ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Tony's return to Childhood. [Stony]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ต.ค. 2560 00:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Tony's return to Childhood. [Stony]
แบบอักษร

​Paring :  Steve Grant Rogers x Anthony Edward Stark 

Rate and  Gen : Cutie Pie

Written by : supahman6

Transalate from English Version by : P.Soltz

Follow English Version here: https://www.wattpad.com/178411837-stony-oneshots-tony%27s-return-to-childhood

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

          โทนี่พุ่งเข้าหาดร.ดูมส์[1] รีเพาเซอร์[Repulsors 2]ของเขาส่องแสงสว่างสีฟ้า โทนี่พร้อมที่จะโจมตี แต่ดร.ดูมส์กลับเคลื่อนที่ด้วยความเร็วมาใกล้โทนี่ ตอนนั้นเองดูมส์ก็ดันหินสีส้มเข้าไปในอาร์ครีเเอคเตอร์ของโทนี่อย่างแรง โทนี่เบิกตากว้างและร่วงลงห่างจากดูมส์ไม่ไกลนัก ดูมส์แสยะยิ้มหลังหน้ากากและเดินทอดน่องเข้าไปหาโทนี่และเหยียบหน้าอกของโทนี่เอาไว้

     "ไร้ประโยชน์ นายควรจะยอมแพ้ได้แล้ว" ดูมส์พูดและกอดอก

     "มันยังไม่จบหรอก!" โทนี่ตะโกน ก่อนจะนิ่งไปเมื่อได้ยินเสียงที่สูงผิดปกติออกมาจากตัวเอง ดูมส์ทำแค่ยิ้มเท่านั้น แต่ก่อนจะลงมือทำอะไรกับโทนี่มากไปกว่านี้ สีแดง ขาวและน้ำเงินที่แสนจะโดดเด่นของโล่ก็กระแทกเข้าไปใบหน้าด้านหนึ่งของดูมส์

     ดูมส์ถอนเท้าออกจากโทนี่และมองคนที่ขว้างโล่ใส่ เขาก็เจอเข้ากับใครคนหนึ่งและคนที่ว่านั้นก็คือ 'กัปตันอเมริกา' สตีฟรับโล่ที่กลับมาหาเขาแต่ก็ไม่มีเวลาที่จะขว้างออกไปอีกครั้ง ดูมส์กระเเทกหน้าอกของเขาและเดินที่ไปพื้นที่เทเลพอร์ต แสงจากพื้นเทเลพอร์ตส่องสว่างและพาดูมส์ไปที่ใดก็ไม่อาจจะรู้ได้ สตีฟคำรามอย่างขัดใจและรีบเข้าไปหาโทนี่ สตีฟคุกเข่าลงและตีเบาๆลงบนหน้ากากของชุดเกราะ

     "โทนี่?" สตีฟเรียกน้ำเสียงของเขาค่อนข้างเป็นกังวล

     "สตีฟ?" โทนี่ถามอย่างสงสัย สตีฟเบิกตากว้างที่ได้ยินเสียงสูงนั้น

     "เอ่อ...คุณไม่เป็นไรนะ?" สตีฟถามโทนี่พยายามมองไปรอบๆ

     "ไม่แน่ใจ บางอย่างผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด...เสียงของฉันเปลี่ยนไป ฉันขยับตัวมากไม่ได้ ชุดเกราะก็เริ่มหนักมากขึ้น" โทนี่พูดพึมพำ สตีฟช้อนแขนเข้าที่ใต้เข้าของโทนี่และยกขึ้นทั้งอย่างหนักๆนั้นแหละ โทนี่ตอบรับอย่างขุ่นเคือง

     "เราต้องการฮัลค์" โทนี่บอกและหลับตาลง

     สตีฟพยักหน้าเดินกลับไปหาคนอื่นที่สู้กับสมุนของดูมส์ และตอนนี้การต่อสู่ก็จบลงแล้ว คลินท์มองมาและแข็งทื่อไปเมื่อเห็นสตีฟอุ้มโทนี่มา ถึงขนาดทำธนูร่วงจากมือเขารีบเข้าไปหาทั้งคู่

     "เกิดอะไรขึ้น?" คลินท์ถามอย่างสงสัย โทนี่ปิดปากเงียบไปยอมตอบคำถาม ส่วนสตีฟทำเพียงยักไหล่

สตีฟอุ้มโทนี่ไปที่คลินเจ็ทและคนอื่นก็ตามไป ฮัลค์จ้องมองมาที่ชุดเกราะ รีแอคเตอร์ส่องแสงสีส้มจางๆ

     "ทำไมเจ้ากล่องเหล็กนี่ถึงไม่พูดล่ะ?" ฮัคล์ถาม

     ก่อนที่สตีฟจะตอบคำถามฮัคล์ถึงดึงหน้ากากออกจากชุดเกราะ และทุกคนก็ต้องช็อคกับสิ่งที่เห็นหลังหน้ากากนั้นมันไม่ใช่ใบหน้าของโทนี่ของพวกเขา แต่เป็นเด็กชายคนหนึ่งซึ่งสตีฟคาดเดาว่าอายุประมาณหกขวบ

     "โทนี่?" สตีฟเรียกอย่างสงสัย ผลลัพธ์ที่ได้คือเด็กชายลืมตาขึ้นและกรีดร้อง

     ฮัลค์ทำหน้าบึ้งและฉีกชุดเกราะส่วนที่เหลืออกอย่างระวังออกจากเจ้าเด็กขี้กลัว เมื่อเด็กชายเป็นอิสระเขาก็วิ่งไปที่มุมและยัดตัวเองไปในนั้น สตีฟรู้สึกเหมือนใจสลาย

     "เฮ้ ไม่เป็นไร พวกเราเป็นคนดีนะ" คลินท์บอกและนั่งลงห่างจากเด็กชายไม่มากนัก เด็กชายแอบมองคลินท์ใบหน้าน่ารักเต็มไปด้วยน้ำตาแห่งความกลัว

     "พวกเราจะไม่ร้ายเธอ บอกชื่อพวกเราหน่อยได้ไหม?" คลินท์ถามด้วยเสียงนุ่มนวลจนย่าแปลกใจ

     "อะ...แอนโธนี่ สตาร์คฮะ" เด็กชายพูดตะกุกตะกัก

     โทนี่ สตาร์ค!! เด็กคนนี้อ่ะนะ เด็กขี้กลัวคนนี้น่ะเหรอที่ครั้งหนึ่งเป็นโทนี่ สตาร์คที่แสนจะมั่นใจคนนั้น คลินท์ยิ้มน้อยๆและยื่นมือไปให้เด็กชาย

     "มาเร็ว ฉันคลินท์ บาร์ตัน มาเถอะ" คลินท์พูดเสียงของเขานุ่มนวล โทนี่ค่อยๆคืบคลานมาหาคลินท์ช้าๆ ตาของเขาดูระแวง เมื่อโทนี่เข้ามาใกล้พอแล้ว คลินท์ก็ลุกขึ้นและอุ้มร่างเล็กจิ๋วนั้นขึ้นมาลูบหลังเบาๆ

     สตีฟมองโทนี่ร่างเล็กนั้นสั่นน้อยๆ แต่เขาก็พาตัวเองไปใกล้ๆโทนี่ ดวงตากลมโตสีอำพันมองไปรอบๆและมองคนอื่นๆอย่างพิจารณา ก่อนจะมองไปที่อื่นอีก

     เมื่อตากลมโตนั้นมองเห็นสตีฟเขาก็ชะงักไปบางอย่างก็เเล่นเข้ามาในหัวเล็กๆ ผู้ชายคนนั้นที่มองทางเขาอย่างดูกังวลเพียงคนเดียว แถมเป็นอเมริกันฮีโร่คนโปรดของเขา โทนี่วาดรูปเขา อ่านหนังสือของเขา ฟังเรื่องที่พ่อเล่าให้ฟังเกี่ยวกับซุปเปอร์โซลเยอร์ว่า แข็งแรงแค่ไหน กล้าหาญเพียงใด และเป็นคนดีขนาดไหน โทนี่รักกัปตันอเมริกา และตอนนี้เขาอยู่ในระยะที่โทนี่สามารถเห็นตัวเป็นๆได้ ตอนนั้นเองโทนี่ก็ไม่กลัวอะไรอีกต่อไป ถ้ามีกัปตันอเมริกาอยู่ที่นี่ โทนี่รู้ดีว่าเขาจะต้องปลอดภัย

     โทนี่หยุดสั่นและบิดตัวออกจากแขนของคลินท์ คลินท์ทำท่าจะห้ามเอาไว้แต่ก็ยิ้มออกมาเมื่อเห็นโทนี่วิ่งเข้าไปหาสตีฟ สตีฟก้มลงมองโทนี่ ขณะที่โทนี่เงยหน้ามองสตีฟด้วยรอยยิ้มกว้าง

     "สะ...สวัสดีฮะ ผมชื่อโทนี่ฮะ! ผมเป็นแฟนพันธ์แท้ของคุณเลยนะฮะ!!" โทนี่ร้องออกมาอย่างตื่นเต้น ตื่นเต้นสุดๆ สตีฟก้มลงและยีผมของโทนี่จนยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง สตีฟยิ้มและลุกขึ้นก่อนจะมองไปที่คนอื่นอย่างขอคำปรึกษา

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

     "เราจะทำยังไงกับเขาดี?" สตีฟถามนาตาชามองไปที่โทนี่ที่กำลังยุ่งอยู่กับการชื่นชมไอดอลของตัวเอง ก่อนจะมองกลับที่สตีฟที่กำลังสับสนเพราะโทนี่ชื่นชมเขาออกนอกหน้าจริงๆ

     "เอ่อ...จนกว่าเราจะหาวิธีแก้ปัญหาได้ คุณน่าจะดูแลเขาไปก่อน" นาตาชาพูดสตีฟกอดอก

     "ทำไมต้องเป็นผม?"

     "ตอนนี้คลินท์หูดับจะไปได้ยินได้ยังไงถ้าโทนี่อยู่ในอันตราย ฮัลค์ก็คือฮัลค์ ฉันก็ดูแลเขาไม่ได้เพราะบางทีฉันก็จะถูกตามตัวไปที่อื่น ที่จริงจะให้ธอร์ทำก็ได้ แต่คุณแน่ใจหรือว่ามันจะดีจริงๆ?" นาตาชาอธิบายให้ฟังและชี้ไปที่โทนี่

     "ยิ่งๆไปกว่านั้นเขาชอบคุณ" นาตาชาบอกและหมุนตัวไปควบคุมควินเจ็ท คลินท์เข้าไปช่วยเธอและมีฮัลค์ตามไปกวนประสาทคลินท์ ทิ้งสตีฟ ธอร์และโทนี่ตัวจิ๋วไว้ตามลำพัง

     จากนั้นโทนี่ก็หมดความสนใจในตัวของสตีฟและเดินไปที่ชิ้นส่วนของชุดที่ถูกฉีกออก ตากลมโตมองมันอย่างวิเคราะห์ ก่อนจะนั่งลงบนพื้นและหยิบชิ้นส่วนมีคมบางชิ้นขึ้นมา สตีฟขมวดคิ้วและเดินเข้าไปหาเอาชิ้นส่วนออกมาจากมือเล็กๆ โทนี่เลิกคิ้วและแหงนหน้ามองคนผมสีบลอนด์ตัวสูงจนคอตั้งบ่า สตีฟนั่งลงข้างๆและเก็บส่วนคมๆเข้าไปในชุด

     "ฉันไม่อยากให้เธอทำเหล็กคมๆพวกนั้นบาดตัวเอง" สตีฟบอกและมองกลับไปยังโทนี่ที่กำลังจ้องมองทางเขา

"ผมไม่ทำมันบาดตัวเองหรอกฮะคุณกัปตันอเมริกา ผมก็จับเหล็กคมๆตลอดเวลาเลยฮะ" โทนี่ตัวจิ๋วพูดและยิ้มอย่างภูมิใจ

     "เรียกฉันว่าสตีฟ...ทำไมเธอต้องจับเหล็กคมๆพวกนั้นด้วย?" สตีฟถามอย่างสงสัย ทำให้รอยยิ้มที่แสนภูมิใจของโทนี่เจื่อนลงไป

     "เอ่อ...พอทิ้งมันไว้เต็มห้องฮะ...ผมแค่เอามันขึ้นมาสร้างของบางอย่าง..." โทนี่ตอบและมองพื้น

นี่มันเป็นเรื่องแปลก โทนี่ทำตัวไม่เหมือนเด็กหกขวบทั่วไป โทนี่กลับทำตัวเหมือนผู้ใหญ่มากกว่าทั้งๆที่เด็กวัยเท่านี้ส่วนมากเหมือนก้อนพลังงานที่แสนจะบริสุทธิ์และเต็มไปด้วยจินตนาการ แต่โทนี่กลับทำเหมือนว่าความคิดสร้างสรรค์เหล่านั้นถูกแย่งออกไปจากมือน้อยๆ สตีฟคิดอยู่สักพักก่อนที่โทนี่จะหาวออกมา ชายหนุ่มมองเจ้าตัวเล็กที่ดูเบื่อเต็มทน สตีฟลุกขึ้นยืนและอุ้มโทนี่ขึ้นมาด้วย โทนี่กลับเกร็งขึ้นมาเสียอย่างนั้น ทำให้เขารู้ได้ในทันทีว่าวัยเด็กของโทนี่คงไม่สวยงามมากนัก

     สตีฟอุ้มโทนี่เอาไว้ในที่สุดเจ้าตัวเล็กก็ยอมผ่อนคลายโดยดี เป็นการกระทำที่ชวนสับสนไม่น้อย อันที่จริงไม่มีใครสมัครใจจะอุ้มโทนี่ เขามักถูกปล่อยให้อยู่คนเดียว พ่อของโทนี่มันยุ่งเสมอกับงานที่สตาร์คอินดัสเทรียล และเเม่ของโทนี่เองก็ยุ่งกับการไปร่วมงานเลี้ยงการกุศล โทนี่มักอยู่ลำพังตลอดเวลา คนงานที่บ้านก็ไม่มีเวลาที่จะอยู่กับเขา ทำไมน่ะเหรอ? พวกเขาต่างมีงานที่ต้องทำและพวกเขาก็ต้องใช้เวลากับครอบครัวของพวกเขา

     สตีฟวางโทนี่ลงบนเก้าอี้และนั่งลงข้างๆโทนี่ สตีฟมองไปที่ธอร์ที่มองโทนี่อยู่ ธอร์เกิดความสนใจในตัวอัจฉริยะตัวจิ๋วขึ้นมา

     "โทนี่ตัวน้อยเจ้าชอบสีอะไร?" ธอร์ถามขึ้นมาขณะที่โทนี่เองก็มองเขาอย่างสนใจ

     "สีน้ำเงินฮะ" โทนี่ตอบคำถามโดยดี ธอร์พยักหน้ารับและพิงพนักเก้าอี้

     "ของเล่นที่เจ้าชอบล่ะ?"

     "ของเล่นนั้นเป็นของเด็กทารกฮะ" คำตอบนั้นทำให้ธอร์เบิกตากว้างและมองไปที่สตีฟที่มองกลับมาด้วยสีหน้าตกใจเหมือนกัน

     "ไม่ใช่แบบนั้นหรอก ทุกคนใครๆก็เล่นของเล่นได้ทั้งนั้น ไม่ว่าจะอายุมากแค่ไหนก็ตาม" สตีฟพูดและได้รับเสียงหัวเราะเบาๆจากธอร์

     "พ่อบอกว่าของเล่นพวกนั้นเป็นของเด็กทารก และผมไม่ควรจะเล่นมันฮะ" โทนี่บอกและก้มหน้าลงพื้น สตีฟขมวดคิ้วนี่โฮเวิร์ดกล้าบอกเด็กแบบนั้นได้อย่างไร

     "พ่อเธอพูดผิดแล้วล่ะ" สตีฟพูด โทนี่หันมองสตีฟทันที

     "พ่อของผมเป็นคนที่ฉลาดที่สุดฮะ!!" โทนี่ตะโกนออกมาจึงโดนธอร์ดุ สตีฟขยับเข้าไปใกล้ร่างเล็กจิ๋ว

     "แล้วเธอชอบทำอะไรล่ะ? สตีฟถามและโทนี่ก็คิดอยู่พักหนึ่ง

     "ผมชอบประดิษฐ์สิ่งของครับ" โทนี่พูดใบหน้าเล็กๆนั้นดูกังวล

     "สตีฟฮะ...พ่อกับแม่ของผมอยู่ที่ไหนฮะ?" โทนี่ถามด้วยเสียงเบาๆ

     สตีฟไม่อยากเป็นคนตอบคำถาม ไม่อยากบอกว่า พ่อกับแม่ของโทนี่ตายหมดแล้ว เขาจึงทำแต่เพียงยักไหล่และหวังว่าโทนี่จะลืมมันไป โทนี่ยอมที่จะไม่สนและก้มลงมองดูเสื้อที่ตัวเองใส่อยู่ โทนี่เอียงคอมองอุปกรณ์อะไรบางอย่างที่ส่องแสงสว่างอยู่บนหน้าอกของตัวเอง โทนี่มัวแต่วุ่นวายอยู่กับสิ่งอื่นจนลืมสนใจตัวเองไปเสียสนิท โทนี่เคาะมันเบาๆและพยายามจะดึงมันออกมา ก่อนจะถูกคว้าจับมือเอาไว้โดยธอร์

     "อย่าเอามันออก" ธอร์สั่ง สตีฟเอามือของธอร์ออกและถอนหายใจ

     "มันคืออะไรฮะ?"

     "อาร์ครีแอคเตอร์" โทนี่เลิกคิ้ว

     "ทำไมผมถึงอยู่ในตัวผมได้ล่ะฮะ?" ไม่มีใครตอบคำถาม สตีฟยิ่งไม่อยากตอบเข้าไปใหญ่ เขาจะบอกเด็กหกขวบได้ยังไงล่ะว่า 'เธอโดนระเบิดที่อัฟกานิสถาน เธอเลยต้องมีมันไว้เพื่อที่จะได้มันต้องตาย' ไม่ใช่เรื่องที่จะบอกเด็กหกขวบเสียหน่อย แถมจะยักไหล่ใส่ก็ไม่ได้

     "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันโทนี่ แค่อย่าไปยุ่งกับมันก็พอ" สตีฟพูดโทนี่ถอนหายใจและหลับตาลง หลังจากเงียบไปได้ไม่นานโทนี่ก็ผล็อยหลับไป

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

     ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงที่เอเวนเจอร์สทาวเวอร์สตีฟช้อนโทนี่ขึ้นและอุ้มเข้าไปข้างใน พาไปส่งที่ห้องของโทนี่เอง ตาสีฟ้ามองไปรอบๆหาโอกาสได้ยากยิ่งที่จะได้มาเหยียบชั้นของโทนี่ เขาเดินไปที่โซฟาและวางเจ้าตัวเล็กที่หลังอยู่ลงและผ้าห่มคลุม สตีฟคิดว่านี่เป็นโอกาสอันดีที่จะได้รู้จักตัวตนของโทนี่เพิ่มมากขึ้นเพราะยังไงตอนนี้โทนี่ก็ห้ามเขาไม่ได้อยู่แล้วในขนาดตัวไซส์มินิเช่นนี้ เขาเดินไปตามทางเดิน สำรวจห้องต่างๆ ชั้นวางของ และสุดทางเดินนั้นคือห้องนอนของโทนี่ เขาเปิดประตูช้าๆและมองเข้าไปในห้อง และต้องแปลกใจที่มันค่อนข้างโล่ง โทนี่เคยบอกพวกเขาไว้ว่าทุกชั้นตกแต่งเหมือนกันหมดและทุกคนก็ตกแต่งได้ตามใจชอบ

     แต่ชั้นของเจ้าของตึกเองกลับมีของน้อยมาก ถ้ามาถึงตอนแรกและบอกว่านี่เป็นชั้นของโทนี่เขายังไม่เชื่อเลยด้วยซ้ำ เขาเดินไปที่ตู้เสื้อผ้ารู้สึกไม่ดีนักที่ต้องทำตัวลับๆล่อๆแอบดูของคนอื่น แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็เปิดมันออกดูอยู่ดี แต่ก็ไม่มีอะไรห้องทำงานของโทนี่ยังน่าตื่นเต้นมากกว่านี้เสียอีก เขาออกมาจากห้องของโทนี่และเดินมาที่ห้องนั่งเล่น และพบว่าโทนี่ตัวน้อยนั่งอยู่บนโซฟา เขาเดินเข้ามาหาและนั่งลงข้างๆ

     "ตอนนี้เราอยู่ที่ไหนกันฮะ?" โทนี่ถามขึ้นสตีฟยกร่างเล็กขึ้นมาวางบนตักของเขาและกอดเอาไว้

     "ตอนนี้พวกเราอยู่ที่อาคารเอเวนเจอร์สทาวน์เวอร์" สตีฟตอบคำถาม โทนี่แหงนหน้ามองเขา

     "โทนี่เธอต้องไม่เชื่อแน่ๆเลย แต่เธอเคยตัวโตกว่านี้เมื่อสองชั่วโมงกว่า เธอกับฉันต่อสู้กับผู้ร้ายคนที่ทำให้เธอกลับมาเป็นเด็ก เธอเป็นส่วนหนึ่งของเอเวนเจอร์ส กลุ่มของซุปเปอร์ฮีโร่ที่รวมตัวกันเพื่อปกป้องโลก" สตีฟอธิบายช้าๆ

     "แต่ผมไม่ใช่ซุปเปอร์ฮีโร่สักหน่อยนี่ฮะ?" สตีฟยิ้มน้อยๆและส่ายหน้า

     "เธอเป็น เธอแค่ยังไม่รู้เท่านั้นเอง ชุดเกราะที่อยู่ในเจ็ทนั้นเธอเป็นคนสร้างมันขึ้น"

     "งั้นเอเวนเจอร์สทุกคนอยู่ในนี้เหรอฮะ?"

     "ที่จริงตึกนี้เป็นของเธอเอง แต่เธอเปลี่ยนมัน เธอสร้างชั้นสำหรับคนอื่นๆ ตอนนี้เราอยู่ที่ชั้นของเธอ" โทนี่มองไปรอบๆ

     "เราไปที่ชั้นของคุณได้ไหมฮะ?"

     "แน่นอน" สตีฟตอบ

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

     สตีฟอุ้มโทนี่เอาไว้และโทนี่ก็ไม่ได้รู้สึกตึงเครียดอะไร เขาเดินไปที่ลิฟต์มองเจ้าตัวเล็กที่มองตัวเลขที่บอกว่าลิฟต์ผ่านชั้นใดมาบ้าง

     "สตีฟฮะ พวกเราเป็นเพื่อนกันใช่ไหมฮะ?" โทนี่ถามขึ้นมา

     "เป็นมากกว่าเพื่อนเสียอีก" สตีฟยืนยัน โทนี่ยิ้มและเงยหน้ามองเขา

     "เหมือนเพื่อนสนิทใช่ไหมฮะ?" โทนี่ถามอีกครั้งน้ำเสียงเต็มไปด้วยความคาดหวัง

     "มากกว่านั้นโทนี่" สตีฟตอบ โทนี่เอียงคอสงสัย **'มากกว่าเพื่อน'** หมายความว่ายังไง

     อันที่จริงมันหมายความว่าพวกเขาคบกันมาได้สองเดือนแล้วต่างหาก และมันก็ยังไม่มีใครรู้ทั้งนั้น มันเริ่มมาจากพวกเขาเล่นพนันกันและโทนี่ก็ชนะเสียด้วย สตีฟเขาต้องเลี้ยงข้าวเย็นโทนี่ ทั้งคู่มีช่วงเวลาที่ดีด้วยกันและมักชวนกันไปกินข้าวเย็นด้วยกันที่ข้างนอกบ่อยๆ สตีฟเองยังประหลาดใจที่พวกเขาทั้งคู่ต่างก็อยู่ด้วยกันได้ แม้ว่าบางครั้งโทนี่จะไม่มีเหตุผลก็ตาม

     สตีฟกดปุ่มชั้นของเขา พิงหลังกับพนังของลิฟต์ไม่นานก็มาถึงชั้นของเขา เขาวางโทนี่ลงบนพื้นเมื่อเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นแล้ว ตากลมโตสีอำพันมองไปรอบๆและยิ้มออกมาเพราะมันไม่เหมือนชั้นของโทนี่ ชั้นของสตีฟตกแต่งได้ดีมาก สตีฟนั่งลงบนโซฟาและโทนี่ก็ปีนขึ้นมานั่งซบกับสตีฟที่อยู่ข้างๆ ชายหนุ่มยิ้มออกมาและกอดโทนี่ตัวจิ๋วเอาไว้หลับตาลง ในที่สุดความง่วงก็เข้าครอบงำช้าๆ

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

     "สตีฟ! สตีฟ! สตีฟฮะ!!" เสียงตะโกนทำให้สตีฟสะดุ้งตื่น เขาจำสภาพของโทนี่ได้ในทันทีและคิดว่าต้องเกิดอันตรายขึ้นกับโทนี่ตัวจิ๋วแน่นอน เขาลืมตายกโทนี่ลงจากโซฟาและสร้างบังเกอร์จากอะไรบางอย่างที่หาได้ สตีฟมองโทนี่ที่มองมาทางเขาอย่างเเตกตื่น

     "เกิดอะไรขึ้น?"

     "ผมเองพยายามปลุกคุณเท่านั้นเองฮะ" โทนี่ตอบ สตีฟถอนหายใจมองเจ้าตัวจิ๋วผมสีน้ำตาลเข้ม ผมสีน้ำตาลยุ่งเหยิงและเสื้อก็หลุดลุ่ย เขาลุกขึ้นจากโซฟาและเสยผมตัวเอง ร่างเล็กก็ออกมาจากบังเกอร์ชั่วคราวและเหยียดร่างเล็กๆของตัวเอง สตีฟมองโทนี่ที่วิ่งเข้าไปในครัวก่อนจะเดินตามไป

     "คุณมีซีเรียลไหมฮะ?" โทนี่ถามสตีฟเขาพยักหน้าและเปิดตู้ออกมา เอากล่องซีเรียลธัญพืชออกมาวางไว้ที่เคาน์เตอร์ และเปิดตู้อีกใบเพื่อหยิบชามออกมา ก่อนจะเหลือบไปเห็นโทนี่ที่พยายามยกนมครึ่งแกลลอนอยู่ เขายกมันขึ้นมาและรีบเตรียมซีเรียลให้โทนี่ ก่อนจะมองโทนี่ถือชามเดินกลับไปที่ห้องนั่งเล่น สตีฟเปิดตู้เย็นเก็บนมและเอาแอปเปิ้ลออกมา ก่อนจะถอนหายใจและตามกลับไปที่ห้องนั่งเล่น

     เขาและโทนี่จัดการกับอาหารเช้าของตัวเองก่อนจะไปอาบน้ำ โทนี่อยู่ที่โซฟาได้ยินเสียงน้ำจากห้องน้ำก่อนจะถอนหายใจ ที่นี่ไม่มีอะไรให้ทำสักอย่าง โทนี่พยายามที่จะหยิบรีโมตบนเคาน์เตอร์ แต่เเขนของเขาสั้นเกินกว่าจะเอื้อมถึง และไม่ต้องคิดอะไรมากโทนี่ตัดสินใจไปหาสตีฟเพื่อให้ช่วยหยิบรีโมตให้ ร่างเล็กเดินเข้าไปในห้องของสตีฟ โรเจอร์ส เขาเห็นว่าประตูเปิดอยู่เลยผลักประตูให้เปิดออก

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

     สตีฟคิดว่าโทนี่อยู่ที่ห้องนั่งเล่นและคงกำลังหาวิธีสร้างความบันเทิงให้ตัวเองอยู่ เขาเลยไม่คิดที่จะล็อคและปิดประตูห้องน้ำ และเขาก็รู้ว่าโคตรจะผิดพลาดเมื่อเขาหันกลับมาเจอโทนี่ที่เบิกตาสีอำพันใส่เขาอยู่ สตีฟยืนตัวเเข็งทื่อริ้วสีแดงระเรื่อปรากฏขึ้นบนแก้มสาก เขาคว้าผ้าขนหนูจากราวมาปิดตัวเอง โทนี่ถอยหลังและล้มลงก้นกระแทกพื้น สตีฟปิดน้ำและเดินไปหาโทนี่ระวังผ้าขนหนูพันรอบเอวไปด้วย โทนี่มองชายหนุ่มช้าๆอย่างสำรวจ สตีฟรู้สึกเหมือนความร้อนล่ามไปทั่วร่างและคอก็แห้งเป็นผง

     "ทะ...โทนี่ทำไมเธอถึงไม่อยู่ที่ห้องนั่งเล่น?" สตีฟถามอย่างแตกตื่น

     "ผมอยากให้คุณหยิบรีโมตให้ผมหน่อยฮะ" สตีฟถอนหายใจและหลับตาลง

     "กลับไปที่ห้องนั่งเล่น เราค่อยว่ากันหลังจากที่ฉันอาบน้ำเสร็จแล้ว" สตีฟบอกอย่างนุ่มนวล โทนี่ทำตามอย่างหงอยๆ ร่างเล็กออกไปจากห้องปีนขึ้นโซฟาและซุกหน้าลงกับหมอน ส่วนสตีฟแน่ะเหรอซุกหน้าลงกับมือหนารู้สึกอายเด็กจะเเย่

     สตีฟอาบน้ำแต่ตัวเสร็จแล้ว ความคิดของเขาวุ่นวายกับความคิดที่ว่าจะพูดยังไงกับโทนี่ดี และเขาก็ตัดสินใจทำตามที่คิดไว้แต่แรก เขาเดินไปที่ห้องนั่งเล่นและนั่งลงข้างๆโทนี่ที่ซุกหน้าลงกับหมอน

     "โทนี่...เธอไม่ได้สร้างความเดือดร้อนอะไร แต่อย่าเข้าไปในห้องโดยไม่เคาะประตูก่อน โอเค?" สตีฟบอกพลางลูบหลังคนที่นอนคว่ำหน้าอยู่ โทนี่เงยหน้าขึ้นพยักหน้าก่อนจะลุกขึ้น สตีฟถอนหายใจ

     "ฉันรอจนกว่าเธอจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ไหวแล้ว" สตีฟยอมรับโดยดี

โทนี่ก้มหน้าและเคาะนิ้วเล็กๆบนอาร์ครีแอคเตอร์ ก่อนจะมองเข้าไปในช่องว่างและเคาะนิ้วเบาๆในนั้นและรู้สึกว่ามันโดยบางอย่าง

     "สตีฟฮะ ผมขอตะเกียบคู่หนึ่งสิฮะ" โทนี่ขอร้อง สตีฟเลิกคิ้วก่อนจะลุกขึ้นไปที่ห้องครัวและกลับมาพร้อมตะเกียบคู่หนึ่ง

     โทนี่รับเอามาถือให้ในมือเล็กๆก่อนจะสอดมันเข้าไปในอาร์ครีแอคเตอร์ สตีฟจะห้ามแต่เจ้าตัวเล็กเอาวัตถุประหลาดออกมาช้าๆ สตีฟหันมองทางอื่นเมื่อเกิดแสงจ้าขึ้นมา เมื่อเเสงจางลงสตีฟก็หันหลับมามองที่โทนี่

ชายหนุ่มยิ้มกว้างเมื่อเห็นโทนี่ในสภาพปัจจุบันอยู่แทนที่โทนี่วัยหกขวบ โทนี่กำลังพิจารณาหินสีส้ม

     "อินฟินิตี้สโตน" โทนี่พึมพำและวางมันลงบนโต๊ะกาแฟ ก่อนจะเงยหน้ามองสตีฟที่กระโจนเข้ามาหาและกอดเขาแน่น สตีฟจูบโทนี่แรงๆและยิ้มออกมาให้โทนี่เห็น

     "คิดถึงกันมากไหมแคป?" โทนี่ถามอย่างขี้เล่น สตีฟหัวเราะ

     "สาบานได้เลย ผมคิดถึงคุณมาก" สตีฟพูดและขยับออกจากโทนี่ โทนี่มองชายผมทองก่อนจะลุกขึ้น เขาหยิบอินฟินิตี้สโตนขึ้นมาและเดินไปที่ลิฟต์

     "ขอโทษนะที่ต้องชะงักการเจอกันของเราสตีวี่ แต่ฉันมีบางอย่างที่ต้องศึกษาทางวิทยาศาสตร์" โทนี่บอกขณะเดินไปที่ลิฟต์ สตีฟยิ้มกว้างในที่สุดเขาก็ได้โทนี่กลับคืนมาแล้ว

     "คุณตอนเด็กน่ารักมากเลย!!" สตีฟตะโกนขณะที่โทนี่เข้าไปในลิฟต์ โทนี่มองเขาขณะกดปุ่ม

     "ฉันรู้ รักนายนะสตีฟ" โทนี่พูดพร้อมกับประตูลิฟต์ที่ค่อยๆปิดลง สตีฟยิ้มอย่างมีความสุข

     "รักคุณเหมือนกันโทนี่" สตีฟบอกเสียงเบาและเตรียมออกไปบอกเรื่องนี้กับทุกคน

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว