กนกรส มาศอุไร กัมพู

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เพื่อนเก่า(รีไรท์1)ebook

ชื่อตอน : เพื่อนเก่า(รีไรท์1)ebook

คำค้น : ขคราช มารตรี

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ต.ค. 2560 09:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
เพื่อนเก่า(รีไรท์1)ebook
แบบอักษร

​'วางจำหน่ายในรูปแบบ ebook แล้ววันนี้

ต่อ...


ร้านอาหารที่ชายหนุ่มเลือกเลี้ยวรถเข้ามาจอดยังด้านในนั้น  ทำให้มารตรีแอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกไปที ก่อนหญิงสาวจะแอบระบายยิ้มสดใสออกมาโดยที่ไม่ให้คนขับด้านข้างนั้นจับได้ ก็ในเมื่อร้านอาหารร่มรื่นแห่งนี้ มีเจ้าของเป็นถึงปู่รหัสของเธอเองน่ะสิ นี่ถ้าพี่พีมาร้านวันนี้ด้วยก็คงจะดีอยู่ไม่น้อย  เพราะเธอจะได้ถือโอกาสกล่าวขอบคุณเขาที่อุตส่าห์มีน้ำใจ รื้อเอารายงานฉบับรุ่นเก่าลายครามของเขาเมื่อหลายปีก่อน เอามาเป็นไกด์นำทางให้เธอดูเป็นตัวอย่างในการทำรายงานวิชาของอาจารย์มนัสชัย จนเธอได้คะแนนวิชานี้มาเต็มร้อย...

“รีบลงสักทีสิ มัวแต่นั่งยิ้มอยู่นั่น”

“อุ้ย!” มารตรีสะดุ้งไม่คิดว่าเขาจะหันมาเห็น

“อย่าให้รู้นะว่ายิ้มให้ใคร ไม่อย่างนั้นเธอเจอดีแน่...” คนเจ้าอารมณ์ชี้นิ้วขู่

 และเพียงแค่เธอกับเขาหย่อนขาลงมายืนบนพื้นดินเท่านั้น เสียงเรียกอันหวานล้ำจนแสบแก้วหูดังแทรกอากาศอยู่ไม่ไกลจากที่เธอและเขายืนอยู่...

  “ราชคะ!ทางนี้ค่ะ...”

 เสียงหวานแสบแก้วหูดังมาจากอีกฝั่งของลานจอดรถตรงโซนหน้าร้านอาหาร ชมชบา ชื่อร้านอาหารที่ปู่รหัสของเธอเคยสาธยายให้ฟังด้วยความขนลุกขนพอง ในวันที่พวกพี่ๆน้องๆซึ่งเรียนคณะเดียวกัน ต่างร่วมใจกันมาเพื่อช่วยพี่พีเปิดร้านอาหารแห่งนี้ใหม่ๆ มันเป็นชื่อของหญิงสาวลึกลับคนหนึ่ง ถ้าหากอยากจะเจอเธอผู้นั้นเมื่อไหร่ พี่พีจะต้องกลับบ้านที่อยุธยา และต้องไปนอนในห้องของคุณย่าของพี่พีเท่านั้น คุณชมชบาถึงจะออกมาปรากฏตัวให้พี่พีได้เห็นในความฝัน ฟังดูออกจะเป็นเรื่องลี้ลับเหลือเชื่ออยู่สักหน่อย บางคนเชื่อ บางคนไม่เชื่อ นั้นล้วนขึ้นอยู่ที่วิจารณญาณของแต่ละบุคคล แต่สำหรับพี่พีในฐานะผู้ประสบพบเห็นมากับตัวเองเต็มๆ เขาทั้งเชื่อและได้แต่รอคอย หวังเอาไว้สักวันหนึ่ง คุณชมชบาจะได้ไปเกิดในภพภูมิที่ดี...

“ราชคะ...ราช!” เสียงหวานยังคงเรียกซ้ำและดูท่าจะเพิ่มน้ำหนักเสียงให้ดังมากขึ้นกว่าหนแรก ทว่าคนที่หันไปตามเสียงเรียกนั้นก่อนคือมารตรี เธอหรี่ตามองต้นกำเนิดของเสียง จึงพบเข้ากับหญิงสาวสูงระหงใบหน้าแต่งจัดสวมชุดเกาะอกสั้นเหนือเข่าขึ้นมาคืบ พอเห็นแล้วได้แต่กลืนน้ำลายลงคอเหนียวหนืด กลัวมันจะล้นขึ้นไปเห็นอะไรต่อมิอะไรเหลือเกิน ลุคการแต่งกายแบบนี้ ดูเหมือนเจ้าหล่อนเพิ่งหลุดออกมาจากแม็กกาซีนนิตยสารแฟชั่นดังอย่างไรอย่างนั้นแหละ

พอขคราชยืดตัวยืนตรงแล้วหันหน้าไปตามเสียงเรียกอีกคน ใบหน้าเข้มกลับดูเปลี่ยนไป มันแฝงไปด้วยความเคร่งขรึมปนรำคาญมากกว่าความยินดี แตกต่างจากสาวผู้เรียกราวหน้ามือกับหลังมือ รายนั้นทั้งยิ้มทั้งดีใจจนคนรอบข้างต่างหันมามองกันเป็นตาเดียว

  “ราชขา วีวี่ดีใจจังเลยค่ะ ที่ได้เจอราชวันนี้... ” หญิงสาวเจ้าของชุดเกาะอกสั้นจนหน้าเสียวไส้ เปิดยิ้มกว้างมาก่อนเจ้าตัวจะเดินถึงเสียอีก พอเดินเข้ามาใกล้ร่างเป้าหมาย เธอผู้เรียกชื่อตัวเองว่าวีวี่ รีบถลากระโดดเกาะแขนล่ำของคนหน้าบูด แสดงความเป็นเจ้าของโดยไม่แคร์สายตาอีกหลายคู่ ซึ่งกำลังมองทั้งสองคนด้วยความสนใจ

มารตรีไล้สายตาหวานมองนิ้วมือบนลำแขนล่ำด้วยความรู้สึกหน่วงในใจพิกล ดูจากการเกาะเกี่ยวข้องผู้หญิงสวยบาดตาคนนี้ คงมีความสัมพันธ์กับขคราชที่ไม่ธรรมดา...

  ยิ่งเมื่อหญิงสาวเจ้าของใบหน้าสวยเก๋ เบียดร่างอวบอัดเข้าหาเจ้าของร่างสูงกำยำ ก่อนจะยกเรียวนิ้วยาวเกาะหมับเข้าที่ลำตัวของชายหนุ่ม พร้อมกับชะโงกใบหน้าที่ผ่านการตบแต่งมาอย่างสวยงามขึ้นไปหอมแก้มทั้งซ้ายทั้งขวาของคนหน้างอหงิกโดยไม่คิดจะอายสายตาของคนรอบข้างนั้น มารตรีถึงกับตัวแข็งเป็นก้อนหิน ยกมือคิดปิดปาก เพื่อระงับเสียงอุทานตกใจ...

แต่เพียงไม่นาน สิ่งที่ทำให้เธอตกใจกว่าก็เกิดขึ้น...

“ว้าย!!!”  เมื่อเธอเห็นปฏิกิริยาของคนโดนจู่โจมนั้นช่างไร้ความปรานีซะเหลือเกิน เขาผลักร่างอวบอัดนั้นออกห่างโดยไม่คิดจะรักษาน้ำใจกันเลยสักนิดเดียว

“ทำไมค่ะราช คุณผลักวีวี่ทำไม” เสียงหวานหยดเมื่อก่อนหน้าเหวใส่ด้วยความโกรธ ริมฝีปากแดงแจ๊ดแจ๋บิดเบี้ยว ใบหน้าสวยเก๋เมื่อก่อนหน้ายังดูเบ่งบานแข็งกับดอกทานตะวันอยู่นั้น มาบัดนี้ดูเหี่ยวเฉาไม่ต่างจากดอกไม้แห้งเหี่ยวตายคาต้น  เธอผู้นั้นแหงนเงยใบหน้าส่งสายตาตัดพ้อไปยังเจ้าของร่างสูง แต่เมื่อมารตรีเหลือบสายตาขึ้นมองตามบ้าง สิ่งที่เธอเห็นทำให้เธอหวาดผวาแทนแม่สาวใจกล้าผู้นี้เหลือเกิน

 “ที่นี่เมืองไทยนะครับวีวี่ คุณทำตัวแบบนี้มันดูไม่สมควรสักเท่าไหร่เลยนะ จะว่าผมถือเรื่องอย่างนี้ก็ได้ เพราะพ่อแม่ผมเป็นคนไทยและท่านก็สั่งสอนผมมาอย่างดี ให้รู้จักกับคำว่า ยางอาย...”คนถือเนื้อถือตัวปรามเสียงเคร่งขรึม คำพูดของเขาทำเอาวีวี่ใบหน้าชาไปทั้งแทบ

“ราชคะ...วีวี่ก็แค่...” เธอพูดค้างไว้แค่นั้น เมื่อถูกฝ่ามือใหญ่ยกขึ้นห้าม

“คุณก็รู้ผมไม่ชอบเรื่องถึงเนื้อถึงตัวระหว่างชายกับหญิงที่ไม่ได้เป็นอะไรกันมากกว่าคนรู้จัก และตอนนี้ผมก็ยังยึดมั่นในเรื่องนั้นอยู่ไม่เคยเปลี่ยน...” เขาแสดงให้ดูโดยการเดินถอยห่างออกมาจากร่างอวบในชุดร้อนแรง มารตรีได้แต่ยืนอ้าปากค้าง กะพริบตามองชายหนุ่มด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ ใจนั้นก็อยากจะค้านคำพูดตอแหลของเขาออกไปเสียเหลือเกิน เขานี่นะถือเรื่องถึงเนื้อถึงตัวระหว่างชายกับหญิง คนโกหกหน้าไม่อาย...

“แต่เราสองคนไม่ได้เป็นแค่คนรู้จักกันนี่คะราช เราเป็นมากกว่านั้น” เมยาวีกัดฟันกรอด ถึงจะรู้สึกเสียหน้าไม่น้อยที่ถูกชายหนุ่มผลักให้ถอยห่างอย่างไม่คิดไว้หน้ากัน แต่เธอยังไม่คิดยอมแพ้ เดินเข้าไปหาเขาใหม่ด้วยความมุ่งมั่น

“มันจบไปนานแล้วครับ ความสัมพันธ์ที่คุณว่านั่น” ขคราชถอนใจกับความสัมพันธ์ที่หญิงสาวอ้างถึง

มารตรีมองคนทั้งคู่สลับกันไปมา ก่อนสรุปเอาเองในใจ สองคนนี้คงต้องเคยเป็นคนรักกันมาก่อนอย่างแน่นอน ถึงได้ว่าทำไมขคราชถึงไม่เคยมีข่าวกับผู้หญิงคนไหนนับตั้งแต่เขากลับมาจากต่างประเทศ...

“คุณรู้ได้ยังไงคะว่ามันจะจบลงง่ายๆอย่างที่คุณพูด คุณก็รู้จักวีวี่ดี อะไรที่วีวี่อยากได้ก็ต้องได้ และก็ไม่เคยไม่ได้เสียด้วยสิ...” เธอปรายตามองร่างสูงอย่างมีความนัยแอบแฝง นัยน์ตาสีน้ำตาลทอแววประกาย


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น