ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : CHAPTER : XL

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 20k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 30 พ.ย. 2557 15:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER : XL
แบบอักษร











CHAPTER : XL








@โรงพยาบาล

 

 

ฟึ่บ

 

 

สัปดาห์กับอีก2 วัน ผมไม่ได้ข่าวปลาวาฬเลย! แถมยังออกไปไหนไม่ได้โคตรแย่

 

 

“อะไร”

 

 

ผมปรายตาขึ้นมองกรีนที่เพิ่งโยนโทรศัพท์เครื่องคุ้นตาของผมให้

 

 

“โทรศัพท์มึงไม่ใช่รึไง”

 

 

“เออว่ะ แล้วเอามาให้ทำไมวะ”

 

 

“ไม่รู้เว้ย ก็เผื่อจะมีประโยชน์อะไรบ้าง”

 

 

“จะมีประโยชน์เหี้ยอะไรวะ ทั้งมึงทั้งเพื่อนมันก็โทรหากันหมดแล้ว ไม่รับสักสายคอยดูเถอะ! ไว้กูหายเมื่อไหร่ กูจะตามพลิกฟ้าพลิกดินหาแม่งเลย ไม่เจอให้มันรู้ไปดิ!

 

 

“เหอะ ทำเป็นพูดเก่ง ทุกวันนี้แดกยารึยังเหอะ -*-

 

 

“แดกแล้วเว้ย ยิ่งอยู่นานยิ่งได้เห็นหน้าคนที่เกลียดบ่อย!

 

 

“กัส...”

 

 

“ไร”

 

 

ผมขานตอบอย่างไม่ใส่ใจ ผมหยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาเล่นนู่นนี่ไปเรื่อยๆ

 

 

“มึงไม่คิดเหรอวะว่าพ่อทำตัวแปลกๆ”

 

 

“เขาก็แปลกมาตั้งนานอยู่แล้วนิ”

 

 

“ไม่เว้ย กูหมายถึง.. .พ่อกำลังทำเหมือนมาเฝ้ามึง”

 

 

!!

 

 

เป็นไปไม่ได้หรอก คนอย่างเขาเนี่ยนะ ?

 

 

“พ่อมาหามึงเกือบทุกวัน มานั่งโซฟาเฉยๆแล้วไม่พูดไม่จาอะไร ทั้งที่ปกติพ่อไม่ใช่คนที่มีเวลาว่างมาทำแบบนี้หรอกนะ กูว่ากูพอเดาออกนะว่าพ่อกำลังฝ่ะ...”

 

 

“เดี๋ยวปลาวาฬส่งคลิปเสียงให้กู”

 

 

ผมเหลือบตามองเวลาที่มันส่งให้ผม ...มันคือวันที่ผมเกิดอุบัติเหตุ...

 

 

*คลิปเสียง*

 

เปิดใจหน่อยนะมึง

 

 

คุณลุงรักไอ่กัสมันใช่ไหมครับ

 

 

ฉันเป็นพ่อมันนะ! ทำไมฉันจะไม่รักมันล่ะ

 

 

งั้นก็กรุณาใส่ใจกัสให้มากขึ้นหน่อยนะครับ เพราะกัสเองมันก็รักคุณลุงเหมือนกัน

 

 

เหอะ! อย่างมันเนี่ยนะจะคิดกับฉันอย่างนั้น

 

 

...........

 

 

ผมอึ้งนิ่ง ในหัวขาวโพลนหมด ราวกับไร้ความรู้สึกใดๆ

 

 

ฉันเป็นพ่อมันนะ! ทำไมฉันจะไม่รักมันล่ะ

 

 

ประโยคเดิมซ้ำๆจากคลิปเสียงก้องในหัวผมอย่างว่าเล่น  ไม่จริง  เขาเนี่ยนะ ? เขาเนี่ยนะจะคิดกับผมแบบนั้น

 

 

“กูเคยบอกแล้วว่าพ่อน่ะยังคิดถึงมึงอยู่”

 

 

กรีนเอ่ยออกมาด้วยแววตาเศร้าๆ

 

 

“อิจฉาว่ะ”

 

 

ผมส่ายหน้าสองสามทีเพื่อดึงสติตัวเองกลับมา ก่อนจะค่อยๆหันไปมองหน้ากรีนที่ดูหมองลง

 

 

“มึงหมายความว่าไง”

 

 

“หึ.. .”

 

 

“...”

 

 

“ความจริงแล้วกูน่ะ.. .ไม่ใช่พี่จริงๆของมึงหรอก”

 

 

-*-?

 

 

“กูมันก็แค่...”

 

 

“ลูกฉัน!

 

 

“พ่อ! / คุณ!

 

 

ทั้งผมและกรีนตะโกนออกไปอย่างตก ผมไม่รู้ตอนนี้กรีนมันรู้สึกยังไง แต่ผมน่ะ... ใจเต้นแรงเหี้ยๆ อะไรของกูวะ! ผมกรอกตาไปมองอย่างทำตัวไม่ถูก แต่ที่แน่ๆผมไม่มองร่างของชายวัยกลางคนที่เดินเอามือพาดหลังเข้ามาอย่างอาดๆนั่นเลย

 

 

“นี่แกลืมไปแล้วเหรอว่าสัญญาไว้กลับมารียาไว้ยังไง”

 

 

“ไม่เคยหรอก ไม่เคยลืม แต่ผมแค่คิดว่าเก็บไปมันก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไรขึ้นมา”

 

 

“ผิดสัญญา”

 

 

“ครับ ผมยอมรับ ผมกำลังจะผิดสัญญา ที่ผมทำ เพราะผมไม่รู้จริงๆว่าผมจะรักษาความลับนั้นไว้ทำไม! ในเมื่อพ่อก็ไม่เคยเห็นผมเป็นลูกอยู่แล้ว!

 

 

!?

 

 

..........

 

 

ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ ผมมองกรีนสลับกับเขาอย่างด้วยแววตาที่ไม่เข้าใจเลยสักนิด

 

 

“หมายความว่าไงกัน”

 

 

“กู.. .”

 

 

“หยุด! แกคือลูกฉัน แกคือลูกฉันกรีน!!

 

 

“แต่พ่อ ไม่สิ แต่คุณไม่เคยแสดงออกเลยว่ารักผม กลับกันคุณกลับทำเหมือพยายามผลักไสผมด้วยซ้ำ!

 

 

“ใครผลักไสแก!

 

 

“คุณไง!

 

 

“ฉันไม่เคย!

 

 

“คุณไล่ผมออกจากบ้านนับร้อยๆครั้ง นั่นมันเรียกว่าอะไรกันล่ะ!

 

 

“เพราะฉันต้องฝึกแก! แกเป็นลูกคนโต! แต่ต้องดูแลบริษัท ถ้าแค่นั้นแกยังทนไม่ได้ แล้วแกจะดูแลน้องๆแกตามที่สัญญากับมารียาไว้ได้ยังไง!!

 

 

“...!

 

 

กรีนอึ้งและเงียบไปอย่างทันตา ชายวัยกลางคนที่ขึ้นชื่อว่าคือพ่อผม พ่นลมหายใจหอบออกมา หลังจากตะโกนโต้อย่างสุดเสียง

 

 

พวกเขาคุยเรื่องอะไรกัน ?

 

 

“อาจจะเหมือนคำแก้ตัว แต่ฉันคิดแบบนั้นจริงๆ ส่วนแกจะคิดยังไงก็แล้วแต่”

 

 

เสียงของเขาเอ่ยแผ่วลง

 

 

ตุบ

 

 

ร่างของกรีนล้มลงนั่งคุกเข่า

 

 

“ขอโทษครับ ผมคิด.. .คิดว่าพ่อ...”

 

 

เสียงของกรีนขาดๆหายๆ

 

 

“ฉันเคยบอกแล้วใช่ไหมว่าแกต้องห้ามร้องไห้!

 

 

“หึๆ ครับ .. . :)

 

 

กรีนหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะหยัดตัวเองขึ้นยืนแล้วยิ้มออกมา มันเป็นยิ้มที่ผมเคยเห็นเมื่อหลายปีก่อน เมื่อตอนเรายังเด็กๆ และทุกคนกำลังมีความสุข

 

 

“ช่วยอธิบายให้กูเข้าใจทีได้ไหม”

 

 

กรีนกับเขามองหน้ากันอย่างไปไม่เป็น แต่สิ่งที่ผมหวังคือคำตอบ ตอบสิตอบ!

 

 

“กรีน!

 

 

“มันไม่ใช่เรื่องของแกน่ะ!

 

 

“ผมถามกรีน แล้วคุณยุ่งอะไร!

 

 

“เหอะ!

 

 

ขำหน่อยเลยเหอะปลาวาฬ คนอย่างเขาเนี่ยนะจะรักกู !? คนที่ไม่เคยเห็นหัวกู คนที่ทำให้แม่ต้องตาย คนไม่มีหัวใจแบบนี้น่ะเหรอ !?

 

 

พาเมียน้อยไปเย้ยเมียตัวเองถึงห้อง ไม่ฆ่าทางตรง ก็เรียกฆ่าทางอ้อมได้อยู่แหล่ะวะ!

 

 

“แต่ผมคิดว่าผมจำเป็นต้องบอกเรื่องนั้นกับกัสนะครับ”

 

 

กรีนปรายตามามองผมด้วยความเกรงๆเขา

 

 

“ไม่ต้องบอก! ฉันบอกแล้วใช่ไหม! ประธานที่ดีต้องรักษาสัญญา ถ้าแค่นี้ก็ทำไม่ได้ ฉันคงไม่ยอมยกบริษัทให้หรอกนะ!

 

 

“ครับ เข้าใจแล้ว”

 

 

“ฉันไปล่ะ เหม็นหน้าไอ่ลูกอกตัญญู!!

 

 

“เหอะ! ทำตัวให้เหมือนพ่อก่อนเถอะแล้วค่อยว่าผม!

 

 

ผมตะโกนไล่หลังเขาไป ก่อนจะโยนโทรศัพท์เจ้ากรรมที่เกือบทำเอาผมเผลอ ตัดต่อ ตัดต่อแน่ๆ!

 

 

-END-

 

 

 

 

 

 

ทางฝั่งของชายวัยกลางคน  ผู้มีศักดิ์เป็นถึงพ่อของพิกัสโซ่  ทันทีที่พาร่างตัวเองออกมาจากห้องสี่เหลี่ยม เขาแทบลมจับ ชายวัยกลางคนพยุงตัวเองไปนั่งเก้าตัวใกล้สุด

 

 

เขาทำไปแล้วจริงๆ ลดทิฐิ’ ตามที่เด็กนั่นว่า

 

 

*รูปภาพ*

 

*รูปภาพ*

 

ลดทิฐิลงหน่อยเถอะครับคุณลุง

 

 

ภาพสองภาพที่ถูกส่งเข้ามายังโทรศัพท์ของเขาพร้อมข้อความสั้นๆ ที่แม้จะมาจากเบอร์ที่ไม่รู้จัก แต่เขากลับเดาออกได้ทันทีว่าถูกส่งมากจากใคร

 

 

ภาพแรก คือ ภาพกระดาษสีซีดที่มีลายมือของเขา กัสและกิลล์

 

 

ภาพสอง คือ ภาพกระดาษสีซีดที่มีลายมือของเขา กรีนและกิลล์

 

 

เขาจำพวกมันได้ดี มันเป็นกิจกรรมที่เขาเคยทำกับลูกๆเมื่อตอนที่ภรรยาเขายังอยู่ ในทุกๆวันเกิดของลูกทุกคน เขามักจะโดนคะยั้นคะยอให้เขียนคำอวยพรลงในกระดาษแผ่นเล็กแผ่นหนึ่ง เมื่อเขาเขียนเสร็จ กระดาษแผ่นนั้นก็จะถูกส่งต่อไปให้ลูกของเขาคนอื่นๆต่อ มันเป็นอย่างนั้นจนกระทั่งภรรยาของเขาจากและเขาเองที่เปลี่ยนไป

 

 

จริงๆแล้วเด็กนั่น.. . ก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรนิ  หึ

 

 

 

 

 

 

Picasso’s

 

 

สองสัปดาห์กว่า

 

 

ในที่สุดผมก็ถึงกำหนดวันออกโรงพยาบาล แต่ถึงทุกอย่างจะดีขึ้น แต่ผมก็ยังต้องใส่เฝือกที่แขนนี่อยู่อีก อึดอัดสุดๆ

 

 

แอด

 

 

“ช้าว่ะ! กูจะรีบไปหาปลาวาฬอยู่นะเว้ย!!

 

 

ผมตะโกนออกไปอย่างร้อนใจ ทั้งที่ยังไม่เห็นด้วยซ้ำว่าคนที่เข้ามาจะเป็นกรีนรึเปล่า ตลอดเวลาที่ผมนอนโรงบาล ปลาวาฬไม่แม้จะเฉียดเขาใกล้ แถมติดต่อก็ยังไม่ได้ ไม่มีใครรู้เลยว่าปลาวาฬหายไปไหน จนกระทั่งเมื่อวาน โทรศัพท์จากพี่โลมา พี่ชายมัน เขาโทรมาบอกว่าปลาวาฬพอจะไปที่ไหนได้บ้าง

 

 

“พอออกได้ ก็จะรีบไปหาเมียเลยนะ เหอะ!

 

 

เสียงเย็นๆที่คุ้นเคย ทำเอาผมชะงัก ผมที่นั่งตรงขอบเตียงปรายตามองเขาที่เดินเอามือพาดหลังเข้ามาอย่างอาดๆอย่างเช่นเคย

 

 

“ก็แน่สิ มีเมียคนเดียวนิ”

 

 

“แกคงอยากรู้ใช่ไหมล่ะว่าทำไมเด็กนั่นถึงหายไป”

 

 

รอยยิ้มแสยะพร้อมสายตาคมจ้องมายังผม ทำให้ผมพอจะเดาอะไรได้หลายๆอย่าง

 

 

“ฝีมือคุณ!!

 

 

“ใช่.. .”

 

 

เขาตอบมาด้วยน้ำเสียงรื่น ไม่ทุกข์ร้อนอะไรเลยสินะ เห็นผมคิดถึงมันแทบเป็นแทบตาย นอนไม่ได้หลับเกือบทุกคืน เขามีความสุขมากสินะ!

 

 

“แบบนี้น่ะเหรอวะรัก! ต่อให้ส่งคลิปวิดิโอมาให้กูยังไม่เชื่อเลยวาฬ!

 

 

ผมสบถกับตัวเอง

 

 

“พูดอะไรของแก”

 

 

“เหอะ! ไหนๆผมก็คงจะไม่มาเจอคุณแล้ว ให้ฟังหน่อยก็ได้”

 

 

ผมว่าพร้อมกดเปิดคลิปเสียงที่อุตส่าห์โหลดเก็บไว้ในเครื่อง ไม่ใช่เพราะเขาหรอกนะ!อย่าเข้าใจผิด มันเพราะในนั้นมีเสียงปลาวาฬด้วยต่างหาก :(

 

 

คุณลุงรักไอ่กัสมันใช่ไหมครับ

 

ฉันเป็นพ่อมันนะ! ทำไมฉันจะไม่รักมันล่ะ

 

งั้นก็กรุณาใส่ใจกัสให้มากขึ้นหน่อยนะครับ เพราะกัสเองมันก็รักคุณลุงเหมือนกัน

 

เหอะ! อย่างมันเนี่ยนะจะคิดกับฉันอย่างนั้น

 

 

“เล่นฉันแล้วสิไอ่เด็กแสบ”

 

 

 

สิ้นเสียงคลิป เขาก็พูดขึ้นพร้อมระบายยิ้มออกมาหน่อยๆ ผมลุกขึ้น ปรายหางตามองเขาอย่างไม่พอใจสุดๆ ขณะกำลังทำท่าจะเดินออกประตูไป ชายวัยกลางคนที่ยืนเอามือพาดหลังจนติดเป็นนิสัยก็พูดขึ้น

 

 

“บ้านพักตากอากาศของแกที่พัทยา ฉันส่งเด็กนั่นไปที่นั่น”

 

 

!?!

 

 

-END-

 

 

 

 

 

 

“อื้ออออออ!

 

 

ผมบิดขี้เกียจยาวๆไปหนึ่งที หลังจากที่ตัดสินใจจะจากไอ่กัสมา ผมก็ทิ้งข้อความไว้ให้ไอ้เพื่อนเกรียนรวมถึงพี่โลมาว่าจะไม่อยู่สักพัก ผมเร่ร่อนไปทั่วตามเชียงใหม่ เช่าห้องพักถูกๆด้วยเงินติดตัวไม่กี่บาท

 

 

แต่จู่ๆวันหนึ่งพ่อของไอ่กัสก็มาปรากฏตัวตรงหน้าประตูห้องเช่าผม เขาทำสีหน้าทนไม่ได้สุดๆกับสภาพห้องที่ทั้งเล็กทั้งอับ และยังไม่ทันได้ถามอะไร เขาก็ส่งให้ลูกน้องของเขาเก็บข้าวของผมให้หมดแล้วโยนขึ้นรถตู้คันหรู พร้อมตัวผมด้วย

 

 

รู้ตัวอีกที ผมก็มาอยู่ที่พัทยา แถมยังได้อยู่ในบ้านพักตากอากาศที่สวยและสภาพดีสุดๆ ผมถามคุณลุงว่าเขาทำแบบนี้ไปทำไม พอคุณลุงตอบเท่านั้นแหล่ะ...

 

 

โง่รึไง หนีทั้งทีกลับไปอยู่จังหวัดบ้านเกิดมารียาเนี่ยนะ หวังอยากจะให้มันตามมาเจอรึไง!’

 

 

ผมล่ะซึ้งเลยครับ จริงผมไม่ได้คิดถึงเรื่องนั้นด้วยซ้ำ ผมแค่คิดว่าทางเหนืออากาศดีและค่าครองชีพก็ไม่สูงเท่าไหร่ ก็เท่านั้น

 

 

อยู่ที่นี่ไป! แม่บ้านจะเข้ามาทำความสะอาดทุกสามวัน อยากได้อะไรก็บอกเขาไป!’

 

 

‘(- -   ?)’

 

 

ไม่เข้าใจอะไรอีกล่ะ! โง่จริงๆ

 

 

ก็คุณลุงทำเหมือน.. .กำลังช่วยผม ?

 

 

เหอะๆๆตลกหน่อยเหอะน่ะ คนอย่างฉันเนี่ยนะจะสนใจนาย ฉันแค่ไม่อยากให้ไม่อยากให้ใครตายในบ้านของฉันก็เท่านั้นแหละ!’

 

 

บ้านคุณ?’

 

 

‘0-0!’

 

 

แล้วบทสนทนาก็จบลงดื้อๆด้วยการที่คุณลุงเดินหนีไปเฉยเลย -*-

 

 

แกร๊ก ๆ

 

 

เสียงกุกกักดังขึ้นหน่อยๆ ผมที่ยืนตากลมอยู่ตรงระเบียงหันหน้ากลับไปมองภายในตับ้าน สงสัยคงป้าแม่บ้านล่ะมั้ง

 

 

ผมยักไหล่ให้กับตัวเองอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหันหน้าไปสูดเอาอากาศบริสุทธิ์อีกครั้ง คราวนี้ผมยืดตัวสูดอากาศจนสุดตัว รู้สึกถึงความบริสุทธิ์ที่จุเต็มปอดเลยจริงๆ

 

 

ป่านนี้ไอ่กัสจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้.. .

 

 

แต่ผมก็พอรู้ข่าวบ้างว่ามันออกโรงพยาบาลแล้ววันนี้ มันปลอดภัยผมก็โอเคแล้ว ถึงจะดูทำตัวเหมือนนางเอกละครน้ำเน่าไปหน่อย แต่ถ้าคุณตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกันกับผม ผมก็อาจจะทำเหมือนผม

 

 

ผมไม่ใช่คนดีอะไร ผมไม่ใช่คนรวยอะไรและถ้าเทียบกับไอ่กัสที่มีบริษัทยักษ์ใหญ่มาจ่อให้รับผิดชอบหลังเรียนจบแบบนั้น ผมไม่มีอะไรสู้ได้เลย

 

 

ทีแรกผมคิดว่ารักก็คงพอ แต่ผมทนเห็นแก่ตัวที่จะรั้งมันไว้ไม่ได้จริงๆ ผมเลยปรับมุมมองเป็นอีกด้าน ตอนนี้ทั้งผมและมันก็ยังวัยรุ่นกันทั้งคู่ บางทีความรู้สึกที่เป็นอยู่อาจจะแค่พัดมาแล้วผ่านไป ไม่แน่ในอนาคต...ถ้าเราได้เจอกันอีกครั้ง ผมกับมันก็อาจจะรู้จักกันใหม่ในฐานะพ่อของเพื่อนลูกก็เป็นได้

 

 

ว่าไหม?

 

 

“เฮ้อ...”

 

 

ยิ่งคิดยิ่งน้ำเน่าว่ะ ไม่ไหวแล้วกุ เลิกๆๆ คิดเรื่องอื่นซะบ้างเหอะ!

 

 

“ส่ายหัวเหี้ยอะไรของมึงนักหนา”

 

 

จู่ๆหน้าผมก็ถูกประกบด้วยมือหนาไว้ทั้งสองด้าน  ติดหน่อยๆที่ว่าข้างหนึ่งจะดูแข็งเป็นพิเศษ สองมือหนาบังคับหน้าผมให้หันข้างไป พอรู้ว่าเป็นใครเท่านั้นแหล่ะ.. .

 

 

“เหี้ย! 0[]0!!

 

 

 

 

 

แต่งไปแต่งมาก็คิดว่าทำไมพ่อกัสกรีนน่ารักจังวะ -.,-  ใครพอจะให้อภัยคุณลุงหน้าดุแล้วบ้าง ขอเสียงหน่อย //ขอบคุณที่ติดตามอ่านกันนะ :)

ปล. ตอนที่แล้วไรท์เผลอลงซ้ำเองแหล่ะ แล้วก็หาที่กดลบตัวไม่ได้ด้วย #เศร้า

 

 

 

 

ความคิดเห็น