ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Spoils of a civil war [Stony] : Chapter 1

ชื่อตอน : Spoils of a civil war [Stony] : Chapter 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ต.ค. 2560 00:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Spoils of a civil war [Stony] : Chapter 1
แบบอักษร

​Paring : Steven Grant Rogers x Anthony Edward Stark

Rate and  Gen : Romance / Drama / Omegaverse

Written by : 

Transalate from English Version by : P.Soltz

Follow English Version here : 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

     โทนี่น่าจะรู้ดีกว่าใคร...

เขาน่าจะรู้...

แต่เขาก็ไม่รู้และจนถึงตอนนี้ เขารู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองติดอยู่ในหลุมที่ลึกที่สุดเท่าที่เคยมีมาเลยในชีวิตนี้ และนั้นเป็นเรื่องที่เขาไม่รู้จริงก่อนหน้านี้ จนตอนนี้ไอ้ความที่ไม่รู้นั้นแหละทำให้เขาต้องตื่นขึ้นมาก่อนนาฬิกาปลุกจะดัง

มือเรียวเช็ดปากด้วยหลังมือ ก่อนจะทรุดตัวลงพิงโถชักโครกสีขาวที่สะอาดเอี่ยม (?) หลับตาลงและสูดลมหายใจเข้าปอดในได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อบรรเทาความวิตกกังวลที่เข้าจู่โจมตัวเอง

เวรเอ๋ย! เขาน่าจะรู้ดีกว่าใคร!!

“อ๊ากกกก!! เชี่ยเหอะ” ร่างเล็กคำรามอย่างไม่พอใจขณะที่นั่งอยู่ในห้องน้ำส่วนตัวมืดๆของเขา ท้องไส้ของเขายังคงปั่นป่วนและยังคงมีอาการคลื่นไส้อยู่ แต่เมื่อมันเกิดขึ้นมาแล้วโทนี่พร้อมจะยอมรับในสิ่งที่เกิดขึ้น โทนี่นั่งอยู่และคิดถึงช่วงเวลาของชีวิตที่แสนจะสมบูรณ์แบบและมันก็เปลี่ยนเป็นความฉิบหายในตอนนี้

เวลาผ่านมาสองเดือนแล้วตั้งแต่เซ็นชื่อลงในสนธิสัญญานั้น...

สองเดือนแล้วตั้งแต่ สตีฟ...คนที่เป็นดั่งชีวิตของเขา ชายคนที่โทนี่สัญญาด้วยชีวิตของเขาในพิธีแต่งงานในโบสถ์ต่อหน้าพระเจ้า อัลฟ่าของโอเมก้าแบบเขา... คนที่กระแทกโล่ใส่หน้าอกของเขา ทำลายอาร์ครีแอครีเตอร์ของชุดเกราะ ชายคนที่โทนี่สัญญาว่าจะรักตลอดชีวิตด้วยความซื่อสัตย์

แย่ยิ่งกว่าอะไรทั้งหมดนั้น มันผ่านมา 15 สัปดาห์แล้วตั้งแต่โทนี่แลกเปลี่ยนความต้องการกับสตีฟ

กลไกของร่างกายของเขาก็เหมือนนาฬิกา เขารู้จักมันดี เขาบอกได้ว่าฮีท[1] มันสมควรจะเกิดขึ้นเมื่อ 11 สัปดาห์ก่อน และมันจะเกิดทั้งหมดรวมกัน 5 วัน แต่ว่ามันก็ไม่เกิดขึ้น โทนี่คิดว่ามันคงจะช้าเพราะความเครียดจากการที่เขาสูญเสียสามีไปและเขาก็รอดู ทว่าผ่านไป 4 สัปดาห์แล้วมันก็ไม่เกิดขึ้น อาการคลื่นไส้ อาเจียน เหนื่อยอ่อนที่เกิดขึ้นกะทันหันนั้นทำให้โทนี่กลัว กระทั่งเขาสั่งให้ฟรายเดย์สแกนร่างกาย

ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรทั้งนั้น... โทนี่ไม่เคยจะมีสักครั้งที่จะมีความสุขและเศร้าใจไปพร้อมๆกัน จนกระทั่งวินาทีที่ฟรายเดย์รายงานผลการตรวจร่างกายของเขา บอกถึงสาเหตุของมัน

วันนั้นสิ่งเดียวที่โทนี่ทำได้คือร้องไห้ ร้องไห้เพื่อลูก ร้องไห้เพื่อคำว่าครอบครัวที่เขาและสตีฟปรารถนาอยากจะให้เป็น ตอนสามปีก่อนในคืนแต่งงานของทั้งคู่ พวกเขาพยายามอย่างหนักที่จะมีลูกด้วยกัน สตีฟพร่ำบอกเขาเสมอว่าเขาจะเป็นแม่ที่ดีได้ ในขณะที่ตัวเขาเองก็คิดถึงเด็กน้อยที่มีผมสีเดียวกับเขา และดวงตาสีฟ้าใสเหมือนสตีฟ พวกเขารอคอยมาตลอด คาดหวังทุกครั้ง แต่มันไม่เคยจะเห็นผล

โทนี่ปล่อยเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ มันเป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งอารมณ์ขัน มือข้างหนึ่งลูบบนหน้าท้องที่นูนขึ้นมาเล็กน้อย พูดถึงโชคดีที่แสนห่วยนี้แล้ว ช่างมาได้ผิดเวลานัก แต่เขาจะไม่มีวันหันหน้าหนีไปจากมันโดยเด็ดขาด

มันเป็นสิ่งที่โทนี่คิดว่ามันช่างคุ้มค่าเหลือเกิดที่จะตอบรับ เขาจะกล้าปฏิเสธของขวัญที่แสนล้ำค่าเช่นนี้ได้อย่างไรว่าไหม? สตีฟจะไปตายห่าที่ไหนก็ตามใจเถอะ ถือว่านี่เป็นสิ่งชดเชยให้เขาจากความทุกข์ทรมานที่สตีฟจากไปก็แล้วกัน

“คุณสตาร์ค?”

ทันใดนั้นห้องน้ำก็เต็มไปด้วยแสงสว่าง โทนี่ค่อยๆลืมตาขึ้น มองเห็นความกังวลของวิชชั่น เขาคุกเข่าลงข้างหนึ่ง ในมือมีแก้วน้ำและผ้าเช็ดหน้า

“วิชชั่น? นายขึ้นมาทำอะไรที่นี่?” โทนี่ถามด้วยเสียงแหบแห้ง วิชชั่นนำแก้วน้ำมาจ่อที่ริมฝีปากของโทนี่แทนการตอบคำถาม สีหน้ายับยุ่งเล็กน้อยด้วยความเป็นห่วง ขณะที่โทนี่ดื่มน้ำจนหมดแล้ว

ความเงียบเข้าครอบงำทั้งคู่เอาไว้แต่มันก็ไม่ได้สร้างความอึดอัดแต่อย่างใด วิชชั่นเป็นคนหนึ่งที่รู้ดีว่าเขาต้องการสิ่งใด วิชชั่นไม่เคยทิ้งเขาไปตั้งแต่ความวุ่นวายทั้งหมดเริ่มขึ้น และเพราะแบบนั้นโทนี่ถึงเชื่อใจวิชชั่นไม่น้อย

“คุณรู้สึกดีขึ้นหรือยังคุณสตาร์ค?” วิชชั่นลุกขึ้นและวางแก้วน้ำลงบนเคาน์เตอร์หินอ่อนด้านหลังเขา และมองโทนี่อีกครั้ง เสียงของวิชชั่นนุ่มนวลและช่วยทำให้โทนี่สงบลงได้ คงเพราะวิชชั่นไม่ใช่ อัลฟ้า เบต้า หรือโอเมก้า เขาไม่ถูกจัดว่าอยู่ประเภทไหนทั้งนั้น ถ้าจะเปรียบเทียบก็คงคล้ายโรดี้ คนที่ปฏิบัติตัวไม่ได้ใกล้เคียงกับอัลฟ่าเลยแม้แต่น้อย

“ดีขึ้นเหรอ?” โทนี่ถามอย่างเยาะเย้ย มุมปากยกขึ้นเพราะประโยคนั้น มือเรียวเอื้อมมือไปหยิบผ้าเช็ดหน้าและ...

“ไม่มีอะไรที่จะดีขึ้นหรอกเพื่อน แค่พอทนไหว”

“ทนไหวเป็นเรื่องที่ควรทำให้ตอนนี้ คุณต้องการความช่วยเหลือในการกลับไปที่เตียงหรือเปล่า?” โทนี่วางมือลงบนชักโครกขณะที่วิชชั่นหัวราะ

“คุณสตาร์ค?”

“ฉันท้อง ไม่ได้ป่วยหนักใกล้ตาย วิช ฉันกลับไปที่เตียงเองได้โดยไม่ต้องมีคนช่วย” โทนี่คำรามใส่ก็จริงแต่ไม่ได้มีความโกรธเคืองแม้แต่น้อย เขาหอบหายใจขณะลุกขึ้นยืน วิชชั่นอยู่ใกล้ๆไม่ห่าง โทนี่ก็อยากจะกรอกตาใส่อยู่หรอก ที่จริงแล้วเขาก็ยังอยากอาเจียนอยู่หรอกแต่ว่าในกระเพาะไม่เหลืออะไรให้เอาออกมาอีกแล้ว

“บ้าที่สุด! คนคนหนึ่งจะอ้วกอะไรได้มากมายขนาดนี้” โทนี่มองนาฬิกาข้อมือ

“ตีห้า ดีมาก ดีจริงๆ”

“ผมไม่คิดมาก่อนเลยว่าคุณจะตั้งครรภ์กับกัปตันโรเจอร์ส แล้วคุณทั้งคู่ก็ได้พักผ่อนไปแค่ไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น” วิชชั่นพูดก่อนจะพาโอเมก้าที่ตั้งท้องอยู่ไปที่เตียงกว้าง

“เงียบไปเลย” โทนี่เลื่อนตัวลงใต้ผ้าห่มและขดตัวอยู่อีกด้านของเตียง ส่วนอีกด้านนั้นว่างเปล่ามาได้สองเดือนแล้ว สูดดมกลิ่นของอันเจือจางของอดีตสามีที่หายตัวไป ท้องของโทนี่ร้องเบาๆแต่เขาคลื่นไส้เกินกว่าจะคิดถึงของกิน ตอนี้เขาเหนื่อยมากและต้องการการนอนหลับสัก 2-3 ชั่วโมง

“นายก็รู้กฎดี ชื่อ-ของ-หมอ-นั่น-ห้าม-พูด-ถึง-จน-กว่า-หมอ-นั่น-จะ-คลาน-กลับ-มา-เพื่อขอ-ให้-ยก-โทษ-ให้ ไม่-วิชชั่น-ไม่”

“ใช้ผมเตรียมอาหารเช้ารอคุณไหมคุณสตาร์ค คุณตื่นขึ้นมาแล้วจะได้ทาน?”

โทนี่มองวิชชั่นเดินไปที่ประตูช้าๆ คลื่นความโหยหาอาลัยอาวรณ์เข้าปกคลุมไปทั่วร่างเมื่อโทนี่โทนี่สูดลมหายใจและรับรู้ได้ถึงกลิ่นอันคุ้นเคยที่คอยหลอกหลอนเขาทั้งยามหลับและยามตื่น และโทนี่ต้องอดทนต่อสู้ไม่ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา เขาอดกลั้นมันอยากยากเย็นเพราะกฎที่เขาเป็นเจ้าของมัน วิชชั่นรอคอยคำตอบอย่างอดทนที่หน้าประตู

“เอาสิ ทำอาหารที่ดีต่อสุขภาพฉันหน่อยนะ รู้สึกเหมือนจะอ้วกจนเครื่องในจะหลุดออกออกมาแล้ว ฉันคงจะหิวจนกินม้าได้สามตัวแน่ๆตอนตื่นขึ้นมา ขอบใจนะ”

“พักผ่อนให้สบายนะคุณสตาร์ค โรเจอร์สเบบี้ต้องการการพักผ่อนมากเท่าที่จะทำได้” วิชชั่นออกไปและปิดประตูเบาๆ ปล่อยให้โทนี่อยู่กับความคิดของตัวเอง

มันไม่ใช่ว่าเขาอยากจะซ่อนลูกจากกัปตันอเมริกาซึ่งเป็นพ่อของลูก นรกเถอะ มันคงจะไม่เป็นความลับถ้าเกิดขึ้นก่อนจะแยกทางกัน ทุกคนรู้ว่าโทนี่แต่งานกับสตีฟ และเลือกที่จะใช้นามสกุลที่เชื่อมกัน สตาร์ค-โรเจอร์ส ส่วนสตีฟก็ใช้แค่นามสกุลของตัวเอง โทนี่ตั้งใจจะให้ลูกใช้นามสกุลตามเขา

สตาร์ค-โรเจอร์ส ไม่มีอะไรดีกว่านี้อีกแล้ว

“โรเจอร์สเป็นเรื่องของอดีต เราทำได้ดีกว่านั้นใช่ไหมลูก? ว่าไหม?”

ลูกของเขายังตัวเล็กเกินกว่าที่เคลื่อนไหวมากไปกว่านั้น แต่โทนี่ก็รอการตอบสนอง เขาส่ายหน้าอย่างเสียใจเมื่อไม่ได้การตอบรับจากลูก ไม่เป็นไรเขารอได้ ตอนนี้ลูกยังอยู่กับเขาเท่านั้นก็พอแล้ว

โทนี่กอดหมอนไว้ก่อนจะพลิกตัวกลับไปอีกด้าน พยายามต่อสู้กับความง่วงนอน เขารู้สึกถึงความเหนื่อยล้าของเปลือกตา แต่มันจะหลับตอนนี้ไม่ได้ ความคิดของเขาวิ่งวุ่นไปหมด แต่สิ่งที่สำคัญที่สุด เขาคิดถึงโทรศัพท์ฝาพับเครื่องเก่าที่ซ่อนอยู่ในช่องลับที่ลิ้นชักข้างเตียง

โทรศัพท์นั้นวางอยู่ใกล้กับแหวนแต่งงานที่โทนี่ไม่เคยสวมอีกเลยหลังจากสตีฟทิ้งเขาไป

เขาถอนหายใจและซ่อนดวงตาไว้หลังท่อนแขน ต่อสู้กับแรงกระตุ้นที่อยากจะหยิบโทรศัพท์ออกมา เขารู้ว่าไม่สามารถเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับได้ และยิ่งไปกว่านั้นไม่อาจจะเก็บความสงสัยและความกังวลว่าตอนนี้สามีของเขาอยู่ที่ไหน ถ้าสตีฟรู้คงจะเสียใจที่เลือกบัคกี้มากกว่าเขาและลูก และมันคงไม่ยุติธรรมสำหรับสตีฟ พวกเขาทั้งคู่ต่างไม่มีใครรู้ว่าเขาท้อง และถ้าจะให้เลือกระหว่างเขากับบัคกี้... เขาคงจะไม่สู้ถ้าเขารู้

อย่างไรก็ตามมีสิ่งหนึ่งที่ปลุกให้โทนี่ตื่นขึ้นมาด้วยความหวาดกลัวทุกครั้งกลางดึก เขาสูญเสียลูกไป สตีฟกระแทกโล่ต่ำกว่าหน้าอกของเขา มันลงเอยด้วยเลือดที่เปรอะไปทั่ว ผลลัพธ์ของมันคือเขาบาดเจ็บสาหัสและเขาสูญเสียลูกไป

โทนี่ส่ายหัวและพลิกตัวกลับไปอีกด้าน เป่าลมหายใจออกจากปาก ไม่มีประโยชน์ที่จะคิดว่า ‘ถ้าเกิดอะไรขึ้นบ้าง’ เขาต้องก้าวไปต่อข้างหน้า ในตอนนี้ไม่มีคนที่สามารถไว้ใจได้นอกจากตัวเองอีกแล้ว

โทนี่ลุกขึ้นนั่งเสยผมที่ยุ่งเหยิงก่อนจะหลับตาแน่น ในความทรงจำยังคงเหลือภาพเส้นผมสีทอง ดวงตาสีฟ้าและไหล่กว้างแข็งแรง มันยังคงอยู่และติดค้างในรูปแบบฝันร้าย ตอนนั้นเองโทนี่ก็หยิบโทรศัพท์ออกมาอย่างไม่รู้ตัว เขาหยิบอุปกรณ์เครื่องเล็กที่หลอกหลอนเขามาตลอดสองเดือนขึ้นมาและเปิดฝาออก หน้าจอส่งแสงสว่าง นิ้วโป้งกดผ่านสารพัดปุ่มจนในที่สุดก็มาหยุดที่ไอคอนข้อความ มีร่างข้อความเดียวที่เขาอยากจะส่งถึงสามีของเขา

นิ้วโป้งวนเวียนอยู่บนปุ่มกดเพื่อที่จะส่งข้อความ หน้าอกบีบรัดอย่างเจ็บปวด ทันใดนั้นโทนี่ก็กดปุ่มย้อนกลับและปิดมือถือ โยนมันกลับเข้าไปในช่องลับของลิ้นชัก เขาทำไม่ได้ เขาไม่อาจคาดหวังได้ว่าเรื่องทุกอย่างมันจะถูกแก้ไขด้วยข้อความที่ถูกส่งไปให้สตีฟ

“หลับได้แล้วลูก” โทนี่พูดเสียงเบา กลั้นน้ำตาที่เอ่อขึ้นมาหลังเปลือกตาที่ปิดอยู่

“หลับได้แล้ว”

ข้อความยังคงค้างคาอยู่ในสมองของโทนี่ เขาหวังว่าจะหลับโดยไม่ฝันเห็นอะไรทั้งนั้น แต่เขารู้ดีว่าเขาจะตื่นขึ้นมาเพราะฝันร้าย การนอนแค่ไม่กี่ชั่วโมงนั้นไม่เพียงพอสำหรับเขา และอาการง่วงนอนนั้นจะเกิดขึ้นกับเขาทั้งวันแต่นั้นก็ดีกว่าที่ต้องความรับความผิดหวังจากสิ่งที่เขาคิดว่ามันถูกต้อง... เขาจะทำมัน เขาจะส่งข้อความเมื่อเขาพร้อม แต่ตอนนี้เขาสามารถอยู่คนเดียวได้...

มือถือฝาพับสีดำเครื่องเล็กที่อยู่ในลิ้นชักนั้น มีข้อความเดียวของโทนี่ที่ไม่ได้ส่งถึงสามีที่แยกกันอยู่ของเขาอยู่ในนั้น

สตีฟ...ฉันท้อง

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว