ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : SPECAILCHAPTER : XIV

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.3k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ธ.ค. 2557 08:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SPECAILCHAPTER : XIV
แบบอักษร










กัณฐ์&กรีน
SPECAILCHAPTER : XIV








 

TODSAKAN’s

 

 

“กู.. .ร่ะ... กู โว้ยแม่งทำไมมันพูดยากพูดเย็นแบบนี้วะเนี่ย”

 

 

ผมสบถใส่ตัวเองในกระจก ทั้งที่เมื่อก่อนคำว่า รัก’ สำหรับผม มันก็ดูออกจะพูดง่ายจะตายไป แต่ทำไมกับกรีน พอนึกจะสารภาพทีไรปากผมมันกลับหนักแปลกๆทุกทีวะ ซ้ำร้าย ยิ่งพอเห็นหน้าตาอมทุกข์ของอีกฝ่ายแบบนั้น อารมณ์ผมยิ่งแปรปรวนราวกับผู้หญิงมีประจำเดือน

 

 

ก็มันน่าไหมล่ะครับ พูดดี ทำดี แต่ก็ยังเอาแต่เมิน บางทีก็ร้องไห้ออกมาซะด้วยซ้ำ อยู่กับผมมันเป็นเรื่องน่าทุกข์ใจตรงไหน?

 

 

แอด

 

 

ไม่ซ้อมมันแล้วแม่ง! ทันทีที่ผมเปิดประตูออกจากห้องน้ำไป ผมก็พบกับร่างบางที่ทำหน้าตานิ่งเฉย ทำท่าเหมือนนั่งรอจะเข้าห้องน้ำอยู่ปลายเตียง แล้วทำไมไม่เรียกวะ?

 

 

“จะใช้ห้องน้ำก็ไปดิ”

 

 

เสียงแข็งๆของผมถูกส่งออกไป บอกแล้วไงยิ่งเห็นมันทำหน้าตาอมทุกข์ ผมยิ่งหงุดหงิด

 

 

ฟึ่บ

 

 

กรีนเดินผ่านผมไป โดยไม่แม้แต่จะสบตา ร่างบางเดินเข้าห้องน้ำไป ทิ้งให้ผมยืนขยี้ผมตัวเองด้วยความรู้สึกที่ทุกอย่างมันไม่ได้ดั่งใจไปซะหมด

 

 

กรีนโกรธผม หรือไม่ก็อาจจะเกลียด ผมรู้ผมผิดที่เป็นฝ่ายขืนใจมันก่อน แต่ก็อย่างที่บอก ใช่ว่ามันจะไม่เล่นด้วยกับผมซะเมื่อไหร่ อย่ามองผมด้วยสายตางั้นดิ โอเค ผมยอมรับผิดก็ได้ ผมผิดเอง แล้วไง? ทำอะไรไปไอ้ร่างบางนั่นก็เมินผมอยู่ดี

 

 

10 นาทีผ่านไป...

 

 

20 นาทีผ่านไป...

 

 

30 นาทีผ่านไป...

 

 

1 ชั่วโมงผ่านไป...

 

 

ปังๆๆๆ!

 

 

“กรีน! ทำอะไรของมึงอยู่ฮะรีบออกมาซะที”

 

 

ผมพูดออกไปอย่างร้อนใจ กลัวคนข้างในจะเป็นอะไร บอกเลยมือผมนี่ทุบประตูสนั่น เอาดิ ไม่มือกูก็บานประตูแหล่ะวะที่จะพัง

 

 

“...” เงียบ

 

 

“กรีน!! มึงเป็นอะไรรึเปล่า”

 

 

“...” ยังคงเงียบ

 

 

“กรีน!!!

 

 

ปังปัง! ปัง!

 

 

ผมกระโจนตัวเองกระแทกประตูเข้าเต็มแรง หวังจะพังเข้าไป แต่กระแทกไปได้สามครั้ง คนข้างในก็เป็นฝ่ายเปิดออกมา

 

 

“มึงบ้ารึไง! กูเรียกทำไมไม่ตอบ”

 

 

ผมพุ่งเข้าไปจับต้นแขนมันไว้แน่นทันที เห็นอยู่หรอกว่าอีกฝ่ายแอบนิ่วหน้าเจ็บ ดวงตาที่แอบแดงก่ำ ...ร้องไห้อีกแล้วสินะ... แต่ ณ เวลานี้ ผมโมโหเกินกว่าจะแคร์กับอาการของคนตรงหน้า

 

 

“มึงอยากจะให้กูบ้าตายไปเลยใช่ไหม!!

 

 

“...”

 

 

“เงียบมึงจะเงียบไปอีกนานไหม!

 

 

“แล้วมึงจะเสียงดังไปอีกนานไหมล่ะ! กูรำคาญ!!

 

 

กรีนสะบัดตัวเองออกจากผม

 

 

หมับ

 

 

“รำคาญ?”

 

 

“เออกูรำคาญ”

 

 

“กู?”

 

 

“ก็รู้ตัวดีนิ”

 

 

เห็นไหมล่ะ ท่าทางหยิ่งยะโส โอหัง อวดดีและชอบท้ายทาย แบบนี้ผมจะยอมอ่อนลงได้ไงล่ะ เหอะ!

 

 

“เพิ่งรู้ว่าเมียรำคาญผัว ทำไมเหรอครับ เมื่อคืนที่ผัวยอมให้พัก นี่มันขัดใจเมียมากเลยใช่ป่ะ!

 

 

ผมเสียงดัดเสียงเย้ยคนที่คอยครางอยู่ใต้ร่างผม

 

 

พลั่ก! ตุบ

 

 

ขาเรียวยกถีบเข้าท้องผมเต็มแรง ทำให้ผมผงะล้มหงายไป

 

 

“ชั่ว”

 

 

“ชั่วแค่ไหนก็ผัวมึงน่ะแหล่ะ!

 

 

“เลว”

 

 

“ก็ไม่มากเท่าไหร่หรอกมั้ง!

 

 

“หยาบ”

 

 

กรีนจ้องผมที่นั่งอยู่บนพื้นตาเขม็ง ท่าทางของร่างบางดูแข็งกร้าวขึ้น ทั้งที่ก่อนหน้านี้จะดูซึมๆไปซะด้วยซ้ำ ซึ่งเป็นแบบนี้มันก็ดี  มันกลับมาเป็นตัวมันคนเดิมแล้ว กรีนคนโหด

 

 

“ยิ้มเหี้ยอะไร!

 

 

“กู...”

 

 

Rrr Rrrr

 

 

ในขณะที่ผมกำลังจะตอบว่ากูดีใจที่มึงกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว เสียงสั่นโทรศัพท์ของกรีนก็ดังขึ้นซะก่อน ทันทีที่ร่างบางหยิบขึ้นมารับ ผมก็ยันตัวขึ้นแล้วพุ่งเข้าไปเอาหูแนบโทรศัพท์ทันที แต่กรีนก็ยังพยายามขยับตัวหนี

 

 

“มันเป็นใคร! จำเป็นต้องปิดบังกูถึงขนาดนี้ด้วย!?

 

 

(มึงอยู่กับใครวะ)

 

 

เสียงผู้ชายที่เล็ดรอดออกมาจากโทรศัพท์สั่งให้ผมเอื้อมมือไปกระชากโทรศัพท์นั่นมาไว้ในมือทันที

 

 

“ใคร!

 

 

(อ่าว พี่กัณฐ์เองเหรอ)

 

 

“ปลาวาฬ?” ผมเบี่ยงตัวเดินออกห่างจากกรีนอย่างไม่ได้ตั้งใจ “เมื่อกี้เสียงมึงเหรอ”

 

 

(เปล่าหรอกครับ เมื่อกี้อะเสียงไอ้กัส แต่เห็นว่ามันโวยวายว่าพี่กรีนอยู่กับใครไม่รู้ ผมเลยแย่งโทรศัพท์มันมาคุยเนี่ยแหล่ะ)

 

 

“อ่อ แล้ว... หายไปไหนมา”

 

 

ผมถามด้วยความเป็นห่วง แต่ก็เป็นแค่ความห่วงแบบพี่น้องเท่านั้นแหล่ะ ตอนนี้ผมไม่ได้มีความรู้สึกอะไรต่อปลาวาฬแล้วทั้งนั้น

 

 

(ก็...ต่างจังหวัดครับพี่)

 

 

“ไปไม่บอกกันนะมึง”

 

 

(ก็แค่อยากหลบหน้าไอ่เกรียนกัสเฉยๆ เบื่อหน้ามัน ฮ่ะๆ ไอ้กัส~ อย่าดิ๊)

 

 

เสียงคล้ายคนสองคนกำลังเหย้าแหย่กัน มันไม่ได้ทำให้ผมปวดใจเลยสักนิด กลับกันผมกลับยิ้มออกมาเล็กๆซะด้วยซ้ำ

 

 

(อ่อ พี่กรีนละ)

 

 

“อ้อ มันก็อยู่... อ่าว หายไปแล้วว่ะ”

 

 

ผมตอบปลายสายไปเมื่อไม่เห็นร่างบางอยู่ในห้องแล้ว ออกไปตอนไหนวะ

 

 

(กัส พี่กรีนไปไหนแล้วก็ไม่รู้ / เออ กูก็รู้อยู่ ก็เปิดลำโพงฟังพร้อมมึงเนี่ย / ก็เห็นมึงอยู่ไกล ว่าแต่... พี่ไปอยู่กับพี่กรีนได้ไงอะ)

 

 

“ใครว่ากูไปอยู่กับมัน มันต่างหากมาอยู่กับกู”

 

 

(ฮะ? หรือว่า... ฮั่นแหน่ จะงาบพี่ชายผมเหรอครับ)

 

 

“งาบมันใช้กับหมาไหมปลาวาฬ -*-

 

 

(อ่าว แล้วใช้กับพี่ไม่ได้เหรอ)

 

 

“ไอ้...!

 

 

(ล้อเล่น ขอโทษอย่างแรงครับ / ยังไม่วางอีก? นี่กูเดินไปหยิบน้ำแล้วกลับมา มึงยังคุยกับมันยังไม่เสร็จอีก? / มันอะไร ดีๆหน่อยกัส เขาแก่กว่ามึง / แล้วไง)

 

 

ฮึ่มมมม ถ้าอยู่ใกล้ปลายตีนนี่นะ จะกระโดดถีบแล้วแม่ง เด็กเหี้ยอะไรวะ แค่กูเผลอไปชอบแฟนมันหน่อยก็เท่านั้นเอง(หรา?) แต่เอาเถอะ น้องเมีย ผมให้อภัยก็ได้ :)

 

 

“เออ กูวางนะ จะไปตามหากรีนหน่อย”

 

 

(ครับๆ /เดี๋ยว! กูบอกไว้เลยนะ กูจะไม่ห้ามให้มึงเลิกยุ่งกับพี่กู เพราะกูเชื่อว่ากรีนมันคงมีปัญญาพอที่จะหาแฟนดีๆเองได้ หวังว่ามึงคงไม่เลวจนต่ำกว่าเกณฑ์พี่กูล่ะ)

 

 

โทษทีว่ะ กูเพิ่งถูกพี่มึงด่าว่าเลวมาสดๆร้อนๆเลย -*-

 

 

“พูดเหมือนมึงเชียร์กู”

 

 

(กูแค่อยากตัดโอกาสไม่ให้มึงเขามายุ่งกับเมียกูอีกก็เท่านั้นแหล่ะ เพราะกูรู้ว่ากรีนคุมมึงอยู่แน่ หึ)

 

 

“เออ พี่มึงอะเด็ดจริง คุมอยู่จนกูไปไหนไม่รอดแล้วเนี่ย”

 

 

(ฮะสรุปว่าพี่กับพี่กรีน... จริงดิ!?)

 

 

“ไม่ตอบ พวกมึงลุ้นกันเองแล้วกัน หึ ไปแล้วเว้ย ตามหาเมียก่อน”

 

 

(เมีย? ว่าไงน่ะ.... ติ๊ด)

 

 

ผมกดตัดสายขณะที่เสียงปลาวาฬยังคงกำลังพูดไม่เสร็จ แม้โทรศัพท์กรีนจะสั่นเข้ามาทันทีเป็นเจ้าเข้า แต่ผมก็ไม่คิดจะรับมันหรอก

 

 

บอกแล้วไงว่าให้รอลุ้น :)

 

 

แล้วนี่... กรีนมันหายไปไหนวะ แถมออกไปตอนไหนผมยังไม่รู้เลย -*-

 

 

-END-

 

 

 

 

 

 

ทันทีที่กัณฐ์รู้ว่าปลาวาฬกำลังถือสายอยู่ มันก็เบี่ยงตัวออกจากผมทันที ผมได้แต่แข็งทื่อและมองมันจากทางด้านหลัง ร่างสูงที่กำลังพูดคุยกับปลายสายด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใย

 

 

บอกได้เลยว่าตอนนั้นผมรู้สึกอยากจะหายไปมากที่สุด เหมือนตัวเองเป็นแค่... อากาศธาตุ

 

 

ผมค่อยๆเดินออกจากห้องมาด้วยความเงียบ และดูเหมือนกัณฐ์เองก็จะไม่รู้ด้วยว่าไม่มีผมอยู่ในห้องแล้ว คงคุยกันสนุกมากล่ะสิ เหอะ!

 

 

พาล... ผมกำลังพาลอีกแล้ว ตอนนี้ในหัวผมมันมีความรู้สึกบางอย่างที่อยากจะเกลียดปลาวาฬมากๆ มันรู้สึกเหมือนผมไม่อยากจะเจอหน้าปลาวาฬอีกแล้ว แต่น้องมันไม่ผิด ผมรู้ รู้ดี แต่กลับไม่ยอมเข้าใจมันสักที

 

 

ลมร้อนๆลอยเข้ามาปะทะร่างกาย ผมค่อยๆเดินทอดน่องออกไปเรื่อย ผมเดินอย่างนั้นด้วยความรู้สึกสับสนที่อัดแน่นเต็มหัว พอรู้ตัวอีกทีผมก็ไม่ได้อยู่แถวบ้านกัณฐ์แล้ว ผมเดินมาไกลแค่ไหน...?

 

 

“ต้องการอะไร”

 

 

ผมถามตัวเองเสียงแผ่วอย่างซ้ำๆ ที่ผมเป็นอยู่ทุกวันนี้ผมต้องการอะไร ต้องการความรักจากคนที่ไม่ได้รักเหรอ? ต้องการสัมผัสที่ไม่เคยปฏิเสธได้เหรอ? ผมต้องการอะไรกันแน่

 

 

ผมทนสภาพแบบนี้ไปทำไมกัน?

 

 

“ฮึก ก...ก” แล้วผมก็ร้องไห้อีกแล้ว

 

 

อย่าเพิ่งเจอกันเลยกัณฐ์  กูกำลังสับสน

 

 

-50%- 






_________________________________________________________________________________

 

มาก่อนครึ่งหนึ่งนะ แอบหน่วงนิดๆนะคู่นี้ -*-
ปล. สวัสดียามเช้าผู้อ่านที่น่ารักทุกๆคนค่ะ



ความคิดเห็น