ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Spoils of a civil war [Stony] : Chapter 23

ชื่อตอน : Spoils of a civil war [Stony] : Chapter 23

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ต.ค. 2560 00:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Spoils of a civil war [Stony] : Chapter 23
แบบอักษร

​Chapter 23

สตีฟไม่ควรจะนอนอยู่ข้างกายของโทนี่โดยที่ไม่ได้รับความยินยอมจากโทนี่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในตอนที่ความสัมพันธ์ของพวกเขายังคงแขวนอยู่บนเส้นด้ายอย่างนี้

บอกตามตรงเขาเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าโทนี่จะมีท่าทีตอบสนองกับเขาเช่นไร และในตอนนั้นเองเขาก็พบว่าภรรยาของเขากำลังตื่นขึ้นมา กระพริบตาช้าๆและปล่อยเสียงครางจากในลำคอออกมา โทนี่เหยียดตัวคล้ายแมวยกแขนทั้งสองข้างขึ้นมาเหนือศีรษะก่อนจะหยุดตัวแข็งทื่อ และนั้นก็ทำให้สตีฟรู้ว่าในที่สุดโทนี่คงจะรู้สึกตัวแล้วว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในที่ที่ตัวเองสมควรจะอยู่

สตีฟรัดอ้อมแขนของเขาแน่นขึ้นและลูบเบาๆบนผิวกายบริเวณหน้าท้องของโทนี่ที่เปิดออกจากการขยับตัวของโทนี่ เขาหลับตาลงและอ้อนวอนกับใครก็ตามที่กำลังรับฟังอยู่ ขอให้โทนี่อยู่ในอ้อมแขนของเขาอย่างนี้อีกสักพัก ถึงแม้ว่าเขาจะไม่คู่ควรก็ตาม

“สตีฟ?” เสียงของโทนี่แหบแห้งและสตีฟก็สามารถจับความตกใจในน้ำเสียงนั้นได้ เขากอดโทนี่แน่นขึ้นเล็กน้อยและเริ่มอ้อนวอนอีกครั้ง

“ครับ ใช่ครับ ผมเองที่รัก” เขาตอบเสียงเบาซุกจมูกลงกับซอกคอของโทนี่ สูดดมกลิ่นพิเศษเฉพาะตัวของโอเมก้าของเขา สตีฟจูบเบาๆบนลาดไหล่ของโทนี่

“นายมาทำอะไรที่ห้องของโรดี้?” สตีฟกัดฟันกับน้ำเสียงที่ว่างเปล่าของโอเมก้าหนุ่ม แต่เขายังคงรู้สึกยินดีที่อย่างน้อยโทนี่ก็ไม่ได้ดิ้นรนออกจากอ้อมกอดของเขา

“อันที่จริงพวกเราอยู่ในห้องของผมครับ ผม... ผมพาคุณมาจากห้องของจิม”

ในที่สุดโทนี่ก็ดิ้นรนออกจากอ้อมกอดของสตีฟและอัลฟ่าหนุ่มก็ไม่อาจจะทำอะไรได้นอกจากคลายอ้อมกอดออกและมองดูโทนี่ถอยไปพร้อมกับมองเขาด้วยสายตาดุร้าย มันเจ็บปวดที่ได้เห็นสีหน้าแบบนั้นของภรรยาของตัวเอง แต่สตีฟก็รู้ดีว่านี่เป็นผลลัพธ์จากการตัดสินใจของเขาเอง เขายอมรับแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะต้องชอบมันเสียหน่อย

สตีฟมองดูโทนี่จ้องมองข้ามห้องไปอีกฝั่งและเข้าใจว่าท่าทางนั้นโทนี่กำลังมองหาทางออกไปจากที่นี่ โอเมก้าหนุ่มดูตกใจไม่น้อย อัลฟ่าหนุ่มไม่สามารถอธิบายความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นได้ ในตอนนี้เขาทำได้แต่ปล่อยลมหายใจออกมาเท่านั้น เขาลูบหน้าตัวเองลวกๆ แต่เมื่อดวงตาสีน้ำตาลจ้องมองมาที่เขา อัลฟ่าหนุ่มจึงส่งยิ้มให้คนรักของตนเอง

“ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ได้สตีฟ?” โทนี่ถามอย่างกล่าวหา หรี่ตามองอัลฟ่าหนุ่มและขยับไปที่ขอบเตียงอย่างรวดเร็ว

“จิม...”

“โรดี้บอกให้นายทำแบบนี้!?” โทนี่คำรามวางมือลงบนหน้าท้องและลูบเบาๆ สีหน้าเหมือนถูกทรยศระบายอยู่เต็มใบหน้าของโทนี่

“มันไม่ใช่ความผิดของจิม โทนี่ครับเป็นผมเองที่พาคุณออกมาจากห้องของเขา มันเป็นความผิดของผมเอง” สตีฟพูดอย่างจริงใจ อ้อนวอนต่อโอเมก้าหนุ่ม

“โทนี่ ผมขอโทษ”

โอเมก้าหนุ่มจ้องมองเขาอย่างดุดันโดยไม่มีคำพูดใดๆอีก จากนั้นก็ลุกขึ้นและตรงไปที่ประตู สตีฟรู้ว่าควรจะปล่อยให้โทนี่ไป เว้นที่ว่างให้ภรรยาของเขาบ้างแต่เขาก็พบว่าเขาลุกขึ้นยืนภายในเวลาไม่กี่วินาที ปิดประตูโดยใช้น้ำหนักของตัวเองกดเอาไว้และกักตัวโอเมก้าหนุ่มไว้ใต้ตัวของเขา และทันใดนั้นสตีฟก็ได้เห็นผลลัพธ์จากสิ่งที่เขาสร้างขึ้น

โทนี่หมุนตัวกลับมาและเหวี่ยงหมัดใส่กรามของสตีฟ ตาสีน้ำตาลเบิกกว้างขณะที่โทนี่คำรามอย่างดุดัน สตีฟโซเซถอยหลังขณะที่เขาจับกรามของตัวเองเอาไว้ปล่อยให้ความเจ็บปวดวิ่งไปทั่วร่างของเขา ความตกใจต่างทำให้พวกเขาทั้งคู่ไม่มีใครกล้าขยับตัว ความทรงจำเกี่ยวกับการต่อสู้ในไซบีเรียเริ่มเล่นซ้ำอีกครั้งในหัวของพวกเขา

โทนี่กำหมัดที่ใช้ชกสตีฟไว้ที่หน้าอกของตัวเองและปล่อยน้ำตาออกมา จ้องมองผ่านน้ำตาไปยังสตีฟที่ยังไม่ขยับเขยื้อนไปไหน

“อย่าไดทำแบบนี้อีกนะ! โอ๊ยช่วยด้วยเถอะพระเจ้า ฉันล่ะอยากจะทุบฟันของนายให้ร่วงหมดปากโดยไม่ต้องรู้สึกผิด!!” โทนี่ตะโกนด้วยเสียงที่สั่นเล็กน้อย ริมฝีปากสั่นจากแรงอารมณ์ โอเมก้าหนุ่มสั่นสะท้านไปทั่งตัวแต่มันไม่ได้มาจากความโกรธ สตีฟรู้ดีว่ามันมาจากอะไรที่มากกว่านั้น

“นายทำได้ยังไงสตีฟ?!”

อัลฟ่าหนุ่มรู้ว่านี่เป็นวินาทีที่เขากำลังรอคอยอยู่ มันคือการทลายกำแพงที่ซินเธียร์บอกเอาไว้ระหว่างที่การบำบัด ต้องใช้เวลาสักพักสำหรับกำแพงในหัวใจของโทนี่และในที่สุดมันก็ร้าวออก และสตีฟ... สตีฟก็ได้แต่แข็งใจปล่อยมันไปมันไม่ได้จะเกิดขึ้นง่ายๆสตีฟรู้ แต่ทุกอย่างก็ช่างคุ้มค่าเมื่อมันเกิดมาจากโทนี่

“นายซ่อนความจริงที่นายรู้ว่าใครเป็นคนฆ่าพ่อกับแม่ของฉัน! แม่ของฉัน สตีฟ เชี่ยเถอะ สตีฟความตายของแม่ฉันมันบีบคั้นฉัน แล้วนายชดใช้ให้ฉันยังไงมิทราบ? ไม่เลย นาย... นายทิ้งฉันไว้ที่นั้นที่ไซบีเรียสตีฟ และนายก็ไม่แม้แต่จะหันกลับมามองฉันด้วยซ้ำ” ในเวลานี้น้ำตาของโทนี่ก็ไหลออกมาไม่หยุด และสตีฟก็ไม่อาจจะยับยั้งความรู้สึกของตัวเองได้ขณะที่เขาฟังภรรยาของเขาพูดทุกอย่างออกมา

“แม่งเอ๋ย! ฉันเป็นตัวแทนของหมอนั่นใช่ไหมสตีฟ? ฉันเป็นแค่ที่ระบายอารมณ์ความใคร่ของนายในตอนที่หมอนั้นเป็นตัวร้ายใช่ไหม ไอ้หน้าตัวเมีย?”

โทนี่ต่อว่าเขาและเหวี่ยงหมัดใส่หน้าของเขา หมัดของโทนี่ปะทะเขากับความเจ็บที่ยังคงหลงเหลืออยู่ อัลฟ่าหนุ่มทำได้แต่เพียงรองรับการชกนั้นและร่วงลงกองกับพื้นจากการชก ไม่สนใจรสชาติของเลือดที่ปร่าอยู่ในปากของเขาในขณะที่ความเจ็บเต้นเป็นจังหวะ สตีฟมุ่งความสนใจทั้งหมดไปที่โทนี่ ตอนนั้นเขาได้เห็นโทนี่มองเขาด้วยสายตาที่เจ็บปวดและอ้างว้าง ทันใดนั้นอัลฟ่าหนุ่มก็รีบลุกขึ้นยืนให้เร็วที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้

“ฉันพยายามจะเข้าใจนายแล้วสตีฟ ฉันพยายามจะทำให้มันสำเร็จ แต่นายก็ทำให้ฉันโคตรจะเจ็บปวด...” โทนี่หยุดไปก่อนจะพูดต่อ

“ฉันไม่เข้าใจ ช่วยบอกฉันทีเถอะสตีฟฉันอยากจะรู้ ฉันเป็นแค่ตัวแทนของหมอนั่นใช่ไหม? เพราะอย่างนั้นนายไม่ถึงเคยจะหันกลับมามองฉันตอนที่นายทิ้งฉันไว้กับเลือดและแผลพวกนั้นที่ไซบีเรีย”

“ไม่ใช่อย่างนั้นนะครับโทนี่ คุณไม่มีวันเป็นตัวแทนของเขา ผมรักคุณ แค่คุณเท่านั้น” สตีฟตอบอย่างหมดหนทาง น้ำตาไหลลงบนใบหน้าของเขามือกำแน่นอยู่ที่ข้างตัว

“แล้วทำไม!? ทำไมล่ะสตีฟ? ทำไมนายถึงไม่บอกว่าใครเป็นคนฆ่าพอแม่ของฉัน? ทำไมนายถึงเลือกหมอนั่นแทนที่จะเป็นฉัน?” ทุกอย่างเงียบไปเพียงชั่วครู่ก่อนที่โทนี่จะพูดขึ้นมาด้วยเสียงแผ่วเบา

“ทำไมนายถึงทิ้งฉันไว้?” โทนี่ค่อยๆเบาเสียงลงและใบหน้าก็บิดเบี้ยวจนกลายเป็นบูดบึ้ง มือเรียวเช็ดน้ำตาอย่างลวกๆแต่มันก็ไม่ยอมหยุดไหล

คนตัวเล็กกว่าทรุดตัวลงบนพื้นแต่สตีฟก็เร็วพอที่รับโทนี่เอาไว้ได้ก่อนที่โทนี่จะกระแทกพื้น โทนี่ผลักอัลฟ่าหนุ่มออกอย่างขอไปที พวกเขาทั้งคู่ต่างก็ร้องไห้ ในที่สุดโทนี่ก็หยุดผลักและฝั่งหน้าลงกับหน้าอกกว้างและร้องไห้ราวกับหัวใจจะหลุดออกมาจากอก สตีฟยกมือขึ้นไว้ที่หลังศีรษะของโทนี่และกอดโทนี่เอาไว้ ยกโอเมก้าหนุ่มขึ้นวางบนตักของเขาทั้งๆที่กอดโทนี่เอาไว้ ร้องไห้เงียบๆขณะที่เสื้อของเขาถูกใช้ซับน้ำตาของภรรยา

“ฟังผมนะโทนี่” สตีฟพูดออกมา ไม่สนใจเสียงที่สั่นครือของตัวเอง เขาต้องการที่จะมั่นใจว่าโทนี่จะไม่มีวันคลางแคลงใจในตัวของเขาอีกครั้ง ถึงอย่างไรก็ตามก็ยังคงมีความต่างในเหตุผลของพวกเขาอยู่

เขาเชยคางของโทนี่ขึ้นและเขาก็เห็นท่าทางที่ไม่ยอมรับฟังในดวงตาสีน้ำตาลคู่นั้น และก็เห็นภาพสะท้อนของตัวเอง เขาเสียใจต่อทุกๆอย่างที่เขาทำให้โอเมก้าของเขาต้องเจ็บปวด มันไม่ยุติธรรมเลย นั่นคือโทนี่... โทนี่ของเขา... ต้องผ่านความเจ็บปวดเหล่านั้นเพราะเขา และสตีฟก็รู้ดีว่าทั้งหมดนี้มันเป็นความผิดของเขาเอง

“ผมรักคุณและแค่คุณคนเดียวเท่านั้น คุณอย่าได้คิดว่าคุณเป็นตัวแทนของคนอื่นเพราะคุณไม่มีทางใช่” เขามองเข้าไปในดวงตาของโทนี่ในขณะที่เขาพูด กอดโทนี่เอาไว้อย่างแน่นหนาในอ้อมแขนของเขา

“ผมคิดว่าผมได้เลือกสิ่งที่ถูกต้องแล้วในช่วงเวลาที่ผ่านมา ผมคิดว่าผมได้ปกป้องคุณจากความเจ็บปวดได้ถ้าผมไม่บอกความจริงที่ว่าบัคกี้เป็นคนฆ่าพ่อกับแม่ของคุณเอาไว้ ผมคิดว่าผมได้ปกป้องบัคกี้เอาไว้ตอนที่ผมพาเขาออกมาจากไซบีเรีย... แต่ที่จริงแล้วผมช่างเป็นคนที่เห็นแก่ตัวจริงๆ”

คำพูดตะกุกตะกักออกมาจากริมฝีปากของเขา เขาคิดเสมอว่าได้ทำในสิ่งที่ถูกต้องในตลอดเวลาที่ผ่านมา พยายามแสดงให้เห็นเหตุผลของเขา แต่นั้นก็เป็นเพียงข้อแก้ตัวเท่านั้นเอง

เขาทำผิดพลาดอย่างโง่ๆและเขาก็ทะนงตนไปเอง

“ผมไม่บอกคุณว่าเขาฆ่าพ่อกับแม่กับแม่ของคุณเพราะไม่ต้องการให้เขาถูกพรากไปจากผมอีกครั้ง โทนี่พวกนั้นใช้เขา เขาควบคุมตัวเองไม่ได้และผมก็ไม่ต้องการให้เพื่อนเพียงคนเดียวของผมต้องถูกตราหน้าว่าเป็นฆาตกร เขาเป็นเหมือนพี่น้องของผมโทนี่ เขาเป็นได้แค่นั้น ผมแค่อยากจะทำให้บัคกี้ปลอดภัย เพราะพวกนั้นจะใช้เขาก่ออาชญากรรมแม้ว่าเขาจะไม่อยากให้ความร่วมมือก็ตาม ผมแค่ต้องการปกป้องเขาโทนี่ มันก็แค่เท่านั้นเอง”

โทนี่มองอย่างค้นหาในดวงตาของสตีฟในขณะที่เขาร้องไห้ ในที่สุดความคิดจริงๆของเขาทั้งหมดก็ถูกพูดออกมาและสิ่งเดียวที่เขาใส่ใจคือโทนี่จะเข้าใจเขา

“ผมขอโทษโทนี่ พระเจ้า ผมเสียใจจริงๆ ผมแค่... ผมขอโทษ”

และในตอนนั้นเองโทนี่ก็โอบกอดอัลฟ่าหนุ่มเอาไว้และปล่อยให้เขาร้องไห้ในอ้อมแขนนั้น ในที่สุดน้ำหนักที่ถ่วงอยู่ในอกของเขาก็หมดไป เขากอดโอเมก้าหนุ่มเอาไว้แน่น และรู้สึกได้ถึงน้ำตาอุ่นๆที่ไหลออกมาจากดวงตาของโทนี่

“ผมรักคุณ” สตีฟบอกเสียงเบาด้วยเสียงแหบแห้งจากการร้องไห้

“ฉันก็รักนาย”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว