สูญองศา

ยินดีต้อนรับสู่นิยายอีโรติด ตลก โปกฮา ติดตามกันเยอะๆน๊าาาา อัฟตามใจคนแต่ง จะมีอีบุคด้วยจร้าา

บทที่ 4 สนามบิน ความหิว และเรื่องเมื่อสามวันที่แล้ว 100 %

ชื่อตอน : บทที่ 4 สนามบิน ความหิว และเรื่องเมื่อสามวันที่แล้ว 100 %

คำค้น : บันไดมาร นิยายอีโรติค หวานแหวว สวยงาม

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 11k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ต.ค. 2560 19:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4 สนามบิน ความหิว และเรื่องเมื่อสามวันที่แล้ว 100 %
แบบอักษร


“อื๊อ” เธอกัดริมฝีปากแน่นเมื่อเขากระดิกปลายนิ้วสะกิดจุดอ่อนไหวจนช่วงล่างบิดเกร็ง ชั้นในบางเบาถูกรูดลงมาถึงเข่า และยิ่งหอบหายใจแรงขึ้นเมื่อเขากดสั่นย้ำๆ มือบางจำบีบไหล่ที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อประท้วงการกระทำนั้น

“อา อะ”

มือหนาถลกกระโปรงขึ้นไปถึงบั้นเอว เผยความสวยงามน่าหลงใหล เอริคสูดหายใจเขาปอดแรงๆ เปลี่ยนท่าให้เธออยู่ในสถานภาพเอื้ออำนวยมากขึ้น

“คุณอยากได้มันไหม” เขาถามพลางขบเม้มใบหนูจนร่างเล็กกระตุก มือหนายกเรียวขาเธอพาดไว้กับพนักพิง อีกข้างยั้งพื้นพรมราคาแพง  ถูไถแก่นกายที่แอบซ้อนในกางเกงกับบั้นท้ายนวนเนียน “ตอบผมมาสิว่าไง” กระซิบพร่าหวิว

“ ม ไม่นะ” ห้านิ้วโอบอุ้มปทุมถันเอาไว้ทว่ายังทะลักล้นมือ เสื้อเชิดสีขาวถูกเปิดอร่างฉางลงถึงข้อศอก วันนี้ไม่เมาแต่แทบไร้สติในการปฏิเสธ

“ถ้าอย่างนั้น ลองนี่ไปก่อน” มือหนากอบกุมความอุ่นชื้น ฝ่ามือถากไปมากลางกลีบดอกไม้ที่เขานึกชื่นชมความอวบอูม สร้างความแปลบปราบวาบหวาม  เมื่อความคัดคั่งหลั่งไหลชุ่มโชคลื่นมือ

“อ่า หวาน” เขาลอบชิมความหวานฉ่ำ ที่รินรดออกมา

“ฉ ฉัน” ใบหนาเหยเกของเธอทำให้บรรยากาศร้อนแรงยิ่งขึ้น นิ้วหนาเข้าครอบครองความบอบบางอีกครั้ง คราวนี้สอดเข้าหา เธอเกร็งกายรัดแน่นจนขยับยาก

“เอามันออกไปนะ”

เป็นความบัดสีที่วาบหวามไม่คิดว่าจะพานพบมากก่อนในชีวิต เท่าที่รู้เธอไม่ชอบให้สิ่งใดแปลกปลอมกล้ำกลายและยิ่งเป็นตรงนั้น มันให้ความรู้สึกแปลๆ ไม่ปลอดภัย เธอกระตุกจนอกตื่นยุบยับ 

เขาอัดแน่นเข้าได้เพียงครึ่งก็ต้องหยุด เหมือนเขตหัวห้ามเธอโอบรัดจนแน่นไปหมด ชายหนุ่มเริ่มดูดกลืนไหล่บาง ขบเม้มไปตามใบหูเรียบลงมายังหลังคอ  จนอีกฝ่ายผ่อนคลายมากขึ้น

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมสอน” เขากระซิบเบาหวิวลูบไล้บั้นท้ายงามงอน  ลากไล่ขึ้นมาขยำความอวบตึงข่วนปลายยอดจนเธอต้องกัดริมฝีปาก เป็นจังหวะเลินเล่อ เขาสอดนิ้วแกร่งเข้าไปอีกรอบจนเกือบสุด

“อึม อะ อ๊า”

“นั่นแหละ ผมอยากฟังแบบนั้นแหละ” ชายหนุ่มเริ่มถอยมือหนาเข้าออกช้าๆ ให้เธอลิ้มรสในสิ่งที่เขาอยากประเคนให้เต็มตัวกว่านี้ แต่อยากปรนเปรอเธอเสียก่อน  เมื่อรู้ว่าเธอเริ่มเข้าใจผู้กระทำจึงโก่งนิ้วแล้วเคลื่อนมันหนักข้อขึ้น มันตราจำต้องงับหลังฝ่ามือตัวเองเพื่อไม่ไห้เสียงครางแรงกว่านี้

“จะร้องมากกว่านี้ก็ไม่เป็นไร ห้องนี้เก็บเสียง”

“มะ ไม่” ส่ายหัว ทั้งที่ตอนนี้เธอยังอยู่ในอุ้งมือเขาอย่างสมบูรณ์

“อะไรนะ” เขาเงี่ยหูฟัง นิ้วชี้กระทำการอุกอาจสะกิดจุดอ่อนไหวภายนอกเบาๆ  นิ้วชี้ขยับแรงขึ้นอีกจนเธอกระตุก

“ก  ก็ บอกว่าไม่ไง” เธอแข็งขืน ทว่าเขากลับสะกิดตุ่มตอนั้นอีกครั้งคราวนี้บดจนเธอต้องหาที่ยึด สั่นเทาราวลูกนกตกน้ำ 

อยากถอนตัวออก แต่โดนรั้งด้วยฝ่ามือแนบแน่น

“เอาใหม่ซิ” เขารวบมือเธอมาคล้องคอ วางเธอบนตัก คนตัวเล็กเหมือนถูกแกล้งจนหอบ “ถ้าเจ็บก็บอกผมนะ” เขาขยับนิ้วแกร่งเร้าจังหวะ งองุ้มปลายหยอกเย้าความอิ่มอุ่น

เสียงลมหายใจเธอรัวแรงตาม

ความรู้สึกถึงหวาดหวั่นในช่วงแรกหายไป เหลือเพียงความซ่านสยิวแผ่เข้ามาแทนที่  สุขสมเมื่อร่างกายตอดรับบางสิ่งที่เขาหยิบยื่น และตอนนี้เธอรู้สึงโล่งในช่องท้อง เป็นอะไรที่ไม่เคยมาก่อนในชีวิต

"อ๊า อะ" เธอหอบหายใจระงม 

เขามองคนที่กึ่งเปลือยเปล่าอยู่บนตัก ความชื้นฉ่ำรินรดกางเกงสแล็คเนื้อดี แต่ไม่ได้ดึงดูดเขาไปกว่าความสวยงามที่ตอนนี้แปลเปลี่ยนเป็นสุกปลั่งด้วยฝีมือฉกาจ



เสียงเคาะประตูดังจากด้านนอก สองสามครั้ง ลูกบิดประตูแน่นหน้ากำลังถูกเปิดออก  ชายหนุ่มวางร่างแน่งน้อยลงข้างกาย ก่อนถลาจากไปขายาวก้าวย่างรวดเร็ว

‘แกร็ก’

“มีอะไรราฟ” เสียงทุ้มลอดผ่านประตูที่คล้องโซ่ไว้ทัน คนตัวโตปิดช่องว่างจนมิดแง้มให้พอเสียงส่งผ่าน

“คือว่ามีเอกสารด่วนขอรับ”  ราฟยังรายงานสำรวม

“เดี๋ยวฉันไปดู”

“แล้วคุณมันตราละขอรับ ผมรออยู่นาน”

“รอต่อไป” น้ำเสียงเข้มขึ้น เป็นสัญญาณไม่พอใจจะตอบ

“ทะเลาะกันหรือขอรับ”

“ใช่ แรงมาก!” บอกแค่นั้นเจ้านายหนุ่มก็งับประตูปึ่ง  โมโหที่ถูกขัดจังหวะ ทำตัวเกรี๊ยวกราดใส่ผู้รับใช้สุดเนี๊ยบกลบร่องรอยพิรุจเสียสิ้น

ราฟมองผ่านประตูหนาแล้วต้องพ่นลมหายใจ “กำลังเคลีร์ยกันอยู่สินะขอรับ” แล้วเขาก็เดินจากไปเช่นที่เคยทำ

เอริคช้อนร่างบางที่ตอนนี้หอบเหนื่อยไร้เรี่ยวแรงขึ้น เดินไปที่ผนังก่อนกดอะไรรหัสสองสามครั้ง เธอรู้ถึงบางอย่างเคลื่อนที่แต่ไม่มีแรงลืมตา เขาอุ้มร่างบอบบางผ่านที่นอน ไปยังห้องน้ำ วางร่างนุ่มนิ่มลงอ่างแล้วจัดการทำความสะอาดเหงื่อไครที่ได้จากกิจกรรมเข้าจังหวะเมื่อครู่ ซึ่งเธอไม่ได้มีท่าทีดิ้นหนีแต่ประการใด

หลังจากที่ส่งเธอเข้านอนเสร็จ เขาก็เดินออกจากห้องผ่านทางลับที่ไม่เคยคิดว่าจะได้ใช้มาก่อน มือหนาก็จัดการเก็บเสื้อผ้าเจ้าหล่อนไปไว้ในตะกร้า เปลี่ยนกางเกงเสร็จสรรพ จากนั้นจึงเดินลงไปดูงานด่วนที่ราฟอ้างถึง

“ไหนงานด่วนที่ว่า”

“นี่ขอรับ” ราฟยื่นเอกสารประทับตราให้เจ้านายหนุ่ม และสังเกตว่า “วันนี้นายท่านเปลี่ยนกางเกงบ่อยนะขอรับ”

“ใช่ น้ำหกใส่นะ” เขาตอบเสียงเรียบ ไม่มีแววกระโตกกระตากใด ความชำนาญของการอยู่นานประสบการณ์เลยคำว่าช้ำชองเป็นไหนๆ เขาเปิดปากกาสบายใจเฉิบลากลายเซ็นคุ้นเคยเมื่ออ่านเพียงไม่กี่นาที แล้วรีบขึ้นชั้นบนไป



หญิงสาวปรือตาขึ้นมาท่ามกลางความมืด รู้สึกบางอย่างที่โอบรอยร่างอยู่ และเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อตอนบ่ายแก่ๆนั่น ทำให้เธอสดชื่นจนเด้งตัวขึ้น แต่ถูกกดลงดังเดิม

“อยู่เฉยๆจนกว่าผมจะตื่น”

“ไม่นะ” มันไม่ใช่ความฝันเธอ เธอบิดหูอีกฝ่ายเต็มแรง และได้ผล

“โอ้ย” เขาลุกพรวดขึ้นไปเปิดไฟ “ทำอะไรของคุณเนี๊ย”

“แล้วคุณทำอะไรของคุณ”

“ผมยังไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่า” เขาพูดพลางเตะลิ้นที่นิ้วมือ พิศวงดวงหน้าแดงจัด เธอคว้าผ้าห่มพันกายหนาแน่นเหมือนดักแด้ในฝัก

“ฉันจะกลับบ้าน”

“จะกลับยังไง” เขามองออกไปภายนอก ตอนนี้ห้าทุ่มแล้ว พักก่อนเถอะคุณ

“คุณมันบ้า บ้า บ้า ไอ้บ้า” เธอขว้างหนังสือเล่มหนาในชั้นใส่เขา ไม่หยุด

ในทีแรกชายหนุ่มปัดป้องเพื่อกันกายโดยสัญชาตญาณ หนังสือปกแข็งหลายเล่มพุ่งเป้าไปที่ชายหนุ่มซึ่ง หญิงสาวขว้างได้แม่นราวจับวาง แต่พอได้ยินเสียงเครือของเธอเขาก็ปล่อยให้หนังสือเหล่านั้นกระแทกกายเฉยโดยไม่หลบ แถมยังดาหน้าเดินเข้าหาแววตาอ่อนลง

“โอ้ย” ขอเหลวสีสดไหลอาบเสี้ยวหน้า นี่คือรางวัลของความกระหายอยาก ก็สาสมดี “ผมจะไม่ห้ามคุณหรอก เพราะฉะนั้นอยากโยนก็โยนมาเลย”

หนังสือในมือเธอร่วงหล่นลงพื้น  เธอทำเขาเลือดตกยางออก จากโกรธจัดแปลเปลี่ยนเป็นห่วงใย เธอถลาหวังช่วยเขา แต่แล้วต้องชะงักเมื่อพลาดเหยียบผ้าห่มพันกาย

พรึบ!

ใครเจ็บกว่าใครละคราวนี้

วันนั้นจบด้วยคำของโทษและสัญญาจากชายหนุ่มว่าจะไม่ทำอีก เธอไม่เชื่อหรอก! กัดฟันทำงานต่อ ไม่กี่วันเงินเดือนออก 

เตรียมหาที่ทำงานใหม่ก่อนจะเปลืองตัวไปกว่านี้




ความคิดเห็น