IT'S .

คอมเม้นท์ของคุณแค่ 1 เม้น เป็นกำลังใจให้นักเขียนได้มากเลยค่ะ ^-^ ติดตามนิยายเรื่องอื่นได้ด้วยการกดชื่อ It's หรือเข้าไปที่เฟสบุ๊คเพจ @itsitsoff ได้เลยค่าา

ตอนที่ 1 : กลุ่มควันจากซาตาน

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 : กลุ่มควันจากซาตาน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 24.4k

ความคิดเห็น : 34

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ต.ค. 2560 10:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 : กลุ่มควันจากซาตาน
แบบอักษร

ตอนที่ 1 : กลุ่มควันจากซาตาน



"ลอนดอน"




"หืม"




"เมื่อไหร่จะไปซื้อของกับกูวะ กูรอมาสองชั่วโมงแล้วเนี่ย"




อัลเลนทำหน้ายุ่งอยู่บนเก้าอี้ข้างๆกับเก้าอี้ของลอนดอน ชายหนุ่มกำลังนั่งเขียนนิยายเรื่องใหม่ของตนต่อ ส่วนอัลเลนก็ไปยกเก้าอี้มานั่งข้างๆด้วย ไม่พอยังเอาหมอนมากอดรอราวกับเด็กๆ




อัลเลนเวลาอยู่กับลอนดอนมักจะทำตัวแบบนี้เสมอ อย่างกับเด็กผู้หญิง




"จะจบแล้ว อย่าชวนคุยดิ"




ลอนดอนดุโดยที่สายตาก็ไม่ได้ละจากหน้าจอคอมเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มกำลังขะมักเขม้นเขียนนิยายด้วยจินตนาการที่กำลังลื่นไหล




“ห้างปิดก่อนมั้ง"




อัลเลนหรี่ตามองก่อนจะบ่นพึมพำซึ่งลอนดอนก็ไม่ได้สนใจแล้ว อัลเลนถอนหายใจก่อนเหลือบสายตาไปมองลูกแอปเปิ้ลที่ลอนดอนวางทิ้งไว้แล้วไม่ยอมกินสักที เขานึกไปถึงเรื่องพิธีรับเจ้าสาวซาตานในคืนนี้




เพราะแอปเปิ้ลเป็นหนึ่งในของทำพิธีรับเจ้าสาวของจ้าวซาตาน




"ป่ะ เสร็จละ"




ลอนดอนยิ้มร่าให้กับนิยายตอนล่าสุดที่ตัวเองเพิ่งเขียนเสร็จไป เอาไว้เขาจะมาแก้คำผิดใหม่ ตอนนี้รีบไปกับคุณชายอัลเลนก่อนจะดีกว่า




"ไม่เสร็จพรุ่งนี้เลยวะ"




อัลเลนบ่นไม่จริงจังมากนัก ก่อนจะออกจากบ้านลอนดอนไปห้างสรรพสินค้าแถวๆนี้กันสองคนด้วยรถของอัลเลน




อัลเลนพาลอนดอนตรงมายังร้านเสื้อผ้าแบรนด์หรูแห่งหนึ่ง ลอนดอนก็ไม่เข้าใจว่าแค่เลือกเสื้อผ้าอัลเลนจะให้เขาเลือกให้ทำไม เพราะปกติอัลเลนมักจะพาลอนดอนมาซื้อเสื้อผ้าด้วยก็จริงแต่ก็เลือกชุดใส่เองทุกครั้ง แต่คราวนี้มาแปลกที่จะให้ลอนดอนเป็นคนเลือกชุด




"ชอบชุดไหนบ้างก็หยิบๆดู"




อัลเลนว่าเสียงเรียบก่อนจะเดินไปนั่งรอ นั่นยิ่งทำให้ลอนดอนงงเข้าไปใหญ่ว่าทำไมถึงปล่อยให้เขาเลือกอยู่คนเดียว แต่ลอนดอนก็ไม่ได้ถามให้มากความ เขาเดินเลือกชุดสองสามชุดที่คิดว่าถูกใจและดูเข้ากับอัลเลนมาให้เพื่อนสนิทดู แต่อัลเลนกลับส่ายหน้า




"หล่อไป เอาเรียบๆก็พอ"




"อะไรของมึงวะ มาเลือกช่วยกันดิ"




"ไม่เอาอ่ะ มึงก็ลองเทียบๆกับตัวเองดู ถ้ามันออกมาดูดีก็เอาแบบนั้นแหละ"




อัลเลนตอบพร้อมปัดมือไล่ลอนดอน ชายหนุ่มถอนหายใจให้กับนิสัยคุณชายของอัลเลนก่อนจะเดินไปเลือกชุดต่อ ความจริงอัลเลนแค่จะอยากให้ของขวัญวันเกิดกับลอนดอน แต่จะยังไม่บอกลอนดอนเพราะธรรมเนียมแปลกๆที่พวกเขาสองคนชอบทำกัน




ลอนดอนมักจะให้ของขวัญอัลเลนเป็นคนสุดท้ายในวันเกิด ส่วนอัลเลนก็จะให้ลอนดอนในเช้าวันถัดไป พวกเขาทำแบบนี้ทุกๆปี และก็ไม่เข้าใจด้วยว่าทำแบบนี้ทำไม




"แบบนี้ได้ยัง"




ลอนดอนเดินมาถามพร้อมเทียบเสื้อที่เลือกกับตัวเองให้อัลเลนดู




"อืม...โอเคละ ไปเลือกมาอีกเยอะๆ"




"จะเอาเท่าไหร่ล่ะ"




"เยอะๆอ่ะ"




"สองชุด?"




"สองชุดบ้านมึงเรียกเยอะ ไปเอามาทั้งร้านเลยก็ได้ ไป๊ๆ"




"........."




ลอนดอนหรี่ตามองและถอนหายใจให้กับความเอาแต่ใจของอัลเลน ก็บ้านเขาไม่มีฐานะ สองชุดสำหรับร้านนี้ก็ถือว่าเยอะแล้ว อัลเลนไม่รู้หรอกว่าเขาต้องเขียนนิยายอีกกี่เรื่องก็ไม่รู้ถึงจะซื้อเสื้อร้านนี้ได้ตัวหนึ่ง




"ไอ้คุณชายอัลเลนเอ้ย"




ชายหนุ่มบ่นพึมพำแต่ก็ยอมเลือกชุดไปด้วย หลายครั้งเขาเคยบอกอัลเลนแล้วว่าจะใช้เงินก็ใช้ให้มันพอดีหน่อย แต่เขาจะไปห้ามลูกเศรษฐีได้ยังไงล่ะ อัลเลนก็คืออัลเลน จะใช้เงินเท่าไหร่ก็ได้มันเรื่องของเขา




"เสร็จละ"




ลอนดอนเดินกลับมาหาอัลเลนโดยที่คราวนี้ไม่ได้ถือเสื้อผ้ามาด้วย เพราะเขาเอาไปคิดเงินเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ขี้เกียจต้องมาเถียงกับเพื่อนสนิทจอมเอาแต่ใจ




ยังแปลกใจอยู่เลยที่คนระดับเขาเป็นเพื่อนกับลูกมหาเศรษฐีได้ยังไง




"โอเค งั้นเดี๋ยวไปส่งบ้าน หลังปาร์ตี้จะไปฉลองที่บ้านมึง"




"อืม"




ชายหนุ่มพยักหน้ารับส่งๆก่อนจะเดินตามหลังอัลเลนไปที่เคาท์เตอร์ หลังจากเคลียร์ค่าใช้จ่ายเสร็จทั้งสองหนุ่มก็ช่วยกันถือถุงเสื้อผ้าขึ้นรถกลับบ้านของลอนดอน โดยที่อัลเลนก็บอกว่าให้ทิ้งพวกมันไว้ที่บ้านของลอนดอนก่อน เพราะยังไงเดี๋ยวอัลเลนก็จะมาอีก




แต่ลอนดอนไม่ได้กะจะให้อัลเลนมาสักหน่อย แต่ก็ช่างเถอะ คืนนี้เขาจะไปหาอัลเลนที่บ้าน ไว้ให้อัลเลนไปเอาเสื้อผ้าทีหลังก็แล้วกัน


.


.


.




ครืน...เปรี้ยง!




​ในคืนที่ท้องฟ้าถูกเมฆดำปกคลุมมืดมิดจนมองไม่เห็นแม้แต่แสงจันทร์และแสงดาว ขณะเดียวกันนั้นยังมีเสียงฟ้าร้องดังก้องไปทั่ว




ลอนดอนได้เดินทางมาที่บ้านของอัลเลนด้วยรถบัสรอบสุดท้ายเพื่อให้ทันก่อนที่อัลเลนจะไปหาตนที่บ้านตามที่นัดกันเอาไว้ เขากะเวลาเอาไว้แล้วว่าอัลเลนกับพวกชาร์ลหรือกลุ่มเพื่อนๆของพวกเขาคงฉลองวันเกิดกันเสร็จแล้วจึงมาเอาป่านนี้ ชายหนุ่มขี้เกียจอยู่ในปาร์ตี้ และตั้งใจจะให้ของขวัญอัลเลนเป็นคนสุดท้าย




ติ๊งต่อง




ลอนดอนกดออดและยืนรออยู่พักหนึ่ง ในมือถือกล่องของขวัญสีน้ำเงินซึ่งผูกริบบิ้นสีเงินเอาไว้ กดออดไปได้ไม่นานก็มีเมดในบ้านมาเปิดประตูให้




"สวัสดีค่ะคุณลอนดอน มาหาคุณอัลเลนใช่ไหมคะ




"ครับ อัลเลนยังไม่ออกไปไหนใช่ไหมครับ"




"ใช่ค่ะ เชิญเลยค่ะดิฉันจะไปตาม--"




"ไม่ต้องตามครับ ผมมาเซอร์ไพรส์" ลอนดอนห้ามไว้อย่างสุภาพ




"อย่างนี้เอง งั้นเชิญข้างในก่อนเถอะค่ะ ดูเหมือนพายุจะเข้าแล้วด้วย"




เมดว่าก่อนลอนดอนจะยิ้มรับและเดินตามเข้าไปข้างในบ้าน บ้านหลังใหญ่โตราวกับคฤหาสน์ของอัลเลนในเวลาปกติมันก็สวยดี ดูหรูหราทันสมัยและมีสไตล์ แต่ไม่รู้ทำไม มาช่วงหน้าฝนหรือช่วงพายุเข้าทีไรบ้านหลังนี้จะดูราวกับบ้านร้างใจกลางกรุง ลอนดอนที่ไม่ค่อยถูกโฉลกกับเรื่องแนวนี้ก็ได้แต่รีบเดินตามเมดเข้าไปจนถึงตัวบ้าน




"คุณอัลเลนอยู่ที่ห้องส่วนตัวค่ะ เชิญคุณลอนดอนตามสบายนะคะ"




เมดยิ้มและผายมือไปที่ทางขึ้นบันไดก่อนจะโค้งให้ลอนดอน เธอขอตัวไปทำงานอย่างอื่นต่อโดยปล่อยให้ลอนดอนขึ้นไปหาอัลเลนคนเดียว นี่เป็นเรื่องปกติของลอนดอนอยู่แล้ว เพราะเขาเป็นเพื่อนสนิทของอัลเลนและมาที่บ้านหลังนี้บ่อยจนเรียกว่าสนิทกับพ่อแม่อัลเลนไปแล้วด้วย




เปรี้ยง!!!




แสงจากสายฟ้าสว่างวาบผ่านกระจกใสให้ลอนดอนได้เห็นก่อนตามมาด้วยเสียงฟ้าผ่าดังลั่น วันนี้พายุคงจะหนักพอสมควร ชายหนุ่มคงต้องค้างที่นี่เพราะไม่สามารถกลับบ้านได้




ลอนดอนรีบสาวเท้าขึ้นไปจนถึงหน้าห้องของอัลเลน ชายหนุ่มยกมือหวังเคาะประตู แต่คิดดูแล้วไม่เอาดีกว่า ระหว่างเขากับอัลเลนไม่ได้มีมารยาทต่อกันขนาดนั้นสักหน่อย จะเปิดเข้าไปเลยก็เป็นเรื่องปกติ




แอด...




ตุ้บ!!!




หลังจากเสียงประตูดังขึ้นเบาๆ เจ้าของห้องก็เผลอทำหนังสือสีดำที่ถืออยู่ตกลงพื้นเสียงดังจนลอนดอนแอบสะดุ้ง ห้องนอนของอัลเลนทั้งกว้างขวาง มีห้องน้ำในตัว มีโซฟานั่งเล่นพร้อมโฮมเทียเตอร์ขนาดใหญ่ มีมุมให้อ่านหนังสือมากมายแต่ทำไมอัลเลนมายืนอ่านหนังสืออยู่ตรงหน้าประตูห้อง...?




"มึงทำอะไรวะ" ลอนดอนถามอย่างฉงน แน่นอนว่าเขาซ่อนกล่องของขวัญเอาไว้ด้านหลังด้วย




"มึงนั่นแหละ มาทำอะไร"




อัลเลนลอบถอนหายใจก่อนจะก้มเก็บหนังสือสีดำเล่มนั้นขึ้นมา เขาพยายามถือโดยไม่ให้ลอนดอนสังเกตเห็นว่ามันคืออะไร




"ก็......." ลอนดอนยื่นกล่องของขวัญออกมาตรงหน้า "สุขสันต์วันเกิด ของขวัญของปีนี้"




"ฮะๆ กูลืมได้ไงว่ามึงจะให้ของขวัญกูก่อนเที่ยงคืน"




อัลเลนรับกล่องของขวัญนั้นและพลิกมันไปมาก่อนจะพาลอนดอนเข้าไปในห้องพร้อมกันนั้นก็ซ่อนหนังสือเหน็บไว้ที่ด้านหลังกางเกง




ลอนดอนเดินไปนั่งที่โซฟาตัวประจำ เขาเอนหลังพิงกับพนักโซฟาอย่างเหนื่อยล้า เป็นเพราะเขาเขียนนิยายเรื่องใหม่ติดต่อกันนานหลายชั่วโมงเลยทำให้ปวดเมื่อยขนาดนี้ เขาเพิ่งจะลุกจากหน้าจอคอมก็ตอนที่มาหาอัลเลนนี่เอง




"โคตรเมื่อยเลยว่ะ" ลอนดอนบ่นพลางนวดไหล่ตัวเองไปด้วย




"มึงก็เลิกเขียนได้แล้วนิยายอ่ะ มาทำงานกับกูดีกว่า"




อัลเลนว่าพร้อมเดินมายืนอยู่ข้างโซฟาที่ลอนดอนนั่งอยู่ ร่างสูงคุยกับลอนดอนอยู่ก็จริงแต่ให้ความสนใจกับกล่องของขวัญที่ลอนดอนให้มามากกว่า




"ไม่เอาอ่ะ เหนื่อยกว่าเขียนนิยายอีก มีอะไรหวานๆมะ อยากดื่มให้สดชื่นหน่อย"




"อืม....ก็พอมี"




อย่างที่บอก อัลเลนเอาแต่สนใจของขวัญของลอนดอน ร่างสูงแกะมันอย่างตื่นเต้น เขากะว่าค่อยไปหาอะไรให้ลอนดอนดื่มหลังจากแกะกล่องเสร็จแล้ว แต่บังเอิญลอนดอนดันหันไปเจอแก้วใส่น้ำสีแดงวางอยู่บนโต๊ะเตี้ยด้านหน้าโซฟา ชายหนุ่มจึงเอื้อมหยิบมันขึ้นมาและลองดมดู




น้ำอะไรไม่มีกลิ่น...




ลอนดอนตัดสินใจลองยกขึ้นจิบดูนิดหน่อย แต่ก็ไม่รู้รสชาติจึงลองจิบอีกครั้ง




"อัลเลน น้ำบ้าอะไรวะไม่มีรสชาติ ผสมแค่สีรึไง"




ลอนดอนถามขณะจะลองจิบมันอีกรอบ ทันทีที่อัลเลนเงยหน้าจากกล่องของขวัญมาเห็นแก้วน้ำในมือลอนดอนเข้าเขาก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ




"เห้ย!!!"




ตุบ เพล้ง!




อัลเลนปัดแก้วในมือลอนดอนไปพร้อมกับกล่องของขวัญที่เขาถืออยู่จนตกกระจายแก้วแตกละเอียด ลอนดอนที่เห็นก็ตกใจกับสิ่งที่อัลเลนทำลงไป




"ทำอะไรวะ" ลอนดอนขมวดคิ้วมองหน้าอัลเลนที่ตอนนี้ดวงตาแข็งกร้าว




"มึงกินเข้าไปรึยัง!"




"มันมีอะไรนักหนา ก็แค่--"




"กูถามว่ามึงกินรึยัง!!!"




เปรี้ยง!!!




เจ้าของดวงตาแข็งกร้าวตวาดลอนดอนดังลั่นตามมาด้วยเสียงฟ้าผ่า ในน้ำเสียงนั้นแฝงถึงพลังอำนาจที่ลอนดอนไม่สามารถอธิบายออกมาได้ เสียงมันก้องอยู่ในหัวสร้างความเย็นยะเยือกและหนาวเหน็บอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน




ลอนดอนไม่รู้ว่าอัลเลนเป็นอะไรไป เขารู้เพียงแต่ว่าเขากลัวน้ำเสียงของอัลเลน แค่ประโยคเดียวทำให้ลอนดอนตัวแข็งทื่อไม่กล้าขยับไปไหน มือเย็นเฉียบอย่างฉับพลันทั้งที่เหงื่อกำลังไหลตามใบหน้า ร่างกายสั่นเทาโดยที่ควบคุมมันไม่ได้เลย




"ก กินไปแล้ว...."




ลอนดอนรู้สึกเหมือนขากรรไกรตัวเองค้างไปแล้ว ม่านตาเขาขยายเล็กน้อยด้วยความช็อก




"กินแล้ว!? แล้วมึงรู้สึกยังไงบ้าง ร้อนรึเปล่า!?"




"ก็...ก็ไม่....อึก!"




ลอนดอนตอบเสียงสั่นเพราะยังกลัวอัลเลนไม่หาย ทีแรกเขาคิดว่าไม่ได้รู้สึกร้อนเหมือนกับที่อัลเลนถาม แต่ยังไม่ทันขาดคำมันก็เริ่มมีอาการใจเต้นเร็ว ร่างกายค่อยๆแข็งทื่อไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ ขณะเดียวกันเขาก็ร้อนราวกับถูกไฟแผดเผา มันไม่ได้ร้อนที่ผิวหนังแต่ร้อนมาจากข้างใน




"อึก...อ๊ากกกกก!!!"




ตุบ!




ลอนดอนกอดตัวเองไว้แน่นและร้องเสียงดังอย่างทรมาน ก่อนชายหนุ่มจะทรุดตัวลงจนตกจากโซฟา เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนดิ้นอยู่บนพื้นอย่างทุรนทุราย เหงื่อไคลไหลจนเสื้อผ้าเปียกอย่างกับตากฝนมา ผิวขาวขึ้นสีชมพูระเรื่อไปทั้งตัว




เขารู้สึกแสบร้อนอวัยวะภายในและตามกล้ามเนื้อทั้งหมด ราวกับมีไฟผสมอยู่กับเลือดภายในตัวของเขา ความเจ็บปวดทำให้เขาคิดว่ากระดูกจะแตกและแหลกเป็นผุยผง ลอนดอนปวดร้อนจนสายตาพร่ามัว




"อ๊ากกกก!!!"




"ลอนดอน"




"อึก...อ๊ากกกก!!!"




อัลเลนถอนหายใจยาว มันยากที่จะแก้เสียแล้ว...




ร่างสูงค่อยๆย่อตัวลงก่อนจะประคองเพื่อนสนิทที่ออกแรงดิ้นไม่หยุดเอาไว้ เขาแบกลอนดอนขึ้นพาดไหล่ไว้ด้วยแขนเพียงข้างเดียวก่อนพาไปที่เตียง อัลเลนทำอะไรไม่ได้อีกแล้วนอกจากจะรอให้มันผ่านไป 24 ชั่วโมง




ลอนดอนต้องทนทรมานจนกว่าจะครบหนึ่งวัน




"อึก...อัล....เลน!"




ลอนดอนยังคงดิ้นทุรนทุรายอยู่บนเตียงพลางเรียกชื่อเพื่อนคนเดียวของตน แม้แต่น้ำเสียงเขาก็ไม่สามารถเปล่งออกมาได้แล้ว เพราะมันเจ็บปวดไปหมด แค่เพียงห้านาทีเขายังหมดแรงเหมือนใกล้ตาย




นี่เขาเป็นอะไร....เขาโดนยาพิษหรือยังไง....




แล้วคนนั้นเป็นใคร...ไม่ใช่อัลเลนนี่...




ลอนดอนเหลือสติเพียงเล็กน้อยเท่านั้น สายตาเขาพร่ามัว มองอัลเลนได้ไม่ชัดนัก หากแต่เขารู้ว่าคนคนนี้ไม่ใช่อัลเลน...เงาสีดำและควันพวยพุ่งออกมารอบๆตัวของอัลเลนจนมันปกคลุมทุกอย่างมืดมิดไปหมด




"อึก...."




ไม่นานควันนั้นก็เบาบางลง เผยให้เห็นเงาดำทมิฬที่ซ่อนอยู่หลังม่านควัน สิ่งแรกที่ลอนดอนเห็นคือนัยน์ตาสีแดงฉานส่องประกายทะลุผ่านควันนั้นราวกับดวงตาของอัลเลน แต่มันน่ากลัวกว่านั้น... ความสูงเพิ่มขึ้นมาเล็กน้อยกับเขาบนหัวนั่น...ตัวอะไรกันแน่




นี่เขาใกล้ตายจนเห็นภาพหลอนหรือเปล่า...




"มนุษย์"




เสียงของอัลเลนดังออกมาจากปากของตัวประหลาดตนนั้น แต่ลอนดอนแทบไม่มีแรงจะสงสัยอะไรอีกแล้ว เขาทนความเจ็บไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว...




"อดทนไว้ก่อน"




"............"




เปลือกตาของลอนดอนค่อยๆหลับลงช้าๆ แต่ก่อนที่จะหลับสนิท ร่างสูงสีดำทมิฬตรงหน้าก็ลูบที่หัวของลอนดอนเบาๆราวกับกำลังกล่อมให้หลับ




"ให้ตายเถอะ มนุษย์นี่มันยุ่งยากชะมัด"




"..........."




แสงสว่างตรงหน้าลอนดอนค่อยๆริบหรี่ เขาจะตายแล้วใช่ไหม...




"ถ้าอย่างนั้นเจ้าจงเข้าสู่ห้วงแห่งนิทราจนกว่าจะครบหนึ่งวันก็แล้วกัน"




จากนั้นสติของลอนดอนก็ดับวูบไป




.


.


.

ความคิดเห็น