ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Spoils of a civil war [Stony] : Chapter 11

ชื่อตอน : Spoils of a civil war [Stony] : Chapter 11

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ต.ค. 2560 00:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Spoils of a civil war [Stony] : Chapter 11
แบบอักษร

​Chapter 11

“โทนี่...”

เสียงทุ้มนุ่มของสามีบาดลึกลงไปตามแนวกระดูกสันหลัง โทนี่รับรู้ได้ถึงน้ำเสียงที่ขาดห้วงของสตีฟคล้ายกับว่าเขากำลังไม่สบายใจ และเขาก็คิดถึงน้ำเสียงแบบนี้เช่นเดียวกัน เขาเคยได้ยินมันจากสตีฟในตอนที่เขาสะดุ้งตื่นจากฝันร้าย และตัวโทนี่เองก็รับรู้ได้จากสัญชาตญาณว่าอัลฟ่าของเขานั้นกำลังร้องไห้อยู่ ในส่วนด้านความคิดอาฆาตแค้นของโทนี่นั้นกลับเคลื่อนไหวด้วยความยินดี เพราะเขาจะไม่มีวันได้รู้หรอกว่าอะไรที่ทำให้ผู้ชายร้องไห้ได้บ้าง แต่โทนี่ก็รู้แล้วล่ะว่าในตอนนี้ไม่ใช่เขาเพียงคนเดียวที่ต้องมีน้ำตา

“นายโทรมากวนประสาทฉันทำไม?” โทนี่ตอบกลับ ความโกรธเคลื่อนที่ผ่านเส้นเลือดของเขา โอเมก้าหนุ่มไม่สนใจเสียงที่ติดขัดเล็กน้อยของตัวเอง ไม่สนใจว่าหัวใจจะเต้นรัวเร็วแค่ไหน เขาจะไม่มีวันยอมจำนนง่ายๆ

สตีฟเงียบไปแต่โทนี่ก็ได้ยินเสียงเขาสูดลมหายใจ เกิดเสียงดังกรอบแกรบขึ้นเล็กน้อยเหมือนเขาเคลื่อนที่ไปที่ไหนสักแห่ง โอเมก้าที่กำลังตั้งครรภ์อยู่คำนวณเวลาของวากันด้าในใจ และต้องแปลกใจเพราะตอนนี้ที่นั้นมันเป็นเวลาเกือบจะสามทุ่มแล้ว

ช่างเถอะ โทนี่คิดและยิ้มน้อยๆ มันเหมือนเขาไม่แคร์เพราะถึงจะอย่างนั้นยังไงสามีของเขาก็นอนหลับอย่างเป็นสุขอยู่แล้ว แต่ที่สำคัญแล้วในความเป็นจริง โทนี่อยากให้สตีฟหายไปจากชีวิตของเขาซะ ความคิดนี้รบกวนสมองของเขาอยู่เป็นเดือนๆ และในตอนนี้สตีฟอาจจะเป็นแรงจูงใจที่ทำให้ความคิดนี้ล้มเหลวก็เป็นได้

*“ผมขอโทษ”* สตีฟตอบกลับมาด้วยความเสียใจเสียงนั้นดังผ่านโทรศัพท์ออกมา ขัดจังหวะความคิดของโทนี่ เสียงของเขาแผ่วเบาราวกับเขากำลังกระซิบผ่านความเงียบเข้าไปสู่สมองของโทนี่ เหมือนเก็บซ่อนความงุนงงสงสัยเอาไว้ เหมือนตัวสตีฟเองก็ไม่อยากจะเชื่อว่ากำลังพูดอยู่กับโอเมก้าหนุ่มอยู่

“ผมแค่...ผมทนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว คุณก็รู้”

“ไม่...ฉันเปล่านะ ฉันไม่รู้หรอก” โทนี่คำรามอย่างไร้เรี่ยวแรงรับรู้ได้ถึงน้ำตาที่เอ่อขึ้นมาหลังเปลือกตาที่ปิดแน่นของตัวเอง เขาไม่อยากจะยอมรับกับอะไรก็ตามที่สตีฟกำลังบอกเขาเป็นนัยๆ เขาไม่อยากจะทำอย่างนั้น

“ฉันกำลังนอนหลับอยู่จนกระทั่งนายโทรมาและพาเอาฝันร้ายเข้ามาสู่ชีวิตของฉัน”

คำพูดของโทนี่แสดงให้เห็นถึงความโกรธเกรี้ยว และต้องโกรธมากขึ้นกว่าเดิมเมื่อสตีฟยอมรับมัน คำพูดของโทนี่ฟังดูหนักแน่นจริงจังแท้จริงแล้วมันก็เป็นแค่การระบายฝันร้ายออกไปเท่านั้น มันเป็นเพียงแค่ข้ออ้างและโทนี่แค่ไม่อยากจะยอมรับความจริงเท่านั้นเองว่าเขาได้ยินเสียงที่บ่งบอกถึงความเจ็บปวดของสามี ซึ่งมันก็เหมือนกับความรู้สึกของเขาในตอนนี้ โทนี่ยิ้มอย่างขมขื่น

มือของโทนี่เลื่อนไปที่หน้าท้องของตัวเองขณะที่เขาหลับตาลงและฟังเสียงลมหายใจของสตีฟผ่านโทรศัพท์ เสียงนั้นช่วยทำให้เขาสงบ ช่วยบรรเทาความกังวล ถึงอย่างไรก็ตามสตีฟก็เป็นสาเหตุของอาการเหล่านี้อยู่ดี โทนี่จินตนาการถึงอัลฟ่าหนุ่มที่นอนซ้อนอยู่ทางด้านหลังของเขา มือแข็งแรงนั้นลูบหน้าท้องที่ยื่นออกมา รู้สึกสบายและคิดว่าลูกของเขาก็ได้ยินเสียงพ่อของตัวเอง แต่สิ่งนี้มันก็ทำให้โทนี่เจ็บปวดที่สตีฟเองจะไม่มีวันได้รู้ว่าเขาเกือบจะฆ่าเลือดเนื้อเชื้อไขของตนเอง

“นายต้องการอะไรสตีฟ?” ในที่สุดโทนี่ก็ทำลายความเงียบด้วยการถามออกไป น้ำเสียงของเขาไม่มั่นคงเล็กน้อยและเขาก็ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาทั้งสองข้าง โทนี่รู้สึกทุเรศตัวเองไม่น้อยแต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อกันที่รู้ว่าเองไม่ได้สนใจมันสักเท่าไหร่ โทนี่ถอนหายใจและกระแอมเบาก่อนจะพูดขึ้นมาอีกว่า

“นายปล่อยให้ฉันอยู่คนเดียวไม่ได้หรือยังไง? นั้นเป็นสาเหตุว่าทำไมฉันถึงไม่ติดต่อไป นายก็รู้นี่ นายต้องการจะพิสูจน์อะไรกันแน่ถึงได้โทรมาหาฉัน?”

โอเมก้าหนุ่มขดตัวเป็นลูกบอลขณะที่มือเรียวก็จับที่หน้าท้องแน่นป้องกันเอาไว้ถ้าจะมีใครมาเอาลูกออกไปจากตัวของเขา โทนี่ขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจในขณะที่รอให้สตีฟพูดอะไรสักอย่าง อะไรก็ได้ แต่ว่าอัลฟ่าหนุ่มยังคงนิ่งเงียบ โทนี่คิดว่าสตีฟคงอยากจะวางสายแล้วถ้าไม่ได้ยินเสียงหายใจเบาๆที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังเสียก่อน

“นี่ฟังนะ” โทนี่กล้ำกลืนความรู้สึก หลับตาและปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา

“ถ้านายจะโทรมาเพื่อจะกวนประสาทฉันเรื่องที่นายมีพวกเอเวนเจอร์สทั้งหมดเป็นพวกนายแล้วล่ะก็ เสียเวลาเปล่า หรือถ้าเพราะนายแค่เบื่อ ฉันสาบานได้เลยว่า...”

*“โทนี่...”* เสียงสะอื้นเบาๆของสตีฟผ่านเข้ามาทางโทรศัพท์

“ผมขอโทษ ผมขอโทษ ผมขอโทษจริงๆ พระเจ้า ผมรักคุณมาก ผมรักคุณ ผม...เชี่ย*!”*

ตอนนี้โทนี่ไม่อาจห้ามน้ำตาที่ไหลออกมาได้และไม่แคร์ว่าตัวเองจะส่งเสียงสะอื้นดังแค่ไหน ความเจ็บปวดทั้งหมดนั้นรวมอยู่ในที่เดียวกัน ที่หัวใจของเขา มันถูกทำให้เสียหายอย่างรุนแรงจากคำพูดง่ายๆเหล่านั้นที่ออกมาจากปากของคนรักของเขา พ่อของลูก และโทนี่รู้ดีว่าตัวเองก็รอเวลาแบบนี้อยู่เช่นเดียวกัน มันเหมือนกับว่าเขาถูกคลื่นอารมณ์ซัดใส่จนยากที่จะต้านทาน มันทำให้เขาจมลงสู่เส้นทางมากมาย และเขาก็ไม่อาจจะหาทางออกที่ถูกต้องเจอ

“นายกล้าดียังไง!” โทนี่คำรามอย่างดุเดือด เวลานี้เป็นการที่จะปิดบัญชีทุกอย่าง เขาทำได้ยังไง? ในเวลาเชี่ยๆอย่างนี้? เขาทำแค่... แค่พูดประโยคพวกนั้นและคิดว่าโทนี่จะคุกเข่าลงและยอมรับมันได้ยังไง?

“นายมันหน้าตัวเมีย! นายรู้ใช่ไหมห๊ะ? ใช่ไหมห๊ะ?”

“โทนี่...”

“ไม่...ไอ้คนทุเรศ! นายไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว หุบปากไปเลย!” โทนี่คำราม เขารู้สึกถึงความโกรธที่กรูกันขึ้นไปยังสมองของเขา

“นายคิดว่านี่มันเป็นเรื่องง่ายๆเรอะ!? นายคิดว่าแค่คำว่า ขอโทษมันจะช่วยแก้ไขทุกอย่างหรือไงสตีฟ!” โทนี่ตะโกนออกมา เขารู้สึกปวดหัวจากการร้องไห้และการขยับอย่างกะทันหัน แต่เขาไม่สนใจอาการเชี่ยๆพวกนี้หรอก

“นายไม่มีสิทธิพิเศษอะไรทั้งนั้น นายมันสารเลว! พอกันที! ฉันทนกับเรื่องเชี่ยๆของนายไม่ไหวแล้ว! ฉันทนกับเรื่องเวรๆทั้งหมดพวกนี้ไม่ไหวแล้ว!”

โทนี่ไม่อยากที่จะร้องไห้อีกแล้ว แต่เขาก็ร้องไห้ออกมา

เสียงร้องไห้คร่ำครวญ ทำให้โทนี่ต้องยอมรับว่าส่วนลึกในใจของเขามีรอยร้าวและมันเลวร้ายกว่าที่เขาจินตนาการเอาไว้เสียอีก เสียงของการระเบิดอารมณ์ดังลอดออกมาจากปากของเขาขณะที่น้ำตายังคงไหลอย่างต่อเนื่องและหัวใจของเขาก็ต้องแหลกสลายอีกครั้ง โทนี่แค่ต้องการที่จะรู้ว่า สตีฟรู้หรือไม่ว่าเขาต้องเผชิญหน้ากับความเจ็บปวดเช่นนี้ อะไรที่ทำให้เขาเป็นอย่างนี้ก็สตีฟนั้นแหละ การระเบิดอารมณ์คงจะดีกว่านี้แต่เพราะโทนี่รู้ดี...เชี่ยเถอะพระเจ้าผู้เป็นใหญ่ โทนี่รู้ดีว่า

เขาก็แค่ผลักความโกรธของตัวเองทุ่มใส่หัวของของสามีของตัวเอง

สตีฟยอมรับกับตัวเอง เต็มใจให้ตัวเองเป็นที่รองรับอารมณ์ของโทนี่ เขายอมให้โอกาสโอเมก้าหนุ่มได้กระแทกแดกดัน กรีดร้อง ร้องไห้ คร่ำครวญ และเกลียดเขาสำหรับสิ่งที่เขาได้ทำลงไป สตีฟปล่อยให้ตัวเองรองรับความเจ็บปวดของโทนี่ เพราะไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตามโทนี่จะไม่มีวันยอม นอกจากเขาจะยอมเสียก่อน

*“ผมทนไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ ผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ ผมขอโทษ เชี่ยเถอะพระเจ้า ผมไม่รู้ว่า...”* สตีฟไม่หยุดสะอื้น ขณะที่โทนี่ก็ฟังอย่างเลื่อนลอย

“พวกนั้นใช้เขาโทนี่ พวกนั้นล้างสมองเขาและผมก็ทนไม่ได้ที่จะเสียเขาไปอีกครั้ง และอีกอย่างเขาไม่อาจที่จะควบคุมตัวเองได้ แต่...เชี่ย*! ผมไม่รู้ว่าอะไรที่ครอบงำผมอยู่ในวันนั้น ผม... มันไม่สำคัญหรอกว่าผมจะคิดย้อนกลับไปสักกี่พันครั้ง ผมแค่ไม่เข้าใจจริงๆ”*

โทนี่เข้าใจตรรกะนี้ดี เขาเข้าใจ แต่เขาเจ็บปวดและท้องอยู่ การถูกทรยศทำให้เขาเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส และเขาก็ยังเป็นคนโง่อีกด้วยเพราะเขายังคงรักสตีฟอยู่ ถ้าเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่สตีฟ โทนี่คงจะหัวเราะอย่างสมเพชใส่พวกนั้น เขาจะเยาะเย้ยพวกนั้นที่ต้องทนทุกข์ทรมาน และถางถางแต่... โทนี่ไม่มีอะไรที่อยากจะพูดทั้งนั้น เขายิ้มอย่างขมขื่น ตอนนั้นเองหน้าตาก็เปลี่ยนเป็นบูดบึ้งขณะที่ตอนนี้น้ำตาก็หยุดไหลแล้ว

“แล้วยังไงล่ะสตีฟ? มันฆ่าพ่อกับแม่ของฉัน! มันฆ่าแม่ของฉัน” โทนี่พูดเสียงเบาใส่โทรศัพท์เขาสั่นสะท้านไปทั้งตัว มือเรียวสองข้างกำโทรศัพท์แน่นและขดตัวแน่นขึ้นจนแทบจะกลายเป็นลูกบอลมนุษย์

“มันคุ้มค่างั้นเหรอไอ้ทุเรศ? หมอนั้นมีค่ามากพอที่นานจะผลักฉันออกไปให้พ้นทางสินะ? นายหลับสนิทหรือเปล่าล่ะที่นายเกือบจะฆ่าฉันน่ะ?” สตีฟตกใจเมื่อโทนี่หัวเราะด้วยเสียงต่ำ เสียงนั้นฟังดูเฉียบขาดและน่ากลัว นอนนั้นเองอัลฟ่าหนุ่มก็พึมพำอย่างขมขื่น

“นอนหลับเหรอ? ผมไม่เคยนอนหลับสนิทเลยสักครั้งตั้งแต่ที่หนีออกมาจากเยอรมนี ผมไม่เคยนอนหลับสนิทเลยสักครั้งเมื่อผมรู้ว่าเกือบจะเสียคุณไปด้วยมือคู่นี้ มือที่ครั้งหนึ่งผมเคยสัญญาว่าจะใช้มันปกป้องคุณ”

“นายมั่นใจว่าตัวเองทำถูกต้อง ไอ้คนทุเรศ!”

*“ผมรู้”* เสียงของสตีฟตอบกลับมาฟังดูเหนื่อยล้า แต่ก็ไม่มีเสียงสะอื้นอีกแล้ว

“เชื่อเถอะ ผมรู้ดี”

โทนี่รู้สึกหายใจติดขัดอยู่ในอกจากนั้นเขาก็หลับตาลง ความโกรธยังคงลุกโชนและแผดเผาเขาอยู่ แต่มันก็เบาบางลงจากการยอมรับสภาพ เขารู้สึกได้ถึงมือที่เลื่อนไปบนหน้าท้อง และทันใดนั้นเขาก็รู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนภายใต้ฝ่ามือของเขาก่อนที่มันจะหยุดลง โทนี่คิดว่าเป็นเพราะเส้นประสาทกระตุกจึงลูบหน้าท้องต่อ แต่มันก็เกิดขึ้นอีกครั้งและคราวนี้ชัดเจนกว่าครั้งที่แล้วเสียอีก โทนี่หยุดมือตรงที่เกิดการสั่นสะเทือนแรงที่สุด ลำคอเขาเกิดตีบตันขึ้นมาและตาก็เต็มไปด้วยน้ำตา

“นายไม่รู้หรอกว่านายเกือบจะทำลายครอบครัวของเราไปแล้ว สตีฟ” แรงสั่นสะเทือนค่อยๆหายไปทีละน้อยและโทนี่ก็ถอนหายใจยาว การเคลื่อนไหวที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้หายไป เขาลืมตาขึ้นก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าสายตาของเขานั้นมองไปที่โล่ของสตีฟ

โทนี่รู้ว่าเสมอตลอดเวลาที่ตัดสินใจจะทำสิ่งใด และนี่เป็นสัญญาณที่ชัดเจนกว่าอะไรทั้งหมด

“โทนี่...”

โอเมก้าหนุ่มขัดจังหวะของอัลฟ่าหนุ่มด้วยหารหายใจเข้าแรงๆ รวบรวมความกล้าทั้งหมดของตัวเอง เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเป็นทางเลือกที่ถูกต้องหรือเปล่า และเขาก็ไม่รู้ว่าสตีฟจะทำยังไงหลังจากนี้ แต่เพราะเสียงของสตีฟทำให้ลูกขยับ โทนี่รู้ว่าเขาจะต้องทำเพื่อลูกของตัวเอง โทนี่ได้แต่ภาวนากับไข่สองใบของโอดินว่าการตัดสินใจในครั้งนี้จะเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง

“สตีฟ” โทนี่พูดเสียงเบา ราวกับว่ากลัวจะมีใครมาได้ยินในสิ่งที่เขากำลังจะพูด

“นายเกือบฆ่าลูกชายของนาย”

*“อะไรนะ?”* สตีฟแทบจะหยุดหายใจ

“สตีฟ ฉันท้อง”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว