ข้าวเหนียวหมู
facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ขอบคุณที่ชอบนิยายเรา

ชื่อตอน : P16 ลูกน้อย

คำค้น : เคะท้องได้ yaio ปอ เสือ รุท

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.8k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ต.ค. 2560 09:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
P16 ลูกน้อย
แบบอักษร

ลูกน้อย

(เสือเทค)  

"ทำไมนานแท้ว่ะ" ผมยืนรอปออยู่หน้าห้คลอดมาเกือบจะ3ชั่วโมงแล้ว แต่หมอยังไม่ออดมาเลย หนึ่งในนั้นมีพี่รุทอยู่ด้วย  

"ใจเย็นดิมั้งมึง ปอไม่ใช่ผู้หญิงซะหน่อย" ใหญ่เดินเข้ามาพูดกับผม 

"ก็เออดิว่ะ กูถึงได้ห่วงปอมากๆเลย"  

"ทุกคนก็เป็นห่วงปอทั้งนั้น แต่ข้างในมีพี่รุทอยู่ด้วย มึงไม่ต้องห่วง" เนย์เดินมาเสริม  

"แต่มันอดไม่ได้ว่ะ"  


3 ชั่วโมงผ่านไป 

"เฮ้ยๆหมอมาแล้ว"  

"เสือ มากับพี่ที" พี่รุทเดินออกมาพร้อมกับหมออีก2คน ปอถูกนำไปพักที่อีกห้อง พยาบาลนำเด็กน้อยใส่ตู้อบเดินไปอีกทาง  ส่วนผมเดินตามพี่รุทไปถึงห้องตรวจ สีหน้าของพี่รุทดูไม่ดีเท่าไร ผมเองก็เริ่มกังวลตามไปด้วย  

"พี่รุท ปอเป็นไงบ้าง"  

"ปอปลอดภัยแต่..." 

"แต่ อะไรครับ?"  

"แต่เด็ก.."  

"ลูก ลูกผมเป็นอะไรพี่รุท!"  

"เด็กออกก่อนกำหนด ส่งผลให้ร่างกายของเด็กตอนนี้อ่อนแอมาก พี่อยากให้เสือบอกปอ พี่ไม่อยากให้ปอผิดหวัง" 

"ผิดหวัง? ทำไมต้องผิดหวังด้วยพี่รุท"  

"ตอนนี้เราได้แค่รอปฏิหาร์ยเท่านั้นแหล่ะ"  

"..." สติผมเลืองลางลงพร้อมกับหน้าของลูกที่ค่อยๆลบหายไปจากจินตนาการของผมด้วยเช่นกัน ผมเดินล่องลอยออกมาจากห้องตรวจ กลับมาที่หน้าห้องคลอดเหมือนเดิม  

"พี่รุทบอกไรมึงว่ะ" 

"...พี่หมอบอกว่า ลูกกูไม่เเข็งแรง ฮึก ลูกกูจะตาย" น้ำตาผมร่วงไม่ขาดสาย ไหลออกมาราวเขื่อนแตก ขนาดผมรู้ว่าลูกจะไม่รอดผมยังร้องขนาดนี้แล้วถ้าปอรู้ล่ะ ปอจะร้องไห้หนักขนาดไหน  

"เหี้ย เรื่องจริงเหรอว่ะ"  

"รอได้แค่ปาฏิหาร์ย..ปาฏิหาร์ยเท่านั้น" 

"..." 

"พวกมึง ฮึก กูน่าจะดูแลปอให้มากกว่านี้ กูแม่งเลวว่ะ"  

"อย่าโทษตัวเองเลย เราคงทำได้แค่รอเท่านั้น"  

"พวกกูเป็นกำลังใจให้มึงนะเว้ย อย่างเพิ่งหมดหวัง เชื่อปาฏิหาร์ยดิว่ะ" คำพูดปลอบประโลมของพวกมัน ช่วยทำให้จิตใจของผมที่มันเหี่ยวเฉ่ากลับมาสดใสอีกครั้ง 

ไม่ว่ายังไงก็ขอให้เกิดขึ้นกับลูกของผมด้วยนะ...ปาฏิหาร์ย


ห้อง1902 

ผมเดินเข้าไปหาปอในห้องพัก ปอนอนหลับอยู่ สีหน้าปอซีดเผือกคงจะหมดแรงไปกับการคลอดลูก 

พรึบ 

"เสือ ลูกมึงอยุ่ห้องเด็กคลอดใหม่ เดินไปสุดทางเลี้ยวขวาก็เจอแล้ว เลขตู้02นะมึง" ใหญ่กับเนย์เดินเข้ามาบอกผม ผมยังไม่มีเวลาไปดูหน้าลูกเลย ผมขอดูหน้าลูกพร้อมกับปอทีเดียวเลยดีกว่า 

"กูจะรอดูพร้อมปอ"  ผมนั่งเฝ้าปออยู่ขอบเตียงไม่ห่างไปไหน  อาหารที่ไอสองคนนั้นซื้อมาให้ผมก็ไม่เเตะเลยสักคำ  เวลาล่วงเลยผ่านไปจนเริ่มมึดไอสองคนนั่นก็เลยขอตัวกลับไปซะก่อน  

"ตื่นได้แล้ว เรานะนอนนานไปแล้วนะ"  

"..." 

"ไม่อยากเห็นหน้าลูกเหรอ ลูกของเราจะสวยหล่อรึเปล่านะ พี่ว่าลูกเราต้องหน้าตาดีแน่ๆ ..ว่าไหมครับ" ผมพูดพร่ำไปคนเดียว เสียงหายใจของปอยังคงดังต่อเนื่อง หน้าอกเล็กกระเพื่อมขึ้นลงสม่ำเสมอ  

"อ่ะ..ล ลูก"  

"ปอ! ฟื้นแล้ว" ปอลืมตาตื่นขึ้นมาก็เรียกร้องหาลูก  

"ลูกล่ะพี่เสือ"  

"เอ่อ ..." ผมอึกอักกับคำถามของปอ ไม่รุ้ว่าจะตอบอย่างดี 

"พี่เสือครับ ลูกเราอยุ่ไหน" ยิ่งผมไม่ตอบ ปอยิ่งถามหาลูกเข้าไปใหญ่ 

"ฟังพี่นะครับ ...พี่รุทบอกว่าลูกของเราร่างกายอ่อนแอ" 

"ทำไมครับ?" 

"พี่รุทบอกให้เราเชื่อในปาฏิหาร์ย"  

"มะ..หมายความว่า ยังไงครับ" สีหน้าปอเริ่มไม่ดีทันทีที่ผมพูดถึงปาฏิหาร์ย 

"ลูกเรามีสิทธิ์ ...ไม่รอด" 

"ไม่! ฮึก โกหกผมทำไม ผมเป็นคนอุ้มท้องมา ฮืออ ผมดูแลเขา ผมให้ ฮึก ให้ความรักเขา" ปอร้องไห้โฮ จนไหล่เล็กๆนั่นสั่นไหวไปหมด ผมอยากจะเข้าไปโอบกอดร่างบางนั้นซะหลือเกิน 

"อย่าร้องนะ ยังไงพี่รุทต้องช่วยลูกเราอยู่แล้ว"  

"คุณไม่เข้าใจ!! คุณไม่เคยมาหันมาแลผมกับลูกเลยด้วยซ้ำ ถ้าคุณรักผมบ้าง ฮึกก..รักผมสักนิด ลูกก็คงไม่ต้องเป็นแบบนี้ ฮึก"  

"..ความผิดของพี่เอง ปออย่าร้องเลย พี่มันไม่สมควรเป็นพ่อคน ไม่สมควรเป็นพ่อของลูกปอ" ที่ปอพูดมามันก็ถูก เรื่องมันจะไม่เป็นเเบนี้ ถ้าผมไม่ปากแข็ง ถ้าผมยอมรับว่าตัวเองรักปอ เรื่องพวกนี้จะไม่เกิดขึ้นเลย 

"..ฮึก"  

"เข้าใจแล้ว พี่จะเป็นฝ่ายไปเอง" เสียงผมมันสั่นไปหมด ผมไม่ชอบอารมณ์แบบนี้ของตัวเองเลย ยิ่งเห็นปอร้องผมยิ่งอยากเข้าไปกอดปลอบ แต่ตอนนี้ผมคงทำแบบนั้นไม่ได้แล้วล่ะ 

"ดูแลตัวเองดีๆนะครับ พี่เสือรักปอนะ" ผมเลือกที่จะเดินคอตกออกจากห้องมา เลือกที่จะเป็นฝ่ายจากมา ผมไม่อยากให้ปอต้องเจ็บอีกแล้ว แค่เรื่องลูกปิก็เครียดพอแล้ว เพราะงั้น..ให้ผมได้เป็นฝ่ายเจ็บบ้างล่ะกัน 

ปัง 

ระหว่างที่เหม่ออยู่หน้าห้องในหัวก็คิดถึงลูกขึ้นมาทันที ผมเลี้ยวขวาไปตามคำพูดของไอใหญ่ก็เจอกับห้องเด็กคลอดใหม่ ในนั้นมีเด็กตัวเล็กตัวน้อยนอนเรียงกันอยู่ในตู้เต็มไปหมด  

"ตู้02เหรอ อยู่นั่นไง" ผมเดินไปดูลูกที่นอนอยู่ในตู้อบของโรงพยาบาล เด็กน้อยกำลังหลับปุ๋ยอยู่ แก้มของเขาเหมือนแก้มของปอมากๆ ยิ่งปากแดงๆนั้นยิ่งสื่อชัดว่าเป็นลูกของปอ ส่วนที่เหมือนผมก็คงหนีไม่พ้นจมูก มีดั้งตั้งแต่เล็กเลย โตไปคงจะหล่อเหมือนผมแน่นอน 

แชะ แชะ ผมหยิบโทรศัพท์ออกมาถ่ายรูปลูกเก็บเอาไว้ จะได้เอาไว้ดูตอนผมคิดถึงทั้งปอทั้งลูก 

ผมยืนมองลูกผ่านกระจกกั้นอยุ่นาน ผมแค่อยากจะจดจำความทรงจำระหว่างผมกับลูกเอาไว้นานๆก็แค่นั้น ช่วงเวลาที่ลูกลืมตาขึ้นมา มันช่างสวยงามที่สุด 

"แด๊ดรักหนูนะครับ" 

(จบเสือเทค)


(รุทเทค)

ตึ๊ง เสียงข้อความโทรศัพท์ดังขึ้น ทำให้ผมต้องล่ะสายตาจากงานเพื่อมาอ่านข้อความ 

'พี่รุท ขอบคุณที่คอยดูแลปอกับลูกแทนผมมาตลอดนะครับพี่ แล้วก็ขอโทษด้วยที่ผมทำให้พี่เดือดร้อนตลอดมา ต่อไปนี้เรื่องเดือดร้อนพวกนั้นคงไม่เกิดขึ้นอีกแล้วล่ะ ...ผมฝากปอกับลูก ดูแลพวกเขาแทนผมอีกครั้งด้วยนะครับ และผมเชื่อว่าปาฏิหาร์ยจะเกิดขึ้นกับลูกของผมนะครับ รักและเคารพ  เสือ น้องชายตัวดี'

ผมกวาดสายตาไปตามข้อความที่เสือส่งมา หัวใจผมกระตุกวูบที่ได้อ่านมัน  ทำไมล่ะ? ทั้งๆที่ก่อนหน้านั้น ปอแสดงออกชัดเจนว่าให้อภัยเสือแล้ว แต่ทำไมตอนนี้เสือกลับส่งข้อความงี่เง่ามาให้ผมอีก  ผมไม่รอช้า รีบเดินไปห้องพักตัวของปอทันที ผมเปิดประตูเข้ามายังไม่ทันจะได้เดินเข้าไป เสียงร้องห่มร้องไห้ของปอก็ดังผ่านประตูมาเข้าหูผมซะก่อน  

"ฮือออ ขอโทษ ฮึก ปอขอโทษ"  

"ปอ" ผมเดินมาหาคนตัวเล็กที่เอาแต่ร้องห่มร้องไห้อยู่บนเตียง ไหล่เล็กสั่นไหวไปพร้อมกับเสียงสะอื้นของปอ ผมไม่สามารถช่วยอะไรน้องได้เลยจริงๆ 

"พี่หมอ~ ฮึก พี่เสือไปแล้ว ฮืออ ผมเป็นคน ละ..ฮึก ไล่เขาไป"  

"..." 

"ผมงี่เง่าใช่ไหม ฮือออ" ผมยืนกอดปลอบน้องอยู่นาน ลูบหัว โยกตัวน้องไปมา ทำแบบนั้นไปมากว่าน้องจะหยุดร้องก็เกือบจะสองชั่วโมง  

"หยุดร้องได้แล้ว พี่หมอว่าปอค่อยๆคิดนะครับ เรื่องบางเรื่องก็ไม่มีใครอยากให้มันเกิดขึ้นหรอก" 

"ฮึก.." 

"อีกอย่างพี่หมอว่า..ตอนนี้ไอเสือมันก็รักปอมากกว่าเมื่อก่อนมากเลยนะ พี่เห็นถึงความพยายามของมันทุกครั้ง ที่แอบบีนหน้าต่างขึ้นมาหาปอ ปอรู้ไหมว่ามันนะขอร้องพี่ทุกทางกว่าพี่จะให้มันเข้าบ้าน มันมาหาพี่ทุกวัน มาเล่าเรื่องตอนเด็กของมันกับปอให้พี่ฟัง แถมมันยังยอกอีกด้วยว่าจะเซอร์ไพร์วันเกิดปอ จนพี่เองก็ใจอ่อนยอมให้มันจัดงานให้ปอ..." 

"..." 

"พี่ไม่ได้เข้าข้างเสือมันนะ แต่พี่แค่อยากให้ปอตัดสินใจให้ดีๆ ก่อนที่มันจะสายไปแล้วปอจะกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้เลย"  

"...พี่หมอครับ พาผมไปหาลูกทีนะ ผมอยากเห็นหน้าลูก"  

"วันนี้ยังก่อนครับ ปอต้องพักรักษาตัวให้หายดีก่อน ตอนนี้เด็กน้อยเองก็ต้องการเวลาพักรักษาตัวเช่นเดียวกัน" 

"ฮึก พี่หมอ~~" 

"ไม่ต้องอ้อนเลย ลูกเรานะดีแค่ไหนแล้วที่มีปาฏิหาร์ยเกิดขึ้นกับเขานะ พี่ไม่รู้นะทำไมเด็กถึงรอดมาได้ แต่พี่เชื่อว่าปาฏิหาร์ยมีจริง อย่างที่ไอเสือมันเชื่อ ยังไงล่ะ" 

"นี่..ลูกของผมยังไม่ตายใช่ไหม ฮึก เขายังอยู่กับผมใช่ไหมครับ"  

"ใช่แล้วครับ หลังจากที่พี่ผ่าเอาเด็กออกมา พี่ก็รีบพาตัวเด็กไปทำการรักษาโดยเฉพาะทางเลย แต่ที่พี่บอกเสือกับปอแบบนั้น เพราะพี่กลัวว่าผลที่ออกมามันจะพลาด พี่ไม่อยากให้เสือกับปอต้องมาผิดหวังเรื่องลูก"  

"..." 

"เอาล่ะ ทีนี้ก็นอนพักซะนะ เรื่องลูกเดียวพี่จะจัดการให้ ตอนนี้ปอช่วยรักษาตัวเองให้หายดีก่อนนะครับ" 

"ครับ" ผมก้มลงไปหอมหน้าผากนูนๆของน้อง ก่อนจะเดินไปที่ห้อง


'เสือ น้องชายตัวดี เรื่องของปอมึงไม่ต้องขอบคุณหรอก กูเต็มใจดูแลน้อง ส่วนเรื่องที่มึงขอโทษกูไม่รับคำขอโทษจากมึงล่ะกัน ถ้ามึงอยากจะให้กูยกโทษให้ มึงควรกลับมาดูแลเมียกับลูกเองจะดีกว่า อ้อ...เรื่องปาฏิหาร์ยนะมันเกิดขึ้นกับลูกมึงแล้วนะ รักและห่วงใย รุท พี่ชายตัวร้าย'


ตึ๊ง ผมกดส่งข้อความไปหาไอตัวขี้น้อยใจของเรื่อง มันจะรู้บ้างไหมว่าผมลำบากแค่ไหนกับงานของตัวเอง ไหนจะงาน ไหนจะปอ แล้วไปจิมอีก ไอห่านั้นก็เสือกงอนไม่เข้าเรื่อง กลับไปนะพ่อจะจัดหนักให้ดู เอาให้เดินลงเตียงไม่ไหวเลย  

(จบรุทเทค)



_______________________________________________

ห่างหายไปนาน เรากลับมาแล้วว😃😃

ขอบคุณที่ติดตามอ่านกันนะ เจอกันตอนหน้าจุบุ 😍❤❤❤

ความคิดเห็น