nawa

สวัสดีค่ะ ถ้าใครหลงเข้ามาแล้วอย่ากดผ่าน ลองอ่านสักตอนก่อนนะคะ นิยายของNawa อินดี้ที่ไม่ได้มีดีแค่เรื่องลึกลับ

ชื่อตอน : พ้นข้อครหา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 35.8k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ต.ค. 2560 11:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พ้นข้อครหา
แบบอักษร

บทที่15

ไก่ขันรับอรุณยามเช้ามะเมียะสลัดความขี้เกียจลุกขึ้นจากที่นอนมาล้างหน้าแปรงฟันที่โอ่งน้ำหน้าบ้าน อูเลนั่งม้วนยาเ​ส้นอยู่หันมามองอย่างฉงน

"มองอะไรจ้ะพ่อ"

"เอ็งกลับมาตั้งแต่เมื่อไรว่ะอีมะเมียะ"

"เมื่อเย็นจะพ่อ พ่อกลับมาที่หลัง ฉันเข้านอนก่อน พ่อคงไม่ทันเห็น"มะเมียะตอบก้มลงล้างหน้าต่อแต่ตาเฒ่าอูเลลืมตาเบิกโพลง

"ตายห่าล่ะ!"

"อะไรใครตายอีกพ่อ"คะฉิ่นเดินลงบันไดบ้านมาเกาหัวอย่างสงสัย

"เอ็งมานี่แล้วหมออยู่กับใคร"

"อ้าว อยู่กลับนายทหารสิพ่อ ตอนกลับพ่อไม่ได้กลับพร้อมนายหรอกหรือ"มะเมียะตอบ ตาเฒ่าอูเลหัวเสียหันไปตวาดลูกชาย

"เอ็งไม่ได้บอกเมียเอ็งหรอว่านายทหารถูกขัง"

"จริงด้วยพ่อฉันลืมไปเลย นี่ก็แสดงว่าหมอพิมอยู่บ้านคนเดียวเมื่อคืนน่ะสิพ่อ"

"ชิบหายแล้ว เอ็งรีบไปบ้านหมอกับข้าเลยไอ้คะฉิ่น ข้าก็นึกว่าเอ็งให้อีมะเมียะไปนอนเป็นเพื่อนหมอ"อูเลสูบอัดยาเส้นเข้าเต็มปอดก่อนใช้มือขยี้ดับทัดก้นยาเส้นที่เหลือไว้ที่หูเดินจ่ำรุดหน้าไปตามติดด้วยคะฉิ่น

"อะไรกันเนี่ย"มะเมียะยืนงงที่สองพ่อลูกคุยกันแล้วเดินจากไป หล่อนรีบบ้วนปากเช็ดหน้าวิ่งตามหลังไป

"หมอ หมอ หมอพิม"อูเลส่งเสียงร้องเรียกไร้ซึ่งการตอบรับ ตาเฒ่าใจไม่ดีพยักหน้าให้คะฉิ่นไปดูที่ห้องน้ำแต่ก็ว่างเปล่า อูเลเดินขึ้นบันไดหยุดอยู่ที่ชานบ้านพักก่อนเคาะประตูเบาๆ

"หมอๆอยู่ไหมหมอ"

"พ่อไม่เห็นตอบเลยพ่อ เราลองเข้าไปดูไหมพ่อ"

"เออ เอาเลย"อูเลพยักหน้า แรงชายฉกรรจ์อย่างคะฉิ่นพลักประตูอย่างแรง

ปัง!!

ภายในห้องว่างเปล่า ไร้ซึ่งร่างของผู้ที่เคยพักอาศัยแต่สิ่งที่ทำให้อูเลตกใจมากไปกว่านั้นคือ รอยเท้าเปื้อนดินโคลนย่ำอยู่บนพื้นบ้านและผ้าปูที่นอนสีขาวเปรอะไปหมด

"เวรแท้ๆ"ตาเฒ่าพรึมพรำสบถด่า

"อ้าว!มะเมียะเอ็งจะไปไหนแต่เช้ามืด"เสียงชายหนุ่มวัยรุ่นดังขึ้นเมื่อเห็นมะเมียะรีบเดินอย่างรวดเร็ว

"ไปหาพี่คะฉิ่นกับพ่อจ้ะ เห็นรีบไปบ้านหมอพิม พวกพี่เห็นบ้างไหม"มะเมียะหันไปตอบ ชายทั้งสองสั่นศีรษะปฏิเสธหล่อนจึงรีบวิ่งต่อไป

"ซวยแล้วเอ็งเห็นไหม ไอ้คะฉิ่นกับตาอูเลไปหานายทหารที่โรงหมอแต่เช้าเลย พวกเราโดนด่าแน่ๆที่หนีเวรอยู่เฝ้ากันเมื่อคืน"

"เอ็งจะบ่นหาอะไร เอ็งนั้นแหละชักช้าข้าบอกให้ตื่นแต่เช้าไปดักก่อนไม่เชื่อ รีบไปเร็วเผื่อยังทัน"ทั้งสองรีบวิ่งออกไปทางอนามัยทันที

ตาเฒ่าอูเลกับคะฉิ่นเดินตามหาพิมพลอยรอบๆบ้านพักอย่างกังวลใจ เมื่อคืนฝนตกหนักไม่เห็นร่องรอยอย่างอื่นเลยนอกจากรอยโคลนที่ย่ำไว้บนบ้านเท่านั้น

"หมอพิมล่ะพี่"มะเมียะวิ่งมาถึงเห็นคะฉิ่นจึงร้องถาม

"ข้าไม่รู้ หมอหายไป"สีหน้าคะฉิ่นตื่นตระหนก มะเมียะก็พลอยตกใจไปด้วย

"หรือว่าจะอยู่ที่โรงหมอ"

"จริงด้วยมะเมียะ พ่อไปดูที่โรงหมอกัน"คะฉิ่นตะโกนบอกอูเลที่ก้มเงยๆหารอยเท้าอยู่แล้วทั้งสามก็รุดไปที่อนามัย

"พวกเอ็งเห็นหมอมาที่นี่ไหม"

"ไม่จ้ะไม่เห็น"ชายทั้งสองตอบเสียงสั่นเพราะพวกเขาพึ่งวิ่งมาถึงก่อนหน้าพวกของอูเลแค่อึดใจเดียว

"เอ็งเฝ้าที่นี่ทั้งคืนไม่มีอะไรผิดปกติเลยหรือ"

"ไม่จ้ะ ไม่มี"เสียงหนึ่งในสองคนละล่ำละลักตอบก้มหน้าหลบสายตาของอูเล

"ทำไงดีล่ะพ่อ หมอหายไปไหน"คะฉิ่นถามขึ้นด้วยความกังวล

"พวกเราบอกนายทหารก่อนดีกว่า พวกเอ็งเปิดประตูสิ"ทั้งสองลนลานหยิบลูกกุญแจไปไขปิดประตูออก

"เฮ้ย!!!!"

เสียงทั้งหมดดังขึ้นพร้อมกัน ประตูไม้บานใหญ่เปิดออก แสงแดดยามเช้าจากภายนอกส่องเข้าไปด้านในเผยให้เห็นร่างของชายหญิงคู่หนึ่งนอนกอดกันอยู่บนเตียง

"หมอ!!!/นายทหาร!!!"

ทั้งคู่ถลันลุกขึ้นด้วยความตกใจ สายตาทุกคู่นั้นมองทั้งสองเป็นตาเดียว 

"หมอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง"มะเมียะเดินเข้ามาในห้องดึงแขนพิมพลอยลงจากเตียงหมุนซ้ายหมุนขวาสำรวจร่างกาย

"ฉันต้องถามมากกว่าว่าใครขังฉันไว้ ฉันมาเอาปิ่นโตที่ลืมไว้ในห้องนี้แป็บเดียวแต่ก็โดนขัง"พิมพลอยหน้ามุ่ยจ้องมองไปที่หน้าประตูชายทั้งสองก้มหน้างุดหลบตา

"แล้วพวกเอ็งสองคนเปิดประตูให้หมอเข้าไปแล้วขังหมอไว้ทำไมว่ะไหนพวกเอ็งบอกไม่เห็น"อูเลเริ่มซักถามทั้งสองอ้ำๆอึงๆ

"ฉันไม่เห็นหมอจริงๆจ้ะ"

"ว่ะ แล้วพวกเอ็งเฝ้าภาษาอะไรหมอทั้งคนจะเดินหายเข้าไปได้ยังไง"อูเลเริ่มยัวะชายหนุ่มทั้งสองกลัวจึงบอกความจริงทั้งหมดเรื่องที่ไม่ได้อยู่เวร และเรื่องที่ล็อคห้องหลังคะฉิ่นไปแล้ว

"พวกเอ็งนี่สมควรโดนตีนข้าจริงๆเอ็งก็อีกคนไอ้คะฉิ่นข้าให้เฝ้านายทหารเสือกหนีกลับกันหมดดีนะที่หมอไม่เป็นอะไร"ตาเฒ่าอูเลคาดโทษลูกชายและสมุนทั้งสองยกใหญ่จนพิมพลอยเข้ามาห้ามปราม

"เอาเถอะๆฉันไม่เป็นไร"

"แต่ที่หมอถูกขังอยู่ที่นี่ก็ดีเหมือนกันนะจ้ะ"

"ดียังไงของเอ็งว่ะไอ้คะฉิ่น"

"โธ พ่อก็ถ้าหมอโดนขังอยู่กับนายทหารก็ไม่ต้องเจอกับไอ้ฆาตกรที่บุกบ้านหมอเมื่อคืนไง" พิมพลอยฟังคะฉิ่นพูดจบเธอรู้สึกเข่าอ่อนจนนรินทร์ต้องเข่ามาพยุงไว้ ถือว่าเธอโชคดีจริงๆที่โดนขังไม่งันเธอคงกลายเป็นศพเหมือนปาลีและเปีย

อูเลนัดประชุมคนในหมู่บ้านอีกครั้งตอนสายของวันนั้นที่อนามัย ชาวบ้านต่างทยอยมากันเพะอยากรู้ว่าเหตุการณ์เกิดขึ้นจะได้ข้อสรุปอย่างไร

"เอาล่ะทุกคน ที่ฉันเรียกมาอีกเพราะอยากจะหาข้อสรุปให้กับคนทั้งหมู่บ้านของเรา"อูเลยืนขึ้นพูด

"เมื่อคืนนี้นับว่าเป็นโชคดีที่ไม่มีใครเสียชีวิต..."

"แสดงว่านายทหารเป็นคนร้ายใช่ไหมพอนายทหารโดนขังก็ไม่มีใครตาย"เสียงใครคนนึงในหมู่ชาวบ้านพูดแทรกขึ้นตามด้วยเสียงเซ็งแซ่ของชาวบ้าน

"หยุดก่อนไม่มีใครตายไม่ได้หมายความว่านายทหารเป็นคนร้ายเพราะเมื่อคืนบ้านหมอพิมก็โดนขึ้น"

"อ้าว บ้านหมอพิมโดนขึ้นแต่หมอพิมไม่เห็นเป็นอะไรเลย หมอเห็นหน้ามันไหมหมอ"ชาวบ้านจับจ้องมาที่พิมพลอยเป็นตาเดียวเธอสั่นศีรษะปฏิเสธ

"หมอรอดออกมาได้ยังไง ใครไปช่วยหมอ"หลายคำถามยังซักถามพิมพลอยที่นั่งนิ่งกัดริมฝีปากอยู่ นายทหารหนุ่มข้างกายเห็นพิมพลอยกำลังลำบากจึงจับมือหญิงสาวแล้วลุกขึ้นยืน

"เมื่อคืน"

"ให้ฉันพูดเองนะคะ"พิมพลอยจับมือชายหนุ่มพร้อมส่งสายตาวอนขอ

"เมื่อคืนฉันโดนขังอยู่ในห้องนี้กับผู้หมวดทำให้รอดมาได้คะ"เสียงฮือฮาในหมู่ชาวบ้านดังขึ้นอีกระรอก

"พวกเราเชื่อหมอนะแต่ก็ไม่ได้หมายความว่านายทหารไม่ได้เป็นคนร้ายเพราะแค่มีคนขึ้นบ้านอาจเป็นพวกโจรลักเล็กขโมยน้อยก็ได้"

"แต่เราอยู่ด้วยกันทั้งคืน ถ้านายทหารเป็นคนร้ายฉันคงไม่รอด"หญิงสาวตอบเสียงเบาความกระดากอายเรื่องเมื่อคืนฉายชัดขึ้น

"ใช่ๆจริงด้วยหมอปลอดภัยดีนายทหารไม่ใช่คนร้ายทั้งที่อยู่ด้วยกันทั้งคืน"ชาวบ้านต่างเออออกันไปในเหตุผลของพิมพลอย

"ผิดผี ผู้ชายอยู่กับผู้หญิงสองต่อสองผิดผี"เสียงใครคนนึงดังขึ้นอีก สีหน้าพิมพลอยตระหนกขึ้นเพราะคนในหมู่บ้านนี้เชื่อเรื่องผีส่างมากกว่าเหตุผลเสียอีก ถึงเธอจะอธิบายว่าไม่ได้มีอะไรกับเขาแต่ใครล่ะจะเชื่อแถมยังมีคนเห็นทั้งสองนอนกอดกันตอนเปิดประตูเข้าไปอีก ขนาดปาลีแค่สามีตายยังโดนขับไปอยู่ท้ายหมู่บ้านแล้วเธอเป็นคนนอกจะไม่โดนไล่ออกจากหมู่บ้านเลยหรือ

"คุณพิมพลอยไม่ได้ผิดผีหรอกครับ เพราะพวกเรากำลังจะแต่งงานกัน"เสียงดังฟังชัดของนรินทร์ประกาศก้องขึ้นให้ชาวบ้านทุกคนได้ยิน พิมพลอยหันไปจ้องคนพูดที่บัดนี้ยิ้มละมัยส่งกลับมาให้เธอ

'มันเรื่องอะไรกันนี่ไม่ใช่ที่คุยกันไว้นิ'พิมพลอยขมวดคิ้วมองคิดถึงเรื่องเมื่อเช้าอูเลบอกว่าเราต้องประกาศให้ชาวบ้านรู้ว่าชายหนุ่มไม่ใช่คนร้ายโดยต้องบอกเรื่องที่เธอติดอยู่กับเขาเพื่อเป็นการยืนยัน ชายหนุ่มก็จะเป็นผู้บริสุทธิ์ แต่เรื่องแต่งานนี่มันนอกเหนือความคาดหมายและไม่ได้อยู่ในข้อตกลง

*รีบปั่นให้เสร็จถึงตีสองกว่าเลยค่ะ ขอกำลังใจจากผู้อ่านทุกคนหน่อยนะคะ ช่วยกดถูกใจคอมเม้นให้ด้วยน๊า 😉😉





แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น