nawa

สวัสดีค่ะ ถ้าใครหลงเข้ามาแล้วอย่ากดผ่าน ลองอ่านสักตอนก่อนนะคะ นิยายของNawa อินดี้ที่ไม่ได้มีดีแค่เรื่องลึกลับ

ชื่อตอน : ผู้บุกรุก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 34.6k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ต.ค. 2560 23:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ผู้บุกรุก
แบบอักษร

​บทที่17

มือหนาปิดปากพิมพลอยแน่น เธอลืมตาโพลงในความมืดอย่างตื่นกลัว มือทั้งสองข้างหาทางดิ้นรนแต่ถูกมือใหญ่จับล๊อคไว้เหนือหัว ใจของเธอเต้นรัวร่างบางสั่นสะท้านน้ำตาเอ่อล้นคลอเบ้า นี่เธอกำลังเจอกับไอ้ฆาตกรร้ายเหมือนกับปาลีและเปียอย่างนั้นหรือ

เงาดำโน้มกายลงมาใกล้ พิมพลอยเมินหน้าหนีอย่างขยะแขยงลมหายใจร้อนเป่ารดชิดใบหน้าได้กลิ่นบางอย่างคละคลุ้ง

"ผมเอง คุณพิม"เสียงทุ้มดังขึ้นกลิ่นเหล้าหึ่ง

พิมพลอยยิ้มทั้งน้ำตาความโล่งใจเข้าแทนที่ความหวาดกลัว โผเข้ากอดชายตรงหน้าแน่น

"คนบ้า คุณทำอะไรของคุณ"หญิงสาวร้องไห้สะอึกสะอื้นทุบไหล่กว้าง

"ผมทำให้คุณกลัวหรอ"นายทหารเชยคางมนขึ้นปาดน้ำตาบนแก้มใสหญิงสาวพยักหน้าน้อยๆชายหนุ่มรู้สึกสงสารขึ้นจับใจ เขาแค่เป็นห่วงพิมพลอยแต่กลัวคนอื่นจะรู้จึงแอบมาเงียบๆแต่หญิงสาวตื่นขึ้นพอดีเขากลัวเธอจะร้องเสียงดังจนมะเมียะรู้จึงปิดปากไว้

"มะเมียะหายไปไหนครับ"ชายหนุ่มพูดขึ้นหลังจากจุดตะเกียงสว่างแต่มองไม่เห็นมะเมียะในมุ้ง

"ไม่ทราบค่ะ ฉันก็พึ่งตื่นตอนที่คุณมาแต่เมื่อครู่ยังเข้านอนพร้อมกันอยู่เลย"พิมพลอยทวนความจำ

"เดี๋ยวผมไปตามหาให้"

"ฉันไปด้วยค่ะ"พิมพลอยลุกเดินตามนรินทร์ลงบันไดไป นายทหารหนุ่มเปิดไฟฉายสาดส่องไปยังห้องน้ำที่ใต้ถุนจูงมือหญิงสาวเดินตามทาง

"ซี๊ด...อ่าห์"เสียงผู้หญิงร้องครวญครางทั้งสองหันมองหน้ากันเบิกตาโต

"มะเมียะ!"

"คนร้าย"

เสียงในความคิดของทั้งคู่ดังขึ้นพร้อมกัน พิมพลอยกอดแขนชายหนุ่มแน่น นายทหารหนุ่มก้มหยิบเสียบที่ใต้บันไดปิดแสงจากไฟฉายย่องขึ้นบันไดบ้านพักอีกหลังพร้อมพิมพลอยอย่างเงียบกริบ

"เอ้ย!/อ๊าย..."

เมื่อร่างใหญ่ของชายหนุ่มพลักประตูเข้าไปพร้อมแสงไฟฉายสาดขึ้น ภาพเบื้องหน้าทำให้นรินทร์ตาค้าง พิมพลอยต้องเมินหน้าหลบหลังนายทหารหนุ่ม เพราะร่างเปลือยเปล่าของมะเมียและคะฉิ่นอยู่ในท่ารวมรักอย่างเผ็ดร้อน

ปัง!

ไวกว่าความคิดนรินทร์กระชากประตูปิดทันควัน นายทหารหนุ่มมองหน้าแดงกล่ำของหญิงสาวหลังจากที่เห็นหนังสดต่อหน้าต่อตา นรินทร์ยิ้มนึกขันหญิงสาวผู้ไม่ประสาเรื่องอย่างว่าก้มหน้าหงุดเดินหนีชายหนุ่มไปยังบ้านพักของตนเอง

"คืนนี้ผมนอนเป็นเพื่อนคุณดีกว่า"

"แล้วเออ...มะเมียะล่ะค่ะ"

"ผมว่าเขาคงไม่ว่างมา"นายทหารหนุ่มยิ้มกรุ้มกริ่ม

"แต่ว่าชาวบ้าน..."

"คุณไม่ต้องกลัวชาวบ้านนินทานะเพราะยังไงเราก็จะแต่งงานกันอยู่ดี"

"ไม่ใช่เรื่องนั้นคะ เรื่องข้อห้าม คุณก็รู้นิว่าที่หมู่บ้านนี้เคร่งครัดเรื่องประเพณีไม่งันเราคงไม่แต่งงานกันหลอกๆ"พิมพลอยพูดด้วยความกังวล แต่นรินทร์คิดถึงเรื่องเมื่อเช้าที่พิมพลอยคุยกับเขา

'คุณบอกกับชาวบ้านแบบนั้นได้ยังไงค่ะ'

'ผมคิดว่ามันเป็นทางออกที่ดีที่สุดนะ'

'การแต่งงานไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะคะ แล้วเราจะแต่งงานกันได้ยังไงในเมื่อ...'

'หรือว่าคุณมีคนรักแล้ว'พิมพลอยส่ายหน้า นรินทร์แอบยิ้มอยู่ในใจ

'ผมว่ามันแฟร์ดีนะ คุณไม่เสื่อมเสียชื่อเสียงส่วนผมก็ไม่โดนมองว่าเป็นฆาตกร'เขาพยายามยกเหตุผลหาข้ออ้างเผื่อแต่งงานกับหญิงสาว พิมพลอยพยักหน้าอย่างจนใจในเหตุผลของคนเจ้าเล่ห์

"คุณค่ะ ผู้หมวดฟังฉันพูดอยู่หรือเปล่าคะ"

"ครับๆว่าไงนะครับ"

"เรื่องที่คุณมาเจอฉัน ฉันว่ามันไม่สมควรเพราะชาวบ้านเขาถือถ้าคู่ไหนเจอกันก่อนวันแต่งจะไม่ได้แต่ง"

"ผมไม่ถือ คุณจะถือทำไมในเมื่อคุณบอกว่ามันเป็นงานแต่งหลอกๆ"นรินทร์ทวนคำพูดหญิงสาวเมื่อครู่อย่างเจ็บช้ำแต่คนที่สำอึกกลับเป็นพิมพลอยที่ยืนนิ่งอยู่

"ใช่ค่ะก็แค่งานแต่งหลอกๆ"พิมพลอยพูดขึ้นก่อนมุดตัวเข้ามุ้ง นรินทร์ยืนมองท่าทีของหญิงสาวเงียบๆก่อนดับตะเกียงมุดลงนอนที่มุ้งด้านล่าง เขารู้สึกเหมือนโดนหญิงสาวปฏิเสธ เธอทำเหมือนไม่แคร์และเฉยชา เขาคิดถูกหรือไม่ที่เลือกแต่งงานด้วยวิธีแบบนี้

"ถ้าคุณกลัวชาวบ้านจะว่า พรุ่งนี้ผมจะออกไปตั้งแต่เช้ามืด"เสียงชายหนุ่มดังขึ้นพิมพลอยนิ่งไม่ตอบแต่น้ำตาไหลออกมาอย่างเงียบๆจนหลับไป








แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น