akikoneko17

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ภาค 3 : บทที่ 5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 23.1k

ความคิดเห็น : 79

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ต.ค. 2560 21:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ภาค 3 : บทที่ 5
แบบอักษร

5

                น้ำนั่งตัวลีบ เขาแอบเหลือบมองโทระเป็นระยะ เจ้าตัวไม่มีทีท่าว่าจะสนใจสิ่งใดนอกจากเกมในโทรศัพท์ที่เพิ่งโหลดลงมาติดตั้งอย่างสดๆร้อนๆ

                “เอ่อ รุ่นพี่ครับ”

                เหมือนเสียงที่ถามจะส่งไปไม่ถึง โทระไม่ยอมเงยหน้าจากเกมในมือเลยสักนิด

                “รุ่นพี่ครับ ถึงแล้วครับ”

                เขากลั้นใจบอกรุ่นพี่ตัวสูงอีกรอบอย่างใกล้ๆ โทระเงยหน้าขึ้นมาจากเกม แล้วหันไปมองน้ำ หน้าแทบจะชนกัน น้ำกลืนน้ำลายลงคอฝืดๆ ในขณะที่โทระขมวดคิ้วฉับ

                โทระหันไปมองมิเตอร์แท็กซี่แล้วล้วงเงินในกระเป๋ามาจ่าย ทั้งสองลงจากแท็กซี่ โทระเดินนำน้ำเข้าไปในห้างสรรพสินค้า

                “รอด้วยสิครับ”

                เพราะไม่มีแว่น ความมั่นใจในการเดินทางไปที่ต่างๆเลยลดลง  เขาคิดว่าทุกอย่างในวันพรุ่งนี้จะดีขึ้น แต่วันนี้ต้องมาผจญภัยกับรุ่นพี่เจ้าอารมณ์เสียก่อน

                “เป็นอะไร ทำไมไม่เดิน”

                โทระไม่ชอบอะไรที่ช้าๆ ยิ่งเห็นน้ำชักช้า เขาก็เริ่มอารมณ์เสียขึ้นมา

                “รุ่นพี่อย่าเดินเร็วได้ไหมครับ ผมไม่ได้ใส่แว่น มองไม่ค่อยชัด”

                “ไม่มีแว่น ลำบากขนาดนั้นเลยเหรอ”

                เพราะเจ้าตัวไม่เคยใส่แว่น เลยไม่ค่อยเข้าใจความลำบากนัก น้ำพยักหน้าเบาๆ โทระจึงถอนหายใจ

                “งั้นเอาอย่างงี้”

                เขาคว้าข้อมือของน้ำ แล้วจูงกึ่งลากให้น้ำเดินตามมาไวๆ

                “เอ่อ รุ่นพี่”

                น้ำไม่ได้อยากจะทำตัวเรื่องมาก แต่ว่า โทระเดินเร็ว เขาเดินจนขาแทบจะพันกันแล้ว

                “เจอสักที”

                อยากจะถอนหายใจอย่างโล่งอกเสียเหลือเกิน ที่ในที่สุดก็เดินมาถึงร้านตัดแว่นเสียที โทระดึงน้ำให้เดินเข้าไปในร้าน

                “สวัสดีค่า”

                พนักงานในร้านเข้ามาทักทาย น้ำยิ้มเจื่อนๆ โทระมองไปรอบๆร้านมีแว่นมากมาย

                “ตัดแว่นให้คนนี้ครับ”

                เขาชี้ตัวเจ้าเด็กที่ยืนอยู่ข้างๆ

                “เลือกกรอบแว่นก่อนนะคะ”

                พนักงานสาวผายมือเล็กน้อย นำน้ำไปเลือกกรอบแว่น โทระไม่ได้เดินตาม เขาเดินหยิบแว่นตาดู แล้วลองสวมใส่

                “เหมือนเจ้านั่นไปหน่อยล่ะมั้ง”

                แม้แต่ตัวเองยังตกใจ เมื่อมองไปยังกระจก เหมือนกับว่าไทกะมาอยู่ตรงหน้าเขา โทระรีบถอดแว่นออก

                ถึงจะรู้ว่าตัวเองเป็นแฝดกับไทกะก็ตามที แต่ก็ไม่คิดว่าจะเหมือนมากขนาดนี้

                “เลือกได้หรือยัง”

                โทระใจร้อน เขาเดินตรงเข้าไปหาน้ำ น้ำยิ้มเจื่อนๆ ชายหนุ่มมองหน้าคนตัวเล็กกว่าที่อยู่หน้ากระจก

                “ดูได้นะคะ ชอบอันไหนบอกได้เลยค่ะ”

                เธอหยิบกรอบแว่นอันใหม่ส่งให้กับน้ำ น้ำรับมาลองสวม โทระยืนมอง

                “ชอบหรือเปล่า”   

                “เอ่อ..”

                น้ำเริ่มเกรงขึ้น เมื่อโทระเริ่มเร่งรัดเขา เด็กหนุ่มยังไม่ได้ตัดสินใจเลย

                “ถ้าไม่ชอบก็ถอดออก”

                คนตัวสูงเริ่มอารมณ์ไม่ดีขึ้นมา เมื่อเห็นท่าทางอึดอัดของอีกฝ่าย

                ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าจะกลัวอะไรเขานักหนา เขาไม่ใช่ยักษ์มารสักหน่อย

                “ครับ”

                น้ำรีบตอบกลับอย่างกลัวๆ แล้วยกมือจะถอดแว่นออก เพราะเขาไม่ได้ถูกใจแว่นที่ใส่อยู่

                “ชักช้าจริง มานี่ เดี๋ยวถอดให้”

                สุดท้ายโทระก็เร็วกว่าน้ำ เขารีบถอดแว่นให้กับเจ้าตัว แล้ววางแว่นคืนที่เดิม ดวงตาคมกริบไล่มองแว่นตาบนชั้นแล้วหยิบขึ้นมา

                “หันหน้ามา”

                น้ำทำตามอย่างว่าง่าย โทระถอนหายใจ เพราะมันลำบากนิดหน่อยที่เจ้าตัวดันเตี้ยกว่าเขาพอสมควร มือใหญ่จึงช้อนใบหน้าเล็กขึ้น น้ำตกใจ ได้แต่ยืนค้างนิ่ง

                “อยู่เฉยๆล่ะ”

                เด็กตัวเล็กยืนนั่งตามคำสั่ง โทระหยิบแว่นมาใส่ให้เจ้าตัว แล้วตั้งใจดูว่าเหมาะไหม ไม่นานนักก็ส่ายหน้าน้อยๆอย่างไม่ค่อยพอใจ แล้วจึงถอดแว่นออก

                “ลองอันนี้สิ”

                ตอนนี้น้ำเหมือนเป็นตุ๊กตาให้โทระเล่นสนุกกับการเปลี่ยนแว่น น้ำมองสีหน้าที่เปลี่ยนไปมา ตอนมองหน้าเขา เจ้าตัวคงจะตั้งใจในการเลือกแว่นเอามากๆ ทั้งๆที่ตอนแรกที่พามาเหมือนไม่ได้สนใจเลยสักนิดเดียว               

                ตึก…ตึก…

                หัวใจดวงน้อยเริ่มเต้นแรงขึ้นมาเสียดื้อๆ เมื่อเห็นรอยยิ้มของโทระที่แสดงความพึงพอใจกับแว่นตาที่เขาเลือกอันล่าสุด

                “เอาอันนี้ล่ะ”

                โทระถอดแว่นออกจากหน้าของน้ำ แล้วยื่นให้กับพนักงาน

                “เดี๋ยวไปวัดสายตากันต่อเลยนะคะ”

                “เอ่อ ครับ”

                สติของน้ำกลับมา เมื่อได้ยินเสียงเรียกของพนักงาน โทระเดินตาม เพราะเขาเองก็อยากจะรู้ว่าจะทำอะไรต่อ

                ชายหนุ่มยืนกอดอกมอง เริ่มรู้สึกว่ามันวุ่นวายที่ต้องมานั่งตอบตัวเลข และบอกว่าชัดไม่ชัด

                …ดีนะที่เขาไม่ได้สายตาสั้น…

                ใช้เวลาไม่นาน เจ้าตัวก็วัดค่าสายตาเสร็จ

                “มารับแว่นวันพรุ่งนี้นะคะ”

                “ห๊ะ!”

                โทระขมวดคิ้วทันที เมื่อได้ยินสิ่งที่พนักงานบอก

                “ทำไมต้องพรุ่งนี้”

                “คือว่า ตอนนี้ร้านใกล้ปิดแล้วน่ะค่ะ ก็เลยต้องมารับพรุ่งนี้แทนนะคะ”

                “แล้วรับเลยไม่ได้หรือไง”

                ชายหนุ่มไม่เข้าใจว่าทำไมต้องรอนานขนาดนั้น

                “รุ่นพี่ครับ แว่นต้องตัดน่ะครับ ไม่ได้มีของเลยหรอกนะครับ”

                “อ๋อ เหรอ”

                ใครจะไปรู้ล่ะเจ้าบ้า…

                โทระนึกต่อว่าเด็กหนุ่มในใจ เขาเดินไปเค้าเตอร์เพื่อจ่ายเงิน ไม่นานก็ได้ใบเสร็จเพื่อมารับแว่น

                ทั้งสองเดินออกมาจากร้าน น้ำไม่ได้อยากจะคุยกับโทระ แต่ยังไงเขาก็ต้องคุย

                “เอ่อ รุ่นพี่ครับ เรื่องแว่น”

                “ทำไม”

                “ผมต้องมีใบเสร็จนะครับ ถึงจะมารับแว่นได้”

                “ก็นี่ไงใบเสร็จ”

                คนตัวสูงโชว์ให้เด็กตรงหน้าดู  น้ำสูดลมหายใจเข้าปอด

                “ผมขอด้วยนะครับ”

                “จะขอทำไม”

                คนเจ้าอารมณ์เริ่มไม่พอใจ

                “ก็มันต้องใช้ใบเสร็จรับ…”

                “พรุ่งนี้จะมากี่โมง  ฉันจะมารับแว่นกับนาย”

                “ไม่ต้องก็ได้ครับ เรื่องแค่นี้เอง แค่รุ่นพี่ซื้อแว่นให้ผม ผมก็เกรงใจมากแล้วครับ”

                “ฉันจะรับผิดชอบให้ถึงที่สุด เอาเบอร์นายมา”

                “อ่า”

                “เร็วๆ”    

                โทระเร่ง ที่เขาจะเอาเบอร์อีกฝ่ายเพื่อจะได้ติดต่อได้ก็เท่านั้น ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าแบตมือถือหมด

                “แม่งเอ้ย”

                “เอ่อ”

                “งั้นก็เขียนใส่มือฉันแล้วกัน”

                โทระยื่นมือตัวเองไปตรงหน้าน้ำ เด็กหนุ่มเงยหน้ามองคนตัวสูงแล้วหยิบปากกาออกมาจากกระเป๋ายื่นให้โทระเขียนเอง

                “เร็วสิ”

                “รุ่นพี่เขียนเองดีไหมครับ”

                “เขียนมาเหอะน่า”

                เขาบอกเสียงดุ น้ำจึงต้องจับมือโทระเขียนเบอร์ตัวเองลงไป  เขารู้สึกเขินอย่างไม่ทราบสาเหตุ เพราะไม่เคยจับมืออีกฝ่ายเลย

                “ก็แค่นั้นล่ะ”

                โทระชักมือกลับ แล้วเอ่ยขึ้น

                “แยกย้ายกันตรงนี้แล้วกัน นายกลับเองได้ใช่ไหม”

                “เอ่อ ครับ”

                โทระเดินนำน้ำไป ในขณะที่น้ำยังยืนอยู่กับที่ มองตามแผ่นหลังกว้างไปจนลับตา เขานึกอยากจะใส่แว่น เพราะอยากเห็นแผ่นหลังกว้างให้นานกว่านี้ หรือไม่ก็มองเห็นให้ชัดมากกว่านี้อีกนิดก็ยังดี

-------+++++-------

                “ยังติดต่อพี่โทระไม่ได้เหรอครับ”

                กานต์ถามขึ้นในขณะที่เขานั่งอยู่ในรถตู้ที่มุ่งตรงกลับบ้าน  ไทกะส่ายหน้าน้อยๆ

                “แย่จริงๆ ไม่คิดว่าคนอื่นเขาจะเป็นห่วงหรือไง”

                เพราะเป็นพี่น้องกัน ยังไงไทกะก็อดไม่ได้ที่จะเป็นห่วง  แม่กวางของเขาก็คงจะเป็นห่วงโทระเหมือนกัน ถ้ารู้ว่าเจ้าตัวยังไม่ถึงบ้านแบบนี้

                เอี้ยด!!!

                รถตู้เบรกกะทันหันเมื่อมีรถยนต์ตัดหน้า

                “มีอะไรหรือเปล่า”

                ไทกะถามคนขับ

                “มีรถตัดหน้าครับ  เดี๋ยวผมลงไปดูนะครับ”

                “อืม”

                ทางด้านรถยนต์ที่ตัดหน้านั้น ภายในรถก็มีคนขับรถและเจ้านายที่นั่งอยู่ด้านหลัง

                “หยุดรถทำไม”

                วายุกำลังเคลิ้มจะหลับ แต่คนขับรถของเขา ดันเบรกกะทันหันแบบนี้  

                บริเวณที่เขาอยู่ คือในซอย ที่เป็นทางสามแยก  เขาเดินทางมาเยี่ยมคุณอาตามคำสั่งของบิดา บ้านของคุณอาอยู่ในหมู่บ้านนี้ แล้วกำลังจะกลับ แต่ทว่าก็มาเจอเรื่องน่ารำคาญใจเสียก่อน

                “รถเกือบชนน่ะครับ”

                “ห๊ะ!”

                วายุรีบลดกระจกรถลง แล้วชะโงกหน้าไปดู เพราะกลัวว่าจะมีใครต้องตายขึ้นมา

                “เอ่อ เดี๋ยวผมลงไปดูนะครับ”

                “รีบไปสิ”

                ทั้งฝ่ายเขาและอีกฝ่ายกำลังเจรจากัน พอเห็นว่าไม่ได้มีอะไรเสียหายมากมายนัก คนขับรถของเขาจึงเดินกลับมา 

                “ไม่ได้ชนครับ แล้วผมก็ขอโทษเขาเรียบร้อยแล้วครับ”

                “ดีแล้ว ฉันไม่อยากมีเรื่อง”

                เขาเองก็ไม่อยากจะต่อความยาวให้เสียเวลา อะไรที่จบได้ก็ให้มันจบๆไปซะ

                “งั้นเดี๋ยวผมถอยรถ ให้พวกเขาเลี้ยวเข้ามาได้ก่อนนะครับ”

                “อืมๆ”

                วายุง่วงจะแย่ เพราะเมื่อคืนอ่านหนังสือดึกไปหน่อย แถมยังต้องไปเรียนแต่เช้า ชายหนุ่มยกมือปิดปากหาว ปิดเปลือกตาลงช้าๆ เพื่อเข้าสู่ห้วงนิทรา ลืมแม้กระทั่งเลื่อนกระจกรถขึ้น

                ทางด้านไทกะ คนขับรถก็ขึ้นมารายงานว่าไม่มีอะไรเสียหาย

                “ค่อยอย่างชั่วนะครับพี่ไทกะ”

                “ดีแล้วล่ะ ที่ไม่มีใครเป็นอะไร”

                รถตู้เคลื่อนที่ไปอย่างช้าๆ ไทกะมองผ่านกระจกรถ แล้วสะดุดสายตากับร่างร่างหนึ่งที่กำลังนั่งหลับตาพริ้มอยู่ในรถ ดวงตาคมกริบเผลอมองตามจนไม่อาจละสายตา

                “มีอะไรหรือเปล่าครับพี่ไทกะ”

                เสียงของกานต์ทำให้ไทกะละสายตาจากกระจกแล้วหันมายิ้มจางๆให้น้องชาย

                “ไม่มีอะไรหรอก”

-------+++++-------

                “โทรไปทำไม่รับ”

                เสียงราบเรียบของพี่ชาย ดังขึ้นทันทีที่โทระก้าวเข้ามาในบ้าน คำทักทายแรกคือประโยคนี้ พร้อมกับใบหน้าที่ไม่พอใจ

                “แม่กวางห่วงนายมาก”

                “ก็ฉันบอกแล้วไง ว่าพาเจ้านั่นไปตัดแว่น”

                “แล้วทำไมต้องปิดโทรศัพท์”

                “เปล่าสักหน่อย แบตมันหมด”

                “โทระ กลับมาแล้วเหรอลูก”

                กรณัฐรีบเดินเข้ามาหาลูกชาย เพราะโทระกลับมาถึงบ้านเกือบสองทุ่ม โทระเข้าไปกอดมารดา

                “โทรศัพท์โทระแบตหมดน่ะครับ แม่กวางอย่าโกรธโทระนะครับ”

                “แม่ไม่ได้โกรธนะลูก แค่เป็นห่วง ต่อไปมีอะไรต้องติดต่อมานะครับ ทุกคนเขาเป็นห่วงโทระนะ”

                “ค้าบๆๆ ทราบแล้วครับ”

                โทระทำยกมือแตะหน้าผากประหนึ่งว่าเป็นตำรวจที่รับมอบหมายงาน กวางส่ายหน้าน้อยๆ

                “แล้วทานอะไรมาหรือยัง”

                “เรียบร้อยแล้วครับ”

                “งั้นขึ้นไปอาบน้ำพักผ่อนเถอะลูก”

                กรณัฐลูบผมลูกชายเบาๆ โทระพยักหน้ารับแล้วกดหอมแก้มมารดา ก่อนจะรีบวิ่งขึ้นบันได กรณัฐหันมายิ้มให้กับไทกะ

                “ขอหอมด้วยสิครับ”

                แฝดคนพี่ไม่ยอมน้อยหน้า เข้ามากดหอมแก้มอีกข้างของแม่กวาง ก่อนจะละไปเพื่อเดินขึ้นห้องบ้าง

                “แล้วของฉันล่ะ”

                เสียงทุ้มของพยัคฆ์ทำให้กรณัฐหันไปมอง คนตัวใหญ่เดินเข้ามาโอบกอดภรรยา แล้วซุกจมูกลงที่คอขาว

                “ขอฉันหอมทั้งคืนได้หรือเปล่า”

                “อย่าสิครับคุณเสือ”

                “อย่าช้าหรืออย่าหยุด”

                พยัคฆ์แกล้งเย้าภรรยา คนตัวเล็กยกมือตีเบาๆที่แขนแกร่ง

                “คุณเสือ!”

                คนตัวสูงอมยิ้ม แล้วกดหอมแก้มนิ่มฟอดใหญ่อย่างหมั่นเขี้ยว

-------+++++-------

                เมื่อถึงห้องนอน โทระก็หยิบโทรศัพท์มาชาร์ตทันที เขาเผลอมองมือตัวเองที่มีเบอร์โทรของน้ำอยู่

                “ชื่อ…”

                ในขณะที่กำลังเมมเบอร์  โทระก็พลางนึกชื่อของอีกฝ่ายไปด้วย

                “เจ้าแว่น”

                อยู่ๆก็นึกถึงเหตุการณ์ที่ไปซื้อแว่นให้อีกฝ่ายในวันนี้  เขาเลยเลือกที่จะบันทึกชื่อไปแบบนั้น

                เพียงไม่นานไลน์ที่ตามเบอร์ก็เด้งขึ้นมา

                ‘NAM’

                “น้ำ…”

                โทระอ่านชื่อตามไลน์ที่ปรากฏให้เห็น  เผลอรู้สึกกระหายน้ำขึ้นมา เขาละสายตาไปมองบางสิ่ง  ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างเซ็งๆ เพราะขวดน้ำที่อยู่ใกล้มือไม่น้ำเหลือแม้แต่หยดเดียว

100%


ติดตามการอัพได้ที่ เพจเฟส Akikoneko17 (ที่ธัญแปะลิ้งไม่ได้ค่ะ)

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}