l-mine

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : SPECAILCHAPTER : XIV (2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.6k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ธ.ค. 2557 22:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SPECAILCHAPTER : XIV (2)
แบบอักษร

 

 

 

 







กัณฐ์&กรีน
SPECAILCHAPTER : XIV








 

TODSAKAN’s

 

 

“ราม! มึงอยู่ไหน!!

 

 

(บ้านคุณ...)

 

 

“มึงดูให้หน่อยว่ากรีนกลับมารึยัง!

 

 

(กรีนจะมาอยู่บ้านคุณหนูได้ยังไง -*-)

 

 

“เชี่ยเอ้ย! นี่มึงอยู่บ้านคุณหนูเหรอวะ”

 

 

(ก็เออดิ มึงไม่ฟังกูพูดให้จบเอง แล้วนี่ใจร้อนอะไรของมึงอีก)

 

 

“เรื่องมันยาว ไม่กูค่อยเล่า”

 

 

(ไปทำอะไรให้เขาหนีไปอีกล่ะ)

 

 

“กูไม่ได้!...”

 

 

(จะปฏิเสธก็ทำให้เต็มเสียงหน่อย)

 

 

“กูทำเองแหล่ะ”

 

 

(...เฮ้อ ทีกับเรื่องกูล่ะมึงสอนเอาๆ พอเจอกับตัวเองกลับไปไม่เป็น?)

 

 

“...”

 

 

(ใช้อารมณ์ให้น้อยๆลงเถอะหน่อยว่ะกัณฐ์ ถ้าไม่อยากเสียเขาไป)

 

 

ติ๊ด

 

 

แล้วไอ่รามเองก็เป็นฝ่ายกดตัดสายไปเมื่อเห็นว่าผมเงียบอยู่นาน กรีน นี่มึงคงไม่หนีกูไปอีกครั้งใช่ไหม?...

 

 

-END-

 

 

 

 

 

 

แอด

 

 

ผมค่อยๆประตูเข้ามาให้ห้องเดิมที่คุ้นเคยอย่างแผ่วเบา ก่อนจะค่อยๆทิ้งตัวลงนอนตะแคงข้างร่างสูงที่หลับอยู่

 

 

เหมือนคนโง่ที่ไม่รู้จักคำว่าฉลาด สุดท้ายผมก็กลับมาตายรังที่เดิม คำถามที่ผมเฝ้าถามตัวเองซ้ำๆ มันไม่มีคำตอบ ผมหาไม่เจอจริงว่าตัวเองต้องการอะไร

 

 

หมับ

 

 

“กูรู้แล้วว่ามึงต้องกลับมา”

 

 

จู่ๆกัณฐ์ก็รั้งร่างผมเข้าไปกระชับกอดแน่น พร้อมกระซิบข้างหูผมด้วยเสียงแผ่ว กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนลอยเข้าแตะจมูก ทำเอาผมต้องแอบผงะเล็กน้อย

 

 

“ไปดื่มที่ไหนมา!

 

 

“บ้าน” เสียงยานอ่อนๆ

 

 

“...”

 

 

“ในห้องด้วย... ลองเปิดไฟดูสิ”

 

 

กัณฐ์ผละอ้อมแขนตัวเองออกจากผม ผมนิ่งสักพักอย่างชั่งใจว่าควรจะลุกไปเปิดไฟดีไหม แต่สุดท้ายผมก็ตัดสินใจทำตามที่กัณฐ์บอก

 

 

พรึ่บ

 

 

ทันทีที่แสงสว่างจากหลอดไฟปรากฏขึ้น ผมก็พบขวดเหล้าและกระเป๋องเบียร์ที่ถูกทิ้งกันเกลื่อนห้อง เยอะขนาดนี้... แล้วทำไมต้องเข้ามาผมถึงไม่รู้สึกเลยวะ หรือเพราะผมมัวแต่คิดเรื่องอื่นมากเกินไป

 

 

หมับ

 

 

ตัวผมถูกรั้งเข้าไปกอดจากทางด้านหลัง โดยกัณฐ์ที่ยันตัวขึ้นมานั่งตรงขอบเตียง หน้าของกัณฐ์ซบลงแนบหลังผม พร้อมมือที่ประสานกอดผมไว้แน่น

 

 

6 ชั่วโมง 23 นาที...” เสียงพึมพำอ่อนๆพร้อมกระชับอ้อมแขน

 

 

“...”

 

 

“หายไปไหนมา”

 

 

“...”

 

 

“กูไปโรงพัก เขาบอกหายไม่ถึง24ชั่วโมง ไม่รับแจ้ง” กัณฐ์พูดออกมาอย่างเหม่อลอย

 

 

“...” ส่วนผมก็อึ้งเพราะเพิ่งเคยเจอกับกัณฐ์ที่เป็นแบบนี้

 

 

“กูหามึงไปทั่วแต่ก็ไม่เจอ”

 

 

“...”

 

 

“มึงหายไปไหนมา”

 

 

“...”

 

 

“เกลียดมากจนไม่อยากตอบเลยเหรอวะ หึ กูมันคง...”

 

 

“หลับเถอะ”

 

 

ผมผละตัวออกจากกัณฐ์ก่อนจะผลักมันลงนอน ซึ่งมันก็ขืนตัวเองไว้เต็มแรง

 

 

“มึงเมาแล้ว”

 

 

“ถ้ากูหลับ แล้วมึงจะไปไหนไหม”

 

 

กัณฐ์กำแขนผมไว้แน่น สายตามันวิงวอนผมสุดๆ เพราะฤทธิ์เหล้าเหรอ ?  ผมยิ้มให้กับตัวเองเบาๆเพราะเผลอคิดเข้าข้างตัวเองไปอีกแล้วว่าอีกอย่างมันก็คงไม่อยากให้ผมไป แต่มันไม่ใช่หรอก ผมรู้ดีว่าใจมันเป็นของใคร...

 

 

“มึงจะไปไหนไหม” มันถามย้ำผมอีกครั้ง

 

 

“...”

 

 

ผมเงียบและส่ายหน้าแทนคำตอบ กัณฐ์จึงค่อยๆยอมเอนตัวลงนอนแต่ยังจับประสานนิ้วกับมือผมไว้อยู่

 

 

“ทำแบบนี้... จะทรมานกูไปถึงไหนวะกัณฐ์”

 

 

จะผิดไหม ? ถ้ากูจะขอเก็บความทรงจำกับมึงเป็นคืนสุดท้าย สัญญาเช้าเมื่อไหร่กูจะลบความรู้สึกที่สร้างขึ้นมาเองแบบนี้ให้หมด

 

 

 

 

 

“อ่าว นายอยู่ที่นี่ด้วยเหรอ”

 

 

ทันทีที่เดินลงมาชั้นล่าง ผมก็พบเข้ากับราม แต่... ผมอยู่ที่นี่มาได้สักพักแล้วนะ -*-

 

 

“ใช่ สักพักแล้วแหล่ะ”

 

 

“อ่อ ถึงว่าเสียง...”

 

 

รามหยุดไว้แค่นั้นก่อนจะหันไปทาแยมบนขนมปังต่อ แต่ผมนี่สิ หน้าขึ้นสีแปร๊ดเลย เชี่ย...

 

 

“วันนี้ตื่นเช้าจังนะ”

 

 

“อืม” รักษาระดับเสียงอยู่

 

 

“แล้วนั่นจะไปไหนล่ะ”

 

 

“อ่อ...”

 

 

ผมเหลือบมองกระเป๋าเสื้อผ้าตัวเองในมือ

 

 

คม มารับกูที

 

 

ผมก็แค่ไม่มีเหตุผลอะไรต้องอยู่ต่อ ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องทนเจ็บต่อก็เท่านั้น ตอนนี้เรื่องของไอ่กัสก็จบลงแล้ว อย่างที่เห็นมันโทรมาอวดเรื่องปลาวาฬกับผมเกือบทุกวัน ส่วนเรื่องกิลล์ก็อยู่ค่ายฝึกนักกีฬาที่มีอาจารย์ฝึกค่ายเป็นคนที่ผมรู้จัก ผมฝากเรื่องกิลล์กับเขาแล้ว

 

 

ส่วนเรื่องพ่อ ผมก็เข้าใจดีแล้วว่าทั้งหมดที่ผ่านมาคืออะไร พ่อไม่ได้บังคับให้ผมกลับไปทำงานต่อทันที แต่ผมก็เฉยนานไม่ได้หรอกครับ งานที่บริษัทยุ่งจะตาย

 

 

“จะกลับบ้านน่ะ”

 

 

“ต้องไปเช้าขนาดนี้เลย”

 

 

รามพูดพร้อมยกนาฬิกาขึ้นดู ตี 5 เศษๆ ผมไม่อยากให้ไอ่คนที่นอนข้างผมตื่นน่ะ ขี้เกียจคุย ขี้เกียจฟังเรื่องที่จะทำให้ผมคิดเข้าข้างตัวเองไปไกลอีก

 

 

“รีบน่ะ แล้วนายล่ะ ทำไมตื่นซะเช้า”

 

 

“ตื่นเช้าที่ไหนล่ะ ยังไม่ได้หลับเลย ฉันไปค้างบ้านคุณหนูมา”

 

 

“อ่อ~...”

 

 

ผมยิ้มล้อราม เล่นเอาเจ้าตัวทำตัวไม่ถูกเลยทีเดียว

 

 

“นายนี่ก็หื่นใช่เล่นนะ”

 

 

“ฉันเป็นฝ่ายหื่นก่อนที่ไหน -*-

 

 

งั้นก็แสดงว่าเป็นเพื่อนปลาวาฬน่ะเหรอที่หื่นก่อน ? เด็กหน้าตาซื่อๆแบบนั้นเนี่ยนะ? ผมเอียงคอทำหน้างงใส่ราม

 

 

“หือ... ไม่น่าใช่... เออ ฉันไปก่อนนะ”

 

 

เมื่อได้ยินเสียงรถที่จอดเทียบหน้าบ้าน ผมก็ยิ้มให้รามก่อนจะบอกลา...

 

 

“ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะ”

 

 

...เป็นครั้งสุดท้าย

 

 

 

 

 

___________________________________________________________________________

 

มาครบแล้วนะ กัณฐ์กรีน 

หน่วงๆกันไปกันคู่นี้  ในเมื่อพระเอกมันปากหนักมากนัก นางเอกของเราก็ไม่มีทางเลือกนอกจากคิดเองและเออไปเอง -*-

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น