ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Spoils of a civil war [Stony] : Last Chapter

ชื่อตอน : Spoils of a civil war [Stony] : Last Chapter

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ต.ค. 2560 00:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Spoils of a civil war [Stony] : Last Chapter
แบบอักษร

​Last Chapter

พวกเขาคืนดีกันแล้ว

โทนี่ไม่ได้ประหลาดใจกับสิ่งที่ขึ้นกับพวกเขาอีกแล้ว แต่ยังคงตกใจในตอนที่เขาตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตัวเองอยู่ในอ้อมแขนของสามีหลังจากเกิดเหตุการณ์ในวันนั้นแล้วมากกว่า ความคลางแคลงใจหมดไปจากตัวของเขา แต่เขาก็ยังสงสัยอยู่ไม่น้อยว่าทำไมถึงไม่มีการต่อสู้กันมากกว่านี้อีกสักหน่อยนะ เขารู้ว่าควรจะใช้เวลามากกว่านี้ในการยกโทษให้กับการกระทำของสามี มันไม่มีทางทำได้ง่ายๆเขาเข้าใจดี เพราะเขาผ่านชีวิตแบบนั้นมาจนเกินกว่าจะรับไหว

ซิเธียร์บอกว่ามันเป็นผลที่เกิดจากการเปิดใจของพวกเขา และจะขอทำการติดตามการบำบัดหลังจากนี้ด้วย มันต้องใช้เวลาอีกสักพัก เธอยังบอกอีกว่า สำหรับทุกสิ่งที่พังทลายลงไปแล้วและถ้าอยากจะสร้างมันขึ้นมาใหม่นั้น บางคนมันต้องใช้เวลานานมากกว่านี้บนหนทางของการให้อภัย แต่ก็มีคนอื่นๆแบบเขาที่เคยผ่านเรื่องเลวร้ายมาและสามารถที่จะทำใจยอมรับมันได้และก้าวต่อไปข้างหน้าก็มีเหมือนกัน

ถ้าได้รอดตายมาแล้วครั้งหนึ่ง อะไรก็ไม่สามารถทำให้แปลกใจได้อีกแล้ว

และนอกจากนั้นโทนี่ก็ได้ยอมรับสตีฟเองก็เป็นแค่มนุษย์คนหนึ่ง มีเรื่องมากมายที่ทำให้ต้องตัดใจเลือกผิดพลาดกันได้และโทนี่ก็รู้สึกภูมิใจที่ตัวเองคิดได้แบบนั้น เขาได้เห็นและได้ประสบการณ์ที่เลวร้ายจากกัปตันอเมริกา แต่ก็ยังคงมีความสุขและรักกับอัลฟ่าหนุ่มได้ พวกเขาได้ก้าวผ่านเรื่องเลวร้ายพวกนั้นไปแล้ว

เสียงร้องไห้ดังออกมาจากอุปกรณ์ที่วางอยู่ที่ตู้ลิ้นชักข้างเตียง และโทนี่ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา เขาเลื่อนแขนของสามีออกมองนาฬิกาก่อจะพาตัวเองไปที่ห้องของลูกชาย

โอเมก้าหนุ่มเข้าไปในห้องที่สตีฟเป็นคนลงมือวาดลวดลายที่สวยงามเหล่านี้ลงบนผนังด้วยตัวเอง และตรงไปที่เปลเดียวที่มีอยู่เพียงเปลเดียวในห้อง ที่ที่ทารกตัวน้อยวัยสี่เดือนของพวกเขากำลังร้องไห้เสียงดัง ขยับแขนขาในอากาศด้วยแรงเล็กๆที่มี โทนี่อุ้มเขาขึ้นมาจากเปลส่งเสียงปลอบขณะที่เขาเขย่าแขนของตัวเองเบาๆ กดจมูกลงบนกลุ่มผมสีบลอนด์ที่เฉดสีเข้มกว่าของพ่อ

“ทำไมซุปเปอร์โซเยอร์ตัวจิ๋วของแม่ถึงร้องไห้หือ? หิวเหรอลูก?” โทนี่พูดเสียงเบาใช้มือจับก้นของเด็กชายเบาๆเพื่อตรวจว่าต้องเปลี่ยนผ้าอ้อมหรือเปล่า แต่ลูกชายกับกรีดร้องใส่หูของเขาแทนเสียนี่ โทนี่ส่ายหน้าใส่ลูกชายอย่างขบขัน

“เดาว่าลูกต้องเป็นตัวสร้างปัญหาตัวจิ๋วเหมือนแม่แน่ๆ แต่อย่างน้อยแม่ก็มีพฤติกรรมดีขึ้นมาหน่อยนะก่อนจะหัดพูด”

โทนี่เลื่อนนิ้วไปที่ปากเล็กๆและยิ้มออกมาเมื่อลูกชายพยายามจะดูดมัน เขาดึงนิ้วออกมาก่อนที่มันจะเข้าไปในปากเล็กๆนั้น โอเมก้าหนุ่มหยิบขวดนมที่เตรียมเอาไว้แล้วจากโต๊ะที่อยู่ตรงมุมห้อง และคิดว่าเขาควรจะสร้างเครื่องชงนมของลูกชายสักเครื่องจากนั้นก็เขย่าขวดและเปิดฝาออก เช็คอุณหภูมิกับข้อมือของเขาเองก่อนจะส่งมันเข้าปากของลูกชายที่หิวโหย

ทันใดนั้นลูกชายของเขาก็ดูดจุกนมแทบจะในทันทีโทนี่มองอย่างรู้สึกกลัวน้อยๆกับความเร็วในการกินของลูกชาย เขานั่งลงบนเก้าอี้โยกที่แพงที่สุดในโลก ออกแบบโดยใครก็ไม่รู้แต่เขาถูกใจก็พอแล้ว

โอเมก้าหนุ่มตกหลุมรักลูกชายที่อยู่ในวงแขนอย่างถอนตัวไม่ขึ้น และอยากจะบอกให้โลกได้รู้เหลือเกินว่าลูกของเขานั้นน่ารักแค่ไหน เด็กชายดูดนมเหมือนอดยาก

“ทั้งหมดนี้ลูกคงได้รับช่วงต่อมาจากพ่อของลูก ลูกทำเหมือนกระเพาะของลูกไม่มีก้นเลย” โทนี่บอกเมื่อเขาเอาขวดนมออกให้ลูกชายได้พักหายใจ และเช็ดนมออกจากมุมปากเล็กๆ

“ลูกกำลังจะทำให้แม่ล้มละลายนะเนี่ย นี่เป็นครั้งที่สามแล้วนะที่ลูกร้องไห้เพราะหิวน่ะลูกหนุ่มน้อย และบอกตรงๆเลยว่าแม่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าลูกเก็บนมที่กินเข้าไปทั้งหมดนี่ไว้ที่ตรงไหนในตัวเล็กๆของลูกกัน”

ลูกชายของเขาตอบกลับมาด้วยเสียงคำราม โทนี่หัวเราะและเอาจุกนมจ่อกลับไปที่ปากเล็กๆ เอียงขวดอย่างระวังไม่ให้ลูกชายต้องดูดลมแทนนม

เขาอดไม่ได้ที่จะยกมุมปากขึ้น ขณะที่เขาคิดถึงวันที่ลูกชายของเขาจะออกมาทักทายโลก วันนั้นเป็นวันที่เวลาเดินช้าจริงๆและโทนี่เองก็ยุ่งอยู่กับการคำรามข่มขู่คนอื่นๆที่พยายามจะเข้ามาใกล้เขา หรือสัมผัสตัวเขาในตอนที่เขาไม่ได้ต้องการจะถูกจับต้อง เขาควรจะรู้ว่านั้นไม่ใช่การกวนใจแต่เป็นการเตรียมพร้อมสำหรับคลอดลูกชายต่างหาก แต่โทนี่ก็เห็นแค่แสงเจิดจ้าจนตาแทบจะบอดจากความเจ็บปวดในท้องของเขา และความหงุดหงิดที่เขาไม่สามารถจัดการอะไรกับความเจ็บนี้ได้

โรดี้และคนอื่นๆพยายามจะล่อเขาออกมาจากห้องนอนของเขาและในที่สุดพวกนั้นก็ตัดสินใจใช้ไม้ตายกับเขา... พูดให้ถูกก็คือสามีซุปเปอร์โซลเยอร์ของเขา สตีฟเคาะประตูเบาๆและโทนี่ก็ยอมอย่างง่ายๆและเขาก็สงสัยว่าสตีฟจัดการอุ้มเขาออกจากห้องไปที่เตียงที่บรูซและเฮเลนเตรียมไว้โดยไม่ถูกข่วนหรือมีรอยเชียวช้ำได้อย่างไร

โทนี่ว่าสตีฟคงจะเจ็บตัวบางล่ะแต่เขาก็ซ่อนมันเอาไว้อย่างแนบเนียนหรือไม่ก็คงไม่สนใจมันมากกว่า อัลฟ่าหนุ่มอยู่กับเขาจนถึงเวลาสุดท้ายโทนี่จำไม่ได้หรอกว่าหลังจากนั้นเป็นอย่างไรบ้าง จำได้แต่ความเจ็บเท่านั้นเอง ถึงอย่างไรก็ตามก็มีวีดีโอเป็นหลักฐานยืนยันการคลอดลูกชายของพวกเขาโดยไม่คิดค่าบริการจากฟรายเดย์

เสียงดูดลมเบาๆดึงโลกนี่กลับมาสู่โลกของความเป็นจริงเขาดึงขวดนมออกจากปากของลูกชาย วางผ้าขนหนูไว้บนบ่าก่อนจะเปลี่ยนท่าทางของลูกชายอย่างระมัดระวังและลูบหลังจนได้ยินเสียงเรอเล็กๆ

“นั้นล่ะที่รัก รู้สึกดีขึ้นบ้างหรือยังเอ่ย?” โทนี่เปลี่ยนท่าทางของลูกชายอย่างเบามือ ประคองคอและหัวเล็กๆอย่างระมัดระวังตามที่เฮเลนได้สอนเอาไว้ เขายกลูกชายขึ้นจูบเร็วๆ มองดูเขาหาวด้วยท่าทางน่ารัก

“แม่จะรับมันไว้ก็แล้วกันคนเก่ง”

“โทนี่?”

โอเมก้าหนุ่มหันไปที่ประตูและยิ้มออกมาเมื่อเห็นสตีฟยืนตาปรืออยู่ เขาเปลือยอกและกางเกงนอนก็เกาะอยู่อย่างหมิ่นเหม่บนสะโพกสอบนั้น สตีฟยิ้มเมื่อเห็นลูกชายอยู่ในวงแขนของภรรยาและเดินเข้ามาหา โน้มตัวผ่านไหล่ของโทนี่และจูบหน้าผากของลูกชาย

“เขาปลุกนายเหรอ?” โทนี่นี่ถามเมื่อสตีฟถอยออกไปแล้วแย่งลูกชายไปอุ้มแทน

“เปล่าคับ” สตีฟตอบเบาๆแกว่งลูกชายไปมากล่อมให้เขาหลับ

“คุณไม่อยู่ที่เตียงตอนที่ผมตื่น ผมคิดว่าคุณน่าจะอยู่ที่นี่” อัลฟ่าหนุ่มยิ้มอย่างง่วงงุนให้ลูก โทนี่มองดูสีหน้านั้นด้วยความรู้สึกปั่นป่วนเล็กน้อย

“ดูเหมือนอเล็กซ์จะทำให้คุณยุ่งไม่น้อย”

อเล็กซานเดอร์ แกรนท สตาร์ค-โรเจอร์ ลูกชายคนแรกของ แอนโธนี่ เอ็ดเวิร์ด สตาร์ค-โรเจอร์ และ สตีฟเวน แกรนท โรเจอร์

“หนุ่มน้อยหิวน่ะ” โทนี่ยักไหล่อย่างมีความสุขไล้นิ้วลงบนแก้มของอเล็กซ์เบาๆ

“มีความอยากอาหารเหมือนแด๊ดดี้ เขาทำให้ฉันต้องลงมาที่นี่โดยการที่ร้องไห้หาขวดนมทั้งคืน”

อัลฟ่าหนุ่มหัวเราะเบาๆกับคำพูดนั้น เขาวางลูกลงบนเปลท่ามกลางตุ๊กตาสารพัดสัตว์ที่เหล่าลุงๆป้าๆมอบให้เป็นของขวัญ อเล็กซ์ถีบเท้าเล็กๆออกมาจากผ่าห่มและพ่อกับแม่ก็มองหน้ากันอย่างรู้สึกขบขันก่อนที่โทนี่จะจัดผ้าห่มให้ใหม่พวกเขามองอเล็กซ์ที่นอนหลับอย่างสงบ สตีฟจับมือของโทนี่และโทนี่ก็ปล่อยให้สตีฟทำแบบนั้น

สตีฟยืดตัวขึ้นหลังจากจูบหน้าผากของโทนี่โอบแขนรอบไหล่ของโทนี่เอาไว้ โทนี่ทำได้เพียงแค่หลับตาและปล่อยให้ตัวเองมีความสุขกับอ้อมแขนของสตีฟ ปล่อยให้สตีฟพาเขาเคลื่อนที่ไป ส่วนตัวเขาเองก็จมอยู่กับความอบอุ่นของสตีฟ

เมื่อโทนี่ออกมาจากภวังค์เขาก็รับรู้ได้ว่าพวกเขากำลังเต้นรำอยู่อย่างช้าๆ ท่ามกลางความเงียบของยามค่ำคืน

พวกเขาขยับตัวน้อยๆและก็ต่างไม่มีใครยอมเว้นระยะห่างระหว่างกันเลย โทนี่ปล่อยให้สตีฟควบคุมการเคลื่อนไหวของเขาขณะที่เขาปล่อยตัวปล่อยใจอย่างเต็มที่ มีความสุขกับการเต้นรำถึงแม้ว่าสตีฟจะไม่สันทัดอย่างเห็นได้ชัดก็ตาม

มันเป็นอะไรที่น่าขัน โทนี่คิด โดยเฉพาะตอนที่เขายอมยกโทษให้สตีฟโดยดี เขายังสงสัยเลยว่ามันใช้เวลากี่นาที หรือว่ากี่ชั่วโมงกันนะที่จู่ๆก็ยอมยกโทษให้เสียอย่างนั้น เขาน่าจะสั่งสอนสตีฟให้มากกว่านี้ แต่ตอนนี้เขากลับอยู่ในวงแขนของสตีฟขยับตามจังหวะที่คงมีเพียงสตีฟเท่านั้นที่ได้ยินมัน และมันทำให้เขามีความสุขกับมันมาก

เขารู้ว่าเขามีเหตุผลมากพอที่เขาจะเตะสตีฟออกไปจากชีวิตของเขาและลูกชาย จากเรื่องเชี่ยๆพวกนั้นที่เขาต้องเจอ บอกตรงๆว่าเขาไม่ได้ต้องการของที่สตีฟเตรียมไว้ให้เขาหรอก เพราะเขารวยโคตรๆและฉลาดมากๆ แถมยังแข็งแกร่งมากพอที่จะล้มทหารผ่านศึกสองคนที่พี้ซุปเปอร์เซรุ่มได้ด้วยนะ

จริงอยู่ว่าคนอื่นๆอาจจะไม่เห็นด้วยกับการตัดสินใจของเขา แต่เขาก็ทำมันลงไปแล้วนี่

แต่ตอนนี้เขาทำได้เพียงแค่คิดว่าเขามีความสุขแค่ไหน เป็นอย่างไรบ้างกับการที่มีสามีและลูกอยู่ด้วยกัน เขารู้ได้แค่ว่าเขาได้ปลดเปลื้องตัวเองออกจากความโกรธที่ฝั่งอยู่ในหัวใจ ในที่สุดก็สามารถหายใจได้อย่างโล่งๆเสียทีหลังจากที่พยายามมาหลายเดือน

และตอนนี้โทนี่ก็หยุดยิ้มไม่ได้เสียด้วย เขาฝั่งหน้าลงกับหน้าอกของสตีฟเต้นรำไปกับจังหวะของสตีฟ ในที่สุดเขาก็ก้าวผ่านอุปสรรคสุดท้ายไปจนได้

สตีฟถอยออกมาเล็กน้อย ก้มลงมองโทนี่ด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความรักใคร่และหลงใหล ในขณะที่โทนี่ก็เห็นภาพสะท้อนของตัวเองในดวงตาสีฟ้าอ่อนคู่นั้น สตีฟโน้มตัวลงมาใกล้กับใบหน้าของโทนี่มองดูปฏิกิริยาของโอเมก้าหนุ่ม ขณะที่เขาทำแบบนั้นโทนี่ก็เขย่งปลายเท้าขึ้นและกดจูบลงบนริมฝีปากของสตีฟ มันเป็นไปอย่างเชื่องช้าแต่ก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความหมาย อัลฟ่าหนุ่มจับท้ายทอยของโทนี่เอาไว้ขณะที่มืออีกข้างจับมือซ้ายของโทนี่เอาไว้ประสานนิ้วมือเข้าด้วยกันอย่างแน่นหนา

และในที่สุดแหวนแต่งงานของโทนี่ก็กลับมาสวมอยู่บนนิ้วของเขา และมันคงจะไม่มีวันหายออกไปจากที่ที่มันควรจะอยู่อีก

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว