susy

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 3 [เจมส์-เเช่ม]

ชื่อตอน : Chapter 3 [เจมส์-เเช่ม]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.7k

ความคิดเห็น : 35

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ต.ค. 2560 09:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 3 [เจมส์-เเช่ม]
แบบอักษร

​l Chapter 3 l

#แช่มพาทย์


Truuu Truuu


"ฮัลโหล เเม่" ผมรับสายที่เรียกเข้า มีคนเดียวเลยที่ช่วงนี้จะโทรมาบ่อยๆเเล้วรับแบบไม่ต้องดูชื่อ เเม่ผมเอง


(แช่ม ว่าไงลูก มันตามทวงหนี้เเม่ไม่ไหวเเล้วนะ) ประโยคซ้ำๆเดิมๆก็วนมาลูปเดิม ตั้งเเต่เมื่อวาน นี่ก็วันที่สองเเล้วไหนบอกว่าสามวันไงวะ


"แม่ ผมไม่ได้เป็นพนักงานผลิตแบงค์นะ นี่ก็ไม่ใช่วันที่1ด้วย ที่จะรอลุ้นโชคแล้วมันจะหล่นทับน่ะ" ผมขยี้หัวตัวเองไปด้วย พยายามพูดอบ่างไม่ใช้อารมณ์ที่สุด เพราะยังไงอีกฝ่ายก็คือผู้หญิง เเล้วที่สำคัญคือเเม่ด้วย เเม่ที่คลอดผมมาน่ะ


(โอ้ย เเกก็หาวิธีไวๆสิวะ ต้องรอให้เเม่แกตายก่อนรึไง) เเล้วไอ้วิธีไวๆของเเม่ที่ว่ามันคือวิธีอะไรล่ะเนี่ย เเม่นี่ก็พูดง่ายจังนะ


"รู้เเล้วๆ ไม่ต้องย้ำได้ไหมล่ะเเม่ แค่นี้เเหละ เเม่ไม่ต้องโทรมาบ่อยหรอก เปลืองตังค์ เดี๋ยวถ้าได้หรือไม่ได้ยังไงผมจะลูกจะโทรไปบอกแล้วกันครับ" ติ๊ด  ที่จริงผมอยากจจะย้ำให้เเม่ฟังอีกสักสิบรอบว่าไม่ต้องโทรมาบ่อย เพราะเดี๋ยวเชื่อเถอะ อีกหนึ่งชั่วโมงโทรมาใหม่เเน่ๆ เเม่นะเเม่ตอนนี้ล่ะมากระวนกระวาย ทีตอนทำล่ะไม่คิด หงุดหงิดโว้ยยย!

.

.

"พี่ๆ คุณเจมส์มาเเน่ะ เอาไง เเต่ผมให้เขาไปรอที่ห้องรับรองเเล้ว" ไอ้บาสเด็กช่างมาใหม่ วิ่งเข้ามาบอก


"มาทำไมวะ สนามยังไม่เปิดนี่หว่า ได้ถามป่ะ" ผมวางเลื่อนตัวออกมาจากใต้รถออกวางพวกไขควงเเล้วถาม


"ถามเเล้ว เเต่เค้าบอกว่าธุระสำคัญ จะขอพบเฮียอ่ะ" ธุระสำคัญบ้าบออะไรของเเม่งวะ คือเป็นบุคคลแปลกประหลาดเเห่งปีเลยก็ว่าได้ ชอบเผือกด้วย ผู้ดีห่าไรไม่รู้ชอบเเดกเผือก ผมล่ะไม่เข้าใจ


"เออๆ เดี๋ยวกูไปเรียกเฮียให้" ว่าจบผมก็เดินออกไป ล้างไม้ล้างมือจะไปตามเฮีย เเต่เหมือนจะไม่ต้องเเล้ว เพราะเฮียเดินมานู้นเเล้ว


"เฮีย มาพอดีเลย พวกไอ้คุณเจมส์มารอเเน่ะ" ผมตะโกนบอกเฮีย ที่กำลังเดินมุ่งหน้ามาทางนี้เรื่อยๆ


"มาไมอีกวะ" เฮียถามกลับ


"ไม่รู้วะเฮีย ผมรำคาญเเล้วเนี่ย เป็นเหี้ยไรก็ไม่รู้กับผมนักหนา" ผมฟ้องเฮียอย่างหงุดหงิด อ่อ เเล้วเรื่องเงินความจริงเฮียก็รู้เรื่องนะครับ เรื่องหนี้เเม่ผมน่ะ เขาจะช่วยด้วยซ้ำ เเต่ผมเกรงใจ เพราะพึ่งเฮียมาเยอะเเล้ว ที่กินที่พักนี่ก็ด้วย


"เออๆ ไปคุยไป" เฮียเดินนำเข้าไปก่อน พอเข้าไปถึงก็เห็นไอ้คุณเจมส์นั่งไขวห้างรออย่างสบายใจ

.

.

"มาถึงที่นี่มีอะไรรึเปล่าครับ" เฮียทักทายเเขกหรือลูกค้าตามมารยาท เเต่ดูๆก็รู้ว่าเฮียไม่ได้รู้สึกยินดีหรือรู้สึกเลวร้ายอะไรเท่าไหร่


"ไม่อะไร วันนี้เเค่จะมาขอเเข่งด้วยหน่อยสิ" ไอ้คุณเจมส์ตอบกลับมา ผมนี่ชักรู้สึกตะหงิดๆแปลกๆ


"กับผม?" เฮียยกนิ้วชี้เข้าหาตัวเอง


"ไม่ๆ ผมไม่เเข่งกับนักเเข่งมือทองอย่างคุณหรอก เเพ้เปล่าๆ" นั่นไง! เริ่มมีความรู้สึกไม่ปลอดภัยมากขึ้นมาเป็นแปดสิบเปอร์เซ็นต์


"เเล้วจะเเข่งกับใคร" เฮียเอ้ย! ไม่เห็นต้องถามเลย เด็กมันเล่นจ้องหน้ากูอยู่เนี่ย


"เเข่งกับ..." มันจ้องหน้าผมแบบชัดเจนกว่าเดิม ชนิดว่าคำตอบไม่ต้องพูดอะไรมาก ตามที่สายตาของเเต่ละคนเข้าใจเลยครับ


"ผมว่าคุณคงเข้าใจอะไรผิดนิดหน่อยนะครับ...... ผมเป็นช่างไม่ได้เป็นนักเเข่ง ผมคงลงเเข่งครั้งนี้ไม่ได้จริงๆ" เรื่องอะไรผมจะยอมเเข่ง ไม่หรอก ไม่เอา


"เหอะ ป๊อด!" ไอ้คุณเจมส์เเม่งก็กวนประสาทผม มันไม่ได้ป๊อดเว้ย ดูก็รู้ยังไงผมก็เเพ้ เพราะทุกครั้งที่ไอ้เด็กเจมส์เหมาสนาม ผมเองก็เป็นคนคุมสนามเอง เห็นฝีมือมันเหมือนกัน ร้ายไม่เบา ถึงกับสูสีกับเฮียเลยก็ว่าได้ เเต่เฮียผมเจ๋งกว่าอยู่เเล้วเรื่องทริคเรื่องอะไร


"กูไม่ได้ป๊อดครับ กูเเค่เจียมตัว!" ยิ่มคิดผมก็เริ่มจะอดไม่ไหว ไม่สนใจสถานะลูกคงลูกค้าอะไรละเเม่ง ทำกูปวดหัวอยู่ได้


"งั้นก็เเข่งกับกูสิ!" ไอ้เด็กเจมส์ก็ท้าทายเหมือนเดิม


"เออ! ก็ได้วะ ถ้ากูชนะ มึงอย่ามาให้กูเห็นหน้าอีก ไอ้สัส!" ผมตอบรับไปอย่างหงุดหงิด เผื่อมันจะได้เลิกยุ่งกับผมสักที


"ได้ครับ! งั้นถ้ากูชนะ......" ไอ้คุณเจมส์มันหันไปทางเฮียอีกครั้งเพื่อบอกความจำนง "ผมขอไอ้พี่เเช่มนี่ไปเป็นเด็กในอาณัติผมสักเดือนนึงได้รึเปล่า" เป็นการบอกขแงรางวัลเชิงขออนุญาตกลายๆ เอ้า ไอ้สัส! มึงต้องถามกูไหมล่ะ ไม่ใช่เฮียกู


"ถ้าคุณชนะล่ะนะ" ผมหันหน้าไปทางเฮีย! ที่ส่งสายตาให้กับไอ้คุณเจมส์อยู่ นี่มันเรื่องอะไรกันวะ งงไปหมดเเล้วเนี่ยสัส


เฮียหันมาหาผมเชิงปลอบใจ เเต่ผมไม่สนใจหรอก งอลโว้ยงอล!!!


"โชคดี... ทำให้เต็มที่..." ผมพยักรับส่งๆ เเล้วเดินออกมา ตั้งใจจะไปเช็ครถ เพราะไม่อยากเเพ้ งานนี้เเพ้ไม่ได้เป็นอันขาด เพราะผมเองก็ไม่รู้หรอก ไอ้หนึ่งเดือนที่ว่ามันจะให้ผมไปทำไรบ้าง

.

.

.

.

"พร้อมป่ะพี่?!" ไอ้เชาว์กับไอ้วิทย์เข้ามาถามในขณะที่ผมกำลังเช็คเครื่องอยู่


"ถ้าบอกไม่พร้อมตอนนี้จะทันไหมล่ะวะ" ผมก็บอกกลับไปเเกมประชดชะตากรรมชีวิตตัวเอง เครียดเรื่องเเม่ไม่พอ ยังต้องมาเครียดเรื่องไร้สาระบ้าบอนี่อีก


"เอาน่า พี่กูไม่ใช่คนป๊อดนี่หว่า" เชาว์มันยกมือเเตะบ่าเบาๆ มันเองก็คงรู้เเละเครียดเรื่องเดียวกับผมเหมือนกัน เเน่ล่ะ เพราะผมกับมันออกมาจากรูเดียวกันนี่หว่า


"เออๆ" ผมยกมือขยี้หัวมันเหมือนเดิมที่ชอบทำบ่อยๆ ไอ้เชาว์มันทำหน้าบ้าใส่ผมอีก ความเคะมาเต็มเลยนะน้องกูเนี่ย


"เต็มที่นะพี่ กูเอาใจช่วย" ไอ้วิทย์ผัวมันก็บอกยิ้มๆ ผมโคตรโอเค คือบอกตามตรง ไม่ว่าการที่เราจะต้องไปดองกับใครเนี่ย ไม่ใช่ว่าคนสองคนมันมีความสัมพันธ์เเล้วดองกันทุกอย่างราบรื่นเเล้วจบหรอกนะครับ คือคนรอบข้างกับคนในครอบครัวต้องดีด้วย อันนี้ความคิดผมนะ


"ขอบใจว่ะ" ผมขอบคุณไอ้วิทย์พร้อมกับจ้องหน้ามันไปด้วยเป็นการสื่อสารกันอย่างนึง มันพยักหน้าเข้าใจ


"ไม่ต้องห่วงมันหรอกพี่ น้องพี่ เเต่เมียกู" เท่านั้นเเหละ ผมภูมิใจไอ้ตัวน้องเขยนี่จริงๆเลย


ผมเช็ครถไปเรื่อยๆจนมีคนวิ่งมาบอกว่าอีก20นาทีจะเริ่มการเเข่ง ซึ่งรถที่ผมใช้ในการเเข่งครั้งนี้เป็นลูกรักของเฮียเลยก็ว่าได้ ถึงเเม้เฮียจะทำท่าทางเหมือนจะประเค็นผมใส่พานถวายไอ้คุณเจมส์ก็เถอะ เเต่เฮียก็ยังเคารพในความรู้สึกผมที่อยากจะให้ผมสู้ให้เต็มที่ด้วยเหมือนกัน


"ผมว่าเอาเวลาเช็ครถ ไปเก็บข้าวของดีกว่าครับ" เฮ้อ เสียงไอ้เด็กเวรนี่อีกเเล้ว ผมทำเป็นไม่สนใจ ไม่เเคร์อะไร เพราะอะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด ตอนนี้สมองเเละหัวใจผมโคตรจะปลง ธรรมะอยู่ในอกตลอด


"หยิ่งจังเลยนะครับ คนอุตส่าห์พูดด้วยเนี่ย" ไอ้เด็กเจมส์ก็ยังพูดอะไรต่อมิอะไรขึ้นมาเรื่อยๆ เหมือนยั่วโมโหผม เเต่ผมบอกเเล้วไงว่าชั่วโมงนี้โคตรจะปลง


"เอาเถอะ ยังไงผมว่าผมก็มีเวลาที่จะง้างปากคุณอีกเดือนหนึงได้ เตรียมตัวเตรียมใจไว้ให้ดีนะครับ" พูดจบมันก็เดินออกไป ผมถึงกับถอนหายใจหนักๆทีนึง ชีวิตหนอชีวิต!


ตอนนี้ทั้งรถเด็กเวรนั่นก็เคลื่อนมาอยู่ที่จุดสตาร์ทเเล้ว เตรียมตัวออกตัว พอพริตตี้สาวสวยปล่อยผ้าขาวพร้อมเสียงสัญญาณออกตัวทำงาน พวกผมก็เริ่มใช้ความเร็วเข้าข่มกัน ในตาเเรกไอ้เด็กเจมส์มันนำผม รอบที่สองผมตีเเซงขึ้นมาได้ เเละยาวมาถึงรอบที่สาม ตอนนี้ผมก็ยังนำอยู่ ผมเริ่มใจชื้นขึ้นมาหน่อย เพราะอีกนิดเดียวก็จะเข้าเส้นใจเเล้ว เเต่....


บรื้นนนน... เพียงเวลาครู่เดียวที่ผมหลงระเริงเด็กเจมส์มันใช้ทริคอะไรสักอย่างตอนนี้ตีคู่เเล้วดูเหมือนจะขึึ้นนำไปแล้วด้วย เวรชิบ! โอเค ผมแพ้!


พอรถไอ้เด็กเจมส์เข้าเส้นชัยผมไม่ได้จอดรถลงมารับความพ่ายเเพ้อะไรจริงจังสักเท่าไหร่ เเต่ขับรถกลับไปที่โรงรถ เพื่อเอาลูกรักของเฮียไปเก็บ เสร็จเเล้วก็ขึ้นไปเก็บข้าวของตัวเองอย่างรู้ชะตากรรม โดยไม่ต้องให้ใครมาสั่ง มาเยาะเย้ย ชีวิตของพวกคุณเคยอยู่ในช่วงดาวท์ถึงขีดสุดไหมล่ะ แบบไม่รู้จะทำยังไงต่อไปเเล้ว นอกจากก้มหน้าก้มตายอมรับมัน ...ซึ่งตอนนี้เเหละผมกำลังเป็นอยู่


Truuuu Truuuu


เคยได้ยินไหม พูดถึงผี ผีก็มา เเต่เเม่ผมไม่ใช่ผีนะครับ เเค่พูดให้ฟังเฉยๆ ผมถอนหายใจก่อนจะกดรับ


(ไอ้เเช่ม!) เเม่เรียกเสียงดังมาตามสาย


"เเม่จะตะโกนทำไมเนี่ย หูลูกจะเเตก"


(ฉันดีใจตางหาก ขอบใจมากนะที่ปลดหนี้ให้เเม่ เเถมให้เงินเเม่อีกเป็นเเสน เเม่สัญญาว่าจะไม่กลับไปเล่นเเล้ว เหนื่อยการวิ่งหนีเเล้ว) เดี๋ยวนะครับ เเม่ผมบอกว่า ผมปลดหนี้ให้เเม่เเล้ว... ตอนไหนวะ


"เเม่เข้าใจอะไรผิดป่าวเนี่ย ผมปลดหนี้ให้เเม่ตอนไหน" ผมถามเพราะอยากรู้ มันจะเป็นเเบบที่ผมคิดไว้รึเปล่า


(เมื่อกี้นี้ไง สดๆร้อนๆ เจ้าหนี้เเม่พึ่งโทรมาบอกว่ามีคนปลดหนี้ให้เเล้ว เเล้วก็มีข้อความในธนาคารของเเม่เงินเข้าอีก เเกจำไม่ได้รึไง) เวรจริง... ชัดเลย เหอะ


"โอเคๆเเม่ งั้นเเม่ก็อย่าลืมนะ เหตุการณ์สามสี่วันที่ผ่านมาลำบากขนาดไหน อย่ากลับไปเล่นอีกแล้วกัน ดูแลตัวเองดีๆนะเเม่ ผมต้องไปทำงานก่อน ไว้จะโทรไปหาครับ" ผมบอกกับเเม่เมื่อเริ่มเข้าใจอะไรหลายๆอย่างมากขึ้น


(เออๆเเม่รู้เเล้ว เหนื่อยก็พักบ้างนะลูก) ติ๊ด ผมนั่งคิดตามคำพูดเเม่ เหอะ เหนื่อยก็พักหรอวะ เเม่ผมน่ะหมดหนี้ เเต่ผมอ่ะสร้างให้ เเถมยังเป็นหนี้ชีวิตไอ้เด็กนั่นอีก...


เฮ้อ... เเต่การเป็นเด็กในอาณัติของไอ้เด็กเจมส์คงไม่เเน่เท่าไหร่หรอกมั้ง

--------------------

มาเเล้วค่า เนื้อหาในตอนนี้ไรท์ขอทวงเนื้อหาเก่าไปด้วยน้า อยากให้ดูมุมมองของเจ้าของเรื่อง อิอิ

ไรท์ติดคำว่า อิอิ มากเลยทุกคน ฮื่อ

ขอบคุณทุกคอมเมนต์ที่ให้กำลังใจกันตลอดมา คือไรท์อ่านทุกคอมเมนต์จริงๆ เเค่สติ๊กเกอร์ไรท์ก็อ่าน ไรท์อยากจะขอบคุณจากใจนะคะ

ส่วนสำหรับบางคอมเมนต์ที่เห็นว่าเรื่องของนี้มันไม่สมเหตุสมผมหรือมันตลก ไรท์ขอยอมรับคำติเตือน เเต่ไรท์อยากจะขอชี้เเจงในมุมมองของไรท์บ้าง 1.นี่คือนิยาย เเละมีไรท์เป็นผู้กำกับเองจ้ะ 2.ที่ไรท์เเต่งอะไรให้ดูง่ายถ้าถามเอาความเป็นจริง เวลาคุณทะเลาะกับเเฟนที่รักกันมากๆเขาง้อคุณเป็นเดือนๆเวลาคุณโกรธเขามากก็จริง สุดท้ายคุณกลับไปหาเขาไหม...? (ถ้าเป็นไรท์อาจจะกลับ ถ้าสันดานไม่ออกอีก) 3.ที่ไรท์รัดรวบอะไรให้ดูง่ายเพราะว่าไม่อยากให้เรื่องดูยืดเยื้อจนเกินไปจ่ะ เเต่ระยะเวลาการเกิดขึ้นในนิยายมันก็นานพอสมควรอยู่นะ สามสี่เดือนเกือบๆครึ่งปีเลยด้วยซ้ำ เเต่ไม่ว่ายังไงไรท์ก็ขอโทษที่ต้องออกมาพูดในมุมมองของไรท์เเบบนี้ค่ะ เเล้วก็จะพยายามพัฒนาการเขียนของตัวเองต่อไป ขอบคุณที่อย่างน้อยก็เข้ามาอ่านกันน้า

ปล.ตอนนี้ยังไม่ได้เช็คคำผิดจ่ะ



ความคิดเห็น