ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Spoils of a civil war [Stony] : Chapter 12

ชื่อตอน : Spoils of a civil war [Stony] : Chapter 12

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ต.ค. 2560 00:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Spoils of a civil war [Stony] : Chapter 12
แบบอักษร

​Chapter 12

“สตีฟ ฉันท้อง”

หัวใจของสตีฟหยุดเต้นไปเป็นนาที มันกลายเป็นว่าเขาหายใจไม่ออก คิดอะไรไม่ถูก นรกเถอะ... สตีฟไม่รู้แม้กระทั่งว่าตัวเขาเองนั้นฝันอยู่หรือเปล่า หัวของเขาปวดราวกับถูกค้อนทุบ แต่สิ่งที่สตีฟรู้นั้นก็คือ นี่ไม่ใช่อาการหลอนจากการพักผ่อนไม่เพียงพอแน่นอน

โทนี่ท้อง

พระเจ้า... แค่คิดสตีฟก็อยากจะร้องไห้ออกมาอีกครั้ง ภรรยาของเขา...โอเมก้าของเขา...กำลังอุ้มท้องลูกคนแรกของพวกเขา มันเหมือนของเขาที่อยากมีครอบครัวกับโทนี่เริ่มจะเป็นจริงขึ้นมา และสตีฟก็มองเห็นมัน มองเห็นว่าพวกเขาทั้งคู่มีความสุขมากแค่ไหน เพราะนี้เป็นสิ่งที่เขาต้องการมานาน เป็นสิ่งที่สตีฟต้องการตั้งแต่วันที่เขาขอโทนี่แต่งงานในร้านโปรดของพวกเขาตอนที่ไปดินเนอร์ด้วยกัน

ภาพจินตนาการของเขาวิ่งวุ่นไปถึงรอยยิ้มและเสียงหัวเราะอันไร้เดียงสาภายในบ้าน รอยเท้าเล็กที่ประทับบนพื้นหิมะหนาในฤดูหนาว เสียงเดินเตาะแตะที่กระตือรือร้นนั้น รวมไปถึงดวงตาสีน้ำตาลและผมสีทองในเฉดสีที่เข้มกว่าของเขา สตีฟต้องการจะกลับไปอยู่ข้างโทนี่ในตอนนี้ เขาอยากจะกอดโอเมก้าของเขาเอาไว้ และปกป้องลูกที่กำลังเติบโตภายในตัวของโทนี่ในปลอดภัย

แต่คำพูดของโทนี่ก็ดังขึ้นมาอีกครั้งและหัวใจเขาก็ต้องหยุดเต้นด้วยคำพูดนั้น

เลือดทั้งหมดหายไปจากใบหน้าของเขา มือเย็นเฉียบ และร่างของเขาก็เริ่มสั่นอย่างรุนแรงจากความหนาวเย็น ความเย็นเยือกบาดลึกไปตามแนวกระดูกสันหลัง ความรู้สึกกลัวท่วมท้นร่างของอัลฟ่าหนุ่ม มันทำให้เขาต้องหอบหายใจแรงๆ เหมือนตัวเขาได้ย้อนกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง ตอนที่ผอมมากๆ วิ่งเล่นนานๆไม่ได้หรือยังหัวเราะเสียงดังเพราะความกลัวเมื่อโดยโรคหอบหืดเล่นงาน สตีฟรู้สึกเหมือนถูกปกคลุมไปด้วยความมืดครึ้มทั่วร่าง จนกระทั่งเข้าสู่โลกที่ว่างเปล่า หนาวเย็น และไม่รู้สึกถึงสิ่งใดๆ

และตอนนั้นเองเขาก็เข้าใจถึงความโกรธทั้งหมดของโทนี่

“คุณ...คุณรู้มานานหรือยัง?” เขาถาม รู้สึกกลัวขึ้นมาอย่างกะทันหันกับคำตอบของภรรยาตัวเอง สตีฟไม่รู้ว่าอะไรๆมันจะแย่กว่าที่เป็นอยู่ในตอนนี้หรือเปล่า แต่เขากำลังคิดว่า... นานแค่ไหนแล้วที่โทนี่เก็บเรื่องนี้เอาไว้กับตัวเอง? นานแค่ไหนแล้วที่ต้องทนทุกข์ใจ?

และที่สำคัญที่สุด เขากระแทกโล่ลงไปโดนลูกของพวกเขาบ้างหรือเปล่า?

*“ตั้งแต่วันที่นายหายไปในป่าของวากันด้ามั้ง”* โทนี่ตอบอย่างขมขื่น ปล่อยเสียงหัวเราะออกมา นั้นมันเหมือนที่นักวิทยาศาสตร์เพี้ยนๆทำกัน แต่สตีฟกลับเห็นว่ามันน่ารักเสียอย่างนั้น สตีฟหลับตาลงเขาไม่อยากที่จะร้องไห้อีกครั้ง

“คิดดูสิฉันแปลกใจแค่ไหนเมื่อมีอาการอาเจียนกับเหนื่อยง่าย และมันก็ชี้มาที่เหตุผลเดียว ตอนนั้นฉันท้องได้ครึ่งเดือนกับอีกห้าวัน หลังจากตอนนั้นสตีฟ”

สตีฟลูบใบหน้าของตัวเองลวกๆด้วยมือข้างที่ว่างอยู่ และทรุดลงไปนั่งกับพื้นใกล้หน้าต่าง ไม่สนใจที่จะลุกที่นั่งที่นั่งที่สบายกว่านี้ นิ้วทั้งหมดกดลงบนขมับ เขากัดริมฝีปากเอาไว้เพื่อหยุดไม่ให้ตัวเองต้องกรีดร้องออกมา

ในที่สุดความเข้าใจก็ซึมเข้ามองของสตีฟและเขาก็พูดขึ้น

“ฮีทครั้งสุดท้ายนั้น... วันหนึ่งก่อนที่ผมจะไปลากอส เมื่อตอนนั้นคุณ”

*“เซอร์ไพรส์ เซอร์ไพรส์ ซุปเปอร์โซลเยอร์เบบี้คนหนึ่งได้เกิดขึ้นมาแล้ว”*โทนี่พึมพำอย่างขมขื่นก่อนจะหัวเราะด้วยเสียงต่ำๆ และสตีฟแทบจะมองเห็นได้เลยว่าโทนี่กำลังส่ายหัวเย้ยหยันทุกสิ่ง

สตีฟไม่พูดอะไรออกมาสักพัก จ้องมองไปที่ตักของตัวเอง พระเจ้านั้นที่รู้ว่ามันนานแค่ไหน แต่เขาก็ยังได้ยินเสียงลมหายใจเบาๆของคนรัก มันมีอุปสรรคเล็กน้อยขัดขวางเสียงของโทนี่ เหมือนโทนี่ใกล้จะระเบิดอาการตื่นตระหนกออกมาจากการที่ต้องให้สตีฟรู้เรื่องของลูก

ไม่ใช่... สตีฟคิดขณะที่ส่ายหัวไปด้วย ยังไม่ใช่ลูกของสตีฟจนกว่าโทนี่จะเปิดเผยออกไป เพราะตอนนี้ยังไม่มีใครรู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่ ดังนั้นลูกเป็นของโอเมก้าหนุ่มเพียงคนเดียวเท่านั้น

น้ำดีขมๆตีขึ้นมาบนคอของเขา ทำให้สตีฟต้องกลืนน้ำลายติดๆกันหลายครั้ง

*“ฉันให้ฟรายเดย์สแกนร่างกายฉันเมื่อวานนี้”* โทนี่บอกเสียงเบา ความอ่อนเพลียปรากฏขึ้นในน้ำเสียงของเขา สตีฟสูดลมหายใจเข้าลึกๆและรอฟังเงียบๆ เพื่อจดจำวินาทีที่แสนจะเหลือเชื่อนี้เอาไว้ในส่วนที่ลึกที่สุดในสมองของเขา

“ฉันมั่นใจว่าเป็นเด็กผู้หญิงมาตลอด โรดี้ ไอ้คนทุเรศนั้นบอกว่าเป็นเด็กผู้ชาย และฟรายเดย์ก็ยืนยันแบบนั้น”

“โธ่ โทนี่” สตีฟพูดและยิ้มอย่างสงสารในความมืด

“คุณอยากได้ลูกสาวหรือครับ?”

ที่อยู่อีกด้านเงียบไปสักพัก ตอนนั้นเองสตีฟก็นับวินาทีอยู่ในใจ เขาสัมผัสได้ถึงความลังเลเหมือนโทนี่ไม่อยากจะตอบคำถามที่ดูเหมือนถูกรังแก แต่โอเมก้าหนุ่มก็ถอนหายใจ สตีฟยกศีรษะขึ้นจ้องมองไปยังความมืดของป่าวากันด้า รู้สึกความเสียใจและความโดดเดี่ยวที่คืบคลานอยู่ในส่วนลึกของจิตวิญญาณ

สตีฟอยากจะกลับบ้านมากกว่าครั้งใดๆที่เคยเป็นมา

*“ใช่”* โทนี่กระแอมเบาๆแต่สตีฟก็จับน้ำเสียงที่สั่นเทานั้นได้ นิ้วโป้งของอัลฟ่าหนุ่มลูบไล้แหวนแต่งงานโดยไม่รู้ตัว รอให้โทนี่พูดอีกครั้ง หลับตาลงขณะที่นึกถึงภาพของโอเมก้าหนุ่มที่อุ้มท้องลูกของเขาอยู่

ช่างเป็นอะไรที่งดงาม สตีฟปรารถนาที่จะเห็นโทนี่ด้วยตาของตัวเอง และเขาสามารถทำให้ภรรยาของเขายังคงงดงามอย่างนั้นไปตลอดกาลบนแผ่นกระดาษของเขา สตีฟรู้ว่าเขาจะได้เห็นโทนี่ที่ทำท่าทีรำคาญเพราะต้องอุ้มท้องที่หนักอึ้ง ได้เห็นกิจกรรมธรรมดาอันหลากหลายที่โอเมก้าทำไปพร้อมกับอุ้มลูกชายของเขาเอาไว้ด้วย เขาเห็นภาพเด็กชายที่คล้ายกับโทนี่ มั่นใจแต่ก็งดงามและน่ารัก และเห็นเด็กหญิงที่ยืนอยู่ด้านหลังของลูกชายของเขา ขี้อาย แต่ก็ดื้อรั้นและไม่อาจจะปฏิเสธได้ว่างดงามมากแค่ไหน พวกเขาเป็นลูกของเขา และแม้ว่าเขาจะยังไม่ได้เจอกับเด็กทั้งสองคน สตีฟก็รู้ว่าเขาจะรักเด็กๆได้อย่างไม่มีเงื่อนไขและรักไปชั่วนิรันดร์

“ที่รัก” สตีฟเรียกออกมา รู้สึกได้ถึงว่าลำคอตีบตันไปในทันที ขณะที่ความคิดที่แสนจะมีความสุขก็แหลกสลายไปด้วย

เป็นเวลานานแล้วที่เขาใช้ชื่อเรียกที่แสดงถึงความรักแต่ในตอนนี้เขารู้สึกราวกับว่ามียาพิษอยู่บนลิ้นของเขา เมื่อนึกถึงทุกสิ่งที่ได้ทำกับโทนี่ลงไป และเขาก็รู้ได้ในทันทีว่าเขาได้เสียสิทธิพิเศษที่จะได้เรียกโทนี่ว่า ที่รัก ไปเสียแล้ว สตีฟลูบใบหน้าของตนเองลวกๆอีกครั้งและหายใจเข้าลึกๆ ปล่อยให้ความเยียบเย็นกลืนกินเขาช้าๆ

โทนี่ไม่ได้ตอบรับคำเรียกขานนั้น แต่สตีฟรู้ว่าโอเมก้าหนุ่มได้ยินเขาฟังจากเสียงลมหายใจที่ติดขัดนั้น

“ผมใกล้จะฆ่าเขาแค่ไหนกัน?”

คำถามนั้นเหมือนกับยุติบทสนทนาด้วยตัวมันเอง คำถามนี้มันทรมานเขาอย่างไม่ยอมผ่อนผันและสตีฟรู้สึกเหมือนหัวใจของเขาได้แหลกสลายลงไปเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยจากความเจ็บปวด เขาคิดถึงวันที่เกือบจะฆ่าเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง เขาเห็นภาพที่เกิดขึ้นชัดเจนไม่ใช่ภาพขาวดำแบบภาพวาดของโทนี่ และมันก็ไม่อาจจะเปลี่ยนแปลงความจริงไปได้ว่า... เขาเกือบจะพรากชีวิตของโทนี่ไป...ทั้งคู่ คนรักของเขา และลูกที่เขาไม่รู้ว่ามี

โทนี่เงียบไปเป็นเวลานานและสตีฟก็ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน โอเมก้าหนุ่มได้ร้องไห้และกรีดร้องตลอดการสนทนา และก็เป็นตัวเขาเองที่เป็นต้นเหตุ และนั้นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เขาร้องไห้ออกมาอีกครั้ง เขารู้สึกดีใจที่นาตาชาหรือเอเวนเจอร์สคนอื่นๆไม่เข้ามาดูเขาเหมือนที่พวกเขาทำกันเป็นปะจำเวลาที่เขาไม่ไปทานอาหารเย็น หรือไม่ออกไปจากห้อง

“โทนี่?” สตีฟเรียกเสียงเบา

“นายไม่รู้นี่”

เสียงของโทนี่นุ่มนวล นั้นทำให้เขาลืมสิ่งที่ต้องการจะถาม เขาไม่ได้มีจุดประสงค์เป็นพิเศษที่จะได้ยินคำตอบที่ปลอบประโลมเขา น้ำตาของสตีฟไหลออกมาจากดวงตาของเขาอีกครั้ง เขาสะอื้นเสียงดังไม่คิดจะกลั้นเสียงเอาไว้ รู้สึกได้ถึงการปลดเปลื้องและรู้สึกซาบซึ้งจากคำพูดที่ได้ยินจากปากของโทนี่

“ผมไม่รู้” สตีฟตอบรับ เสียงยังคงสั่นสะท้าน

“ถ้าผมรู้... เชี่ยเถอะ โทนี่ สนธิสัญญา”

*“นายก็ยังคงปฏิเสธที่จะลงนามอยู่ดีสตีฟ เพราะนั้นเป็นสิ่งที่นายเป็น จะมีลูกหรือไม่ ส่วนนั้นของนายก็จะไม่วันเปลี่ยน พวกเราทั้งคู่ต่างก็รู้ดี เสียเวลาเปล่าถ้าจะพูดถึงมัน”* โทนี่พูดแทรก น้ำเสียงเต็มไปด้วยการยอมจำนน

“นายไม่รู้ก็จริงอยู่ แต่นั้นมันไม่ได้ช่วยให้ฉันหยุดโกรธนายได้หรอกนะ”

“ผมขอโทษโทนี่ ผมขอโทษจริงๆ”

*“คำว่าขอโทษไม่ได้ช่วยอะไรอีกแล้วสตีฟ”*โทนี่ถอนหายใจเสียงดังและพูดต่อว่า

“ฉันไม่เชื่อนายอีกแล้ว และฉันก็มีเรื่องให้คิดว่าอะไรดีที่สุดสำหรับลูกของเรา พูดตรงๆนะฉันไม่เชื่อว่ามันจะปลอดภัยสำหรับเรา ถ้าได้อยู่ในช่วงเวลาเดียวกับนาย”

คำพูดนั้นราวกับใบมีดคมๆกรีดเข้าที่หัวใจของเขา และปล่อยให้เลือดไหลออกมาช้าๆ เขาคาดว่ามันจะเกิดขึ้นเหมือนกัน แต่ไม่ได้คิดว่ามันจะเจ็บปวดมากขนาดนี้ สตีฟคิดว่านี่เป็นบทลงโทษสำหรับทุกสิ่งที่ได้ทำลงไปกับโทนี่ และเขาสมควรได้รับมัน อัลฟ่าหนุ่มไม่มีคำพูดใดๆจะเอ่ยอีก ทุกอย่างนิ่งเงียบไปสักพัก จนในที่สุดเขาก็พูดขึ้นมาว่า

“ผมสมควรที่จะได้รับความเชื่อใจอีกครั้งโทนี่ ผมสัญญากับคุณ ผมจะทำให้คุณเชื่อผมให้ได้” สตีฟตอบรับหลังจากที่เงียบไป

เขาจะทำสิ่งนี้ให้สำเร็จให้จงได้แม้ว่าจะต้องใช้เวลาทั้งชีวิตก็ตาม โทนี่อาจจะไม่เชื่อเขา สตีฟรู้ว่าโอเมก้าหนุ่มจะไม่มีทางเชื่อ แต่สตีฟก็ได้เรียกรู้หลายอย่างจากการที่ต้องอยู่ห่างจากโทนี่ เขายอมให้โทนี่ตะโกนและกรีดร้องใส่เสียยังดีกว่าต้องทนเงียบเป็นเดือนๆ

ในตอนนี้ เขาจะทำสิ่งที่ถูกต้อง ทำตามคำสาบานของเขาที่ว่าจะปกป้องและทะนุถนอมโทนี่

ในตอนนี้ เขาจะไม่ยอมรับอิสระที่โทนี่เต็มใจจะมอบให้เป็นอันขาด

และในตอนนี้ เขาจะหยุดอะไรก็ตามที่กำลังคุกคามภรรยาของเขา แม้สิ่งนั้นจะกลับมาคุกคามเขาแทนก็ตาม

เขารู้ดีว่าเขาเป็นหนี้โทนี่มากเหลือเกิน…

สตีฟลุกขึ้นช้าๆและเช็ดน้ำตาที่เหลือออก นี่เป็นภารกิจส่วนตัวของเขา และมันก็คล้ายกับภารกิจอื่นๆที่เขาเคยทำมานั้นแหละ

เขาจะทำพลาดไม่ได้

“คุณควรจะไปพักได้แล้วโทนี่” เขาพูดอย่างนุ่มนวล

“ผมจะโทรไปหาคุณ โอเคนะ?” โทนี่ลังเลก่อนจะตอบกลับ

“ฉันไม่รับปากหรอกนะว่าจะรับสายหรือเปล่า”

“ผมจะคว้าโอกาสนั้นของผมเอาไว้”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว