nawa

สวัสดีค่ะ ถ้าใครหลงเข้ามาแล้วอย่ากดผ่าน ลองอ่านสักตอนก่อนนะคะ นิยายของNawa อินดี้ที่ไม่ได้มีดีแค่เรื่องลึกลับ

ความใกล้ชิด(18+)

ชื่อตอน : ความใกล้ชิด(18+)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 49.2k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ต.ค. 2560 11:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความใกล้ชิด(18+)
แบบอักษร

บทที่14

"ไหนลองเล่าเรื่องผีของคุณหน่อยสิคะ ว่าจะน่ากลัวไหม"

"ผมไม่รู้จะเล่าเรื่องอะไรดี"

"อย่าเอาเปรียบสิคะฉันเล่าแล้ว คุณเล่าบ้างสิ"

"ไม่เอาอ่ะผมง่วงแล้ว"นรินทร์ปิดปากหาวทำท่าจะเอนตัวลงนอน

"ไม่ได้คะ"พิมพลอยรั้งแขนเขาไว้ก่อนหลังนรินทร์จะถึงพื้น นายทหารหนุ่มมองมือนุ่มที่จับต้นแขนเขา

"ฉันว่าคุณนอนข้างบนเตียงดีกว่านะคะ"

"คุณไม่ต้องเสียสละให้ผมขนาดนั้นก็ได้"นายทหารหนุ่มยิ้มยียวนจนพิมพลอยอดไม่ได้หยิกเนื้อที่ต้นแขนเข้า

"โอ๊ย!ผมล้อเล่นว่าแต่คุณอยากให้ผมนอนด้วยใกล้ๆใช่ไหมล่ะครับ"

"คุณนี่มัน โน้นคะเห็นตรงช่องข้างล่างประตูไหมคะฝนตกแรงจนน้ำไหลเข้ามาในห้องถ้าคุณอยากนอนแช่น้ำก็ตามใจนะคะ"พิมพลอยว่าเสร็จก็ล้มตัวลงนอนหันหลังให้ชายหนุ่มโดยเหลือที่บนเตียงไว้ให้ชายหนุ่มด้วย

"ขอบคุณนะครับที่เป็นห่วงผม"นรินทร์ก้มลงเป่าเทียนดับแทรกตัวขึ้นบนเตียงที่หญิงสาวใจดีเหลือให้แต่เตียงขนาดสามฟุตสำหรับสองคนทำให้แผ่นหลังของหญิงสาวแนบกับอกแกร่งของชายหนุ่ม ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอุ่นไอกายของหญิงสาวหรือไฟราคะในอกของเขาที่ทำให้อากาศหนาวร้อนรุ่มขึ้นทันทีกลิ่นกายหอมกรุ่นจากตัวหญิงสาวลอยต้องจมูกชายหนุ่มนรินทร์สูดหายใจเข้าดอมดมกลิ่นหอม หัวใจภายในอกชายหนุ่มเต้นระรัวเขาดูกลายเป็นหนุ่มนัอยวัยกระเตาะไม่เคยนอนรวมเตียงกับสาวใดมาก่อนมือไม้เก้ๆกังๆไม่รู้จะว่างไว้ที่ใดแก่นกายชายหนุ่มพองโตอย่างห้ามไม่ได้

"เป็นอะไรหรือเปล่าคะ"พิมพลอยถามขึ้นเมื่อชายหนุ่มผุดลุกขึ้นนั่ง

"เปล่าครับ คือ...."

"นอนไม่ถนัดหรอคะขยับมาอีกได้นะคะ"คนตัวเล็กกว่าพูดอย่างเป็นห่วงแต่หารู้ไหมว่าคนตัวโตต้องทนทรมานหากเบียดกายใกล้หญิงสาวมากกว่านี้

"นอนเถอะคะตอนนี้น่าจะประมาณสี่ห้าทุ่มแล้ว"หญิงสาวคะเนในใจอ้าปากหาวน้อยๆนรินทร์ล้มตัวลงนอนอีกครั้งแต่ครั้งนี้หันหลังให้หญิงสาวข่มใจให้หลับจนเคลิ้มไป

หญิงสาวเบียดกายชิดชายหนุ่มหาไออุ่นมือเล็กคว้าแขนใหญ่ข้างลำตัวขึ้นมากอดถูใบหน้าไปมาเหมือนลูกแมวขี้อ้อน นายทหารหนุ่มเริ่มรู้สึกตัวตั้งแต่หญิงสาวหันมากอดก่ายเขาคิดว่าเธอคงละเมอนอนฝันดีอยู่แน่ๆ

"คุณๆ"นรินทร์แตะไหล่เธอเบาๆไร้เสียงตอบรับจากหญิงสาว เธอจะรู้บ้างไหมว่าในขณะที่เธอนอนหลับสบายแต่ศักดิ์ศรีของชายชาติทหารของเขากำลังจะขาดลงกับการต้องหักห้ามใจไม่ให้ขืนใจหญิงสาวอย่างที่โดนกล่าวหา

"เฮ้อ"นรินทร์ถอนหายใจเฮือกใหญ่เขายันกายลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงประคองศีรษะหญิงสาวว่างลงบนตัก สายตาเหม่อมองออกไปด้านนอกฝนหยุดตกแล้วแต่เสียงฟ้าร้องยังคำรามอยู่สายอสนีบาตฟาดเปรี้ยงลงภายในห้องสว่างวาบเพียงเสียววินาที หัวใจของนายทหารหนุ่มกระตุกวูบดวงตาสีแดงฉานมองจ้องลอดช่องลมมาแต่เมื่อเขาเพ่งมองดวงตาคู่นั้นก็หายไปเสียแล้ว

"กลิ่นอะไร"กลิ่นหอมเอียนๆจางๆลอยมากระทบจมูกโด่งหนังตาของชายหนุ่มหน่วงหนักเขาพยายามฝืนลืมตาแต่ทนความง่วงไม่ไหวค่อยๆเคลิ้มไป

พิมพลอยไหวร่างสะดุ้งตื่นเพราะเสียงฟ้าผ่า ร่างบางลืมตาในความมืดคลำหาไฟฉายด้วยความเคยชิน

"อุ้ย!"มือเล็กจับถูกอะไรบ้างอย่างที่ขนาดใหญ่กว่ากระบอกไฟฉายเนื้อสัมผัสที่อยู่ใต้ผ้ากึ่งแข็งกึ่งนิ่มหยุ่นมืออย่างบอกไม่ถูก หญิงสาวชักมือกลับแต่มีมือใหญ่เหมือนคีมหนีบจับข้อมือล็อคไว้

"อะ...อืม..."เสียงครางต่ำในลำคอบ่งบอกถึงความพึงพอใจทั้งที่ดวงตาทั้งสองยังปิดสนิท อีกมือจัดการปลดเครื่องพันธนาการที่ห่อหุ้มท่อนล่างของตนออกคว้ามือเล็กให้สัมผัสกับท่อนเนื้อแข็งใหญ่

"คุณ..."จิตใต้สำนึกพิมพลอยพยายามบอกให้เขาหยุดแต่เธอก็ไม่สามารถต้านทานความปราถนาของตนเองได้เช่นกัน มือเล็กค่อยๆสัมผัสอย่างอยากรู้อยากลองมันเหมือนสิ่งแปลกใหม่ที่ไม่เคยพบมาก่อน ร่างกายเธอเหมือนมีแรงดึงดูดบางอย่างให้เบียดแนบชิดเข้าไปหาชายหนุ่ม อารมณ์วาบหวิวเสียวภายในท้องแปลกๆอย่างที่เธอไม่เคยเป็นมาก่อน 

นรินทร์ใช้มือช้อนใต้แขนยกคนตัวเล็กขึ้นนั่งบนตักมือเจ้าหล่อนยังหยอกล้อเล่นกับแก่นกายเขา นายทหารหนุ่มโอบเอวหญิงสาวมาแนบชิดก้มลงจูบริมฝีปากบางอย่างหลงไหลแทรกลิ้นเข้าไปในปากฉกฉวยความหอมหวานภายใน

"อ่าห์....อืม..."พิมพลอยครางกระเส่ากามอารมณ์ภายใต้ส่วนลึกของจิตใจถูกปลุกขึ้น มือหนาของชายหนุ่มเลื่อนเข้าใต้ชายเสื้อลูบหลังเนียนเปลือยใช้นิ้วปลดตะขอยกทรงออกอย่างจัดเจน ลูบไล้เลื่อนมาเกาะกุมทรวงอกคู่งาม เค้นคลึงอกงามทั้งสองเต้านิ้วเรียวเขี่ยยอดปทุมถันจนร่างบางแอ่นกายหนีความเสียวซ่าน จมูกโด่งซุกไซ้ซอกคอสูดดมกลิ่นกายหอม หญิงสาวเบือนหน้าหลบลมหายใจอุ่นที่เป่ารดซอกคอมือใหญ่สอดเข้าผ่านเอวกางเกงหญิงลูบไล้โหนกนูนเหนือผ้าชิ้นน้อยๆปราการด่านสุดท้ายที่ปิดบังอยู่

"น..นรินทร์..."เสียงแผ่วเรียกชื่อเขาเป็นครั้งแรก นายทหารหนุ่มได้สติกัดกรามแน่นเลื่อนมือออกดึงเสื้อผ้าของหญิงสาวกลับเข้าที่อย่างเรียบร้อยก่อนประคองร่างหญิงสาวนอนลงบนเตียงแล้วเขาทรุดลงข้างเตียงนั่งคุกเข่าอย่างสำนึกผิด

ร่างบางนอนหายใจหอบถี่ปรับอารมณ์ตนเองอย่างอยากจะยากที่ทำได้ หญิงสาวหันมองชายหนุ่มที่ก้มหน้าอยู่ เธอเอื้อมมือลูบไหล่เขาเบาๆ

"ขอบคุณนะคะ"ถ้อยคำที่เอื้อนเอ่ยออกจากปากหญิงสาวทำให้เขาที่รู้สึกผิดยิ่งสำนึกมันมากกว่าเดิมทำไมเธอไม่ด่าเขา ทุบตีเขา หรือทำอะไรก็ได้ให้เขารู้สึกว่าตัวเองไม่ดีสาสมกับสิ่งที่ทำไป แต่พิมพลอยเลือกที่จะพูดคำว่าขอบคุณมันทำให้เขายิ่งรู้สึกว่าตัวเองได้ทำลายศักด์ศรีของตนไปแล้ว

"ลุกขึ้นมานั่งข้างบนเถอะค่ะ"พิมพลอยันกายลุกขึ้นนั่งดึงแขนของชายหนุ่มให้ลุกขึ้น 

"แต่...ผม.."

ดวงตากลมโตประสานกับตาคมแว่วตาสำนึกผิดฉายชัดในดวงตาคมคู่นั้น พิมพลอยดึงร่างใหญ่เข้ามากอดเชิงปลอบโยนคนตัวโตสั่นเทิ้มกำมือแน่นปากพร่ำบอก

"ขอโทษนะ ผมขอโทษ ขอโทษ"

"ไม่ค่ะคุณไม่ผิด ไม่มีใครผิด"พิมพลอยพูดปลอบโยนรั้งแขนชายหนุ่มนั่งข้างกายพิงหัวซบที่ไหล่กว้าง

"โทษธรรมชาติดีกว่าคะ ผู้หญิงกับผู้ชายไม่ควรอยู่ใกล้กันเกินไปจริงๆ"พิมพลอยพูดรัวกลบเกลือนความเขินอายทำให้ชายหนุ่มรู้สึกเบาใจขึ้นเมื่อได้ยินดังนั้น

"ผม..."

"ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ ฉันรู้ว่าคุณเป็นสุภาพบุรุษมาตลอดอย่างที่ผ่านมาคุณแสดงให้ฉันเห็นแล้ว ไม่ต้องคิดมากนะคะ นอนเถอะคะ"

"ผมสัญญาว่าคืนนี้จะไม่เกิดเรื่องแบบนั้นอีก"นรินทร์จับมือหญิงสาวแนบอกที่ตรงหัวใจให้สัตย์สัญญาแน่นหนักก่อนจะก้มลงจุมพิศที่หน้าผากของเธอ

"ฝันดีนะครับ คืนนี้จะไม่มีใครทำอะไรคุณได้รวมถึงตัวผมเองด้วย"


​*มาแล้วนะคะตอนใหม่อาจช้าหน่อยแต่จัดฉากฟินๆให้ได้อ่านกัน ไม่รู้ว่าผู้อ่านจะชอบกันหรือป่าว ตอนต่อๆไปเข้มข้นขึ้นแน่นอนค่ะ ฝากติดตามต่อด้วยนะคะ ขอบคุณทุกๆคนที่เข้ามาอ่านกันอย่าลืมกดถูกใจหรือคอมเม้นเป็นกำลังใจให้นักเขียนมีแรงสร้างสรรค์ผลงานด้วยนะคะ




แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น