ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Spoils of a civil war [Stony] : Chapter 6

ชื่อตอน : Spoils of a civil war [Stony] : Chapter 6

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ต.ค. 2560 00:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Spoils of a civil war [Stony] : Chapter 6
แบบอักษร

Chapter 6

อาคารสีขาวออกแบบอย่างเรียบง่าย ล้อมรอบด้วยกระจกสูงและกว้างอวดทิวทัศน์แบบพาโนรามา 270 องศาโดยรอบ มันดูเหมือนกับว่าสถาปนิกไม่ได้ใช้ประโยชน์จากพื้นที่ที่มีให้เกิดประโยชน์สูงสุดสักเท่าไหร่ แต่โทนี่จะร้องเรียนเรื่องนี้กับใครดีล่ะ? ช่างมันเถอะไม่เกิดกันสักหน่อย เพราะเรื่องที่จะเกิดต่อไปนี้มันจะต้องจัดการอย่างรวดเร็ว มันไม่สำคัญหรอกว่าเขาจะคิดอย่างไร เพราะเขาไม่มีอะไรที่จะต้องเสียอีกแล้ว

โทนี่ลงจากรถอย่างระมัดระวัง ไม่สนใจแรงกระตุ้นที่บอกให้เขาลูบหน้าท้องของตนเอง เขากดปุ่มล็อครถบนกุญแจรถขณะที่เดินตรงไปยังทางเข้าของอาคาร หัวใจของโทนี่เต้นรัวเร็ว ฝ่ามือก็เหงื่อออกจนชุ่ม และเขาก็เริ่มที่จะคิดว่านี่ไม่ใช่ความคิดที่ดีสักเท่าไหร่ที่คิดว่าจะแอบมาที่นี่อย่างเงียบๆได้ แต่เพราะเพื่อลูกแล้ว เชื่อเถอะ เขายินดีที่กลืนความภาคภูมิใจของตัวเองเพื่อทำเรื่องนี้

ประตูอัตโนมัติเปิดออกเข้าสู่ห้องโถงใหญ่ เครื่องตรวจจับโลหะเคลื่อนย้ายไปมาอย่างไร้จุดหมายและพนักงานรักษาความปลอดภัยก็อยู่ห่างจากเขาไม่มากนัก เขาก้าวยาวๆมองตรงไปเบื้องหน้าและผ่อนลมหายใจออกมาเมื่อเครื่องตรวจจับโลหะไม่ส่งเสียง เขาไม่เคยชินกับชีวิตด้านนี้เสียที และเขาก็กังวลทุกครั้งที่เครื่องตรวจจับเคลื่อนผ่านไปทั่วตัวของเขา

โทนี่เอาโทรศัพท์ของตัวเองออกมาเล่นขณะที่เขาเดินเข้าไปในลิฟต์และกดปุ่มไปยังชั้นที่เขาต้องการจะไป เขาพยายามทำให้ความคิดของตัวเองวุ่นวายเข้าไว้ พยายามไม่สนใจความไม่แน่ใจที่คืบคลานวนเวียนอยู่ในหัวของเขา เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่โทนี่ออกมาจากคฤหาสน์ของตัวเอง ตั้งแต่ที่สตีฟช่วยคนอื่นๆออกมาจากเดอะรัทเขาก็ไม่ได้ออกมาจากคฤหาสน์เลยสักครั้ง และเขาก็ไม่อยากอยู่ที่นี่นานกว่าที่เขาคาดเอาไว้

“ฟรายเดย์ แน่ใจนะว่ามาถูกที่แล้ว?” โทนี่ถามผ่านอุปกรณ์อิเล็คโทรนิคที่อยู่ในหูของเขา มองไปรอบๆลิฟต์เพื่อมองหากล้องวงจรปิดที่ซ่อนอยู่หรืออุปกรณ์บันทึกเสียง

[ค่ะเจ้านาย จับสัญญาณครั้งสุดท้ายได้ที่นี่คะ ประตูที่สองทางซ้ายมือค่ะเจ้านาย] ฟรายเดย์ตอบกลับมาอย่างรวดเร็วและมันทำให้โทนี่รู้สึกเครียดไม่น้อย

“เข้าใจแล้ว ตรวจดูให้แน่ใจว่าควบคุมทุกอย่างเอาไว้แล้ว และตรวจดูว่าไม่มีเครื่องบันทึกอยู่ในนั้น”

[ค่ะ เจ้านาย]

ประตูลิฟต์เปิดออกก่อนที่จะถึงชั้นที่โทนี่ต้องการจะไป ทีคนกลุ่มหนึ่งเข้ามาในลิฟต์และพูดคุยกันในกลุ่มพวกเขา โอเมก้าหนุ่มพยายามเบียดเข้ามุมและบังหน้าตัวเองเอาไว้ พยายามที่จะไม่สนใจท่าทางของคนในลิฟต์ขณะที่เขาขอทางออกมาจากลิฟต์เมื่อลิฟต์หยุดอีกครั้ง และออกไปจากลิฟต์โดยไม่หันกลับไปมอง

“เอาน่า จัดการให้เสร็จๆไป” โทนี่พึมพำกับตัวเอง พยายามที่จะไม่ล้มเลิกเรื่องที่กำลังจะทำและปลุกใจตัวเอง เขาหันไปทางซ้ายและมองหาประตูบานที่สองที่ๆเป้าหมายของเขาอยู่ในนั้น เขาบิดลูกบิดประตูและเข้าไปในห้อง และมันได้สร้างความตกใจแก่คนที่อยู่ในห้องทั้งสองคนไม่น้อย เพราะตอนนี้คนทั้งคู่เบิกตากว้างมองเขาอย่างประหลาดใจ

“สตาร์ค คุณมาทำอะไรที่นี่?” นาตาชาถามสีหน้าของเธอราบเรียบขณะที่พยายามอ่านสีหน้าของโทนี่

เป็นเวลาสักพักใหญ่ที่เขามองสาวผมแดง อัลฟ่าสาวเลือกที่จะซ่อนตัวเงียบๆหลังจากที่เธอยอมคล้อยตามสามีของเขา และมันก็ช่วยไม่ได้ที่โทนี่จะรู้สึกเหมือนถูกทรยศอีกครั้ง โทนี่ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าตัวเองจะหลงเชื่อเธออย่างง่ายดายเหมือนอย่างที่เคยทำมาก่อนหน้านี้ แต่นั้นก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร บางครั้งศัตรูก็สามารถพบเจอกันได้โดยบังเอิญนี่นะ โทนี่ต้องการให้เธอเคลื่อนไหวแทนเขาในขณะที่ตอนนี้เขาไม่สามารถทำอะไรได้ ไม่ใช่ตอนที่เขาตั้งครรภ์และมีจุดอ่อนเช่นนี้ เขาไม่ได้โง่พอที่จะวาดรูปเป้าไว้บนหลังของตัวเองนี่นะ

“คุณสตาร์ค-โรเจอร์ส น่าประหลาดใจอะไรเช่นนี้ที่ได้พบคุณที่นี่” กษัตริย์ทีชาล่าทักทายอย่างเป็นมิตร ใช้ดวงตาจับจ้องไปยังประตูเบื้องหลังของโทนี่อย่างระมัดระวัง

“มีอะไรหรือเปล่าคุณถึงได้แวะมาเยี่ยมที่นี่ได้?”

“ฝ่าบาท” โทนี่ตอบรับและยิ้มให้อย่างที่เขายิ้มให้บรรดานักข่าว

“ไม่คาดว่าจะได้พบคุณที่นี่ แค่จะมาพูดกับแม่ผมแดงตรงนั้น แต่ก็ยินดีให้คุณฟังด้วยเช่นกัน เพราะที่จริงมันเกี่ยวกับแขกของคุณคนหนึ่งด้วยน่ะนะ”

กษัตริย์หนุ่มพยักหน้าเงียบๆไม่ได้แปลกใจกับคำพูดของโทนี่แต่อย่างใด ทำไมอัจฉริยะอย่างโทนี่จะไม่รู้ว่าใครเป็นผู้ดูแลคนใหม่ แต่โทนี่ไม่ได้มาเพราะเรื่องนั้นเขามาที่นี่เพราะเรื่องอื่น

ห้องนี้ก็คล้ายๆห้องประชุมหลายๆห้องในอาคารของโทนี่ โอเมก้าหนุ่มไปรอบๆในห้องนี้ประกอบด้วยหน้าต่างสูงจากเพดานจรดพื้นเพื่ออวดวิวที่ดีที่สุด โซฟาหนังถูกจัดวางเป็นรูปสี่เหลี่ยม โต๊ะไม้และรถเข็นอาหารวางอยู่ที่มุมห้อง เขามองไปที่เครื่องทำกาแฟที่วางอยู่ในมุมที่เหมาะเจาะ โทนี่ก็ยังคงติดกาแฟอยู่เหมือนเดิมและเขาก็ไม่แน่ใจว่าต้องกินสักกี่แก้วมันถึงจะเหมาะกับคนท้อง เมื่อรู้ตัวเขาก็ถือแก้วกาแฟไว้ในมือแล้ว สองแก้ว สามแก้ว หรือมากกว่านั้นกันนะ ทุกครั้งมันมักจะเปลี่ยนแปรไปตามความเครียดที่มี

“สตาร์ค คุณมาทำอะไรที่นี่กันแน่?” นาตาชาถามขึ้นอีกครั้งเธอกอดอกขณะที่โทนี่พาตัวเองไปหาที่นั่งช้าๆ

โทนี่มองโดยไม่สนใจความหวาดกลัวที่สะท้อนขึ้นมาในดวงตาของเขาขณะที่เสื้อของเขาแนบไปกับหน้าท้องของเขาขณะที่นั่งลง อัลฟ่าทั้งคู่มองมาที่เขาเหมือนเขามีอีกหัวงอกเพิ่มขึ้นมาอีกหัว อันที่จริงในทางเทคนิคแล้วมันก็ถูกนะถ้านับลูกของเขาด้วย และเขาก็เห็นคำถามที่ไม่ได้ถามออกมาจากดวงตาของพวกเขา

โทนี่พูดบิดเบือนการเปิดเผยความลับของเขาคล้ายกับไม่มีอะไรใหม่ ประสานนิ้วมือเข้าด้วยกันและวางเอาไว้บนหน้าของของตัวเอง

“บอกหน่อยสิว่าพวกนายกำลังทำอะไรอยู่เกี่ยวกับสนธิสัญญานั้น” เขาพูดขึ้นมา

สีหน้าไม่เชื่อปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนาตาชาขณะที่เธอนั่งลงช้าๆมองไปที่หน้าของของโทนี่ก่อนจะกลับไปมองที่หน้าของโทนี่ เขาไม่เคยเห็นเธอสับสนมาก่อนและเขาก็เพลิดเพลินที่ได้มองสีหน้าของเธอถ้าเขาไม่ได้รู้สึกหวั่นวิตกอ่ะนะ เขาเสี่ยงอย่างมากที่จะมาที่นี่ เปิดเผยความลับของตัวเองให้พวกเขารู้ มันช่วยไม่ได้ที่ต้องอยู่ที่นานกว่าที่คิด ฟรายเดย์ก็กำลังแฮคระบบป้องกันห่วยๆของ UN และเป็นไปได้มากที่พวกนั้นจะจับคนผิดตัวโดยไม่ได้ตั้งใจ ขอโทษด้วยนะเพื่อน

“อืมมม...เอ่อ” นาตาชากระแอม

“พวกเราพยายามที่จะไม่ต้องผูกมัดกับขอบเขตที่สนธิสัญญากำหนดให้มากนัก และถ้าเป็นไปได้ก็สนับสนุนการขอลดหย่อนโทษโดยนับจากจำนวนครั้งที่ช่วยโลกเอาไว้ เราดำเนินการไปแล้ว 80% และน่าจะสำเร็จภายในไม่กี่เดือน หรือไม่กี่สัปดาห์ถ้าเราโชคดี แต่คุณน่าจะรู้เรื่องพวกนี้อยู่แล้วฉันรายงานเปปเปอร์ตลอด”

“ฉันพยายามที่จะหลีกเลี่ยงจากเรื่องนี้เพราะมันเครียดมากเธอก็รู้” โทนี่หยักไหล่อย่างเฉยเมย

อัลฟ่าสาวผมแดงพยักหน้ารับขณะที่โทนี่ลูบหน้าท้องของตัวเองอย่างลืมตัว ทำไม่รู้ไม่ชี้กับความสับสนที่เห็นได้ชัดเจนจากคนทั้งคู่ เขามองไปยังคนทั้งคู่และสงสัยว่าสตีฟยังสมควรได้รับความไว้วางใจอยู่อีกหรือ โทนี่ซื่อตรงกับสิ่งที่สตีฟสมควรจะได้รับ แต่อย่างน้อยขอให้นาตาชาซื่อสัตย์ต่อสนธิสัญญาก็พอแล้ว

กษัตริย์หนุ่มเป็นอีกคนที่แทรกเข้ามาในชีวิตของโทนี่ พวกเขาแลกเปลี่ยนประสบการณ์ที่คล้ายๆกัน เรื่องราวตั้งแต่ตอนที่ยังเป็นเด็กจนถึงตอนที่ยังไม่ได้แต่งงาน ในพวกเขาคนหนึ่งควรจะมีใครอีกคนช่วยให้อีกคนข้ามสะพานไปได้ถึงจะถูก

“รอสเป็นยังไงบ้าง?” โทนี่ถามขึ้นมาทำลายความเงียบที่แสนจะตึงเครียด

“เกี่ยวอะไรกับรอส?” นาตาชาถามอย่างราบเรียบ มันสร้างความประหลาดใจให้โทนี่มากเลย เวร...เขาโคตรจะคาดหวังที่จะใช้ขอได้เปรียบของเขาเหมือนกันนะเฟ้ย มาถามกลับแบบไม่รู้ไม่ชี้ได้ยังไงมอทราบ?

“อย่ามาทำเป็นโง่ไปหน่อยเลยนาตาชา” โทนี่จิกเธอ

“เธอก็รู้ว่าจุดจบของเกมจะเป็นยังไง”

“ฉันรู้ นี่เป็นสาเหตุที่คุณมาที่นี่? เพื่อเป็นอิสระจากรอส?” เธอเอียงหัวและอ่านท่าทีของโอเมก้าหนุ่ม ตาของโทนี่มองไปอย่างไร้จุดหมาย ขณะที่อัลฟ่าอีกคนยังคงยืนเงียบอยู่ในที่ที่เขายืนอยู่

“มันไม่ง่ายเลยโทนี่ คุณก็รู้ดี”

“ฉันรู้แค่ว่าลูกของฉันจะอยู่ในอันตรายถ้าถูกพาตัวไปจากฉัน”

ความเข้าใจปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของเธอก่อนจะจางหายไปอย่างรวดเร็ว นาตาชาพยักหน้ารอให้โทนี่พูดต่อ สันกรามของเธอบดกันแน่นขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้กลิ่นเบต้าสังเคราะห์จากตัวของโทนี่ นั้นมันไม่ได้ช่วยปกปิดกลิ่นของโอเมก้าได้สักเท่าไหร่ มันไม่อาจยับยั้งฟีโรโมนของเขาได้ทั้งหมด แต่นั้นอาจจะเพราะแค่นาตาชาจมูกดีเกินไปก็เท่านั้นแหละ เพราะทีชาล่าไม่เห็นจะตอบสนองและไม่ได้ให้ความเห็นในสถานการณ์ของเขาด้วยซ้ำ

“รอสหลังจากที่เขาได้เซรุ่ม จะเกิดอะไรขึ้นก็รู้ๆกันอยู่ว่าม่ะ? ไม่รู้สินะ ซุปเปอร์โซลเยอร์ตัวจิ๋ว ถ้าลูกของฉันจะเป็นแค่สตาร์ค เป็นคนปกติแบบสตาร์คก็มีโอกาสเป็นไปได้สูงเหมือนกัน เมื่อมีลูกฉันอยู่ในมือแล้วน่ะเหรอ จากนั้นก็ใช้วิธีง่ายๆหล่อล่อซุปเปอร์โซลเยอร์อีกคนที่ซ่อนในป่าของวากันด้าออกมา” โทนี่มองไปยังทีชาล่าและเห็นเขาพยักหน้าอย่างเข้าใจ

“แล้วคุณอยากให้ฉันทำอะไร?” นาตาชาทำปากยื่นและรอคอย มองโทนี่ที่นั่งตัวตรงอย่างแข็งกร้าว โทนี่ก็กำลังรอเวลาแบบนี้อยู่เลย รอเวลาที่เธอจะเสนอความช่วยเหลือ เพราะเขาไม่ได้อยากจะขอร้องและเขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อที่จะทำแบบนั้น

“หาวิธีที่จะเป็นอิสระจากรอส ฉันไม่สนใจว่าเขาจะโกรธหรืออะไรยังไง แค่เอาเขาออกไปให้ไกลจากฉันและสนธิสัญญาก็พอ รอสอาจจะตรวจสอบเจอเร็วๆนี้เรื่องที่เกี่ยวกับฉัน และฉันไม่อยากให้เขามีอำนาจมากไปกว่านี้” โทนี่ลุกขึ้นอย่างฉับพลันการพบปะกันจบลงแล้ว และเขาก็เดินไปที่ประตูโดยไม่หันกลับมามอง

แต่ก่อนที่โทนี่จะออกไปเขาก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้

“ฉันลืมบอกไปอย่างหนึ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้” โทนี่มองไปที่หน้าของตัวเอง

“เป็นข้อมูลฟรีสำหรับเอเวนเจอร์สที่เหลืออยู่” พวกเขายังคงเงียบขณะที่โทนี่รอการตอบรับ และเขากำลังจะออกไปนั้นเองทีชาล่าก็พูดขึ้นมา

“กัปตันรู้ข่าวดีที่แสนจะน่าดีใจนี้แล้วหรือยังครับ?”

โทนี่ปิดประตูลงอย่างรวดเร็ว ความเศร้าที่แสนจะเหยียบเย็นปกคลุมเขามากขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะมอบยิ้มให้อัลฟ่าทั้งสองราวกับยิ้มให้สื่อมวลชน จ้องมองไปที่ทั้งคู่ก่อนจะพูดขึ้นมาว่า

“สตีฟไม่ได้เป็นกัปตันอีกต่อไปแล้วฝ่าบาท แต่ผมจะขอบคุณมากถ้าพวกคุณเก็บเรื่องนี้ไว้รู้กันแค่ในกลุ่มของพวกเรานานกว่านี้สักพัก ถ้าเรื่องนี้มีใครสักคนจะพูดออกไป ปล่อยให้ใครคนนั้นเป็นผมดีกว่า"

พวกเขาพยักหน้าพร้อมๆกันทั้งคู่มองไปที่โอเมก้าหนุ่มอีกครั้ง พบเจอความเหนื่อยล้าในตัวของโทนี่มากกว่าทุกครั้งที่ผ่านมาและโทนี่เองก็เห็นความไม่สบายใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของพวกเขา

“ผมหวังว่าคุณจะบอกเขาเร็วๆนี้คุณสตาร์ค-โรเจอร์ส” ทีชาล่าตอบรับ

“เพราะในตอนนี้กัปตันต้องการเหตุผลที่จะต่อสู้มากกว่าครั้งไหนๆ”

โอเมก้าหนุ่มไม่พูดอะไร จากนั้นโทนี่ก็พยักหน้าและมองไปยังนาตาชาที่ตอนนี้สีหน้าปราศจากความนุ่มนวลเหมือนสักครู่ที่ผ่านมา

“ฉันหวังว่าคุณจะรู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่นะโทนี่”

โทนี่พ่นลมหายใจออกจากจมูกและยักไหล่เป็นการตอบคำถามว่าเข้าใจในคำพูดของเธอ ในที่สุดเขาก็ออกมาจากห้องและกลับไปที่คฤหาสน์ของเขา ที่ที่เขาสามารถจมอยู่ในความหวาดกลัวได้เพียงลำพัง

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว