ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Why can't I have you : Repair [Bruce x Tony] {NC}

ชื่อตอน : Why can't I have you : Repair [Bruce x Tony] {NC}

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.8k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ต.ค. 2560 00:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Why can't I have you : Repair [Bruce x Tony] {NC}
แบบอักษร

Paring :  Dr.Bruce Banner x Anthony Edward Stark  

Rate and  Gen : NC-17 / Romance 

Written by : xRavingLunaticx 

Transalate from English Version by : P.Soltz 

Follow English Version here : https://www.fanfiction.net/s/8174198/2/Why-Can-t-I-have-You

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Why I cannot have you 2

     "ทำไมฉันถึงนอนกับนายไม่ได้?" โทนี่ถามบรูซ ขณะที่บรูซมองที่อาร์ครีแอคเตอร์อย่างสนใจ

     "โทนี่ขอร้องล่ะ ตอนนี้คุณคงยังไม่เข้าใจหรอก" บรูซตอบขณะชายตามองที่มหาเศรษฐีหนุ่ม

     "มันเป็นแม่เหล็กไฟฟ้า" บรูซพูดกับตัวเอง

     โทนี่นึกถึงคืนก่อนในห้องเก็บของตอนที่บรูซหลับตาแน่นและเรียกชื่อเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตอนนี้โทนี่ทิ้งหัวลงบนเก้าอี้โดยที่ถอดเสื้อออก บรูซก็มีเก้าอี้ให้นั่งเหมือนกันแต่เขาไม่ได้สนใจมัน เขาก้มหน้ามองบนหน้าอกของโทนี่ด้วยท่าทางอยากรู้อยากเห็น

     "เอาไว้กันกระสุนลูกปรายพุ่งเข้าหัวใจน่ะ"

     "ผมรู้ ผมอ่านเรื่องของมันแล้วในประวัติของคุณ ผมแค่ต้องเปลี่ยนแกนวงแหวนใช่ไหม? บอกผมด้วยล่ะถ้าผมทำอะไรผิด?" บรูซพูดช้าๆ

     "ได้... ได้... นายทำมันได้ดีเลยล่ะ และเอ่อด็อกเตอร์เเบนเนอร์ นายอ่านประวัติฉันด้วยเหรอ เป็นเกียรติอย่างยิ่งเลยนะเนี่ย" โทนี่ถามด้วยรอยยิ้มซุกซน

     "ผมคิดว่ามันเป็นคำสั่งน่ะ ฟิวรี่คงต้องการให้พวกเราทำความรู้จักกันอามืออาชีพ"

     "อา...อย่างนั้นเอง ฉันเข้าใจแล้ว โคตรจะเข้าใจ แบบไม่มีข้อสงสัยสักนิด" โทนี่พยายามสบตากับบรูซแต่บรูซกลับจ้องมองที่อาร์ครีแอคเตอร์

     บรูซถอดฝาครอบออกและวางมันอย่างเบามือไว้บนโต๊ะเหล็ก บรูซดันแว่นตาขึ้นและหรี่ตามองที่หน้าอกของโทนี่

     "มันเจ็บหรือเปล่า?" บรุซถามเบาๆ ขณะที่ใช้นิ้วลูบเบาๆไปตามเส้นรอบวงตรงที่โลหะติดกับผิวกายอันอบอุ่นที่หน้าอกของโทนี่ เส้นเลือดดำเห็นเป็นสีฟ้าสะดุดตาออกมาจากโลหะภายใต้ผิวสีน้ำผึ้ง

     "เจ็บสิ ตลอดเวลานั่นแหละ" บรูซเอาแกนวงแหวนออกด้วยที่คีมขนาดเล็กสองอัน และวางมันข้างๆฝาครอบ

     "ต้องขอโทษด้วยนะครับ มันจะทำให้คุณเจ็บนิดหน่อย" บรูซบอกและมองเข้าไปในดวงตาสีอำพัน

     "ไม่ต้องขอโทษหรอก นายเจ็บหรือเปล่าตอนที่นายกลายยักษ์ใหญ่ตัวเขียวที่นิสัยแสนจะร่าเริง?"

     "เอ่อ...อันที่จริงผมก็จำไม่ได้เหมือนกันว่ามันเจ็บหรือเปล่า ผมจำอะไรไม่ได้มากนะตอนที่เจ้ายักษ์นั้นยึดความคิดของผม แต่ผมว่ามันก็ไม่แย่เท่าไหร่" บรูซเอาแกนสำรองออกมาด้วยที่คีมและมองใกล้ๆก่อนจะพูดขึ้นมาว่า

     "นี่ไม่ใช่พาลาเดียมนี่ครับ"

     "ไม่ใช่ เป็นไวเบรเนียม เหมือนกับโล่ของสตีฟ มันดีกว่า...อย่างน้อยก็ในทางทฤษฎี" บรูซวางวงแหวนไวเบรเนียมอย่างระมักระวังลงบนที่วางวงแหวน

     "อา...มันเย็นมากเลย ผมทำมันถูกหรือเปล่า?" บรูซยิ้มกับตัวเองในขณะที่ทำให้โทนี่ยิ้มออกมา

     "นายทำได้ระดับดาวทองคำเลย ทำไมนายถึงทิ้งฉันไว้ในห้องเก็บของ กับสถานการณ์ที่ต้องอัดอั้นเพราะไม่ได้ระบายออกมา นั้นเป็นประสบการณ์ที่ฉันต้องมีครั้งหนึ่งในชีวิตด้วยเหรอ?" บรูซนั่งลงตรงข้ามกับโทนี่และถอนหายใจ

     "ฉันค่อนข้างมั่นใจนะ ถ้านายไม่ต้องการฉันจริงๆพวกเรายังคงเป็นพี่น้องนักวิทยาศาสตร์ได้ แต่ฉันโคตรจะมั่นใจว่านายต้องการเหมือนกัน แถมไอ้นั่นของนายยังโดนก้นของฉันด้วย" โทนี่พูดอย่างไม่รู้จักอาย

     "มันไม่ใช่แบบนั้น...ผมไม่ได้...ผมไม่ต้องการคุณ ผมแค่ไม่อยากคุยกับคุณเรื่องนี้ โทนี่ ผมรู้ว่าคุณต้องการผม แต่เหตุเดียวที่มันเป็นแบบนั้นเพราะคุณหวั่นไหวเท่านั้นเอง เปปเปอร์เพิ่งเลิกกับคุณเมื่ออาทิตย์ก่อนเอง" บรูซเงยหน้าจากพื้นขึ้นมามองหน้าโทนี่

     "เหลวไหล! แบนเนอร์ฉันโตแล้ว ฉันรู้ดีว่าฉันต้องการอะไร" บรูซยึดฝาครอบเสร็จแล้วเป็นการเสร็จสิ้นการซ่อมแซม เขากอดอกและมองไปทางอื่น

     "เอาง่ายๆเลยแล้วกัน หลังจากเบ็ตตี้ทิ้งผมไป ผมพยายามจะฆ่าตัวตาย และมันไม่เป็นไปตามแผนอย่างไม่ต้องสงสัย" บรูซเล่าพร้อมรอยยิ้มเศร้าๆ ก่อนจะพูดต่อ

     "ผมพยายามจะไม่เปิดรับใครเข้ามาอีกเพราะเธอ เธอเป็นส่วนหนึ่งที่ติดค้างอยู่ในความคิดของผม แต่ทว่าก็เริ่มมีสิ่งหนึ่งเข้ามาแทนที่ ผมอยู่ในอเมริกา ผมไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้อีกต่อไป ที่ที่มันไม่อาจจะทำให้ผมก้าวออกไปจากจุดเดิมได้ ผมต้องการที่จะใช้ชีวิตที่เรียกว่าการดำเนินชีวิตจริงๆ ผมอยากจะหลุดออกจากอดีต" บรูซมองโทนี่

     และเป็นโทนี่ที่หลบสายตา ก่อนจะมองเหม่ออย่างไร้จุดหมาย เขากลับไปคิดเรื่องเมื่อสามวันก่อน ตอนที่เขาขังตัวเองไว้ในห้องน้ำสองวันกับขวดบอร์เบิ้ลสามขวด หลังจากที่เขาถูกจับกุมเพราะเมาแล้วอาละวาดในที่สาธารณะและทำร้ายร่างกายทหารเรือสองนายในบาร์ มันเป็นการต่อสู้โดยที่ไม่ใช่ชุดเกราะอย่างจริงจังเป็นครั้งแรก และมันก็จบลงด้วยการที่เขาจมูกหัก ปากแตก และมีรอยฟกช้ำหลายที่ตามลำตัวและแผ่นหลัง บรูซใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่หน้าห้องน้ำ พยายามเกลี้ยงกล่อมให้โทนี่ออกมาอย่างใจเย็น บรูซให้จาร์วิสเปิดประตูให้หลังจากที่โทนี่ขู่ว่าจะดำน้ำในอ่างอาบน้ำตายเสียอย่างนั้น

โทนี่กลับไปสนใจบรูซอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงของเขา

     "ผมไม่อาจจะแทนที่เปปเปอร์ได้โทนี่ ผมรู้คุณมองหาใครสักคนเข้ามาเติมเต็มความว่างเปล่า แต่ผมไม่อยากจะเป็นคนคนนั้น ผมไม่อยากให้คุณรีบกระโจนเข้าใส่อะไรที่จะทำร้ายคุณได้ในอนาคต เพราะผมคงไม่ใช่คนที่คุณต้องการ" บรูซกลืนน้ำลายและถอดเเว่นตาออก เช็ดเลนส์กับเสื้อ โทนี่มองบรูซ

     "ฉันไม่ได้ต้องการให้นายเป็นตัวเเทนของเธอบรูซ ฉันต้องการนาย ขอร้องล่ะ ฉันสัญญาว่าจะไม่กลับไปทำอะไรพวกนั้นอีก ตอนนี้ฉันไม่อยากจะคิดถึงชีวิตที่ไม่มีนายอยู่ด้วย" โทนี่ลุกขึ้นจากเก้าอี้และซบหน้าผากลงบนไหล่ของบรูซ

     "คุณอาจจะทำได้ ผมว่าเราต้องการเวลาที่จะคิดทบทวนอีกครั้ง" 

     บรูซพึมพำขอโทษก่อนจะลุกขึ้นและเดินออกไปจากห้องแลป โทนี่มองเขาเดินออกไปและร้องออกมาอย่างเจ็บปวดเมื่อประตูปิดลง

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

     6 เดือนผ่านไป

     บรูซนั่งอยู่ที่โซฟาในอาคารสตาร์คทาวน์เวอร์ตามลำพังหลังจากจาร์วิสให้เขาเข้ามา และเเจ้งว่า

     [เจ้านายไม่อยู่ครับตอนนี้ แต่สตาร์คทาวน์เวอร์ยินดีต้อนรับด็อกเตอร์แบนเนอร์เสมอครับ]

     หลังจากที่เขาทิ้งโทนี่ไว้ในแลปเขาก็ขึ้นเครื่องไปกัวเตมาลา ที่นั้นเขาใช้ชีวิตเป็นหมอรักษาชาวบ้านที่นั้นด้วยสมุนไพรที่หามาได้และวิธีตามธรรมชาติ จนเกือบจะลืมไปเลยว่าเขาเองก็เป็นสมาชิกคนหนึ่งของทีมอเวนเจอร์ส แต่ในขณะเดียวกันเขาก็เอาแต่คิดถึงโทนี่ สตาร์ค

     บรูซมักสะดุ้งตื่นขึ้นมาในกลางดึกบางครั้งในกระท่อมของเขา และเมื่อคิดถึงโทนี่มันก็เกิดความรู้สึกผิดและเสียใจ แล้วมันก็ทำลายการนอนหลับพักผ่อนของเขาลง เขาหวังว่าการที่เขากลับมาที่นี่มันคงเป็นทางเลือกที่ดีแล้ว

บรูซเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงประตูลิฟต์ รอยยิ้มค่อยๆหายไปเมื่อเขาเห็นหญิงสาวคนหนึ่งออกมาจากลิฟต์ เธอดูเหมือนจะเป็นนางแบบ โทนี่อยู่ที่ด้านหลังของเธอแต่ดวงตาสีอำพันกลับมองมาทางบรูซ นักวิทยาศาสตร์หนุ่มส่งยิ้มขัดเขินและโบกมือให้โทนี่ โทนี่ที่อยู่ในสูทราคาแพงยิ้มตอบกลับ โทนี่หันกลับไปกดปุ่มลิฟต์ก่อนจะหันมาที่หญิงสาว

     "ต้องขอโทษด้วยนะคนสวย ดูเหมือนว่าตอนนี้ผมคงจะให้บริการตามที่คุณเรียกร้องไม่ได้" โทนี่บอกกับสาวสวย

หญิงสาวที่สักครู่ยังยิ้มหวานให้โทนี่ตอนี้กลับทำหน้าบูดบึ้งใส่เสียอย่างนั้น เมื่อเสียงลิฟต์ดังขึ้นโทนี่ก็ดันเธอเข้าไปในลิฟต์ เมื่อประตูปิดลงเขาก็หันกลับมามองที่บรูซอีกครั้ง

     "ด็อกเตอร์เเบนเนอร์"

     "สวัสดีครับ คุณสตาร์ค"

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

     บรูซกับโทนี่พากันที่ห้องแลป โทนี่อวดสิ่งประดิษฐ์ พิมพ์เขียวและตารางเกี่ยวกับพลังงานสะอาดที่ใช้เป็นพลังงานหลักให้ทั้งอาคารนี้และบริษัทที่อยู่อีกฝั่งของอเมริกา เมื่อพูดมาถึงครึ่งทางโทนี่ก็พูดโวยวายเกี่ยวกับเปรียบเทียบระหว่างแหล่งกำเนิดพลังงานจากสองแห่ง บรูซเดินมาหยุดที่ด้านหลังของโทนี่ก่อนจะใช้จมูกดุนคอของโทนี่ โทนี่หยุดพูดและถอนหายใจขณะวางมือลงบนโต๊ะเหล็ก

     "คุณนอนกับคนกี่คนกันตอนที่ผมไม่อยู่ คุณสตาร์ค" เสียงของบรูซผสมรวมกันระหว่างเยือกเย็นและแข็งกระด้าง ทำให้โทนี่หลับตาลงและดันตัวเองเข้าไปใกล้ๆบรูซ

     "ตอบคำถาม สตาร์ค" บรูซถามเสียงเข้มงวด

     "ฉันจำไม่ได้หรอก" โทนี่บอก

     "โดยประมาณก็ได้" บรูซโอบเอวโทนี่และดึงโทนี่เข้ามาใกล้มากขึ้น

     "แปด" โทนี่อยากจะขยับหันไปจูบบรูซแต่บรูซจับไว้ไม่ยอมให้ขยับ

     "คุณค่อนข้างยุ่งน่าดู ผมจะไม่โทษคุณหรอก คุณมันส่ำส่อนอยู่แล้ว" เสียงประชดประชันนั่นทำให้โทนี่ยิ้ม

     บรูซจับโทนี่หันมาและจูบโทนี่อย่างรุนแรง ฟันของพวกเขากระแทกกันและโทนี่พยายามที่เป็นคนควบคุมบรูซ มือของโทนี่ดึงผมหยักศกของบรูซ บรูซจับมือทั้งสองข้างของโทนี่ลงและผลักโทนี่ลงบนโต๊ะ

     โทนี่ตัดสินไม่ถูกว่าจะไปต่อหรือว่าจะกลัวบรูซดี พวกเขาไม่ค่อยใกล้ชิดกันแบบนี้เท่าไหร่ โทนี่จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่ากอดกันครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ หรือเคยกอดกันหรือเปล่า

     บรูซลูบไล้มือบนหน้าอกของโทนี่ โทนี่ปล่อยเขาทำตามใจ กลัวว่ามันจะจบลงในไม่กี่วินาทีข้างหน้านี้ด้วยซ้ำ โทนี่อยากจะถามบรูซว่าเขามีใครหรือเปล่าตอนที่ไปอยู่ที่อื่น แต่โทนี่ตัดสินใจว่าจะไม่ถามมัน โทนี่สัมผัสริมฝีปากของ บรูซ บรูซถอนหายใจและจูบกลับอย่างอ่อนโยน

     บรูซลากริมฝีปากของเขาจากริมฝีปากของโทนี่ไปหาแก้ม เปลือกตา จมูก และหน้าผากของโทนี่ เขาจูบไปที่แอ่งชีพจรบนคอของโทนี่ ก่อนจะปล่อยมือของโทนี่ที่เขาจับเอาไว้ออก

     โทนี่สอดมือกลับไปในกลุ่มผมของบรูซทันที พาใบหน้าของด็อกเตอร์หนุ่มมาชิดกัน เขาจูบบรูซอย่างดุดันขณะที่มือก็ปล่อยผมสีเข้มของบรูซออกมาแกะกระดุมเสื้อที่ใช้จนเก่าของบรูซแทน โทนี่เงยหน้ามองบรูซเสื้อเชิ้ตของบรูซร่วงลงบนพื้นกระเบื้อง แต่ดวงตาของโทนี่กลับสนใจอยู่ที่บรูซ

     "ฉันอยากทำแบบนี้ตั้งแต่ที่จับมองกับนายตั้งแต่ครั้งแรกแล้ว" โทนี่บอก บรูซส่งยิ้มเขินอายให้

     "นายคงจะไม่ทิ้งให้ฉันค้างในเวลาแบบนี้ใช่ไหม?" โทนี่ถามขณะวางมือลงบนหน้าอกของบรูซ

     "ผมจะอยู่ที่นี่ ผมหนีมาพอแล้ว"

     โทนี่ถอดเสื้อของตัวเองออกอย่างรวดเร็วและจูบบรูซอีกครั้ง บรูซหยุดจูบและนั่งลงคุกเข่า เขาแนบแก้มกับอาร์ครีแอคเตอร์ก่อนจะนำปากของตัวเองไปใกล้ซิปกางเกงของโทนี่

     "นายคงไม่รู้หรอกว่าฉันจิตนาการถึงภาพนี้สักกี่ครั้งตอนที่เราทำงานด้วยกันในแลป เอาจริงๆแล้ว ฉันเรียกว่านายคุกเข่าตรงนี้แล้วเรียกชื่อฉัน" โทนี่บอกขณะก้มลงมองบรูซและสอดนิ้วเข้าไปในกลุ่มผมสีเข้ม

     "โทนี่" บรูซเรียกและถอนหายใจ

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

บรูซเผชิญหน้ากับเป้ากางเกงของโทนี่ก่อนจะถอดกางเกงของโทนี่ลง โทนี่หายใจเข้า-ออกช้าๆมองบรูซอย่างร้อนรน

บรูซดึงกางเกงขายาวสั่งตัดอย่างดีและบ็อกเซอร์ของโทนี่ออกพร้อมกัน โทนี่เตะรองเท้าราคาแพงออก โยนไปกองรวมกับกางเกงที่อยู่ห่างจากตัวเองไปหลายฟุตบรูซมองโทนี่ที่กระตุ้นตัวเองด้วยรอยยิ้ม

โทนี่สบถบางอย่างออกมา บางอย่างที่บรูซก็ไม่เข้าใจ บรูซใช้ริมฝีปากหยอกล้อกับส่วนปลายสุดของแกนกายของโทนี่ และลากลิ้นไปตามความยาว โทนี่ร้องราวกับเจ็บปวดและจิกผมของบรูซแน่น

โทนี่มองบรูซที่ไล้เลียไปตามยาวของแกนกายตนเอง บรูซถอนปากออกจากแกนกายของโทนี่ หลังจากที่โทนี่ผลักเขาออก โทนี่คุกเข่าลงและกุมใบหน้าของบรูซไปแล้วจูบลงไปเบาๆ

“ต้องการนาย” โทนี่บอกเสียงเบาระหว่างที่จูบกันอยู่

บรูซนอนลงกับพื้นและดึงกางเกงกับบ็อกเซอร์ของตัวเองออก โทนี่ยิ้มและขึ้นคร่อมบรูซ โทนี่บดเบียดสะโพกของตัวเองกับแกนกายของบรูซและปล่อยเสียงครางดังก้องห้องแลป โทนี่ถอดแว่นตาของบรูซออกแล้ววางมันลงบนโต๊ะที่อยู่เหนือตัวพวกเขาทั้งคู่ ในขณะที่บรูซโอบแขนรอบตัวโทนี่แล้วดึงคนด้านบนลงมาให้ใกล้กัน จนอยู่ในระนาบเดียวกัน และกดตัวโทนี่ลงมาจนแนบชิดติดกัน โทนี่วางหัวไว้บนหน้าอกของนักวิทยาศาสตร์หนุ่ม

“ผมคิดถึงคุณตลอดเวลาตอนที่ผมไม่ได้อยู่ที่นี่ และการกลับมาหาคุณก็เป็นสิ่งที่คิดถูกจริงๆ” บรูซบอกอย่างนุ่มนวล

“กระเป๋าของผม” บรูซบอกอายๆและมองที่กางเกงของตัวเอง

โทนี่เอื้อมมือไปหยิบกางเกงของบรูซอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อเจอหลอดน้ำมันหล่อลื่น โทนี่วางมันลงบนหน้าอกของบรูซ ลุกขึ้นนั่งและมองบรูซ

“นายทำสิ”

โทนี่ว่าก่อนจะหยิบน้ำมันหล่อลื่นวางลงบนมือของบรูซ โทนี่บีบมือบรูซอย่างใจกว้าง บรูซเลิกคิ้วก่อนจะลุกขึ้นนั่ง เขาจูบโทนี่เร็วๆ ก่อนจะสำรวจช่องทางคับแคบของมหาเศษรฐีหนุ่มด้วยนิ้วมือของเขา โทนี่ครางเสียงดังขณะที่นิ้วมือของบรูซขยายทางเข้า

บรูซหายใจแรงๆรดลงไปไหล่ของโทนี่ เมื่อบรูซเพิ่มจำนวนนิ้วโทนี่ก็ร้องครางออกมาอย่างเจ็บปวดก่อนจะขยับสะโพกเพื่อคลายความคับแน่น โทนี่เอื้อมมือไปที่แกนกายของบรูซแล้วขยับขึ้นลงช้าๆ

“ผมทำคุณเจ็บหือเปล่า?” บรูซถาม

“เงียบไปเลย...อ๊า ฟัค แบนเนอร์...ดีจัง”

โทนี่นำแกนกายของบรูซไปจ่อที่ช่องทางสีสวย บรูซจูบโทนี่อย่างอ่อนโยนขณะที่โทนี่กดสะโพกตัวเองลงกลืนกินแกนกายของบรูซ

บรูซถอนจูบออกมาและจ้องมองเข้าไปในดวงตาสีอำพันคู่สวยที่เอ่อไปด้วยน้ำตา ทั้งคู่ต่างหายใจแรงขึ้น โทนี่สอดมือเข้าไปในกลุ่มผมหยักศก แสงไฟจากอาร์ครีแอคเตอร์ส่งสว่างท่ามกลางความมืด

“ในที่สุด” โทนี่พ่มลมหายใจออกมา

“มีผู้ชาย...อีกกี่คน...ที่คุณนอนด้วย...ตอนผมไม่อยู่?” บรูซถาม

“ไม่มีเสียหน่อย” โทนี่ตอบและมองตรงมาที่บรูซ

โทนี่วางมือลงบนไหล่ของบรูซค่อยๆถอนตัวเองออกมาจากแกนกายของบรูซก่อนจะกระแทกกลับลงไป ทำเอาบรูซครางในลำคอ

“นายกับพี่เบิ้มตัวเขียวนี่แข็งเป็นหินเลย” โทนี่พูดพร้อมรอยยิ้ม บรูซซุกหน้ากับหน้าอกของโทนี่ขณะที่ค่อยๆกระแทกแกนกายเข้าออกในตัวมหาเศรษฐีหนุ่ม

โทนี่วางมือลงบนหน้าอกของบรูซแล้วผลักบรูซนอนลงบนพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบ

โทนี่บดสะโพกของตัวเองขณะที่บรูซเร่งความเร็ว มือของบรูซจับแก่นกายของโทนนี่และโยกขยับสิ่งที่อยู่ในมือ โทนี่กระแทกกระทั้นเร็วขึ้น มืออีกข้างของบรูซก็ฟาดลงบนก้นของโทนี่อย่างหยาบคาย และโทนี่กลับยิ้มและพูดว่า

“ทำอีกสิ” ทำบรูซทำตามที่โทนี่ขอ

“บรูซ...แรงอีก...อ๊า...แบนเนอร์” โทนี่ตะโกนออกมา บรูซดอบแขนรอบตัวโทนี่ขณะที่เขาปลดปล่อยเข้าไปในตัวของโทนี่และขยับช้าลง

บรูซจับแกนกายของโทนี่อีกครั้งและรีดเค้นมัน โทนี่จ้องตาบรูซแล้วควบขี่แกนกายของบรูซต่อ โทนี่ปล่อยเสียงร้องสุดท้ายออกมาก่อนจะทะลักทะลายคามือบรูซ

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

บรูซกอดโทนี่ไว้ขณะที่ร่างของโทนี่ทรุดลงบนตัวเขา โทนี่กำลังจะพูดบางอย่างแต่บรูซขัดขึ้นมาเสียก่อน

     “ดัมมี่มาทำบ้าอะไรที่นี่? เดี๋ยวนั่นไฟอะไร...เวรเอ๋ยมันกำลังบันทึกภาพพวกเราอยู่” บรูซร้องออกมาขณะที่ยังหอบหายใจ โทนี่หลับตาลงและยิ้มออกมา

     “ทำใจให้ชินเถอะบรูซ ฉันก็โรคจิตแบบนี้แหละ”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว