สูญองศา

ยินดีต้อนรับสู่นิยายอีโรติด ตลก โปกฮา ติดตามกันเยอะๆน๊าาาา อัฟตามใจคนแต่ง จะมีอีบุคด้วยจร้าา

บทที่ 3 อดอยากปากแห้ง 100 %

ชื่อตอน : บทที่ 3 อดอยากปากแห้ง 100 %

คำค้น : บันไดมาร นิยายอีโรติค หวานแหวว สวยงาม

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.6k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ต.ค. 2560 16:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3 อดอยากปากแห้ง 100 %
แบบอักษร


อย่างที่คาดการเจ้านายเธอขึ้นหน้าหนึ่งข่าวบันเทิง ทั้งนอกจอและในจอ หญิงสาวนิ่งเฉยไม่ว่าอะไรคนดังก็แบบนี้ แต่ทำไมรู้สึกน้อยเนื้อตำใจนิดๆ หญิงสาวรีบเรียงเอกสารปัดมโนภาพเจ้านายหนุ่มนั่งจี๋จ๋ากับสาวหลายคน  นั่นเป็นฝันร้ายสำหรับผู้หญิงเหล่านั้นที่พยายามจะกำราบเสือให้กลายเป็นแมว

‘เจ้าชู้ขนาดนี้จะหยุดอยู่ที่ใครคงยาก’


หนุ่มรุ่นเดินเข้ามาภายในตัวอาคาร  สำรวจถ้วนเมื่อติดต่อขอพบใครบางคน วันนี้จำเป็นจริงๆที่ต้องมาหาเธอ พี่สาวและญาติคนเดียวที่เขามี กะมาโชว์ชุดใหม่เพิ่งสวมมันวันแรกของการเปิดเทอม

สักพักใหญ่มีใครบางคนเดินลงมาชั้นล่าง

“ใครมาหามันตรา” เสียงทุ้มของเจ้าของบริษัทสอบถามพนักงานหน้าฟอร์น จนได้คำตอบโตยการผายมือไปที่โซฟารับแขก  

ก่อนที่เขาจะลงมาหยัดยืนอยู่ตรงนี้ ไม่คิดจะเสียมารยาทหรือแอบฟังคนคุยโทรศัพท์ใดเลย  แต่หูดันหาเรื่องได้ยินเธอคุยกับใครสักคน จึงหางานให้โดยการเรียงเอกสารเป็นตั้งอยู่ห้องทำงาน อย่าหวังว่าจะได้เจอ

“คุณมาหามันตราหรือ” สีหน้าเรียบนิ่ง มองหนุ่มน้อยในชุดนักศึกษา เข็มขัดบอกสถาบันชื่อดังเสียด้วย

“ครับ” หนุ่มมหาลัยมองคนสวมสูทไม่ไว้ใจ “คุณคือ”

“ผมคือเจ้านายเธอ ตอนนี้เธอไม่ว่าง ผมเลยลงมาบอกคุณ” ชายหนุ่มยิ้มเย็น “ว่าแต่คุณ..”

“ผมเป็นเด็กเธอ” 

“อ้อ” คนฟังแทบกระอัก มิน่ามันตราถึงไม่มีวี่แววหวั่นไหวอะไรกับเขาเลย ที่แท้ก็ซุกเด็กเอาไว้คิ้วหนากระตุกตึบ! นี่ใช่ไหมที่คอยหลบหน้าเขาหลายวัน

มรุเดชเป็นน้องชายคนเดียวของมันตรา ตั้งแต่บิดามารดาเสียเขาก็ยึดพี่สาวเป็นกำลังใจเรื่องมาเห็นเธอทำงานงกๆเขาก็อยากแบ่งเบาพาระบ้าง หางานพิเศษทำพอเป็นค่าขนม เกิดมายังไม่เคยงอแงกับพี่สาวเลยสักแอะ ตรงกันข้ามคือตั้งใจเรียนจนสอบติดแพทย์  หนุ่มน้อยย้ายไปอยู่หอพักมหาวิทยาลัยได้ห้าวันแล้ว ปล่อยเธออยู่อพาร์ตเมนคนเดียวคงเหงาแย่ วันนี้จึงแวะมาดูสักหน่อย

ที่บอกว่าเป็นเด็กเธอนั้นก็ไม่ได้แปลกอะไร เพราะเขากับพี่สาวมีข้อตกลงกันอยู่ มีช่วงหนึ่งที่มันตราโดนผู้ชายในมหาวิทยาลัยรุมจีบ จึงให้มรุเดชเรียกเธอว่าแม่  ได้ผลเงิบกันทั้งบาง  แล้ววันนี้จะเรียกแม่คงไม่ไหวเอาเป็นคำนี้แหละ กำกวมดี

ลิฟต์โดยสารสองหนุ่มขึ้นมาชั้นบนสุด ไม่มีเหตุผลที่เขาจะกีดกันแม้อยากทำจนสุดแรงเกิดก็ช่างเถอะ ถ้าจะแย่งต้องจัดการซึ่งหน้าสโลว์แกนชันนำของผู้บริหารสุดลำ้ เธอมีคู่แล้วเด็กมากซะด้วย 

อ่อนหัด! ขัดใจ!

ควันออกหู! อย่างแรง

“นั่นคือห้องมันตรา” เขาผายมือเข้าไปภายใน  ใบหน้าเรียบนิ่งไม่แสดงออก แววตาเย็นเยียบหนาวเหน็บ 

กัดฟันเดินหนี 

แต่ไม่วายต้องส่งสายตาดุผ่านกระจกกั้นจนคนที่นั่งเรียงเอกสารสะดุ้ง

“มนต์มาได้ไง” หญิงสาวแปลกใจนิดๆเมื่อเห็นน้องชายเดินตามเจ้านายหนุ่มมาซึ่ง เขาก็เดินขึ้นบันไดไปโน้นแล้ว

“มาหาพี่มิ้นนั่นแหละ” น้อยชายเรียกชื่อเล่นอย่างคุ้นเคย “ไงละหล่อละสิ”

“หล่อมาก” เธอยิ้ม “เปิดเทอมวันแรกละสิ”

“ใช่”

“ตื่นเต้นรึเปล่า”

“มากเลยละ” ทิ้งตัวลงเก้าอี้หน้าโต๊ะ “ก็พึ่งเคยเรียนปริญญานี่”

“อึม เห็นหน้าแกแล้วส้นเท้าสั่น” 

“ใจเย็นๆผมล้อเล่น” ในสายตาคนอื่นมันตราอาจจะดูแบ๊วสักหน่อย น่ารัก นิสัยดี แต่นั่นคือคนอื่นมอง สำหรับเขาแล้วพี่สาวตัวเล็กนี่โหดยิ่งกว่าอะไรทั้งมวล ชอบใช้กำลังเป็นที่สุด ลูกถีบเธอทำเขากระอักหลายทีโทษฐานไม่เชื่อฟัง  แต่ก็ยังดูบอบบางอยู่ดี  “เรียนจบผมจะเลี้ยงพี่เอง”

“ให้มันแน่เถอะยะ”

คนที่ยืนอยู่หน้าประตูมองลูกบิด เหตุการณ์ต่างๆวิ่งชนจนสมองล้า เธอมีคนที่ชอบอยู่แล้วหรือไอ้เด็กนั่น ไอ้หน้าอ่อน แต่คิดในทางที่ดีก็คือเขาจะได้ไม่ต้องสนใจเรื่องไร้สาระพันนี้อีก พอกันที เขาต้องทำตัวให้ยุ่งสินะถึงจะหลุดพ้นความคิดพัลวันนี้ได้ ชายหนุ่มดาหน้าเข้าหา เอกสารกองพะเนินที่ไม่ได้แตะมาทั้งวัน

เขาอ่านมันอย่างบ้าครั่ง

จนหมดกอง จรดลายเซ็นจนมือแทบหงิก ( เลือด - ขึ้น –หน้า)

หาน้ำดื่มดับกระหาย  แต่แล้ว

สองคนนั้นคุยอะไรกันนะ อุบ๊ะ!บอกว่าไม่ให้คิด

เขาเริ่มเกลียดการกระวนกระวาย ไม่เป็นตัวของตัวเองเอาเสียเลย แต่ก่อนไม่เห็นต้องดิ้นขนาดนี้  ถ้าเธอเจอคนที่รักเธอก็คงดี บทสรุปคือ

ดีกับผีนะสิ




ความคิดเห็น