Mooham
email-icon

ยินดีต้อนรับเข้าสู่โรงเรียนเด็กเกรียน >/////< จะเริ่มติดเหรียญหลังจากที่อัพไปแล้ว2วันนะคะ

ตอนที่ 24 สัญญากับพี่ว่าจะไม่เกเร

ชื่อตอน : ตอนที่ 24 สัญญากับพี่ว่าจะไม่เกเร

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.2k

ความคิดเห็น : 42

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.ย. 2562 18:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 24 สัญญากับพี่ว่าจะไม่เกเร
แบบอักษร

ตอนที่ 24 ​ สัญญากับพี่ว่าจะไม่เกเร 

"เมื่อไหร่จะเลิกทำตัวเหลวไหลสักที!!!!" 

"......." 

"ที่กูสอนมึง มึงไม่เคยเข้าใจเลยใช่มั้ย" 

"เออ กูมันเหี้ย กูมันเลว แล้วมึงมาเอากูทำไม!!!!!" 

"........." 

"เปลี่ยนกูมันยาก  อยากได้คนดีๆ ก็เลิกกับกูไปสิ !!!!"พูดตวาดเสียงดังแล้วเดินชนไหล่กว้างออกไป  อี้ฟานถอนหายใจก่อนจะเดินตามออกไปบ้าง 

​"ไนท์"ร่างสูงตะโกนเรียกชื่ออีกคนที่เดินกึ่งวิ่งออกไปที่ถนน แต่ทว่าอีกคนกลับไม่หยุดเดิน  เขารีบสาวเท้าเดินตามอย่างรวดเร็วก่อนจะวิ่งเข้าไปคว้าข้อมือเล็กไว้แน่น  เขากลัวว่าอีกคนจะเดินจากเขาไปจริงๆ 

"......." 

"พี่ขอโทษ"พูดสบตาแล้วกุมมือนั้นไว้ ไนท์ถอนหายใจแล้วพยายามจะดึงมือตัวเองออก 

"......." 

"มันผิดตั้งแต่เราคบกันแล้ว  มึงเป็นถึงผู้อำนวยการ  มีหน้ามีตาในสังคม เป็นคนมีอนาคตที่ดี  ส่วนกูมันก็แค่เด็กที่ไม่เอาไหน มึงอย่าเอาอนาคต อย่าเอาชีวิตมาฝากไว้ที่กูเลย"ร่างบางพูดเสียงสั่น  ทุกสิ่งที่เขาพูดคล้ายกับว่าเป็นการตอกย้ำตัวเองไปในตัว  มันเป็นความจริงที่เขารู้แก่ใจ ดีว่า เขากับอี้ฟาน นั้นต่างกันเกินไป 

"เพราะกูเป็นผู้ใหญ่กว่ามึงไง  ถึงมึงจะสิบแปดแล้วแต่กูก็ผัวมึง  กูก็มองว่ามึงยังเด็ก กูหวังดี กูอยากให้มึงตั้งใจเรียนเพื่อตัวมึงเอง  เป็นเด็กดี กูไม่อยากให้ใครมองว่ามึงเป็นเด็กไม่มีอนาคต" 

"......." 

"เพราะกูรักมึง กูถึงหวังดี กูขอโทษที่ผ่านมากูอาจจะชอบใช้อารมณ์กับมึงมากไป แต่มึงมันดื้อ พูดีๆด้วยแล้วไม่ฟัง กูถึงต้องคอยลงโทษและบังคับมึง  ทุกสิ่งที่กูให้มึงทำ มันดีต่อตัวมึงทั้งนั้น...ไนท์"อี้ฟานพูดแล้วรั้งเอวอีกคนมากอด  ไนท์กัดริมฝีปากแน่นอย่างข่มอารมณ์และความรู้สึกในตอนนี้ 

"ฮึก" 

"ทีหลังอยากเที่ยว อยากไปไหน ขอพี่ก่อน ไม่เคยว่า ขอแค่บอกกัน พี่ไม่ชอบคนโกหก  เข้าใจมั้ย"อี้ฟานผละจากอ้อมกอดแล้วพูดสบตา  มือใหญ่ยกขึ้นเกลี่ยแก้มคนรักแล้วประทับจูบที่หน้าผากเบาๆ 

"อื้ม"ไนท์ตอบรับในลำคอแล้วพยักหน้าไปพร้อมๆกัน 

"สัญญากับพี่นะว่าจะไม่เกเรอีก"มือใหญ่ชูนิ้วก้อยยื่นตรงหน้าคนรัก  ไนท์เงยหน้าขึ้นมองแล้วอมยิ้มนิดๆ 

"ปัญญาอ่อน"ไนท์ตอบทะเล้นแล้วกำปั้นเหวี่ยงกระแทกหน้าท้องแกร่งของสูงหนักๆ จนอีกคนนิ่วหน้าด้วยความจุกเล็กน้อย 

"เด็กเวร กูจุกนะ"อี้ฟานงอตัวกุมหน้าท้องแล้วเงยหน้าพูดว่าอีกคนที่ยืนมองเยาะเย้ยเขาอยู่ 

"เออๆ กูสัญญา"ไนท์แกล้งพูดแล้วยื่นมือไปหยิกแก้มคนรักแรงๆ 

"มือตีนหนักชิบหาย เดี๋ยวกูเอาให้ลุกไม่ขึ้นเลย" 

"ควัย" 

"ปะ กลับบ้านกัน วันนี้ไปนอนด้วยนะ"อี้ฟานที่พอตั้งตัวได้แล้วก็เดินไปโอบรอบคอคนที่อายุน้อยกว่า แล้วพูดต่อ 

"ไม่เอา เดี๋ยวยายณีว่า"ไนท์ตอบส่ายหน้า 

จริงๆเขาไม่คิดจะบอกเรื่องนี้กับที่บ้านอยู่แล้ว ก็เห็นๆกันอยู่ว่าเขาโคตรแมน โคตรเถื่อน แถมเหี้ยสุดๆ   จะให้บอกแม่ว่าพาผัวมานอนบ้านด้วย งี้หรอ (?) อันนั้นก็ฮาร์ดคอร์ไป >/////< 

"เอา จะได้บอกเรื่องของเราไง" 

เรื่องของเราพ่องสิ  ทำไมต้องส่งสายตาแบบนั้น กูววววเขิน 

"เขินอ่อ"อี้ฟานพูดยิ้มๆแล้วเปิดประตูรถให้ไนท์ขึ้นทางด้านข้างคนขับ 

'เขินเชี้ยไร อย่ามโนสัส ตื่น!!!"ไนท์พูดแล้วยื่นนิ้วชี้ไปจิ้มหน้าผากร่างสูงรัวๆ  อี้ฟานส่งสายตาดุดุไปให้  เด็กเวรนี่  ต่อไปคงเอาตีนนาบหน้ากู 

สองร่างพากันขึ้นรถและขับรถมุ่งตรงไปยังบ้านของไนท์  อี้ฟานเหลือบมองร่างคนรักที่กำลังนั่งเล่นเกมส์ในมือถืออย่างเอาจริงเอาจัง  กับการเรียนมึงเคยจริงจังแบบนี้มั้ยครับเมีย 

"ถึงแล้ว วางๆบ้างก็ได้ โทรศัพท์อะ" 

​"เสือก"ไนท์รีบพูดตอบแล้วเปิดประตูรถวิ่งเข้าบ้านไป  ขืนอยู่ได้แดกตีนแน่ๆ 

อี้ฟานอมยิ้มแล้วส่ายหน้าเบาๆ  เขาเดินเข้าบ้านมาแล้วจัดการล็อคประตูหน้าบ้านให้เสร็จสรรพ 

"ยายณีจ๋า กลับมาแล้ว" 

"เหม็นเหล้ามึงเนี่ย  อย่ามากอดกู กูยิ่งร้อนๆอยู่" 

ทันทีที่เดินเข้ามาในตัวบ้านก็เห็นร่างของคนรักกำลังนั่งกอดเอวคนที่เป็นแม่อย่างอ้อนๆ ส่วนยายณีก็ทำท่าอิดออด รำคาญที่ลูกชายกอดแต่ก็ยอมให้กอด  ส่วนตานายก็กำลังนั่งเช็ดปืนอยู่ใกล้ๆ อี้ฟานกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่  ถ้าพูดไปพ่อเมียจะไม่ยิงเขาทิ้งใช่มั้ย (?) 

"อะ เอ่อ สวัสดีครับ"อี้ฟานเดินเข้าไปแล้วยกมือขึ้นไหว้ยายณีกับตานาย  ไนท์ตีหน้านิ่งแล้วกัดปากแน่น  มันก็จะเขินหน่อยๆ แหละ 

"อ้าว ผอ. มาได้ไงคะเนี่ย เชิญนั่งก่อนค่ะ"ยายณีรีบตอบกลับ ก่อนจะผายมือเชิญร่างสูงให้นั่งลงที่โซฟาฝั่งตรงข้าม  ตอนนี้มีเพียงเสียงโทรทัศน์จอแบนขนาดใหญ่ที่ยังคงมีเสียงละครหลังข่าวดังขึ้นเป็นระยะๆ ตานายพยักหน้าให้ผอ.เบาๆ  แล้วก้มหน้าลงเช็ดปืนในมือต่อ ไม่มีแม้แต่รอยยิ้ม ทำไมพ่อเมียดูโหดจัง 

"คือผมมากับไนท์น่ะครับ  คือว่า" 

"เอ่อ เดี๋ยวแม่ไปเอาน้ำมาให้นะจ้ะ รอแปบหนึ่ง"ยายณีพูดเองเออเองแล้วลุกขึ้นเดินตรงเข้าไปในครัว    อี้ฟานพยักหน้าเบาๆให้ไนท์มานั่งข้างๆตน  ร่างบางเหลือบตามองพ่อเล็กน้อยก่อนจะเดินมานั่งข้างอี้ฟาน 

"ทำไมพ่อมึงดูนิ่งๆจังวะ"อี้ฟานกระซิบข้างหูแล้วถามเบาๆ  ไนท์มองพ่อตัวเองที่กำลังเช็ดปืนอยู่แล้วหันมาตอบร่างสูง 

"ไม่หนิ พ่อกูใจดี" 

มึงจะเสียงดังทำควัยอะไร อิเมียเชี้ย!!! 

ตานายหันมามอง  อี้ฟานได้แต่ส่งยิ้มเล็กๆไปให้ 

"น้ำได้แล้วค่าา"ยายณีเดินมาพร้อมกับน้ำเปล่าและขนมเล็กน้อย  อี้ฟานยกยิ้มอย่างขอบคุณแล้วหยิบแก้วน้ำกระดกขึ้นดื่ม 

"ผอ. มีอะไรรึเปล่าคะ หรือว่าจะฟ้องว่าไอไนท์มันทำตัวไม่ดี"ยายณีทิ้งตัวนั่งลงแล้วเอ่ยถามเสียงราบเรียบ 

"เอ่อ ไม่ใช่ครับ คือว่า"อี้ฟานพยายามที่จะพูดออกมาแต่มันพูดไม่ออกจริงๆ  มันติดอยู่ที่ปาก แล้วก็ติดตรงที่พ่อเมียหมุนตัวมาเช็ดปืนที่ด้านหน้าเขาพร้อมกับมองหน้าเขาไปด้วย 

"........." ทุกคนนิ่งเงียบเพื่อรออย่างตั้งใจและจดจ่อเป็นอย่างมาก 

"ผมกับไนท์" 

"เอ่อ ไม่มีไรจ้ะยายณี"ไนท์รีบพูดขัดขึ้นมา  สถานการณ์ดูตึงเครียดเกินไป 

"ไม่ คือว่า ผมกับไนท์ เรา"อี้ฟานแย้งขึ้นแล้วทำท่าจะพูดต่อ 

"ไม่ๆ คือ"ไนท์ยกมือขึ้นส่ายไปมาแล้วรีบพูดขึ้นร่งาสูง 

"เรา ทำไม"น้ำเสียงนิ่งๆของสารวัตรวิสุทธิ์ หรือตานาย  ดังขึ้นแทรกทุกบทสนทนา  อี้ฟานเหลือบมองหน้าเมียอย่างรู้กัน  ไนท์ทำหน้าแหย รู้สึกวันนี้หน้าพ่อดูไม่โอเค 

"คือเรา เป็น...แฟนกันครับ" 

*************************************************** 

​หลายคนอาจจะมองว่า อี้ฟานเป็นฝ่ายยอมตลอด ก็จริง ตามประสาคนมีเมียเด็ก 

แต่ถ้าอ่านจากตอนแรกๆจะเห็นว่าไนท์ก็ยอมให้บ่อยเหมือนกันนะคะ  ต้องบอกว่าต่างฝ่ายต่างยอมกันเสียมากกว่า  ในกรณีนี้คืออี้ฟานเห็นไนท์โกรธเพราะตัวเองอาจจะใช้อารมณ์มากไปก็เลยใช้คำพูดดีๆ บ้าง 

To be continued........... 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น