ไปอ่านต่อในแอป ได้อารมณ์มากกว่า แถมยังรับ กุญแจฟรี ได้อีก

tunwalai logo
ธัญวลัย rating 100,000+ ratings

เฉิ่ม'S HOTEL

HUMAN EACH POLE (คน ละ ขั้ว)

ชื่อตอน : HUMAN EACH POLE : EP 5 อีก40%

คำค้น : คนละขั้ว , ลี ,นิยู

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 278

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ต.ค. 2560 01:00 น.

HUMAN EACH POLE : EP 5 อีก40%

แบบอักษร

"พ.พอแล้ว"

ผมบอกพี่ลีที่กำลังหอมซอกคอผมอยู่ตอนนี้ 

"พี่ลีเดี๋ยวไปเรียนสาย อ่าส์~ย.อย่าเลียอืม~"

"............"

สักพักพี่เขาก็เงยหน้าขึ้น ก่อนใช้นิ้วจิ้มที่แก้มผม

"รู้สึกไหม"

"ค.ครับ"

"ชอบที่ฉันทำอย่างนี้รึเปล่า ตอบตามความรู้สึก"

"ช.ชอบ"

"แสดงว่านายชอบฉัน"

"เหรอครับ ล.แล้วน้องต้องทำยังไงต่อ"

พี่เขาจับผมลุกขึ้นนั่งที่กระโปงรถก่อนมือหนาเชยคางผมขึ้น  ผมมองหน้าพี่เขาและมันทำให้หัวใจผมกระตุกวูบ เพราะสายตาพี่ลีตอนนี้ดูอบอุ่นเหลือเกิน

"มาเป็นคนรักฉันสิ"

"ค.คนรัก เหมือนป๊ากับม๊าน่ะเหรอครับ"

"อืม"

"ต.แต่ เรายังเด็กอยู่นะครับ เรียนยังไม่จบเลย ล.แล้วป๊าก็ไม่..."

"คำตอบ ตามความรู้สึก"

ตามความรู้สึกงั้นเหรอ ตอนนี้ผมรู้สึกอยากจะมีพี่ลีอยู่ใกล้ๆ แต่ป๊ายังไม่อยากให้มี......ตามความรู้สึก ตามความรู้สึก

"ครับ น้องจะเป็นคนรักของพี่"

"ต่อไปนี้นายไม่ต้องหาความหมายเรื่องนั้นแล้ว เพราะตอนนี้นายเป็นของฉัน"

"แล้ว พี่ลีเป็นของน้องไหม"

"............"

พี่เขาไม่ตอบคำถามผม แต่ย่อตัวลงแล้วจับมือผมไปวางไว้บนศีรษะเขาแทน

"คิดว่าไง"

รู้สึกขยับปากไม่ได้เลย เพราะพี่ลีจูบผมอีกแล้ว ผมได้แต่ปล่อยให้พี่เขาจูบไปเรื่อยๆ จากนี้ผมจะเลิกข้องใจความหมายที่ผมสงสัยมาตลอดทั้งหมด เพราะkeyได้อยู่ตรงหน้าผมแล้วตอนนี้ ต่อไปก็ใช้แค่ความรู้สึกของตัวเองก็พอแล้วผลลัพธ์จะเป็นยังไงค่อยว่ากัน......

ข้างโรงเรียน

กว่าผมกับพี่ลีจะออกมาก็เป็นเวลา7.30 ซึ่งถึงโรงเรียน8.00เศษๆ ผมบอกให้พี่ลีจอดรถข้างโรงเรียนก่อน เพราะผมไม่อยากให้ใครเห็นผมกับพี่ลีอยู่ด้วยกันเพราะมันจะทำให้ป๊ารู้เรื่องนี้เร็วขึ้น

"พี่โอเคไหมครับ"

"อืม ถ้านายต้องการอย่างนั้น"

"ขอบคุณนะครับ น้องไปก่อนนะ"

"อืม"

พี่เขาตอบแค่นั้นก่อนยกมือเกลี่ยที่แก้มผม การกระทำของพี่เขานั้นทำให้ผมยิ้มจนตาหยี่ 

"ตอนเย็นเดี๋ยวโทรหา"

"ครับ น้องจะรอนะ ไปนะ"

ผมลงจากรถแล้วโบกมือให้พี่เขา ก่อนที่ตัวเองจะเดินยิ้มเข้าโรงเรียนไป

ภายในรถ 

"ฮัลโหล" น้ำเสียงทุ้มเปล่องออกมานิ่งๆ ผิดกับเมื่อกี้อย่างสิ้นเชิง

'นายครับ ตอนเย็นคุณหญิงบอกให้นายไปงานเลี้ยงกับท่านครับ'

'อืม'  ติ๊ด

"หึ จะหาคู่ให้อีกแล้วล่ะสิ"

ลีส่ายหัวก่อนขับรถเข้าไปในโรงเรียนด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิดนิดหน่อย แต่พอนึกเห็นตาหยี่ของคนน้องแล้ว มันทำให้อารมณ์หงุดหงิดของเขาได้หายไป......

ห้องม.4/4

ตึก ตึก ตึก ตึก 

ผมวิ่งมาหยุดที่หน้าห้องก่อนเคาะประตู 

ก๊อกๆ "ขออนุญาติเข้าห้องครับ"

"เข้ามาครับ ถ้าสายอีกผมจะปรับคุณตกวิชาผม"

อาจารย์กีหันมามองผมนิ่งๆ ก่อนกลับไปเขียนตัวอย่างโจทย์บนกระดานต่อ พออาจารย์อนุญาติให้เข้าห้องได้ ผมก็เดินไปนั่งข้างลาสที่กำลังมองผม หน้าเขาเหมือนมีคำถามมากมายที่อยากจะถามซึ่งผมก็พร้อมที่จะตอบ แต่ก็ยังข้องใจสายตาอาจารย์ที่มองผมตอนนั้นอยู่ เหมือนเขาโกรธอะไรผมสักอย่าง โกรธที่ผมเข้าเรียนช้างั้น? ต่อไปนี้ผมคงไม่กล้าสายวิชานี้อีก.......

ท้ายคาบ

"ยูรติ มาหาอาจารย์หน่อย"

ผมที่กำลังสอนเพื่อนทำแบบฝึกหัดอยู่ เงยหน้าขึ้นมองอาจารย์ที่เรียกผมไปหาที่หน้าห้อง พอถึงโต๊ะที่อาจารย์นั่งอยู่ อาจารย์ก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วจ้องหน้าผม

"ครับอาจารย์"

"ถ้าทำแบบฝึกหัดเสร็จแล้ว หัวหน้าช่วยเอาไปส่งอาจารย์ด้วย ไปคนเดียวนะครับ พอดีมีเรื่องให้ช่วยนิดหน่อย"

"ครับอาจารย์ ส่งกี่โมงครับ"

"เหมือนเดิมครับ"

"ครับ เดี๋ยวผมจะรวบรวมไปส่งให้นะครับ"

"อืม ไปนั่งที่เถอะ"

ผมเดินไปนั่งตามที่อาจารย์บอก ก่อนบอกเคารพ เมื่อเห็นอาจารย์จะเดินออกจากห้อง แปลกจัง 

"ยู เมื่อวานไปนอนบ้านเพื่อนคนไหน โทรหาทำไมไม่รับ"

ลาสพูดขึ้นเมื่ออาจารย์เดินออกจากห้อง

"0_0 บ.บ้านเพื่อนงั้นเหรอ ทำไมรู้ละ"

"คุณอาโทรมาบอก ว่ามึงส่งข้อความหาท่านว่าไปนอนบ้านเพื่อน คุณอาเลยโทรมาถามกูว่าเพื่อนคนไหน"

จะบอกลาสดีไหม แต่ถ้าลาสรู้คงเอาไปบอกป๊าแน่ ขอโทษที่ต้องโกหกนะลาส ยูจำเป็นจริงๆ

"เขาเป็นลูกของเพื่อนป๊าน่ะ เจอกันที่งานเลี้ยงเลยค่อนข้างที่จะสนิทกัน เขาชวนยูไปนอนเป็นเพื่อนเขาที่บ้านเพราะพ่อกับแม่ของเขาไม่อยู่แค่นั้นเอง"

"แล้วทำไมคนในบ้านถึงไม่รู้"

"เขาอาจจะหลับมั้ง ยูเดินออกไปเงียบๆ เขามารับที่หน้าบ้าน"

"มึงรู้ไหมว่ากล้องวงจรปิดที่บ้านข้อมูลมันหายไปหมด ส่วนคนในบ้านก็หลับแบบไม่รู้ตัว"

"ม.ไม่รู้ ยูม.ไม่......"

"หยุด! เหตุผลมึงมันฟังไม่ขึ้นเลยยู ถ้ามึงอยากปิดบังอะไรกูก็ปิด กูจะไม่สนใจอะไรมึงอีก"

"ล.ลาส"

ครืด!!

ลาสที่ยืนขึ้นกำลังจะลุกออกจากเก้าอี้แต่ผมกอดเอวสอบจากด้านหลังเขาไว้ โดยที่มีเพื่อนมองเราสองคนอยู่

"ม.ไม่เอา อย่าไม่สนใจยูเลยนะ ยูบอกแล้ว ยอมบอกแล้ว"

พรึบ! ลาสที่แกะมือผมออก ก่อนจูงมือผมออกจากห้องแล้วไปนั่งที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ตอนนี้เราจับมือกันไว้แน่น เพราะลาสรู้ดีว่าผมกำลังเครียด

"กูไม่ได้เห็นมึงเป็นเพื่อนเลยยู เพราะกูคิดว่ามึงเป็นน้องกูมาโดยตลอด มึงก็รู้ว่ากูไม่เคยปิดบังอะไรกับมึงเลย แล้วตอนนี้ที่มึงทำคืออะไร มึงกำลังทำให้กูคิดว่ากูสนิทกับมึงแค่ฝ่ายเดียว"

"ลาส ยูขอโทษ ยูกลัว ตอนนี้ยูกลัวไปหมด ยูกลัวลาสจะโกรธ กลัวป๊าจะไม่รัก กลัวทำให้ม๊าผิดหวัง พรึบ!!"

ลาสที่เห็นว่าผมกำลังจะร้องไห้ เขาก็คว้าตัวผมเข้าไปกอดก่อนจะตบก้นผมเบาๆ

"ไม่ต้องกลัว ลาสพร้อมจะรับฟังยูเสมอ อย่ารู้สึกผิด เพราะยูไม่ได้ปิดลาสคนเดียวหรอกนะลาสก็มีเรื่องที่ปิดยูไว้เรื่องหนึ่งเหมือนกัน แต่ยูต้องบอกลาสก่อน ว่าเมื่อวานไปไหนมา"

"ยู.....ยูไปนอนบ้านพี่ลีมา"

พูดไปแล้ว ผมพูดออกไปแล้ว ผมยกมือกอดเอวสอบไว้แน่น เพราะกลัวลาสจะหนี 

"อืม "

เขาพูดออกมาแค่นั้นก่อนจะลูบศีรษะผม 

"โกรธไหม"

"ไม่โกรธ แต่หวง ทำไหมต้องพี่ลีว่ะ"

"ยูมองพี่เขามาตั้งแต่ม.1แล้ว แต่ไม่ได้แสดงออกให้ลาสเห็น และพี่เขาก็ขอยูเป็นคนรักเมื่อเช้านี้"

"ยูตอบตกลงไปใช่ไหม"

"ครับ พี่เขาบอกให้ยูตอบตามความรู้สึก ยูรู้สึกอยากมีเขามาอยู่ข้างๆ เหมือนกับป๊า กับม๊า ลาส และครอบครัวเรา "

"รักพี่ลีไหม"

"..........."

"เวลาพี่เขาอยู่ใกล้ๆรู้สึกยังไง"

"ตรงนี้มันเต้นถี่มากเลย(ยูชี้นิ้วไปตรงหน้าอกข้างซ้าย) ยูจะร้อนๆหน้า ไม่กล้าสบตานานๆ ตัวยูจะสั่นๆ พูดติดๆขัดๆ ตอนนี้ก็ดีขึ้นน้อยหนึ่ง แต่ยูจะรู้สึกดีมากๆเวลามีพี่เขาอยู่ข้างๆ  "

"เฮ้อ~ สลอตน้อยของกูจะมีความรักแล้วสินะ"

"มันเรียกว่ารักใช่ไหมลาส"

"เออ มึงรักเขาตั้งแต่ม.1แล้วยู ไอ้โง่เอ่ย"

"ก็ยูไม่รู้อะลาส..........ลาสจะบอกป๊าไหม"

"ไม่ แต่ต้องสัญญาก่อน"

"สัญญาอะไรอะ"

"ห้ามมีSEXกับพี่เขา จนกว่าคุณอาจะรู้เรื่องและอนุญาติ"

"ฮือ~ มีซงมีเซ็กอะไรเล่า "

"ตกลงไหม"

"อื้อ! ยูจะบอกกับพี่เขา.......ล.แล้วจูบได้ไหม"

"กฎมีแค่ข้อเดียว นอกนั้นจะทำอะไรก็ทำ ถ้าเขารับไม่ได้ก็เลิกซะ"

"ครับ"

เฮ้อโล่งจัง แต่ก็ยังไม่ขาด เพราะยังเหลือป๊ากับม้า ผมไม่รู้ว่าพี่ลีให้ผมเป็นคนรักนานไหม แต่ถ้าถึงตอนนั้นเรายังเหมือนเดิมกันอยู่ และผมมีความเป็นผู้ใหญ่พอที่จะมีความรักได้ ผมจะบอกความจริงให้ท่านรู้ด้วยตัวผมเอง.....

"แล้วลาสปิดอะไรยูเหรอ"

ลาสทำหน้ายิ้มหน่อยๆ ก่อนบอกเรื่องที่ปิดบังผมไว้ ผมช๊อคไปประมาณนาทีเศษๆ ก่อนถามนู้นถามนี้ และคำตอบที่ผมได้ก็ทำให้ผมต้องช๊อคอีกรอบ 

"เฮ้ย จะช๊อคอะไรขนาดนั้นฮะสลอต"

"ล.ลาส เรื่องจริงเหรอ อำกันเล่นใช่ไหม"

"สลอตเอ่ย เรื่องอย่างนี้ใครจะไปอำเล่นว่ะ"

"ลาสแต่นั้นมัน....."

"เงียบน๊า ก็กูเอากับเขาแล้วถูกใจ และเขาไม่เหมือนคนอื่น กูเลยขอเขาเป็นแฟน แค่นั้นแหละ"

"แสดงว่าพี่เขาเป็นแฟนคนแรกใช่ไหม...ยูว่าใช่แน่เลย เพราะลาสมัวกับคนอื่นไป ไม่เคยเรียกใครว่าแฟนสักคน นิสัยเสียเนอะคนอย่างนี้"

"กูก็ไม่อยากพูดหรอกนะยู แต่พี่ลีมึงนิสัยเหมือนกูเป๊ะเลยหึหึ"

"จ.จริงเหรอลาส"

"ไม่ต้องเชื่อกูหรอก ไหนๆมึงจะมีคนรักทั้งที่ กูอยากให้มึงเรียนรู้ด้วยตัวเอง แต่มึงจำคำกูไว้นะ วันไหนที่พี่เขาทำมึงเจ็บ ให้มึงบอกกู กูจะอยู่ข้างๆมึงเสมอไม่ว่ามึงจะถูกหรือผิด กูรักมึงนะยู พี่รักยูมากจริงๆ"

"ลาสฮึก ขอบคุณนะครับ ยูก็รักลาสมากๆ รักพี่ลาสจริงๆนะ"

ผมกับลาสนั่งคุยกันสักพัก ก่อนจะเข้าห้องเพื่อเรียนวิชาต่อไป

เลิกเรียน

"ลาส จะไปกับยูทำไม อาจารย์เรียกยูคนเดียวนะ"

"ไม่รู้! กูรออยู่ใต้ตึกก็ได้อะ"

"ห่วงหร๋อ"

"เออ ไปได้แล้วไป พูดมากอยู่ได้"

"ฮะฮ่าๆๆ"

ก๊อกๆ ขออนุญาติครับอาจารย์

แอด~ ผมเปิดประตูแล้วเดินเอางานไปวางไว้บนโต๊ะ ในขณะที่อาจารย์กำลังก้มหน้าเขียนงานอยู่

"นั่งสิ"

"ค.ครับ" 

เสียงอาจารย์ดุจัง ผมจะโดนตีไหมเนี๊ย อาจารย์เงยขึ้นมาสบตากับผมที่มองอยู่ก่อน ผมว่าสายตานี้มันคุ้นๆ เหมือนเคยเจอที่ไหนสักแห่ง

"นายเป็นอะไรกับลาส"

"เป็นเพื่อนครับ"

"เพื่อนกันจำเป็นต้องใกล้ชิดขนาดนั้นเลย?"

อาจารย์ลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้วเดินมาหยุดอยู่ด้านหลัง ผมรู้สึกได้ถึงแรงบีบที่ไหล่ มันไม่แรงมากและก็ไม่เบามาก

"คือเราสัมผัสกันมาตั้งแต่เด็กแล้วครับ เลยชินป..อ๊ะ!!....อ.อาจาย์ผมเจ็บ"

"ฉันก็ทำนายเจ็บไง จะได้ไม่มายุ่งกับคนของฉัน และนายก็รู้ไว้ด้วย ว่าลาสเขาเป็นแฟนฉัน"

"ผมรู้แล้วว่าลาสกับอาจารย์เป็นอะไรกัน อาจารย์ไม่ต้องหึ่งนะครับ ป.ปล่อยไหล่ผมก่อน"

"น.นี้ลาสบอกนายงั้นเหรอ"

พออาจารย์ปล่อยมือออกจากไหล่ ผมก็ลุกขึ้นเผชิญหน้ากับอาจารย์ที่ตอนนี้ยังทำหน้านิ่งๆอยู่

"ครับ ลาสเขาบอกผมแล้ว ขอต้อนรับเข้าสู่ครอบครัวเรานะครับพี่กี หมับ!"

ผมโผล่เข้ากอดอาจารย์ไว้สักพัก ก่อนผละออกมามองหน้าอาจารย์ 

"นายรู้ไหม ว่าเขาขอให้ฉันเก็บเรื่องนี้เป็นความลับมาตลอด จนฉันนึกว่าฉันโดนเด็กนั้นหลอกแล้ว"

"ไม่ใช่หรอกครับ ลาสเป็นหวงพี่ต่างหาก เขากลัวคนอื่นมองพี่ไม่ดี ยิ่งพี่เป็นอาจารย์อยู่ที่นี้ยิ่งแล้วใหญ่ ไม่ต้องกังวลนะครับ ลาสเขาเรียกพี่ว่าแฟนเป็นคนแรกเลยน๊า และผมจะช่วยกันคนออกจากลาสให้เอง อ๊ะ!!.......พี่กี"

"ฮึก! ขอโทษนะยู ทั้งๆที่ลาสบอกฉันแล้วว่านายเป็นน้องเขา แต่ฉันก็ยังไม่เชื่อ ขอโทษนะอึก~"

พี่กีที่พุ่งเข้ามากอดผมไว้แนบอกก่อนร้องไห้ออกมา ไม่แปลกที่ลาสจะห่วงพี่กี ก็เล่นน่ารักซะขนาดนี่ แถมกลิ่นตัวหอมมากๆ ผมถือโอกาสนี้สูดกลิ่นจากซอกคอพี่เขาละกัน ขอโทษนะลาส~ฮิฮิ><

"โอ๋ๆ ไม่ต้องร้องนะครับพี่กีของยู ยูไม่โกรธพี่หรอก เป็นยูยูก็ทำแบบพี่ ของๆใครใครก็ห่วงเน๊อะ"

ผมยกมือลูบหลังพี่กีเพราะตอนนี้พี่เขาสะอื้นหนักมาก กอดนานๆนะครับ ผมจะได้สูดกลิ่นพี่นานๆ

ข้างล่างตึก

"นานจังว่ะ "

"ลาส!! ปะกลับคอนโดกัน"

ผมหันไปมองยูที่กำลังเดินกอดเอวแฟนผมอยู่  ผมเห็นดังนั้นก็รีบเดินไปหาทั้งสองคน

"ยู มากไปแล้วนะ"

"มากอะไรครับ นี้พี่สะใภ้อุบ!!..."

"ไปในรถก่อน อย่ามาพูดตรงนี้"

ผมเอามือปิดปากเล็กเอาไว้ ในขณะที่แฟนผมกำลังยิ้มให้กับความโก๊ะๆของยู ยิ้มอย่างนี้น่าจัดสักสามยกเหลือเกินยาหยี๋

"ก็ได้ ปะครับอาจารย์ เดินไปกับยูดีกว่า"

ฟอด~ "ฮะฮ่าๆๆ น่ารักจริงๆเลยเราเนี๊ย"

"หยี๋ (ย่อจากยาหยี๋นะ) อย่าเยอะ"

กีหอมแก้มยูไปครั้งหนึ่งแล้วทำหน้ากวนๆให้ผม แต่ก่อนจะไป ยูหันหน้ามาหาผมพร้อมพูดประโยคที่ทำให้เท้าผมน่าลอยไปฟาดก้นมันให้เลือดออก

 "อาจารย์ได้กลิ่นอึแถวนี้รึเปล่าครับ รีบเดินไปรถดีกว่าเน๊อะ เอ๊าะลาส เดี๋ยวอยู่นั่งรถไปกับอาจารย์นะ บรั๊ย~เจอกันคอนโดน๊า~"

" -____- 😒😒"

ห้องเรียน ม.6/1

"โวยยยเลิกแล้วเว้ยย"

"เฮส หาวปิดปากบ้างไอ้ห่า น้ำลายกระเด็นมาถูกกู"

ดิสเตือนเฮสที่ทั้งหาวทั้งพูดไปพร้อมกันอยู่อย่างหน้าตาเฉย แต่ผลตอบรับที่ดิสได้คือ

"เรื่องของมึง"

"ไอ้เ......"

"หยุดเลยพวกมึง ทะเลาะกันได้ทุกวี่ทุกวัน แต่ละเรื่องมีแต่ไร้สาระทั้งนั้น"

"ป๊าป!"  "ป๊าบ!"

เฮสกับดิสตบหัวชาร์คคนละทีก่อนยักคิ้วให้กัน ส่วนลีได้แต่นั่งยิ้มให้ความกวนตีนของเพื่อนอยู่เงียบๆจนเฮสหันมาเห็น

"ไอ้เหี๊ย!! พวกมึงดูนั้นดิ ไอ้ลีมันยิ้มเว้ยเห้ย"

เฮสพูดออกมาเสียงดัง ทำให้เพื่อนทั้งห้องหันไปมองลีกันหมด แต่ก็ไม่มีใครเห็นนอกจากเฮส

"เฮ้ยลียิ้มอีกดิ เพื่อนในห้องเขาอยากเห็น"

"เดี๋ยวจะโดนนะเฮส"

เฮสทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ใส่ลี ก่อนจะหันไปแกะเยลลี่กินแก้อยากบุหรี่

"วันนี้หุ้นขึ้นรึไงถึงอารมณ์ดี"

"กูว่าไม่ใช่หรอกว่ะไอ้ชาร์ค มันปล่อยน้ำออกเยอะต่างหากละถึงอารมณ์ดี โล่งมากใช่ไหมเพื่อนลี"

"หึหึ ไอ้เวน"

"อูยยเฮสไอ้ลีมันด่ามึงอะ"

ดิสที่โบ๊ยคำด่าไปให้เฮสที่อุสาห์นั่งกินเยลลี่อย่างเงียบแล้วแท้ๆ

"เดี๋ยวกูถีบให้ไอ้นี้นิ ปะกลับได้แล้ว พวกแม่ๆนัดไว้ทุ่มครึ่ง กว่าจะถึงคอนโด กว่าจะแต่งตัวเสร็จ เดี๋ยวไม่ทัน ยิ่งพากันโหดๆอยู่"

พอเฮสพูดจบ ทั้งสี่คนก็ลุกขึ้นเดินออกจากห้องพร้อมกันแต่ปัญหาที่มีอยู่ทุกวันคือ ประตูมันไม่พอที่จะให้ทั้งสี่คนออกจากห้องพร้อมกันได้

"ไอ้เฮสไอ้ลี ถอยไปให้พวกกูสองคนไปก่อน"

"เรื่องอะไร พวกมึงสองตัวนั้นแหละต้องถอย"

"มึงจะเอาใช่ไหม"

ดิสพูดขึ้นด้วยอารมณ์นิดๆ ก่อนยืนตรงข้ามกันฝั่งละสอง เฮสกับลีฝั่งหนึ่ง ดิสกับชาร์คก็อีกฝั่งหนึ่ง

"วันนี้ยังไงพวกกูต้องได้ออกก่อน"

"ฝันไปเถอะไอ้ดิส"

"มึงจะส่งใครมาดวล"

"ลีวันนี้มึงเป็นคนไป ทำให้มันเห็นดิ ว่าใครแกร่งกว่ากัน"

"กูก็ไปทุกวัน"

"เออน่า จันทร์หน้าเดี๋ยวกูจัดพวกมันเอง.....แล้วมึงจะส่งใครมา"

"ชาร์คมึงไป"

"กูว่าแล้ว "

"กูนับหนึ่งสาม ใส่มันเลยนะลี"

"อืม"

"หนึ่ง!  สอง! สาม!"

พรึบ!!

"เยส!! พวกกูชนะเว้ย ปะเพื่อนชาร์ค ออกไปจากห้องก่อนไอ้พวกนี้เหอะ "

เฮสที่หันขวับมองลีที่ยืนทำหน้านิ่งๆอยู่ข้างๆ ก่อนขึงตาใส่

"กูบอกให้ออกกรรไกรไง โว๊ะแพ้ไอ้พวกนั้นเลย"

พอลาสบ่นให้ลีเสร็จ ก็เดินออกจากห้องทันที โดยมีลีเดินล้วงกระเป๋ากางเกงตามหลัง เพื่อนที่นั่งอยู่ในห้องพากันส่ายหัวให้กับสี่คนอย่างหน่ายๆ อยากให้คนนอกมาเห็นเหลือเกิน ว่าพวกเขาทั้งสี่ก็มีมุมบ้าๆบอเหมือนกัน แต่อย่าให้พวกเขาโกรธน่าจะดีกว่า

*Sam Smith - Too Good At Goodbyes (Official Video) แนะนำเพลงเด้อคะ ฟังบ่ออกดอก แต่ดนตรีมันได้อะน๊า

ชื่อ
ความคิดเห็น