ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Spoils of a civil war [Stony] : Chapter 22

ชื่อตอน : Spoils of a civil war [Stony] : Chapter 22

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ต.ค. 2560 00:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Spoils of a civil war [Stony] : Chapter 22
แบบอักษร

​Chapter 22

ไม่กี่เดือนก่อนที่ลูกชายของพวกเขาจะคลอดมันทำให้สตีฟเหนื่อยมากกว่าที่คิด ในที่สุดเขาก็ได้พบกับซินเธียร์ คูปเปอร์นักบำบัดของโทนี่ และตัดสินใจว่าเขาก็ชอบเธอเรื่องที่เธอไม่มีเหตุผลในการเข้ามาหาเขา และสตีฟก็แน่ใจว่านี่คงเป็นหนึ่งในเหตุผลที่โทนี่ชอบเธอ

พวกเขาพบเธอสี่ครั้งต่อสัปดาห์ สองชั่วโมงต่อการพบกันครั้งหนึ่งดูเหมือนมันจะมากเกินไปด้วยซ้ำ แต่สตีฟยินดีที่จะยืดเวลาออกไปเป็นสามชั่วโมงด้วยซ้ำถ้ามันทำให้เขาพูดกับโทนี่ได้นานขึ้น โอเมก้าหนุ่มนิ่งเงียบตั้งแต่เขามาถึงและอัลฟ่าหนุ่มก็รู้ว่าทุกอย่างไม่ได้จะกลับมาเหมือนเดินง่ายๆเพียงแต่กระพริบตาเท่านั้น จริงๆแล้วมันเจ็บปวดที่เห็นโทนี่ยิ้มให้คนอื่น ขณะที่เขาเป็นคนเดียวที่ถูกมองอย่างว่างเปล่า

เขาพยายามอย่างมากและซินเธียร์ก็ยินดีที่จะพูดกับเขาตามลำพัง เธอบอกเขาว่าความอดทนเป็นกุญแจที่จะพาเขากลับไปหาโทนี่ได้ เธอบอกว่ามันเป็นปฏิกิริยาปกติที่จะหลีกเลี่ยงจากบางอย่าง หรือบางคน ในกรณีของเขา ครั้งหนึ่งเขาอาจจะเคยเจ็บปวด แต่โทนี่ผ่านความเจ็บปวดมามากมายหลายครั้ง ดังนั้นเขาเลยระวังตัวมากกว่าคนอื่นๆ ทีละก้าวช้าๆ เธอบอก หนึ่งก้าวในตอนนี้ไม่ว่าจะเดินหน้าหรือถอยหลัง เมื่อมันสิ้นสุดลงผลลัพธ์ก็คือชีวิตคู่ของพวกเขา

แต่สิ่งที่หนึ่งที่มั่นใจได้เลย ซินเธียร์บอกเขาว่า ความจริงที่พวกเขาทั้งคู่มาอยู่ที่นี่ด้วยกันนั้นเป็นเพราะโทนี่เองก็กำลังพยายามอย่างหนักเหมือนกับเขาเช่นกัน

สตีฟถอนหายใจขณะที่เขาทิ้งตัวลงนั่งอย่างแรงบนโซฟาตัวหนึ่งในห้องนอนแขก บอกได้เลยว่าไม่ใช่ครั้งเดียวหรอกที่เขาอยากจะกลับไปอยู่ในห้องของเขากับโทนี่ ขณะที่โทนี่เองก็ไม่ได้พูดอะไรสักอย่างเกี่ยวกับการใช้ห้องนอนกับสตีฟอีกครั้ง อัลฟ่าหนุ่มรู้ว่าเขาทำถูกแล้วที่เว้นระยะห่างจากโอเมก้าของเขาบ้าง แต่เขาก็คิดถึงตอนที่ได้กอดโทนี่ขณะที่พวกเขานอนหลับมากเหลือเกิน สตีฟไม่อยากให้ภรรยาของเขาหลีกเลี่ยงเขาเอง ดังนั้นเขาจะพยายามทำให้โทนี่พอใจไม่ว่าโทนี่จะตัดสินใจอะไรก็ตาม

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสตีฟลุกขึ้นทันทีเดินไปดูว่าใครมาหาเขา เขาเปิดประตูและพบเข้ากับโรดี้

“จิม” สตีฟเรียกเบาๆยิ้มน้อยๆ เปิดประตูให้กว้างขึ้นเป็นการเชื้อเชิญ เขารอดูท่าทีจากชายอีกคน บอกตรงๆสตีฟไม่เคยเข้าใจในตัวผู้ชายตรงหน้านี่ผิดๆเลยสักครั้งแม้ว่าโทนี่จะให้ความสนิทสนมกับอัลฟ่าคนนี้มากก็ตาม แต่ตอนนี้เขาต้องรับความโกรธของโรดี้ไปอีกนาน

“คุณอยากจะเข้ามาหรือเปล่าครับ?”

“แน่นอนฉันอยากจะพูดอะไรกับนายสักหน่อย” โรดี้พูดด้วยน้ำเสียงโมโนโทนหมุนรถวีลแชร์เข้าไป

ชายผมทองปล่อยให้เข้ามาเงียบๆและปิดประตู ถอนหายใจเบาๆเตรียมพร้อมรับการเผชิญหน้ากับสิ่งที่เขาจะได้รับ สตีฟไม่อยากจะทำให้โทนี่โกรธไปมากกว่านี้ ดังนั้นเขาสัญญาว่าเขาจะพยายามควบคุมความรู้สึกของตัวเองแม้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม และโรดี้เองก็เป็นคนที่มีนิสัยเป็นมิตร สตีฟก็รู้ว่าเขาดุร้ายแค่ไหนตอนที่เขาปกป้องโทนี่

เขาคาดหวังว่ามันจะจบลงอย่างสันติ สตีฟทำเพียงแค่อธิษฐานเท่านั้นเอง

“คุณอยากให้ผมช่วยอะไรครับจิม?” สตีฟถามขณะที่เขายืนอยู่ห่างจากชายอีกคนแค่ไม่กี่ก้าว มองอัลฟ่าผิวสีทุกการเคลื่อนไหวในขณะที่เขาพยายามผ่อนคลายความกังวลของตัวเอง

“นายรู้ว่าทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ อย่ามาเล่นเกมส์กับฉัน โอเค?” โรดี้พูดโดยการจิกกัดเขาอย่างโหดร้ายด้วยคำพูด เขาจ้องตาสตีฟขณะที่หน้าของเขาบิดเบี้ยวและกลายเป็นบูดบึ้ง หรี่ตาลงและกอดอก

“นายรู้หรือเปล่าว่านายทำให้โทนี่เจ็บปวดมากแค่ไหน? นายเข้าใจหรือเปล่าว่าโทนี่ต้องทุกข์ใจแค่ไหนที่ต้องรับมือกับการตั้งท้องตามลำพังและได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้ที่นายเกือบจะฆ่าพวกเขาทั้งคู่?”

สตีฟปิดปากและรอคอย หัวใจเต้นแรงจากคำพูดที่ออกมาจากผู้พันหนุ่ม เขาเห็นความโกรธอันรุนแรงในดวงตาของอัลฟ่าอีกคน และมันไม่เคยทำให้เขาหยุดอิจฉาได้เลยไม่ใช่เพราะโรดี้เป็นเพื่อที่ดีของโทนี่มาตลอดเวลาที่พวกเขารู้จักกัน แต่เป็นเพราะโรดี้ได้อยู่ที่นี่เพื่อโทนี่เมื่อตอนที่โทนี่ต้องการสตีฟ และมันก็เจ็บปวดเหลือเกินที่มันยังคงเป็นแบบนั้น โดยเฉพาะในตอนนี้ ตอนที่เขากำลังพยายามอย่างหนักที่จะทำมันให้เกิดขึ้นเพื่อที่เขาจะได้อยู่กับภรรยาของตัวเอง

“ฉันไม่รู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้นที่ไซบีเรีย” สตีฟเงยหน้าขึ้นมองอัลฟ่าผิวสี

“โทนี่ไม่เคยบอกฉันและฉันก็มั่นใจว่านายก็คงจะไม่บอกเหมือนกัน พูดตรงๆฉันก็ไม่ได้อยากจะรู้หรอกเพราะฉันอาจจะโกรธมากพอที่บอกให้โทนี่หย่ากับนายซะไอ้ทุเรศ” สตีฟถึงกับหายใจติดขัดขึ้นมาทันทีหัวใจของเต้นรัวจากความคิดนั้น

“ฉันอยากรู้แค่ว่าทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่สตีฟ นายต้องการอะไร?”

“ผมต้องการโทนี่ครับ” สตีฟตอบแทบจะในทันทีไม่มีการลังเลใดๆทั้งนั้นในคำพูดของเขา เขามองที่ดวงตาที่สามารถฆ่าคนได้ของอัลฟ่าอีกคน ก่อนที่จะพูดช้าๆเพื่อสนับสนุนความคิกของเขา

“ผมได้ตัดสินใจแล้วตอนที่ผมเซ็นชื่อในสนธิสัญญาครับท่าน และมั่นใจว่าอะไรที่เป็นแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก ผมต้องการจะอยู่กับโทนี่และลูกชาย ผมต้องการแก้ไขชีวิตคู่ของเรา ผมต้องการให้โทนี่เชื่อใจผมอีกครั้งครับ” สตีฟถอนหายใจออกมายาวๆเพิ่มรสชาติความเศร้าให้ชีวิตก่อนจะพูดออกมา

“ผมต้องการให้โทนี่บอกผมว่าเขารักผม”

โรดี้จ้องเขาตาแข็งแต่สตีฟก็ไม่ยอมจำนนต่อแรงคุกคามที่ดุร้ายและรุนแรงในดวงตาของอีกฝ่าย เขารู้ว่ามันอวดดีที่เขาคาดหวังให้โทนี่พูดว่า เขารักสตีฟ

แต่มันก็เป็นงานยากสำหรับสตีฟ เชี่ยเถอะ เขาไม่อาจคาดหวังว่ามันจะเกิดขึ้นง่ายโดยไม่มีการพยายามที่มากกว่านี้ มันยังคงเจ็บปวดมากๆเมื่อโทนี่ไม่อยากจะพูดกับเขานอกเหนือจากการบำบัดของพวกเขา และเมื่อโทนี่พูดมันก็แค่ไม่กี่คำเท่านั้นก่อนที่โอเมก้าของเขาจะเงียบไป

“ความทะเยอทะยานสูงนะ” โรดี้พูดอย่างเยาะเย้ย

“ผมไม่กลัวที่จะต้องใช้ความพยายามมากๆครับ”

อัลฟ่าอีกคนจ้องมองเขาดวงตาคู้นั้นมองผ่านเขาไปก่อนจะส่ายหัวอย่างขบขันและไม่อยากจะเชื่อ สตีฟได้รับสัญญาณที่ดี

“ผมรักโทนี่ครับโรดี้ เขาเป็นทุกอย่างในชีวิตของผม แต่ที่ในไซบีเรียวันนั้นผมต้องเลือก มันไม่ใช่อะไรที่ผมต้องรู้สึกผิดเพราะผมเชื่อว่าผมได้ทำสิ่งที่ถูกต้องแล้ว อย่างไรก็ตามสุดท้ายผมก็ต้องรู้สึกผิดกับผลลัพธ์ของการตัดสินใจของผมเอง ผม... ผมไม่ได้อยากให้โทนี่คิดว่าเป็นเป็นตัวเลือกสุดท้ายเพราะเขาไม่มีทางใช่ ผมขอสัญญากับคุณนะครับ ผมอาจจะหนีเรื่องวุ่นวายทั้งหมดนี้ได้ถ้าทำบางอย่างในวันนั้น แต่นั้นมันเป็นอดีตไปแล้วผมไม่อาจจะทำอะไรได้เพื่อแก้ไขมัน แต่ผมจะทำทุกอย่างให้ดีที่สุดเพื่อให้มั่นใจว่าปัจจุบันและอนาคตของพวกเรานั้นจะไม่มีวันพังทลายลงอีกครั้ง”

โรดี้ยังคงนิ่งเงียบและสตีฟกำลังจะพูดอีกครั้งแต่อัลฟ่าอีกคนก็ถอนหายใจเสียงดังดูเหมือนว่าสีหน้าของโรดี้จะดูดีขึ้นมาหน่อย และสตีฟก็รับรู้โดยสัญชาตญาณว่าเขาผ่านอะไรก็ตามที่อัลฟ่าอีกคนกำลังทดสอบเขาอยู่

“ผมต้องกลับมาแม้ว่าโทนี่จะไม่ท้องก็ตามจิม” สตีฟพูดเสียงเบาแต่ก็ดังพอที่จะให้อีกคนได้ยิน

“ผมรักเขา เขาเป็นที่สุดสำหรับผม โทนี่เป็นทุกอย่างสำหรับผม ผมจะแลกจิตวิญญาณเพื่อที่จะทำให้ได้อยู่เคียงข้างเขาอีกครั้ง แต่ผมก็ทำแบบนั้นไม่ได้ เพราะอย่างนั้นผมจำเป็นที่ต้องได้รับความเชื่อใจจากเขาอีกครั้ง”

สตีฟมองคนอีกคนที่หายใจเข้าลึกๆแล้วหายใจออกยาวๆ ส่ายหัวและยกยิ้มอย่างขบขัน ความเงียบชั่วครู่นั้นมากพอที่จะทำให้อัลฟ่าหนุ่มทั้งคู่ได้อยู่กับตัวเอง จัดกลุ่มความคิดของพวกเขาใหม่ ก่อนจะพูดขึ้นมาอีกครั้ง ชายผมทองใช้สายตามองเตียงที่ว่างเปล่าของตัวเอง หวังว่าวันนั้นจะมาถึง วันที่เขาจะสามารถได้นอนเคียงข้างโทนี่อีกครั้ง

“นายรู้อะไรไหม” โรดี้พูดออกมาอย่างเศร้าๆ ทำให้สตีฟแปลกใจกับความไร้แบบแผนนั้น ชายผมทองพบว่าอัลฟ่าอีกคนมองที่เตียงของเขา เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอาย

“ก่อนที่ฉันจะมาที่นี่โทนี่อยู่ในห้องของฉัน อยากจะดูหนังที่โคตรจะไร้สาระแต่ดันเผลอหลับไปก่อนที่ไอ้หนังเชี่ยนั่นจะเริ่ม เอาตรงๆเลยนะเขานอนหลับอยู่บนเตียงของฉันแทนที่จะเป็นเตียงสั่งทำขนาดคิงส์ไซส์ในห้องของตัวเอง”

เขามองที่สตีฟอย่างรู้กันดี ความเชื่อใจอบอวนอยู่ในชั้นบรรยากาศและนั้นทำให้สตีฟอยากจะจูบขอบคุณโรดี้สักที

“คิดว่านายคงพาเขาไปส่งได้”

สตีฟแทบจะไม่คิดเลยตอนที่เขาพยักหน้า เขาเดินไปที่ประตูและก่อนที่เขาจะออกไปเขาก็หันกลับมามองที่โรดี้และยิ้มออกมา

“ขอบคุณครับ”

เขาออกไปจากห้องรีบไปยังที่โอเมก้าของเขาอยู่ สตีฟรู้ว่าห้องของโรดี้อยู่ที่ไหน เขากำลังจะลงไปจากชั้นของเขาตอนนั้นเองเขาเห็นใครคนหนึ่งออกมาจากห้อง คนนั้นคือโรดี้นั้นเอง หนุ่มผมทองรีบลงไปและพบว่าตอนนี้เข้าหยุดอยู่ที่หน้าห้องของโรดี้ ลมหายใจของเขาติดขัดขณะที่เขาเปิดประตู เขาเดินเข้าไปเงียบๆมองไปยังอีกด้านพบว่าโอเมก้าของเขานอนอยู่บนเตียงที่มีเพียงเตียงเดียวในห้องห้องนี้

สตีฟเข้าใกล้เตียงอย่างระมัดระวังอุ้มโทนี่ขึ้นอย่างเบามือ เขาสามารถอุ้มโทนี่ได้อย่างสบายๆคิดถึงกลิ่นที่คุ้นเคยและน้ำหนักของโอเมก้าของเขา อัลฟ่าหนุ่มสัมผัสได้ถึงน้ำตาที่อยู่เต็มในตาของเขา เขากลืนเสียงสะอื้นลงไป ตอนนั้นเองโทนี่ก็กระพริบตาและพึมพำเบาๆว่า

“สตีฟ” ก่อนจะซุกลงกับซอกคอของเขา

สตีฟจูบเบาๆที่หน้าผากของโทนี่อ้อยอิ่งเล็กน้อย เพราะเขาคิดถึงการสัมผัสโอเมก้าของเขาเช่นนี้ สตีฟอยากจะอุ้มโอเมก้าของเขาเอาไว้ในแขนอย่างนี้ไปตลอดกาล แต่เขาก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้โทนี่คงจะรู้สึกไม่สบายตัวนักที่จะต้องอยู่ในวงแขนของเขาทั้งๆที่ท้องโตแบบนี้ ดังนั้นเขาจึงพาโอเมก้าของเขาไปที่ห้องช้าๆ ช้าที่สุดเท่าที่จะทำได้

การเดินมาถึงห้องของเขาใช้เวลาไม่นานเท่าไหร่ แต่อย่างไรก็ตามสตีฟก็มีความสุขไม่น้อยที่จะได้พาโอเมก้าของเขาไปที่เตียงของเขาเอง เขาวางโทนี่ลงเบาๆดึงผ้าห่มขึ้นคลุมร่างของพวกเขาและกอดโทนี่อย่างเงียบๆ เป็นการได้กอดโอเมก้าของเขาครั้งแรกในรอบหลายเดือน โทนี่หันกลับมาและซุกหน้าลงกับหน้าอกของเขา เขาเองก็ฝั่งจมูกลงกับเส้นผมนุ่มนิ่มสีน้ำตาลเข้ม

สตีฟห้ามน้ำตาไม่ไหวเมื่อโทนี่ถอนหายใจอย่างพอใจและซุกตัวเองแน่นในวงแขนของสตีฟ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว