l-mine

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : SPECAILCHAPTER : XV

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.5k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ธ.ค. 2557 21:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SPECAILCHAPTER : XV
แบบอักษร









กัณฐ์&กรีน
SPECAILCHAPTER : XV








 

TODSAKAN’s

 

 

“แน่ใจแล้วนะว่าจะทำแบบนี้”

 

 

คมเอ่ยถามผมขึ้น ขณะที่เราทั้งสองยืนอยู่กลางสนามบิน เมื่อคืนก่อนผมโทรคุยกับพ่อแล้ว ผมขอเขาบินไปจัดการบริษัทสาขาที่อเมริกา ซึ่งเขาก็ไม่ได้ทักท้วงอะไร ตอนคมมารับ ผมเลยบอกมันให้เปลี่ยนเส้นทางไปยังสนามบินเลย

 

 

ผมให้เลขาพ่อจัดการเรื่องตั๋วบินไฟท์ล่าสุดแล้ว

 

 

“อือ”

 

 

“แล้วไม่คิดจะบอกใครเลยรึไง”

 

 

“กูก็บอกมึงนี่ไง พ่อก็รู้แล้ว”

 

 

“ไม่สิวะกรีน กูหมายถึงคุณกัส คุณปลาวาฬ หรือใครก็ได้ที่ไม่ใช่กูกับคุณท่าน”

 

 

ผมเม้มปากเงียบ ถ้าผมบอกกัสหรือปลาวาฬ นั่นก็หมายความว่าข่าวนี้ถึงตกถึงหูคนที่ผมไม่อยากให้รู้มากที่สุด

 

 

“อย่างน้อยก็น่าจะกลับบ้านก่อน ไม่คิดจะกลับไปเอาของใช้กับเสื้อผ้าหน่อยรึไง”

 

 

“ไม่ว่ะ เผอิญตังค์เยอะ จะไปซื้อที่นู่นเอา”

 

 

ผมตอบพร้อมตีหน้ามึน ความจริงมันก็แค่... ผมกลัวใจตัวเองว่าจะเปลี่ยนใจกลับไปหามัน นั่งรออยู่ที่สนามบินเนี่ยแหล่ะ ดีที่สุดแล้ว

 

 

“เออ ไอ้เงินเหลือใช้”

 

 

“ฮ่ะๆ เอาไว้หลังจากเครื่องกูออกสักสามชั่วโมง กูวานมึงให้ไปบอกพวกมันทีแล้วกัน”

 

 

ผมบอกก่อนจะเดินนำไปหาที่นั่งเพื่อรอเครื่อง ซึ่งคมเองก็เดินตามผมมานั่งข้างๆเหมือนกัน หลังจากนั้นทั้งผมและมันก็เงียบกันสนิท จนเป็นคมเองที่ปริปากถามออกมา

 

 

“สามชั่วโมง? ไม่รอพรุ่งนี้เลยล่ะ”

 

 

“ก็ดีนะ”

 

 

“กรีน... เพราะคนที่ชื่อ ทศกัณฐ์ ใช่ไหม?” น้ำเสียงคมจริงจังขึ้นมาทันที

 

 

“...”

 

 

“มึงรักมัน”

 

 

“...”

 

 

“ปกติมึงไม่ใช่คนที่หนีปัญหานะกรีน เท่าที่กูเห็นมันก็รักมึงเหมือนกัน แล้วมันจะมีปัญหาอะไรอีกวะ? หรือเพราะคุณท่าน?”

 

 

แหม่ะ

 

 

ผมใช้หลังมือรีบปาดน้ำตาออกทันที ก่อนจะเสหน้ามองไปทางอื่นแล้วพยายามกลั้นน้ำตาที่เอ่อคลออยู่ไว้

 

 

“โอเค งั้นกูไปเข้าห้องน้ำหน่อยแล้วกัน เดี๋ยวกลับมา”

 

 

“ไม่ต้อง มึงจะไปไหนก็ไปเถอะ กลับไปเลย”

 

 

“แต่อีกตั้งชั่วโมงกว่าเครื่องจะออก มึงจะอยู่คนเดียวได้เหรอวะ”

 

 

“อือ กูอยากอยู่คนเดียว”

 

 

“...ก็ได้”

 

 

ผมจะไม่ยอมอ่อนแอแบบนี้อีกแล้ว ทันทีที่ผมถึงที่นู่น ผมจะกลับไปเป็นผมคนเดิม  คนที่โหด แรงและไม่สนใจใคร  และในที่สุดผมก็จะลืมมันได้ มันที่คิดว่าผมเป็นแค่ตัวแทนของใครบางคน ผมไม่อยากเป็นแค่คนไร้ศักดิ์ศรีโง่ๆ...

 

 

หลายครั้งนะครับที่ผมมักจะเผลอมองปลาวาฬด้วยสายตาแปลกๆ ตอนไอ่กัสโทรมา ทันทีที่ได้ยินเสียงปลาวาฬแทรกเข้ามา ผมก็กลับรู้สึกอยากจะกดตัดสายไปซะดื้อๆ ผมรู้ว่าปลาวาฬไม่ใช่คนผิด  แต่ผมกลับอดไม่ได้ที่จะพาล

 

 

มันก็จริงตามที่กัณฐ์ว่าน่ะแหล่ะผมมันพาล

 

 

ผมจึงตัดสินใจที่จะเป็นฝ่ายจากไปเอง  ไปในที่ที่มันหาผมไม่เจอ และถ้าพร้อมเมื่อไหร่ ผมจะกลับมาเอง กลับมาเผชิญหน้ากับมันอีกครั้งโดยไม่มีความรู้สึกใดๆต่อมันอีก

 

 

ลาก่อน ทศกัณฐ์

 

 

 

 

 

 

TODSAKAN’s

 

 

“มึงเห็นกรีนไหม!

 

 

ผมเดินหยีผมตัวเองลงมาจากชั้นบน ตื่นมาก็ไม่เจอมัน ผมจำได้ว่าคืนมันกลับมาแล้ว ผมยังกอดมันอยู่เลย ผมจำได้แล้วมันก็สัญญากับผมไว้แล้วด้วยว่าจะไม่หายไปไหน!

 

 

“ออกไปแล้ว”

 

 

“ฮะ! ออกไปได้ไง ออกไปตั้งเมื่อไหร่ เชี่ย ทำไมไม่เรียกกูวะแม่ง แล้วจะรู้ไหมเนี่ยว่าออกไปไหน โว๊ะ!!

 

 

ผมระเบิดคำพูดใส่ทันที ก่อนจะทำท่ารีบขึ้นชั้นบน เพื่อจะเปลี่ยนเสื้อผ้าและออกไปตามหามัน ขอให้มันอยู่บ้านเถอะ

 

 

“เดี๋ยวกัณฐ์”

 

 

“อะไรมึงอีกกก เห็นไหมเนี่ยว่าเมียน้องหนี :(

 

 

“เขาก็แค่กลับบ้าน... เขาบอกกูมา”

 

 

“เหรอ.. . งั้นก็แล้วไป แล้วก็บอกช้าจังนะมึง!

 

 

ถึงจะแอบหงอย แต่ก็ยังดีกว่ามันไปที่อื่น ยังไงถ้ามันอยู่บ้าน ผมจะไปหาเมื่อไหร่ก็ได้

 

 

“แต่กูไม่เชื่ออย่างนั้นหรอก”

 

 

!?!

 

 

“ทั้งคำพูดและท่าทาง กูคิดว่ากูพอดูออกว่าเขาต้องการจะไปจากที่นี่”

 

 

“มึงพูดอะไร!

 

 

ใจผมเต้นสั่นไม่เป็นจังหวะด้วยความกลัว

 

 

“ตอบกูตามความจริงเลยนะกัณฐ์ มึงคิดยังไงกับเขา”

 

 

“ก็รักดิ” ผมตอบไปอย่างไวด้วยความรู้สึกจริงๆ

 

 

“แล้วมึงบอกเขาแล้วใช่ไหม”

 

 

“...ยัง”

 

 

ก็ปากมันก็หนักๆทุกที พูดไม่ออก ไม่ใช่ว่าไม่อยากพูดแล้วก็ไม่ได้รู้สึกแบบนั้นจริงๆนะครับ แต่แค่...เขิน(?)

 

 

“แล้วก็พาเขามาเอาเฉยๆแบบนั้น?” ไอ่รามถามผมเสียงสูง

 

 

“รู้ได้ไงว่ากูเอามัน”

 

 

“ก็เสียง”

 

 

ผมยักไหล่ยกยิ้มอย่างพอใจ

 

 

“ไงล่ะ เสียงเมียกูเพราะใช่ไหมล่ะ ทั้งนี้ก็ต้องขึ้นอยู่กับความสามารถของคนทำด้วยแหล่ะ”

 

 

“ใช่เวลาตลกเหรอกัณฐ์ -*-

 

 

“...”

 

 

“จริงจังสักทีเถอะ ถ้าเขาไม่ใช่ก็ปล่อยเขาไป แต่ถ้าใช่ก็รีบไปตามเขามาแล้วบอกรักซะ”

 

 

“มันไม่หนีไปไหนหรอก” ...มั้ง

 

 

เมื่อคืนก็หนีไปครั้งหนึ่งแล้ว ทั้งที่ผมคิดว่าผมคงจะเสียมันไปแล้ว แต่สุดท้ายมันก็ยังกลับมา ...นอนข้างๆผม นั่นเรียกความมั่นใจอะไรบางอย่างให้ผม อย่างน้อยกรีนก็คงมีความรู้สึกดีๆให้ผมบ้าง

 

 

“มึงเอาอะไรมามั่นใจ”

 

 

“เพราะกูรักมันไง”

 

 

“แต่มึงไม่บอกเขา แล้วเขาจะรู้กับมึงไหม โว๊ะ! โง่ว่ะ ออกบ้านไปไม่ต้องบอกเลยนะว่าเป็นน้องกู”

 

 

รามพูดแต่นั้นก่อนจะเดินถือแก้วกาแฟขึ้นไปบนห้อง เออ! พูดไปเถอะ ตัวเองโอเคแล้วนิ ทีเมื่อก่อนละปากแข็งแทบเคาะกระจกแตก ตอนนี้แฮปปี้แล้วก็พูดได้สิวะ

 

 

ถึงผมไม่บอก กรีนก็รู้อยู่หรอกหน่า...

 

 

ก็แสดงออกขนาดนั้นว่ารัก...

 

 

เรื่องที่คิดว่ากรีนจะหนี ไอ่รามมันก็แค่คงมั่ว...

 

 

ผมเชื่อแบบนั้นได้ใช่ไหม?

 

 

Rrr Rrrr

 

 

“สวัสดีครับ”

 

 

(คุณคือทศกัณฐ์ใช่ไหม?)

 

 

“ใช่  คุณเป็นใคร”

 

 

(ฉันชื่อคม เพื่อนของกรีน)

 

 

“โทรมาทำไม”

 

 

ผมกระชากเสียงแข็งๆใส่ปลายสาย

 

 

(กรีนกำลังอยู่ที่สนามบิน)

 

 

“มึงว่าไงนะ!!

 

 

(ถ้าไม่อยากเสียเพื่อนฉัน ก็รีบมา)

 

 

นี่มึงกำลังหนีกูจริงๆเหรอกรีน  กูรักมึงเลยนะเว้ย!

 

 

แล้วเขาจะรู้กับมึงไหม

 

 

เชี่ยแม่งนี่ไม่รู้จริงๆเหรอวะเนี่ย!! :(

 

 

 

 

 

 

“แฮ่ก กๆ.. .!

 

 

ผมหยุดวิ่งพร้อมหอบอย่างหนักออกมา ก่อนจะกวาดสายตาพยายามหาคนที่ผมอยากเจอมากที่สุด แต่ก็ไม่เจอ  ผมมาช้าไปเหรอ!?

 

 

“นึกว่าจะไม่มาซะละ”

 

 

เสียงเรียบๆเอ่ยขึ้นทางด้านหลังผม  เมื่อหันไปก็พบว่ามันคือไอ้คม

 

 

“กรีนล่ะ!? กรีนอยู่ไหน!!? มึงหลอกกูเล่นใช่ไหม?”

 

 

“เหอะ กูไม่ใช่คนที่ชอบเล่นกับความรู้สึกคนอื่นเหมือนมึงหรอก”

 

 

“มึงพูดเชี่ยไร! กูไปเล่นกับความรู้สึกของใคร!

 

 

“เพื่อนกูไง!

 

 

“กูไม่เคยเล่นกับความรู้สึกของกรีน!

 

 

“แล้วมึงเอาเพื่อนกูไปอยู่ด้วยทำไม ทั้งที่ไม่ได้รัก!

 

 

“กูรักมัน!!

 

 

ผมตะคอกโต้ออกไปเต็มเสียง โดยไม่แคร์สายตาของคนรอบตัวในสนามบิน

 

 

“ได้ยินแล้วนะกรีน :)

 

 

-END-

 

 

 

 

 

 

เมื่อ 10 นาทีก่อนหน้านี้

 

 

มึงยืนรอตรงนี้ก่อนนะ

 

 

หลังเสาเนี่ยนะ

 

 

เออ ยืนตรงนี้แป๊ป

 

 

ทำไมวะ

 

 

กูมีอะไรจะแสดงให้มึงดู :)’

 

 

หลังจากนั้นสักพัก กัณฐ์ก็รีบวิ่งเข้ามา ผมจึงรู้ได้ทันทีว่าเป็นฝีมือของคม ผมจึงทำท่าจะตีหัวมัน แต่มันกลับเอานิ้วชี้จ่อปากเพื่อเป็นสัญญาณบอกให้เงียบก่อน จากนั้นมันก็เดินออกไปทักกัณฐ์ดื้อๆซะงั้น

 

 

และสุดท้ายเรื่องมันก็จบตรงที่ว่า

 

 

“กูรักมัน!!

 

 

“ได้ยินแล้วนะกรีน :)

 

 

กัณฐ์หันซ้ายหันขวามองหาอะไรสักอย่างทันที ผมรู้สึกตัวร้อนๆขึ้นมาดื้อๆ เลยเดินออกจากมุมเสาแล้วตรงไปยังเกทที่ต้องขึ้นทันที

 

 

ท่ะ ทำตัวไม่ถูกเลย

 

 

ไม่ ไม่เลยกรีน มึงแค่ฝัน มันเป็นแค่ภาพหลอน มันไม่ใช่เรื่องจริง

 

 

“อาๆๆๆๆๆ”

 

 

ผมยกนิ้วหนึ่งกดหูตัวเองก่อนจะกดย้ำๆมันอยู่อย่างนั้น

 

 

หมับ

 

 

“ยังคิดจะไปอีกรึไง”

 

 

เสียงทุ้มต่ำอ่อนๆดังขึ้น หลังจากที่รั้งชายเสื้อผมไว้ มือหนากำชายเสื้อผมไว้แน่นอย่างนั้น อารมณ์คล้ายเด็กหลงทางที่ต้องจับชายเสื้อแม่ไว้ตลอด

 

 

“มึงจริงๆด้วย”

 

 

-*-? ก็กูดิ จะเป็นใครอีกล่ะ”

 

 

ผมไม่ได้ฝันเหรอเนี่ย มันไม่ใช่ภาพหลอน ไม่ใช่เรื่องหลอก จริงๆน่ะเหรอ ?

 

 

“ขอโทษที่ไม่บอกให้เร็วกว่านี้ ขอโทษที่โง่น้อยกว่ามึง”

 

 

“ฮะ ? มึงว่าไงนะ”

 

 

“มึงอะโง่ ทำขนาดนั้นแล้วไม่รู้ตัวอีกรึไงว่า...ถูกรักอยู่ เมื่อคืนก็ง้อแล้ว... -///-

 

 

กัณฐ์พูดก่อนจะเสหน้าไปทางอื่น แต่มือหนานั่นก็ยังกำชายเสื้อผมแน่น มันเขินเหรอ?

 

เชี่ยยย แล้วนี่ผมยิ้มทำไมวะ!

 

 

สรุปตอนนี้ก็คือ ผมรักมัน มันรักผม เหมือนทุกอย่างก็ดูเหมือนจะลงตัวดี แต่...

 

 

“อยู่ที่นี่ต่อนะ”

 

 

“ไม่”

 

 

“ว่าไงนะ! :(

 

 

“กูบอกพ่อไว้แล้วว่าจะไปดูแลบริษัทที่อเมริกา และกูต้องไปจริงๆ”

 

 

“มึงอ่า... :(

 

 

หน้ากัณฐ์ตอนนี้เหมือนจะร้องไห้ออกมาให้ได้ ปากนี่เบ้ออกอย่างกับเด็กๆ

 

 

“มึงแหล่ะผิด บอกกูช้าเอง!

 

 

หมับ

 

 

มันดึงผมเข้าไปกอด ก่อนจะเกยคางบนไหล่ผม ว่าแต่...กลางสนามบินเนี่ยนะ!? เอาดิ เอาเลย สาววาย(รู้จักด้วย?)นี่กดถ่ายกันตรึม  ผมว่าอีกสามนาทีผมคงดังแล้วแหล่ะ

 

 

“ไปนานไหม” เสียงอ่อยๆถูกส่งออกมากระซิบข้างหู

 

 

“ไม่มีกำหนด”

 

 

“ไม่ไปไม่ได้เหรอ”

 

 

“ไม่ได้”

 

 

“เฮ้อ... งั้นบอกกูก่อนว่ารักแล้วจะยอมปล่อย”

 

 

กัณฐ์ผละตัวออกมา แต่ก็ยังจับแขนผมทั้งสองข้างไว้แน่น

 

 

“แล้วถ้ากูไม่ได้รู้สึกแบบนั้นกับมึงล่ะ”

 

 

0_0!!!

 

 

“ฮ่ะๆ กูหมายถึง...กูโคตรรักมึงเลยต่างหาก”

 

 

ฟึ่บ

 

 

จู่ๆกัณฐ์ก็ปล่อยผมและลงไปนั่งยองๆหันหลังให้ผมเสียดื้อๆ ไรของมันวะ?

 

 

“มึงเป็นอะไรอะ”

 

 

“โอยยยย เขินมึง”

 

 

“ฮ่ะๆ”

 

 

ผมหัวเราะขำๆให้กับท่าทางของไอ่สามีติ๊งต๊อง(?) กินยาแล้วลืมเขย่าขวดรึเปล่าวะนั่น

 

 

“กูไปนะ”

 

 

ผมโน้มลงไปกระซิบบอกมันเบาๆ เมื่อเหลือบดูนาฬิกาแล้วว่าถึงเวลาเช็คอินแล้ว

 

 

“เฮ้อ ต้องไปจริงๆสินะ”

 

 

กัณฐ์ลุกขึ้นยืนพร้อมหันมามองผมตาละห้อยอีกครั้ง

 

 

“กูน่าจะบอกมึงเร็วกว่านี้”

 

 

“เสียดาย?”

 

 

“เออ เสียดายดิ นึกว่าถ้าสารภาพแล้วเมียจะตบรางวัลให้สักหน่อย”

 

 

“หื่น”

 

 

“เออ กูยอบรับ :(

 

 

“กูจะสายแล้ว ไปละ”

 

 

ผมว่าก่อนจะเดินไปตามทางที่ต้องไป เมื่อถึงผมก็ยื่นตั๋วให้พนักงาน เธอรับไปก่อนจะตรวจเช็คบางอย่าง ผมเลยได้จังหวะแอบหันไปมองกัณฐ์ที่ยืนทำตาละห้อยอยู่

 

 

ทำตัวห่อเหี่ยวจังนะมึง :)

 

 

“อย่าแอบไปมีกิ๊กนะเว้ย ถ้าใครจีบก็บอกเลยว่ามีแฟนแล้ว!

 

 

“หือ กูมีแฟนด้วยอ่อ?” ผมตีหน้ามึน

 

 

“อะไรของมึงกรีน -*-

 

 

“คิดเองดิ”

 

 

“คิดอะไรอีกล่ะ ก็กูไงแฟนมึง”

 

 

“มึงเคยขอกูด้วยเหรอ?”

 

 

-[]-!!!

 

 

“เชิญเข้าไปได้เลยนะคะ”

 

 

“ขอบคุณครับ” ผมพยักหน้าขอบคุณพนักงาน “คิดออกยัง กูไปนะ”

 

 

“เดี๋ยว! เฮ้ยเดี๋ยวดิวะ”

 

 

ผมเมินคนที่เอาแต่ร้องตะโกนโวยวาย สะใจดี ช่วยไม่ได้ หลอกให้ผมคิดอะไรบ้าๆอยู่ตั้งนาน ถือซะว่าเป็นค่าตอบแทนที่กูให้เอาแล้วกันนะกัณฐ์ หึๆ

 

 

“เอ้อเอาดิ อยากไปก็ไป แค่อเมริกา คิดว่ากูจะตามไปหาไม่ได้รึไง”

 

 

นั่นแหล่ะที่ต้องการ... :)

 

 

“ยังไม่หันมาหากูอีกนะ เออ! อยากไปก็ไปเลย”

 

 

กูไปอยู่แล้ว แล้วเจอกันที่นู่นนะกัณฐ์... :)

 

 

มึงแม่ง! โว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

 

 

ผมเดินเข้าไปอย่างไม่สนใจมัน พอไปถึงที่นู่น ผมว่าจะลองปิดเครื่องสักสามวัน ยังไงไปถึงใหม่ๆที่นู่นก็ต้องยุ่งเป็นพิเศษ ผมคงไม่มีเวลาคิดเรื่องมันนักหรอก

 

 

ไลน์ก็ว่าจะไม่เล่น ทวิตก็จะไม่แตะ ไอจีก็จะไม่ยุ่ง เฟสก็จะไม่เข้า

 

 

โทษนะทศกัณฐ์ เข้าใจไหมว่ามันคือ แผน น่ะ :)

 

 

 

 

 

THE  END

จบแล้วนะพาร์ทกัณฐ์กรีน

 

 

 


__________________________________________________________________


กัณฐ์ ไม่ใช่ชายในฝัน

กรีน มากกว่าความฝันเพราะมึงมีอยู่จริง คนที่เข้าใจในทุกสิ่งที่กูนั่นเป็นอยู่

จบสวยๆไปแล้วกับคู่รอง  นายเอกของเรานี่แอบร้ายเหมือนกันนะ
ขอบคุณที่ติดตามกันนะ  
เดี๋ยวคู่หลักก็จะตามมาละ






แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น