ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Living Scared , Loving Hard : Living Scared [Bucky x Tony]

ชื่อตอน : Living Scared , Loving Hard : Living Scared [Bucky x Tony]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ต.ค. 2560 00:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Living Scared , Loving Hard : Living Scared [Bucky x Tony]
แบบอักษร

Paring :  James 'Bucky' Buchanan Barnes x Anthony Edward Stark 

Rate and  Gen : Drama / Romance

Written by : skaternaut

Transalate from English Version by : P.Soltz

Follow English Version here: http://archiveofourown.org/works/2498108/chapters/5545418

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

     Chapter 1 : Living Scared

     เป็นเวลาสองเดือนแล้วตั้งแต่เจอตัวบัคกี้และพาตัวมาที่เอเวนเจอร์สทาวน์เวอร์ บัคกี้ก็ยังไม่เคยพูดเลยสักคำตั้งแต่ถูกเจอตัว ไม่มีสักคำหลุดออกมาจากปาก

     สตีฟและเเซมพบเขาที่บอสตัน เขายอมตามมาด้วยความสงสัยเล็กน้อย พวกเขาพาบัคกี้มาที่เอเวนเจอร์สเทาวน์เวอร์ พาดูตึก แนะนำสมาชิกที่พักที่ตึกนี้ พาไปดูห้องพักของเขา และอย่างอื่นๆ เขาได้รับคำสั่งจากชีลด์ให้รับการบำบัดรักษา เขายอมเขารับการรักษาโดยดีแต่เขาก็ไม่ยอมพูดอยู่ดี

     ในนี้ก็เหมือนวันก่อนๆในเอเวนเจอร์สทาวน์เวอร์นั่นแหละ อ๋อ...ยกเว้นโทนี่ที่ตัดสินใจออกมาทานอาหารเช้าพร้อมกับคนอื่นๆซึ่งเป็นอะไรที่หาได้ยากยิ่ง บรูซนั่งอยู่ที่โต๊ะและอ่านเอกสารจากสตาร์คแพคของตัวเอง นาตาชากับคลินท์ออกไปทานอาหารเช้าที่ระเบียง แซมกับสตีฟนั่งอยู่ที่โต๊ะกับบรูซกำลังปรึกษากันเรื่องกิจกรรมของกลุ่ม ส่วนธอร์กำลังหลับอยู่บนโซฟา บัคกี้ก็เหมือนเดิมนั่งตรงเคาน์เตอร์กินซีเรียลของตัวเองเงียบๆ ส่วนโทนี่ก็เดินทอดน่องตรงไปที่เครื่องชงกาแฟ

     "ดีใจจริงๆที่เห็นคุณออกมาทานข้าวกับพวกเราโทนี่ นานเท่าไหร่แล้วนะ...3 วัน?" สตีฟทักทายโทนี่อย่างเหน็บแหนม

     "อันที่จริงแล้ว 76 ชั่วโมงต่างหาก ขอบใจนะที่เป็นห่วง"

     "เป็นห่วง? โทนี่พวกเราพยายามพาคุณออกมาจากแลปอย่างน้อยสิบครั้ง จาร์วิสบอกว่าคุณปิดระบบตัดการติดต่อ เราไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไป!!" สตีฟพยายามจะพาโทนี่ออกมาจากแลปของเขาตลอดวันหยุด แต่ดูเหมือนว่ามันจะไร้ประโยชน์ แต่บางครั้งโทนี่ก็ดื้อดึงเกินกว่าจะทนไหว

     "ฉันเป็นแชมป์อดนอนอยู่แล้วพ่อแวบวับ ไม่ต้องการเข้าร่วมกลุ่มชุดรัดติ๋วติ้วกับนายหรอก"

     "โทนี่ผมไม่ได้ใส่ชุดรัดรูปเสียหน่อย ผมใส่เครื่องแบบต่อสู้มันทำมาจากเคฟล่า[1] ต่างหาก"

     "จะอะไรก็ช่างเถอะปู่หวานเย็น"

     "เฮ้ นายสองคนหยุดเถียงกันได้แล้ว ฉันอยู่ที่นี่มาสี่เดือนรู้สึกแก่ขึ้นเยอะเลย" แซมล่ะเบื่อจริงๆเวลาที่สองคนนี่ทะเลาะกันด้วยเรื่องโง่ๆเนี่ย เขาล่ะไม่อยากจะคิดเลยถ้าสตีฟกับโทนี่เกลียดกันขึ้นมาจริงๆจะเป็นยังไง เอาว่ะอย่างน้อยทั้งคู่ก็มีความอดทนมากพอที่จะไม่เกลียดกันจริงๆ

     "คลินท์กับฉันจะไปซ้อมกัน สตีฟคุณอยากไปเป็นคู่ซ้อมของฉันไหมระหว่างที่เเซมกับคลินท์ทำเรื่องที่นกทำกันน่ะ?" นาตาชาถามขึ้นขณะที่เธอและคลินท์เดินเข้ามาในห้องครัวและวางจานของพวกเขาลงในเครื่องล้างจาน

     "แน่นอนแนท เฮ้ บัคกี้นายอยากไปกับพวกเราไหม?" สตีฟถามแต่งเพียงคำตอบเดียวที่จะได้รับกลับมาคือความเงียบ

     "ไม่เป็นไรบัคกี้ ถ้านายจะตามหาฉันล่ะก็ ฉันจะอยู่ในยิมนะ" จะอะไรก็ตามดูเหมือนบัคกี้จะไม่ต้องการเขาเท่าไหร่

     ณ.จุดนี้แซม สตีฟ คลินท์และนาตาชาก็พากันไปที่ลิฟต์ จากนั้นบรูซก็ลุกขึ้นและบอกว่าจะลงไปที่แลปส่วนตัวเพื่อทำการทดสอบอะไรบางอย่าง ทำให้คนที่เหลืออยู่ในครัวมี บัคกี้ที่ยังคงนั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์กับถ้วยเปล่าของเขา โทนี่ที่ตอนนี้กินกาแฟไปอย่างน้อย 6 แก้วแล้ว และธอร์ที่ยังหลับอยู่เพราะเพิ่งมาจากแอสการ์ดตอนตี 3 ตอนนี้โทนี่เห็นว่าธอร์ยังหลับอยู่และบัคกี้ก็ยังใบ้กินเหมือนเดิน โทนี่เลยตัดสินใจว่าจะไปนอนหลับสักหน่อย หลังจากไม่ได้นอนมา 76 ชั่วโมงแล้ว เขาทิ้งบัคกี้ไว้ในห้องครัวและตรงไปที่ชั้นของตัวเอง

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

     เขาอยู่ในถ้ำอีกแล้ว มันทั้งชื้นและมืดและอาร์ครีแอคเตอร์มันก็หายไปมันถูกแทนที่ด้วยแบตเตอรี่รถยนต์ เสียงกระแทกประตูทำให้เขารู้ว่าพวกมันกลับมาทรมานเขาอีกแล้วจนกว่าเขาจะตอบรับปากว่าจะสร้างระเบิดเจอริโก้ให้ เขาเริ่มหอบหายใจแรงขึ้นและสั่นไม่หยุด พวกมันอยู่ในห้องและการ์ดสองคนก็ลากเขาไปให้หัวหน้าของพวกมันต่อยที่ท้องของเขาซ้ำๆ พวกมันเอาถังน้ำออกมาและโทนี่ก็เริ่มกรีดร้องเขาไม่อยากโดนกดน้ำอีกแล้ว ถ้าพวกมันไม่หยุดเขาต้องจมน้ำแน่ๆ เขายังไม่สามารถหายใจได้ทันหลังจากถูกทุบตี และเขารู้ว่าเขาไม่สามารถกลั้นหายใจได้นานกว่านี้อีกแล้ว ขณะที่คิดอยู่นั้นเขาก็ถูกกดลงในถังน้ำโดยกลุ่มผู้ก่อการร้ายอีกครั้ง เขากรีดร้องหมดแล้วซึ่งความหวัง อย่างไรก็ตามบางทีใครสักคนคงจะได้ยินเสียงของเขา ในขณะที่ถูกกดลงในน้ำเขาก็รู้สึกได้ถึงบางอย่างบนหน้าท้อง มันรู้สึกเหมือนกำลังถูกใครบางคนลูบขึ้นลง เหมือนพยายามเขย่าเขา แต่หัวของเขายังคงถูกจับกระแทกลงในน้ำและเขายังคงกรีดร้อง

     โทนี่ลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างรวดเร็ว เขาเต็มไปด้วยเหงื่อตั้งแต่หัวจรดเท้า เขากรีดร้องและใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยน้ำตา ต้องใช้เวลาสักพักถึงจะรู้ว่าเขาอยู่ในห้องนอนของตัวเอง และเขาไม่ได้ตกอยู่ในอันตรายอะไรทั้งนั้น เขากระพริบตาไล่น้ำตาและผ่อนคลายลงเล็กน้อย ในที่สุดก็รับรู้ได้ว่ามีบางคนอยู่ข้างๆเขากอดเขาเอาไว้และกำลังลูบหลังของเขาอยู่ช่วยให้เขาผ่อนคลายลง หลังจากที่ควบคุมลมหายใจได้เเล้วและปาดน้ำตาออกจากหน้า โทนี่ก็หันไปมองทางด้านซ้ายของต้องประหลาดใจที่เห็นบัคกี้นั่งอยู่ข้างๆ สายตาของบัคกี้เต็มไปด้วยความกังวล ตลอดสองเดือนที่บัคกี้อยู่ที่นี่เขาไม่เคยพูดหรือยอมรับใครทั้งนั้น ไม่แม้กระทั่งจะสัมผัสพวกเขา โทนี่ไม่รู้เหมือนกันว่าควรจะพูดอะไรดี แต่ที่แน่ๆคือเขาไม่ได้รู้สึกลำบากใจแต่อย่างใดแต่กลับรู้สึกปลอดภัยด้วยซ้ำ เขาไม่ชอบที่จะให้คนอื่นมาเจอเขาให้สภาพหดหู่แบบนี้

     "ฉันไม่เป็นไรแล้ว...แค่...ผันร้ายเท่านั้น ถ้านายเข้าใจว่าฉันพูดถึงอะไรน่ะนะ ฉัน...มันเกิดขึ้นประจำตอนนอนหลัง นั้นเป็นเหตุผลว่าทำไมฉันถึงไม่ยอมหลับยอมนอน พวกมันเลวร้ายมากขึ้นทุกที...วันนี้...ก็เลวร้ายกว่าทุกครั้ง" โทนี่เล่าจบหวังว่าบัคกี้จะไม่คิดว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา แต่ในทางตรงกันข้ามแทนที่เขาตื่นขึ้นมาแล้วบัคกี้จะออกไป โทนี่กลับหวังว่าบัคกี้จะทำอะไรสักอย่าง และบัคกี้ก็ทำจริงๆเขาโน้มตัวเข้ามาใกล้และสวมกอดโทนี่อย่างอ่อนโยน มันเป็นการแสดงท่าทีที่เป็นการปลอบโยน โทนี่ต้องต่อสู้กับแรงกระตุ้นที่จะขอร้องให้บัคกี้โอบกอดเอาไว้อย่างนี้ โทนี่หันไปมองบัคกี้และบัคกี้ก็มากลับมาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเข้าใจ ในที่สุดบัคกี้ก็ลูบหลังโทนี่ครั้งหนึ่งก่อนจะลุกขึ้นโบกมือเบาๆและตงไปที่ประตู

     "บัคกี้?" โทนี่เรียกเขาเอาไว้ บัคกี้หยุดและหันกลับมามองโทนี่

     "ขอบใจนายมากนะ ฉัน...เอ่อ นายช่วยได้มาก ขอบใจนะ" บัคกี้ตอบรับด้วยการยกมุมปากน้อยๆและหันหลังออกจากห้องไป

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

     อันที่จริงแล้วบัคกี้เดินไปทั่วตึกอย่างไร้จุดหมายตอนเขาได้ยินเสียงกรีดร้อง เขาคิดว่ามันเกิดเหตุการณ์ฉุกเฉินขึ้นเสียงอีก เขาเลยไปที่ชั้นของโทนี่ชั้นที่เขาคิดว่าเสียงมันดังมาจากที่นี่ เขายังไม่ทันจะเข้าไปด้วยซ้ำเสียงกรีดร้องก็ดังเพิ่มขึ้น เขารีบตรงไปตามเสียงร้องและดูเหมือนว่ามันจะดังมาจากห้องของโทนี่ เขาเคาะประตูแต่ดูเหมือนกรีดร้องจะไม่ยอมหยุดลง เขาเปิดประตูเข้าไปในห้องแล้วพบว่าโทนี่นอนอยู่บนเตียงดิ้นรนสับสนอยู่บนที่นอน เต็มไปด้วยเหงื่อและน้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาที่ปิดอยู่ เขารู้ได้ทันทีว่าโทนี่ฝันร้ายจากอาการ PTSD [2] บัคกี้รู้จักอาการเหล่านี้ดี เขาเดินมาที่เตียงวางมือข้างที่เป็นแขนของเขาลงบนหน้าท้องของโทนี่เบาๆและลูบเบาๆ พยายามเขย่าเบาๆเพิ่งปลุกโทนี่ จากนั้นไม่นานโทนี่ก็เริ่มขยับตัวและลุกขึ้นนั่ง บัคกี้นั่งลงบนเตียงทันทีและลูบหลังของโทนี่เพื่อให้เขาสงบลง 

     ในที่สุดโทนี่ก็รู้ว่าเป็นเขาถึงจะมองเขาอย่างประหลาดใจเล็กน้อยก็เถอะ แต่อย่างไรก็ตามโทนี่ก็เริ่มเล่าเรื่องความฝันของตัวเองให้ฟัง บัคกี้ฟังอย่างตั้งใจว่าโทนี่พูดถึงอะไร ฟังด้วยความเป็นห่วงในสิ่งที่โทนี่กำลังพูดถึง เขารู้ถึงความรู้สึกนั้นดีและมันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะตื่นขึ้นมาเพียงลำพังหลังจากโดนฝันร้ายเหล่านั้นเล่นงาน แน่นอนว่าไม่มีใครอยู่ที่นี่เพื่อปลอบโทนี่ หลังจากที่เขาได้ฟังเรื่องที่โทนี่เจอมาและโทนี่ได้เล่าให้เขาฟังเกือบจะทั้งหมดนั้นมันทำให้เขารู้สึกดีใจที่ในที่สุดเขาก็สามารถอยู่เพื่อใครสักคนในเวลาเช้านี้ หลังจากโทนี่กล่าวขอบคุณเขา เป็นการขอบคุณที่ออกมาจากใจจริงๆ มันทำให้ขาอบอุ่นไปทั้งหัวใจ เขาออกมาจากห้องและตัดสินใจจะไปหามื้อเที่ยงกินที่ห้องครัว

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

     หลังจากที่บัคกี้ออกไปโทนี่ก็ตัดสินใจที่จะอาบน้ำเพื่อทำให้หัวของเย็นลงเสียหน่อยและเรียกตัวตนของตัวเองกลับมา เขาไม่ได้หลับไปนานสักเท่าไหร่ บางทีอาจจะแค่สามหรือสี่ชั่วโมง แต่เขาจะไม่กลับไปที่เตียงเพื่อเสียงกับการย้อนกลับไปในถ้ำนั้นอีกแน่ๆ มันแย่ขึ้นทุกครั้ง เขาไม่รู้เหมือนกันว่าต้องจัดการกับมันยังไงดี ตอนนี้เขาหลีกเลี่ยงการนอนหลับโดยสิ้นเชิงและอดนอนนานขึ้น นานจนเขาคิดว่ามันจะไม่กลับมาอีก แต่มันก็กลับมาและมันก็เลวร้ายขึ้นทุกครั้งที่เขาหลับตาลง

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

     บัคกี้กินข้าวเที่ยงเสร็จแล้ว สมาชิกคนอื่นเองหลังจากซ้อมและอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็ตามเข้ามา สตีฟกับนาตาชาแลกเปลี่ยนเทคนิคการต่อสู้กัน แซมกับคลินท์พูดคุยเรื่องนกๆด้วยกัน บรูซเดินเข้ามาพร้อมธอร์ที่เพิ่งตื่นเมื่อสักครู่และพาตัวเองไปหาบรูซที่แลป โทนี่ออกมาจากลิฟต์หลังจากนั้นไม่นานและตรงไปที่เครื่องชงกาแฟ ทุกคนอยู่ที่โต๊ะทานอาหารส่วนบัคกี้อยู่ที่เคาน์เตอร์เหมือนเดิม ส่วนโทนี่อยู่ที่เคาน์เตอร์ชงกาแฟ

     "โทนี่ผมคิดว่าคุณหลับอยู่เสียอีก? นี่มันแค่สี่ชั่วโมงเองนะ! คุณต้องกลับไปนอน" สตีฟพูดกับโทนี่ด้วยเสียงเป็นกังวล

     "ฉันไม่เหนื่อยคุณปู่หวานเย็น ปล่อยฉันไปเถอะ"

     "โทนี่ผมไม่สนหรอกว่าคุณเหนื่อยหรือเปล่า ผมคิดว่าคุณควรจะกลับไปนะ..."

     "ฉันบอกนายแล้วว่าฉันไม่เหนื่อย วันนี้ฉันนอนพอแล้วโอเค้?"

     "โทนี่..."

     "ฉันจะไม่กลับไปนอนสตีฟ! ฉันจะไม่กลับที่ถ้านั่นอีกแล้ววันนี้ ไม่มีทาง!" โทนี่ตะคอกออกมาเรียกความสนใจของทุกคนได้เป็นอย่างดี ลมหายใจของเขายุ่งเหยิงและใบหน้าแดงก่ำ มือก็กำแน่นทั้งสองข้างและมีน้ำตารื้นขึ้นมาที่ขอบตา ระหว่างที่เขาระเบิดอารมณ์ออกมาแก้วกาแฟก็หล่นลงจากเคาน์เตอร์และแตกเป็นชิ้นๆบนพื้นกระเบื้อง ทุกคนนิ่งเงียบและมองมาที่โทนี่ยกเว้นบัคกี้ที่ไม่พูดไม่จาเขาลุกขึ้นเก็บเศษแก้วและทำความสะอาดพื้น หลังจากที่เขาทำเสร็จเขาก็โอบไหล่โทนี่และพาโทนี่ออกไปจากห้องและเข้าไปในลิฟต์ พวกสมาชิกที่เหลือพากันตกใจ บัคกี้ไม่เคยมีปฏิกิริยากับพวกเขา ดังนั้นคนที่เห็นถึงได้ประหลาดใจกับสิ่งที่เขาทำ ไม่มีใครสักคนรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

     เมื่อพวกเขาเข้าไปในลิฟต์บัคกี้กดปุ่มที่ชั้นของโทนี่ โทนี่ยังคงตึงเครียดและต้องบอกเลยว่าเขาพยายามอย่างมากที่จะไม่ร้องไห้ เมื่อพวกเขามาถึงชั้นของโทนี่ เขาก็พาโทนี่มาที่โซฟาเขาให้โทนี่นั่งลงตรงระหว่างขาแกร่งและกอดโทนี่จากด้านหลัง โทนี่เขาสู่สภาพคนเป็นคนเจ้าน้ำตาทันที ลมหายใจเร็วขึ้น แต่บัคกี้รู้ว่าความรู้สึกนี้เป็นอย่างไร หลังจากถูกพวกไฮดร้าลักพาตัวไปและเริ่มต้นทรมานทั้งร่างกายและจิตใจอย่างไม่รู้จบ เขาก็ได้รับผลกระทบเกือบทุกคืนมันมาจากการที่พวกนั้นทดสอบแขนเหล็กนั่นหรือเฆี่ยนตีเขาเพราะทำภารกิจไม่สำเร็จตามที่ได้รับคำสั่ง ที่แย่ที่สุดคือเมื่อคือเมื่อพวกนั้นตัดเเขนเหล็กของเขาออกหลังจากที่เขาทำภารกิจล้มเหลว มันทำให้เขาประสาทเสียและมันทำให้รู้สึกว่าแขนของเขามันไม่เหมือนเดิม

     โทนี่ยังคงตัวสั่นและร้องไห้อย่างหนัก เขาหันหลับไปกอดรอบลำคอของชายที่เอาแต่นิ่งเงียบและร้องไหล่กับไหล่ของเขา บัคกี้โอบกอดคนตัวเล็กกว่ากลับและลูบหลังเบาๆ เป็นครั้งแรกในรอบเดือนหรือปีที่บัคกี้อยากจะพูดขึ้นมา เขาอยากจะถามโทนี่ว่าฝันร้ายนี่มันเกิดขึ้นมานานหรือยัง มันเกิดอะไรขึ้น เขาอยากจะบอกโทนี่ว่ามันไม่เป็นไร นั้นเป็นสิ่งที่เขาอยากจะบอก แต่ในตอนนี้แค่กอดโทนี่เอาไว้และปล่อยให้โทนี่ระบายความเจ็บปวดออกมานั้นก็พอแล้ว บัคกี้เอาหลังพิงที่วางเเขนและยกเท้าขึ้นมาวางบนที่วางแขนอีกฝั่ง โทนี่ซบใบหน้าลงตัวของเขาและยังคงกอดบัคกี้เอาไว้ โทนี่ยังคงร้องไห้แต่ดูเหมือนว่าจะสงบลงบ้างแล้ว บัคกี้ยังลงลูบหลังเล็กๆนั้นอยู่ ส่วนมืออีกข้างก็ประคองหัวกลมๆของโทนี่ให้แนบกับหน้าอกของเขา

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

     หลังจากโทนี่อาบน้ำแล้วเขาตัดสินใจที่จะหากาแฟกินเสียหน่อยจะได้ตื่นเต็มตา เอาจริงๆก็ได้หลับไปแล้วนิดหน่อยล่ะนะ ตอนที่เขามาถึงห้องครัวทุกคนก็อยู่ที่โต๊ะทานอาหาร ส่วนบัคกี้ก็อยู่ที่ประจำของตัวเอง แน่นอนเมื่อสตีฟเห็นว่าโทนี่เพิ่งตื่นก็เริ่มกวนใจเกี่ยวกับเรื่องที่โทนี่ต้องนอนมากกว่านี้ โทนี่แค่แก้ตัวง่ายๆและยักไหล่เหมือนทุกครั้ง แต่ครั้งนี้สตีฟไม่ยอมปล่อยไปง่ายๆ แต่วันนี้ไม่เหมาะสมกับการกวนใจของโทนี่เป็นอย่างยิ่ง หลังจากที่เพิ่งฝันร้ายมาหมาดๆโทนี่ไม่อยากจะคิดเรื่องนอนหลับอย่างน้อยก็อีกสัก 2-3 วัน โทนี่กลัวที่จะกลับไปติดอยู่ในฝันนั้นอีก สตีฟยังคงกวนใจจนโทนี่ระเบิดอารมณ์ออกมา โทนี่รู้สึกว่าร่างของเขาเกร็งแน่นไปทั้งตัวตอนเขาตะคอกใส่สตีฟ มือของเขากำแน่น หายใจแรงขึ้น และรู้สึกได้ถึงน้ำตาที่เอ่อขึ้นมาและโทนี่ไม่แน่ใจว่ากลั้นมันได้นานแค่ไหน โทนี่ควบคุมอารมณ์ไม่ได้และผลลัพธ์ของมันก็คือแก้วกาแฟของเขากระแทกพื้นแตกเป็นชิ้นๆ โทนี่เห็นใครเหบางคนลุกขึ้นมาทำความสะอาด แต่เขาหมกมุ่นมากเกินกว่าว่าจะรู้ว่าใคร เมื่อเขาเก็บมันเสร็จก็โอบไหล่ของเขาและพาเขาไปที่ลิฟต์ จนมาถึงชั้นของตัวเองตอนนั้นของโทนี่ถึงได้รู้ว่าฮีโร่ของเขาก็คือบัคกี้

     เขาพาโทนี่ไปที่โซฟาในที่สุดทุกสิ่งก็พังทลายลง โทนี่โอบแขนรอบบัคกี้ตอนนั้นกำแพงหนาที่โทนี่สร้างเอาไว้ก็พังทลายลง ทุกความรู้สึกที่เขาปิดกลั้นเอาไว้เอ่อล้นออกมาในรูปแบบของน้ำตา เขาไม่ชอบเลยที่ต้องเป็นแบบนี้ต่อหน้าคนอื่น มันทำให้ดูอ่อนแอ เขาสมควรที่จะเป็น 'มหาเศรษฐีจอมหยิ่งยโสโทนี่ สตาร์ค' ไม่ใช่ 'เด็กน้อยขี้แงโทนี่ สตาร์ค' เขาบอกตัวเองอยู่เสมอ แต่วันนี้กลับนอนอยู่บนตัวอดีตนักฆ่าคนที่ไม่เคยพูดสักครั้งและกำลังร้องไห้ ทั้งๆที่ตัวเขาในสายตาของคนอื่นคือคนที่ไม่ยี่หระกับสิ่งใดทั้งนั้น

     โทนี่ไม่ได้คาดหวังว่าบัคกี้จะปลอบโยนเขาอย่างที่ควรจะทำ แต่เขามีบรรยากาศที่ช่วยทำให้โทนี่สงบลง เขาแสดงท่าทีอ่อนโยนและช่วยบรรเทาความเจ็บปวด มันดีเสียอีกที่เขาไม่เคยพูดโทนี่จะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องคำถามที่จะตามมา โทนี่ยังไม่พร้อมที่ตอบคำถามอะไรทั้งนั้น ในตอนนี้โทนี่แค่ต้องการปล่อยทุกอย่างออกมาภายในอ้อมแขนของบัคกี้เท่านั้น และสิ่งที่โทนี่ต้องการที่สุดคือการนอนหลับมากพอๆกับการที่เขาไม่สามารถต่อสู้กับฝันร้ายได้อีกแล้ว โทนี่แค่หวังว่าฝันร้ายเหล่านั้นจะยอมให้เขาได้พักบ้างสักครั้ง

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

     หลังจากร้องห่มร้องไห้มาครึ่งชั่วโมง โทนี่ก็เริ่มหายใจเข้าออกเป็นจังหวะ โทนี่ผล็อยหลับไปแล้วเป็นอย่างที่บัคกี้คาดหวังเอาไว้ เขารู้ว่าโทนี่ต้องการนอนหลังจริงๆแต่มันก็พอๆกับกับการที่เขารู้ว่าโทนี่หวาดกลัวการนอนหลับด้วยเช่นกัน เขาหวังว่าเวลาแบบนี้โทนี่จะไม่มีฝันร้ายเข้ามาวุ่นวาย เขาไม่สนใจแม้แต่น้อยว่าเสื้อและหน้าอกของเขาจะเปียกโชกจากน้ำตาของโทนี่ ตอนนี้โทนี่ขดตัวเป็นลูกบอลอยู่บนตักของเขาและหัวของโทนี่ก็ซบอยู่บนอกของเขา บัคกี้คิดว่าตอนนี้เป็นโอกาสดีที่จะนอนกลางวันสักหน่อย เขาโอบแขนรอบตัวโทนี่ที่หลับอยู่และหลับไปในเวลาไม่นาน

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

     บัคกี้ตื่นขึ้นมามองนาฬิกามันบอกเวลาว่าตอนนี้เป็นเวลาสี่ทุ่มแล้ว พวกเขาหลับไปตอนบ่ายสาม พวกเขาหลับไปตั้ง 7 ชั่วโมงเลย บัคกี้รู้สึกแปลกใจที่เขาหลับไปนานขนาดนี้ โทนี่ยังคงอยู่บนตัวของเขาและยังกอดเขาเอาไว้ หัวกลมก็วางอยู่บนตำแหน่งหัวใจของคนที่ตัวใหญ่กว่า บัคกี้ลุกขึ้นนั่งสักพักจ้องมองคนตัวเล็ก ก่อนที่โทนี่จะเริ่มขยับตัว โทนี่ขยับแขนขาและเปิดตาสีอำพันขึ้นช้าๆ ทั้งคู่คุยกันเงียบๆผ่านทางสายตา มีทั้งการขอโทษและการขอบคุณที่พวกเขาแลกเปลี่ยนกัน พวกเขารู้ว่าไม่ต้องมีคำพูดใดๆในสถานการณ์แบบนี้ เป็นการยอมรับซึ่งกันและกันอย่างเรียบง่าย บัคกี้โอบกอดรอบลำตัวของโทนี่และพาตัวเองกับคนตัวเล็กลุกขึ้นทั้งๆที่ยังสวมกอดกันแน่น ทั้งคู่ยืนกอดกันเเบบนั้นสักพัก ก่อนบัคกี้จะยอมปล่อยโทนี่ออกมาและจูบเบาๆบนหน้าผากของโทนี่ ก่อนจะโอบไหล่ของโทนี่และพาโทนี่ไปที่ห้องน้ำ บัคกี้เปิดฝักบัวก่อนจะบีบไหล่ของโทนี่เบาๆเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะปล่อยให้โทนี่จัดการกับตัวเอง

     บัคกี้กลับมาที่ห้องของตัวเองเพื่อที่จะอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อที่เลอะคราบน้ำตา ขณะที่ถอดเสื้อออกเขาเหลือบไปเห็นตัวเองผ่านกระจก เขาไม่ได้มองดูตัวเองอย่างเต็มตามานานแล้ว เขามักจะถูกครอบงำด้วยความคิดของตัวเองตลอดเวลา ในตอนนี้เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขาเห็นในสิ่งที่เขาเป็น ผมของเขายาวมากกว่าที่คิดหน้าก็เต็มไปด้วยหนวดเครา ขอบตาดำคล้ำเพราะขาดการนอนหลับและน่าจะขาดการยิ้มด้วย เขารู้สึกว่าตัวเองเหมือนคนแปลกหน้า นี่ไม่ใช่บัคกี้ที่เขาเคยรู้จัก แต่เป็นสิ่งที่ไฮดร้าสร้างขึ้น เขาเอื้อมมือไปยังตู้เก็บของเอาที่ตัดผมไฟฟ้าออกมาและตัดผมตัวเอง เขาเล็มหนวดด้วยที่โกนหนวดไฟฟ้า เขาเล็มหนวดทั้งหมดออกและทำความสะอาด เมื่อจัดการกับตัวเองเรียบร้อยแล้วก็มองตัวเองในกระจก เขารู้สึกเหมือนได้กลับไปที่บรูคลิน ยืนอยู่หน้ากระจกในบ้านของตัวเองในตอนเด็ก รู้สึกว่าค่อยเหมือนเป็นตัวเองขึ้นมาหน่อย เขารีบทำความสะอาดเส้นผมออกจากอ่างล้างหน้าจะพื้นก่อนจะอาบน้ำและออกมาเช็ดผมให้แห้ง หวีผมของตัวเองอย่างที่เคยทำ ก่อนจะแต่งตัวเขาตัดสินใจเลือกบางอย่างมาแทนกางเกงวอร์มสีดำและเสื้อยืดสีดำอย่างที่ใส่ประจำตลอดเวลาสองเดือนที่ผ่านมา โทนี่ซื้อของมาให้เขามากมายเต็มตู้ไปหมดแต่เขาไม่เคยที่จะสนใจมันสักครั้ง บัคกี้เลือกกางเกงยีนส์สีดำกับเสื้อยืดสีขาวออกมา เขารู้สึกอยากเริ่มต้นด้วยความสดชื่น และนี่น่าจะเป็นก้าวแรกของการเป็นบัคกี้คนใหม่

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

     เมื่อแต่งตัวเสร็จแล้วบัคกี้ก็ไปที่ห้องของโทนี่เพื่อดุว่าโทนี่เป็นอย่างไรและทำอะไรอยู่ เมื่อไปถึงก็ได้ยินเสียงของโทนี่ดังขึ้น

     "จะใครก็ช่าง ฉันกำลังจะออกไป เเต่งตัวอยู่"

     บัคกี้เดินไปที่โซฟาที่เขานอนก่อนหน้านี้นั่งลงพิงพนักโซฟาและยกเท้าขึ้นมาชันเข่าขึ้นเอาเอาคางวางไว้บนเข่าและกอดขาตัวเอง เขารู้สึกแปลกกับผมทรงใหม่ แต่เขาก็รู้ว่าเคยตัดผมทรงนี้มาก่อน ไม่มีอะไรมาปิดหน้าปิดตาเหมือนที่ผ่านมา รู้สึกเหมือนได้ย้อนกลับไปในช่วงปี 40 เขาไม่ได้สนใจว่าสมาชิกคนอื่นจะคิดอย่างไรกับเขาในรูปลักษณ์ใหม่นี้ เขาไม่สนใจอยู่แล้ว แค่เขารู้สึกดีเท่านั้นก็พอแล้ว อันที่จริงนั้นโกหก เขาสนใจเล็กๆว่าโทนี่จะคิดยังไงกับตัวเขาในตอนนี้ ในตอนนั้นเองเขาได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามา โทนี่สวมกางเกงยีนส์สีน้ำเงินกับเสื้อยืดแขนยาวลาย 'Black Subbath' เขาดูดีกว่าตอนก่อนหน้านี้ ทรงผมถูกเช็ตในทรงประจำของโทนี่ เครานั้นถูกเล็มใหม่ รอยคล้ำรอบดวงตาก็จางลง คงเพราะการนอนหลับอย่างสงบในเจ็ดชั่วโมงที่ผ่านมา ในที่สุดโทนี่ก็มองมาทางที่เขานั่งอยู่ บัคกี้ลุกขึ้นลูบขาตัวเองก่อนจะปล่อยแขนลงข้างตัวและถามออกมาว่า

     "ฉันดูเป็นยังไงบ้าง?"

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

     เมื่อโทนี่ตื่นขึ้นมาเขาก็บิดตัวขับไล่ความเหมื่อยขบ และรับรู้ว่าตัวเองยังคงอยู่บนตัวของบัคกี้ เขาค่อยๆลืมตาขึ้นมามองบัคกี้ ไม่มีคำพูดใดๆออกมา พวกเขาต่างก็ใช้การสื่อสารผ่านทางดวงตา โทนี่รู้สึกขอบคุณการยอมรับอย่างเงียบๆของบัคกี้ เพราะเขาในตอนนี้เองก็ยังไม่สามารถหาเสียงพูดของตัวเองเจอ บัคกี้โอบแขนรอบลำตัวของเขาทั้งคู่ลุกขึ้นยืนในสภาพที่ยังกอดกันแน่น และอยู่อย่างนั้นสักพักก่อนที่บัคกี้จะปล่อยแขนออกและจูบเบาๆที่หน้าผากของเขา โทนี่พยายามอย่างมากที่จะซ่อนความเก้อเขินเอาไว้ แต่มันก็ทำได้ไม่ยากนักเพราะเขาหน้าแดงเล็กน้อยรวมทั้งตาบวมเพราะการร้องไห้ก่อนหน้านี้ บัคกี้โอบรอบไหล่ของเขาและพาเขาไปที่ห้องน้ำ เปิดฝักบัวเป็นการแสดงท่าทีบอกว่าโทนี่ต้องการอาบน้ำสักหน่อย ก่อนจะออกจากห้องก็บีบไหล่เขาเบาๆเป็นครั้งสุดท้าย

     หลังจากที่โทนี่อาบน้ำและโกนหนวดเป็นครั้งแรกในรอบสามวันแล้ว เขาก็ได้ยินเสียลิฟต์ แสดงว่ามีใครสักคนมาที่ห้องของเขา เขาตะโกนบอกไปว่าเขาแต่งตัวอยู่ ก่อนจะออกไป โทนี่สวมยีนส์สีน้ำเงินและเสื้อยืดตัวโปรด เดินตรงไปที่ห้องนั่งเล่น เขาเห็นใครสักคนและตอนนั้นเขาคิดว่ามีคนแปลกหน้านั่งกอดเข่าอยู่ที่โซฟาของเขา แต่หลังจากที่ผู้ชายคนนั้นลุกขึ้นมองมาที่เขาด้วยสายตาที่คาดหลัง ทำให้โทนี่รู้ว่านั่นคือบัคกี้ บานส์ที่โกนหนวดแล้วกับผมทรงใหม่ เขาปล่อยแขนลงข้างตัวแล้วถามว่า

     "ฉันดูเป็นยังไงบ้าง?" เขาใส่สกินนี่ยีนส์สีดำกับเสื้อยืดสีขาว จะบอกว่ายอดเยี่ยมยังน้อยไปด้วยซ้ำ

     "ฉันชอบลุคใหม่ของนายนะ" โทนี่ตอบรับ บัคกี้ยิ้มดูมีความสุขกับการตอบสนองของเขา

     "เอ่อ...ฉันคิดว่า ที่จริงนายจะตอบว่าไม่ก็ได้ แต่ฉันสงสัยว่า ถ้าฉันจะเรียกนายว่า 'เจมส์' แทนบัคกี้ได้ไหม?" โทนี่ถามเขาคิดว่าเขาชอบชื่อ 'เจมส์' มากกว่า 'บัคกี้' 

     บัคกี้ยืนนิ่งสักพักก่อนจะเดินเข้ามาหาโทนี่และกอดโทนี่เอาไว้

     "ฉันชอบมากโทนี่"

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว