครั้งที่27 เจ็บไม่ต่างกัน

ชื่อตอน : รุ่นพี่ ครั้งที่27 เจ็บไม่ต่างกัน

คำค้น : รุ่นพี่เซ็กส์เฟรน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 29.4k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ต.ค. 2560 22:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รุ่นพี่ ครั้งที่27 เจ็บไม่ต่างกัน
แบบอักษร

(ชาย พาท)


แสงแดดเริ่มสาดส่งไล่มาในยามเช้าผ่านม่านตาคอยทำให้รู้สึกตัว ผมค่อยลืมตาขึ้นแล้วหลับตาลงอีกครั้งเพื่อปรับแสงที่ผ่านเข้ามา

"อืมมมม..เช้าไวจังว้ะ...ห้าวววววว.."ผมยันตัวลุกขึ้นนั่งแล้วบิดขี้เกียจอยู่บนที่นอน แต่ก็ต้องเอะใจร่างเล็กของเกลหายไปไหน ผมรีบวิ่งลงจากที่นอนแล้วเดินหาทันที

"เกล...เกล..อยู่ไหน.."ผมเปิดประตูห้องนํ้าเป็นอันดับแรกก็ว่างเปล่าเลยรีบเดินออกจากห้องนอนและเข้าไปในห้องนั่งเล่นทันที

"เกลอยู่ไหน!..หายไปไหนว้ะ..."ผมนึกได้เป็นลำดับสุดท้ายนั่นคือห้องครัวใช่ห้องครัวทันทีที่ผมวิ่งไปอีกห้องก็คือห้องครัวนั่นเองทำให้ผมเอะใจอีกครั้ง

"โอ้ย...ถ้าซีเรียลมันจะเก็บไว้สูงขนาดนี้นะ..แม่งไม่เก็บไว้ยอดตึกเลยว้ะ..ฮึ้บบ!.."นี่แหละสิ่งที่ผมเอะใจทั้งที่ตะโกนเรียกและเดินหาตั้งนานก็มาอยู่ห้องครัว ผมเลยเดินเข้าอยู่ด้านหลังของเกลมันก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบซีเรียลบนตู้พร้อมกับเกล

"อ่ะ...เอ่อ...อะไรหน่ะ.."ผมหยิบกล่องซีเรียลออกมาพร้อมกับร่างเล็กที่ดูตกใจเล็กน้อยแล้วมองหน้าผม

"นี่ไงซีเรียลหยิบให้..."เกลมันเริ่มถอยห่างผมแล้วหลบตาผมทันที นี่ผมคงทำให้เกลมันกลัวมากสินะ

"ไม่..ไม่หิวแล้ว.."อ่าว แบบนี้ผมก็แห้วดิอะไรกันอุตส่าหยิบให้ มันคงจะโกรธผมไม่ก็เกลียดไปเลยแน่ๆที่ขืนใจมัน

"ไหนเมื่อกี้ยังจะหยิบอยู่เลยไม่ใช่หรอ..แล้วทำไม..."ผมพูดยังไม่ทันจบประโยคก็ต้องนิ่งทันทีเกลมันจ้องหน้าผมตาไม่กระพริบ โอ้ยยย ตอนนี้รู้สึกไม่ดีเลย

"อย่ามาทำแบบนี้กับผมอีก...ขอโทษนะที่รบกวน...จะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ.."อะไรกันว้ะเนี้ย ผมพูดไม่ออกแถมยืนงงซะด้วยสิทำไมสรรพนามที่เกลมันพูดดูห่างเหินกันมากมากซะจนไม่กล้าพูดอะไรเลยแฮะ

"คือเกล..คือที่ผ่านมา..คือ..จะเอ่อ..ขอโทษ...จะขอโทษได้มั้ย..คือว่า.."

"ขอบคุณนะครับที่ยังขอโทษผม...แต่หลังจากนี้..เราสองคนอย่าได้เจอกัน..ไม่สิ..อย่าได้รู้จักกันอีกเลยนะครับ..รุ่นพี่.."เกลมันค่อยๆหันหลังให้ผมและกำลังจะเดินไปแต่ที่ผมสบตากับมันมาตลอดมันจะร้องไห้ นี่ผมทำบ้าอะไรลงไปว้ะ

"ไม่..เดี๋ยวเกล...ฟังที่พูดก่อน.."ผมคว้าข้อมือเกลไว้ได้ทันแล้วดึงมันเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของผมทันที แต่กลับกลายเป็นว่ามันกับต่อต้านผมจากอ้อมกอดนี้

"ไม่..ปล่อย..ปล่อยผม..อย่าทำแบบนี้..ได้ยินมั้ย..นายไม่มีสิทธิ..ปล่อย!.."ผมกระชับอ้อมกอดให้มันแน่นขึ้น ส่วนเกลมันก็กำหมัดทุบที่หลังผมจนมันหยุด

"ฟังกันหน่อย...จะได้มั้ย..."


(จบชาย พาท)


(เกล พาท)

"ฟังกันหน่อย...จะได้มั้ย.."

ตอนนี้ผมหยุดนิ่งในอ้อมกอดของไอชายทำไมกันผมไม่เข้าใจทั้งที่วันนี้ผมจะเป็นคนไปจากมันเอง มันทำร้ายทั้งจิตใจผมและรวมถึงร่างกายยังไม่พอมันทำร้ายไอเฟมเพื่อนที่ผมรู้จักกันตั้งแต่เด็ก

"ฮรึก...อึก..ปล่อยผมเถอะไปเถอะนะ...ฮรึก..พอได้แล้ว..ขอให้มัน..ฮรึก..อึก..ขอให้มันจบกันแค่นี้.."นํ้าตาลูกผู้ชายผมไหลออกมาอีกครั้งถ้าจะนับมันคงนับไม่ถ้วนแล้วหล่ะสำหรับผู้ชายคนนี้ พอและให้มันจบแค่นี้อย่าให้มันเลยเถิดไปไกลอีกเลยแค่นี้ผมก็เจ็บปวดมากพอแล้ว

"ไม่..ไม่ปล่อย...ฟังที่กูพูดก่อนสิ..คือ..ที่ทำลงไปกูขอโทษนะเกล..ขอโทษ..มึงจะโกรธกูเกียจกูก็เชิญ..แต่กูอยากให้รับคำขอโทษกูไว้หน่อยนะ..."ผมสะอึกสะอื้นอยู่ในอ้อมกอดของคนป่าเถื่อนแบบนี้ได้ยังไงกัน ทำไมละทำไมตอนนี้ถึงดูอ่อนโยนราวกับเทพบุตรทั้งที่ก่อนหน้านี้โหดร้ายยิ่งกว่ามัจจุราชอย่างสิ้นเชิง

"ฮืออ...เลิกขอโทษได้แล้ว..ฮรึก..ทั้งที่ก่อนหน้านี้โหดร้ายป่าเถื่อน..แต่ทำไมตอนนี้กลับมาขอโทษ..ฮรึก..พึ่งคิดได้หรอ..ห้ะ..อึก..พึ่งคิดได้หรอ..."อ้อมก่อนไอ้ชายค่อยๆผ่อนแรงลง ทำให้ผมรู้สึกได้ว่าคงคิดถูกแล้วที่ควรจะไปจากผู้ชายคนนี้

"ทำไมละ...กูหวงมึงไม่ได้หรอ..กูจะใช้สิทธิความเป็นเจ้าของในตัวมึงไม่ได้หรอเกล..ทำไมละ.."ผมฟังแล้วมันเหมือนมีมีดเล่มนึงทิ่มแทงลงที่กลางอกทำไมมันถึงเปลี่ยนเป็นคนละคนได้ง่ายดายแบบนี้

"ฮรึก...สิทธิบ้าบออะไรกัน...จะบ้ากันไปใหญ่แล้ว...อย่าลืมสิ..ฮรึก...อย่าลืมว่าผมเป็นแค่ของเล่นไม่ใช่หรอ..ได้ยินมั้ย..ฮรึก.."ผมร้องไห้ไม่หยุดไม่เข้าใจว่าผู้ชายคนนี้คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าผมทำให้ผมร้องไห้ได้ขนาดนี้ คิดถึง คิดถึงแม่ผมจริงๆอยากกลับไปหาท่านตอนนี้เลย

"เกลมันไม่ใช่อย่างที่มึงคิดนะ...คือ..กู..กูไม่อยากให้มึงสนิทกับไอเฟมเพื่อนมึงมากเกินไป..กูหวง..ได้ยินที่กูพูดมั้ย.."ไอ้ชายปล่อยอ้อมแขนออกจากตัวผมเปลี่ยนมาเป็นจับที่ไหล่ทั้งสองข้างของผมแล้วเขย่าเบาๆและจ้องตาผมตลอด

"เลิกพูดแบบนี้สักที...และเลิกพูดว่าหวงได้แล้ว...เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน..จะหวงกันทำไม..ส่วนเรื่องเฟมคุณก็ทำเกินเหตุ..ฮรึก..อึก...ไอ้เฟมมันเพื่อนผมนะ..คุณทำแบบนั้นกับมันได้ยังไง..ฮรึก...ทำไมไม่มากระทืบผมด้วยหล่ะ..ทำไม..ฮรึก.."ขาของผมเริ่มอ่อนเเรงลงจนเข่าทรุดลงไปกับพื้นทันที จะทำไงได้ในเมื่อภาพไอเฟมที่ถูกกระทืบมันก็ฉายขึ้นมาทำเอาผมกลั้นนํ้าตาไม่ไหวจริงๆ

"ขอโทษ...กูผิดไปแล้วจริงๆนะเกล...จะให้กูทำไงบอกกูมาสิถึงจะหายโกรธกู..."ไอชายย่อและนั่งลงตรงหน้าผม นํ้าตาของผมมันก็หยดลงบนพื้นหลายต่อหลายหยด

"ฮรึก...เลิกยุ่งกับผมและไอเฟม..ฮรึก..หวังว่าคุณจะทำได้นะ...มันง่ายๆแค่นี้เองสำหรับของเล่นอย่างผม..แค่..โยนทิ้งไปซะ..."ผมใช้มือปาดนํ้าตาของตัวเองและพยายามหยุดร้องไห้เพื่อผู้ชายคนนี้สักที ส่วนไอชายก็ดูเป็นกังวลทันทีที่ผมพูดไป

"ไม่..จะให้กูเลิกยุ่งกับมึงแบบนี้ได้ไง...ห้ะเกล..มึงเข้าใจความรู้สึกกูมั้ยว่าตอนนี้...ตอนนี้..กู..กูให้ใจไปกับมึงหมดแล้วนะ...มึงได้ยินที่กูพูดรึป่าว..."ไอชายเอื้อมมือมาจับที่แขนของผมผมได้ยินประโยคทั้งหมดที่มันพูดทำเอาผมหยุดชะงักไปทันที

"ถ้าให้ใจผมขนาดนี้ก็ขอโทษด้วยนะ...ถ้าคุณจะมาชอบผม...ผมชอบคนที่ทำร้ายเพื่อนผมปางตายไม่ได้หรอก..และผมจะไม่มีวันชอบคนเลวๆอย่างคุณ..."ผมพูดอย่างมั่นใจในตัวเองแต่มันก็เริ่มไม่มันใจเหมือนกันว่าผมจะไม่หลงรู้สึกแค่หลงไปกับกามอารมณ์มันก็เกินพอแล้ว

"เกล...มึงจะไม่มีวันเข้าใจความรู้สึกกูบ้างหรอ..กูเจ็บเป็นเหมือนกันนะ.."ใจผมก็เจ็บเหมือนกันไม่ได้เจ็บเเค่ใจเจ็บไปทั้งร่างกายเวลาที่ถูกของมันยัดเยียดเข้ามาทั้งที่ผมไม่เต็มใจ

"แล้วไม่คิดว่าผมจะเจ็บบ้างหรอ...ความรู้สึกผมละ...ถามกับบ้างมั้ยว่าผมเจ็บขนาดไหน..ผมเจ็บเหมือนกันนะ..ได้ยินมั้ย..ผมก็เจ็บ..."

ผมตัดสินใจผลักไอชายให้ห่างจากตัวเองก่อนจะลุกขึ้นแล้ววิ่งไปหยิบกระเป๋าสะพายของตัวเองทันที ก่อนที่จะวิ่งไปเปิดประตูห้องแล้วรีบวิ่งออกมาทันที















ติดตามตอนต่อไป

​รู้สึกอยากจะกระทืบชายซํ้าๆไปพร้อมกับเกลจัง รู้สึกสมนํ้าหน้ายังไงไม่รู้ ฮรึ้ย!! กล้าทำน้องเกลเราเจ็บได้ไง555+

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น