ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Spoils of a civil war [Stony] : Chapter 10

ชื่อตอน : Spoils of a civil war [Stony] : Chapter 10

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ต.ค. 2560 00:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Spoils of a civil war [Stony] : Chapter 10
แบบอักษร

​Chapter 10

เขาใช้เวลาห้าวัน ใช่ตั้งห้าวัน เพื่อตามร่องรอยว่ารอสเข้าไปในระบบของเปปเปอร์จากที่ไหน มีวอร์ไฟล์เป็นโหลๆและระบบป้องกันการแฮกอีก เขาต้องผ่าน IP แอดเดรสมากมาย ไม่ใช่แค่ในอเมริกาเท่านั้นแต่เป็นจากทั่วโลก

และถ้าเขาไม่ใช่ โทนี่ สตาร์ค-โรเจอร์ส คงจะหาสาเหตุไม่เจอง่ายๆแน่

น่าเศร้าที่ไม่ว่าจะเป็นอัจฉริยะสักแค่ไหนก็ตาม ร่างกายของโทนี่ก็ยังไม่คุ้นเคยกับการตั้งครรภ์อยู่ดี และยังดีที่โรดี้กับวิชชั่นช่วยกันล่อรอสออกไปจากคอมพิวเตอร์ของเขา รอสควบคุมยากอย่างกับม้าป่า ความลับของเขาอาจจะแตกขึ้นมาก็ได้ในสักวัน ถ้ารอสยังคงพยายามวุ่นวายกับเงินหรือของเล่นของเขาเขาจะยอมติดคุกโดยการสวมชุดเกราะแล้วยิงรอสให้ตายไปซะเลย

และอย่างที่คิดเอาไว้โทนี่ไม่พบอะไรที่จะสามารถใช้ฟ้องร้องได้ ไม่เจออะไรทั้งนั้น แต่ถึงอย่างนั้นโทนี่ก็เอาชนะรอสได้ในพื้นที่ไซเบอร์ ที่นั้นเป็นอาณาจักรของเขา ทำความสะอาดร่องรอยและเปลี่ยนที่อยู่ที่รอสค้นหาเจอว่าเขาพักอยู่ที่ไหน โทนี่สร้างระบบปฏิบัติการขึ้นมาระหว่างที่รอสโทรมาถ้ารอสจะทำเรื่องโง่ๆอีกครั้งแล้วล่ะก็...

หลอกเขาครั้งที่หนึ่ง ช่างหน้าไม่อาย แต่ถ้าจะหลอกเขาอีกเป็นครั้งที่สอง เขาจะยิงให้ตาย

โทนี่เดินอย่างเหมื่อยล้าไปที่ลิฟต์ หนักไปทั้งขาข้อเท้าก็บวมเมื่อเข้าไปในลิฟต์เขาก็ปล่อยให้ฟรายเดย์ทำหน้าที่ของเธอ โทนี่ไม่รู้เหมือนกันว่าจะไปพักที่ไหนดี เขาไม่สนใจนักหรอก เขาแค่อยากจะนอนลงและพักผ่อน หลับตาและไม่พบเจอกับฝันร้ายใดๆทั้งนั้นและบางที่อาจจะหลับฝันดีบ้างก็ได้หลังจากที่เครียดโคตรๆมาหลายวัน

โทนี่ออกมาจากลิฟต์แบบไม่รู้เนื้อรู้ตัวเลยด้วยซ้ำ จำได้แค่ผ้าห่มเนื้อนุ่มที่ถักทอจากเส้นไหมอียิปต์ที่ห่อรอบตัวเขาเอาไว้ ขณะที่เขาเข้าสู่ความหวังที่ว่าเขาจะไม่ฝันเห็นอะไรทั้งนั้น

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

โทนี่ร่วงลงไปด้านล่างอย่างเร็วและแรง ความใหญ่โตมโหฬารของห้วงอวกาศนั้นห่อหุ้มเขาเอาไว้ราวกับว่ามันเป็นผ้าห่ม ขณะที่เขาหลับตาและรอคอยให้แรงระเบิดมาถึงตัว เขาพร้อมที่จะตายอย่างเต็มใจแต่ โชคชะตากลับมีแผนการอื่นมอบให้เขา เขาจำไม่ได้ว่าหลุดออกมาจากอวกาศได้อย่างไร รู้แค่ว่าเขาร่วงลงมาเร็วราวกับเป็นดาวตก นั้นเป็นแค่ส่วนหนึ่งของความทรงจำของเขาเท่านั้น โทนี่นอนอยู่บนพื้นโลก ลืมตาขึ้นมาก็พบสีหน้าของสตีฟที่อยู่ด้านบนพร้อมสายตาที่มองเขาอย่างเป็นห่วง และมอบจูบให้เขา

แต่นั้นไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้น ตอนที่เขาลืมตาขึ้นมานั้น เขาเห็นสตีฟยกแขนทั้งสองข้างขึ้นพร้อมกับโล่ในมือของเขา ใบหน้ายับย่นไปด้วยความโกรธ ดวงตาของโทนี่จับจ้องไปที่ดวงตาสีฟ้าของสามีตัวเอง พวกเขาทั้งคู่ต่างก็มีแต่ความเดือดดาล แต่แสงสะท้อนบนพื้นผิวของโล่นั้นได้สะท้อนให้เห็นความหวาดกลัวของโทนี่ และในช่วงเวลานั้นเขากลัวสตีฟจริงๆ

โล่กระแทกลงมาอย่างแรงจนลมหายใจของโทนี่ขาดห้วง เขารู้สึกได้ถึงขอบโลหะที่ตัดผ่านเข้ามาในร่างกายของเขา เมื่อเขาลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็ไม่เห็นสามีของเขาอยู่ที่นั้นอีกแล้ว

“นายคิดหรือว่าฉันจะปล่อยโอกาสนี้ไป?” รอสพูดด้วยสีหน้าว่างเปล่า

โทนี่รู้สึกได้ถึงเลือดที่ไหลซึมออกมาจากร่างกายของเขา เขาเบิกตากว้างและมองลงไป ความหวาดหลัวเขาครอบงำไปทั่วร่างของเขา เขาไม่รู้สึกเจ็บปวดอะไรทั้งนั้นแต่เขาเห็นว่าหน้าท้องของเขาแยกออกจากกัน เลือดไหมซึมออกมา โทนี่กรีดร้องจนปอดแทบจะหลุดออกมา เรียกหาฟรายเดย์ให้ส่งชุดเกราะมาให้ เรียกหาโรดี้ วิชชั่น และปีเตอร์

โทนี่กรีดร้องเรียกหาสามีของตัวเอง

“สตีฟ*! ช่วยด้วย สตีฟ! สตีฟ! ช่วยฉันด้วย!”*

“ไม่มีใครมาช่วยนายหรอก โอเมก้าที่น่าสงสาร”

โทนี่มองกลับไปที่รอสและหวาดกลัวอย่างที่สุดเมื่อรอสสอดมือเข้าไปในร่างของเขา โทนี่กรีดร้องและก็กรีดร้องแทบจะไม่หยุดหายใจเลยด้วยซ้ำ ไม่สนใจว่าเสียงจะแหบแห้งแค่ไหน ถึงอย่างไรก็ตามสิ่งที่คืบคลานใต้ผิวหนังของโทนี่มันทำให้เขาร้อนราวกับรู้สึกว่าอยู่บนไฟ เบต้าชราคำรามเบาๆและดึงมือออกมา ในมือของเขามีทารกตัวน้อยที่ส่งเสียงร้องเพื่อเป็นการทักทายโลกใบใหญ่

นั้นคือลูกของโทนี่

“นายได้ให้ความช่วยเหลือจนบรรลุวัตถุประสงค์แล้วสตาร์ค” รอบจับเด็กอย่างระมัดระวัง กระแทกกระทั้นเล็กน้อยเพราะเด็กร้องไม่หยุด ตัวของเด็กยังเต็มไปด้วยเมือกและเลือดเบต้าชราหันมามองโทนี่ด้วยดวงตาที่แสนจะเยียบเย็น

“นี่เป็นของฉันแล้ว”

รอสจากไปพร้อมลูกของโทนี่ โอเมก้าหนุ่มอ่อนแรงและกำลังจะตายเพราะเสียเลือดมาก โทนี้ได้ยินเสียงร้องของลูก และมันก็ทำให้หัวใจของเขาแหลกสลาย น้ำตาไหลออกมาไม่ขาดสาย เสียงกรีดร้องดังออกมาจากริมฝีปากที่แห้งแตกของเขาไม่หยุด เขาต้องการลูกของเขา เขาต้องการลูกของเขาคืน

โทนี่กระพริบตาอีกครั้งและตอนนั้นเขาก็เห็นเงาของใครบางคนจากหางตาด้านขวา ขาทั้งสองของเงานั้นยกขึ้นเหนือหัว และก่อนที่โทนี่จะได้พูดอะไรออกมา ขอบของโล่ก็กระแทกเข้ามาในร่างที่เต็มไปด้วยเลือดของเขา

จากนั้น...โทนี่ก็ตายโดยที่ยังคงมีเสียงร้องของลูกติดอยู่ในหัว

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

“อ๊าาาาาาา!”

โทนี่สะดุ้งตื่นลุกขึ้นมานั่งส่งเสียงหอบหายใจดังสนั่น เขาพยายามนึกถึงฝันร้ายที่เกิดขึ้นขณะที่เขากระพริบตาเพื่อไล่น้ำตาเพราะในหัวของเขานั้นว่างเปล่า โทนี่นั่งลงบนพื้นซบหน้าลงบนมือพิงหลังกับด้านข้างของเตียง น้ำตาเอ่อในดวงตาและในที่สุดมันก็ล้นออกมาและโทนี่ก็สะอึกสะอื้น

[ตอนนี้เวลาตีสามสิบห้านาทีค่ะ] ฟรายเดย์บอกด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล ระมัดระวังไม่ทำให้โอเมก้าหนุ่มที่สะอื้นอยู่ตกใจ

[คุณปลอดภัยและอยู่ในบ้านของคุณเองค่ะเจ้านาย ผู้พันโร้ดพักผ่อนอยู่ในห้องของเหมือนวิชชั่น ส่วนคุณปีเตอร์อยู่ที่ห้องพักแขกห้องที่แปดค่ะ]

ช้าไปหน่อยแต่ก็มั่นใจได้โทนี่ออกมาจากสภาวะงงงวยและขอบคุณฟรายเดย์อย่างมึนงงที่ช่วยรายงานสถานการณ์ จากนั้นเขาก็พบว่าตัวเองอยู่ในห้องของตัวเอง เขาเช็ดน้ำตาลวกๆ บางทีความเหนื่อยล้าและความเครียดที่ผ่านมาหลายวันและหลายเดือน มันได้ไปช่วยส่งเสริมประตูนรกในสมองของเขา โทนี่สงสัยเหลือเกินว่าเมื่อไหร่เขาจะได้หลับอย่างเป็นสุขอีกครั้งกัน

ในห้องเงียบเชียบมีเพียงเสียงลมหายใจของเขาเท่านั้น โทนี่พยายามผ่อนคลายร่างกายของเขาจากความตึงเครียด ยังที่หน้าท้องของเขาไม่ได้เกร็งจากเรื่องนี้ไปด้วย เขาไม่ต้องการไปหาหมอตอนนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่ฝันร้ายอย่างนี้ ไม่ใช่ตอนที่เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าฝันว่าอะไร

เขาสบถเบาๆและแหงนศีรษะไปด้านหลังพิงกับเตียง ในใจก็คำนวณลอกาลิทึมและคิดสมการ เพื่อทำให้ตัวเองใจเย็นลงและมือเรียวก็ลูบหน้าท้องเบาๆ เขารู้สึกคลื่นไส้จากการขยับอย่างกะทันหัน เลยทำให้ต้องกลืนน้ำลายลงไปหลายๆครั้ง

“ฟรายเดย์สแกนฉันที” เขาสั่งด้วยน้ำเสียงติดขัด

[ค่ะเจ้านาย] ทุกสิ่งเงียบไปสักพักก่อนที่ฟรายเดย์จะส่งเสียงพูดขึ้น

[อวัยวะภายในของคุณเป็นปกติดีค่ะ ไม่สัญญาณอันตรายใดๆที่เกิดขึ้นกับเด็กค่ะ]

“ดี ดี” โทนี่พยายามปลุกตัวเองจากฝันร้ายที่เหลืออยู่ ตัวของเขายังคงสั่นอยู่แต่เขารู้ว่ามันจะค่อยๆจางหายไปเองเหมือนที่เคยเป็นเสมอ เขาจำไม่ได้ว่าครั้งสุดท้ายที่นอนหลับแล้วไม่ลุกขึ้นมากรีดร้องมันเป็นเมื่อไหร่ เขาไม่เคยรู้สึกสบายและไม่เคยได้หลับติดกันยาวเกินสิบชั่วโมงเลย

ครั้งสุดท้ายที่ได้นอนหลับสนิทก็คงเป็นตอนที่สตีฟนอนกอดเขาเอาไว้จากทางด้านหลัง

โทนี่คิดย้อนกลับไปและเขาก็พบว่า เขาคิดถึงอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นที่โอบกอดเขาเอาไว้ตอนที่เขาตื่นขึ้นมาเพราะฝันร้าย เขาคิดถึงเสียงที่กระซิบที่บอกว่ารักเขามากแค่ไหน เขาจะต้องไม่อยู่อย่างโดดเดี่ยวอย่างไร และทุกอย่างเป็นแค่ฝันไป เขาคิดถึงจูบที่แสนอ่อนโยนที่พรมจูบไปทั่วใบหน้าของเขา นุ่มนวล เต็มไปด้วยความรักใคร่ และยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด โทนี่คิดถึงตอนที่ได้อยู่กับสตีฟ

เขาเหนื่อยและโกรธ และโทนี่เองก็ไม่รู้เช่นกันว่าจะต้องทำยังไรกับตัวเองดี

“พอได้แล้ว” โทนี่พึมพำและส่ายหน้า

“เขาจะไม่กลับมาอีกแล้ว” ดวงตาสีน้ำตามองไปที่โล่ของสามีที่เก็บไว้อย่างชิดมิดที่มุมห้องไกลๆตรงนั้นอย่างไม่ตั้งใจ

“เขาจะไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว”

ความผิดหวังคืบคลานเข้าครอบงำ ตอนนั้นเองโทนี่ก็สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่มาจากกระเป๋าของตัวเอง โทนี่เลิกคิ้วอย่างสงสัยและเอาไอ้ของที่สั่นอยู่ออกมา เผชิญหน้ากับมือถือสีดำของสตีฟ เขาเปิดฝาพับขึ้นและสงสัยว่าไอ้นี่มาอยู่ในกระเป๋าได้ยังไง แสดงความไม่พอใจเล็กน้อยที่สตีฟส่งข้อความมาหาอย่างไม่รู้จักเวล่ำเวลา

ข้อความส่วนใหญ่ของสตีฟจะถูกส่งมาตอนเย็นๆไม่ใช่ในเวลาอย่างนี้ เขาไม่รู้ว่าจะจัดการกับข้อความที่แสดงความรู้สึกของสามีอย่างไรดี เอาจริงๆแล้วเขาอย่างจะปามันทิ้งแล้วกลับไปนอนหลับ หรือไม่ก็ไปที่แลป แล้วปล่อยไปว่าเขาเต็มใจที่จะนอนหลับอีกครั้งตอนไหน

ได้โปรดรับโทรศัพท์โทนี่

หัวใจของโทนี่แทบจะหยุดเต้น เขาอ่านข้อความสักพักขณะเดียวกันก็ประมวลผลไปด้วย

เห็นได้ชัดว่าสตีฟเหนื่อยแล้ว มันดูตลกชะมัด โทนี่คิด พวกเขาทั้งคู่ต่างก็เหนื่อยล้า เขาสามารถเห็นความรู้สึกเหนื่อยล้าของสตีฟได้จากคำห้าคำนี้ โทนี่รู้ว่าในที่สุดสตีฟก็ยอมแพ้จนได้ ในที่สุดสามีของเขาก็ยอมยกธงขาว

 และเขาก็อยาก เชี่ยเถอะเขาอยาก อยากจะบอกให้สตีฟไปตายซะ เขาอยากจะรับโทรศัพท์และกดตัดสายทิ้งดื้อๆ มอบรสชาติของความผิดหวังและความเสียใจให้สามีได้ลิ้มรสดู มีหลายสิ่งหลายอย่างที่เขาอยากจะทำให้สตีฟต้องทนทุกข์ทรมาน แต่โทนี่ก็รู้ดีว่าจะทำตอนนี้ไม่ได้

เพราะมันไม่สำคัญว่าเขาจะโกรธสตีฟมากแค่ไหน โทนี่ก็เหนื่อยเช่นเดียวกันกับสตีฟนั้นแหละ

‘นายจะต้องเสียใจ’ เสียงกรีดร้องตะโกนขึ้นในหัวของเขา

เขารู้ดี แต่เขาจะไม่สนใจมันในตอนนี้ โทนี่อาจจะต้องเสียใจในภายหลัง เขาอาจจะต้องร้องไห้และต้องเกิดอาการตื่นตระหนกอีกครั้ง แต่อย่างน้อยเขาก็ต้องการให้ลูกได้มีโอกาสได้ยินเสียงของพ่อ และเพื่อที่ตัวเขาเองจะได้นอนหลับอย่างเป็นสุขเสียที แม้ว่ามันจะเป็นแค่การพูดกันผ่านโทรศัพท์เท่านั้นเอง

และถ้านี่จะเป็นการทำผิดมหันต์ ก็ปล่อยให้มันเป็นไปเถอะ

โทรศัพท์ดังขึ้นหนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง ขณะที่นิ้วของโทนี่วนเวียนอยู่บนปุ่มตอบรับ หลังจากที่เขาคลานกลับขึ้นไปบนเตียง เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆและปล่อยออกมาทางปาก และกดปุ่มตอบรับและหวังว่าจะได้นอนหลับอย่างเป็นสุขเสียที

คลิ๊ก

“โทนี่”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว