IT'S .

คอมเม้นท์ของคุณแค่ 1 เม้น เป็นกำลังใจให้นักเขียนได้มากเลยค่ะ ^-^ ติดตามนิยายเรื่องอื่นได้ด้วยการกดชื่อ It's หรือเข้าไปที่เฟสบุ๊คเพจ @itsitsoff ได้เลยค่าา

บทนำจ้าวแห่งซาตาน

ชื่อตอน : บทนำจ้าวแห่งซาตาน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 26.3k

ความคิดเห็น : 38

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ต.ค. 2560 16:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำจ้าวแห่งซาตาน
แบบอักษร

บทนำจ้าวแห่งซาตาน


ใครจะเชื่อ...


ว่าบนโลกใบนี้มีซาตานอาศัยอยู่ร่วมกับมนุษย์..


ไม่เชื่อน่ะถูกแล้ว เพราะนับหมื่นปีเหตุการณ์นี้ถึงจะมีขึ้นสักครั้ง


จ้าวแห่งซาตานอายุเกือบ 25,000 ปีตนหนึ่ง ผู้ปกครองวิญญาณและปีศาจมากมาย นึกคึกคะนองอยากใช้ชีวิตในช่วงเวลาหนึ่งที่โลกมนุษย์


ไม่มีเหตุจำเป็นเลยที่จะต้องขึ้นไปเที่ยวเล่นบนโลกมนุษย์ มันไม่สมควร แต่ใครจะห้ามจ้าวแห่งซาตานได้ เพราะเขานี่แหละอำนาจถูกสุดในโลกปีศาจ


ปี 19XX


ครอบครัวมหาเศรษฐีหนึ่งในกรุงใหญ่ ได้ให้กำเนิดลูกชายในคืนเดือนมืด เด็กทารกที่เกิดมามีผิวขาวซีดดั่งหิมะ นัยน์ตาสีแดงสดราวกับปีศาจร้าย และยังไม่ร้องไห้ออกมาสักแอะ


โชคดีที่ครอบครัวนั้นเลี้ยงดูลูกชายอย่างดีโดยไม่มีความกลัวเลย ผิดจากเมดในบ้านที่ไม่กล้าเข้าใกล้ อย่างน้อยซาตานที่เกิดมาจึงยังได้รับความอบอุ่นจากพ่อแม่แบบมนุษย์


ซาตานนั้นค่อยๆปล่อยให้ตัวเองเจริญวัยตามอายุของมนุษย์ ภายใต้ชื่อที่พ่อแม่ตั้งให้ว่า ‘อัลเลน’


ทุกอย่างดูราบรื่นดี แต่ไม่ใช่...


หลังจากเกิดได้หนึ่งวัน ซาตานก็ได้สติว่าการเกิดในครอบครัวเศรษฐีนับเป็นความผิดพลาดอย่างใหญ่หลวง


เพราะความจริงแล้วในวันเดียวกันนั้นยังมีเด็กผู้ชายอีกคนหนึ่งซึ่งได้กำเนิดในช่วงเวลาเดียวกับซาตาน และเกิดกับคู่สามีภรรยาชนชั้นกลางคนหนึ่งที่เมื่อเด็กชายอายุได้ 17 ปี พวกเขาจะลาจากโลกใบนี้ไป


ความจริงแล้วซาตานแย่งมาเกิดที่ครอบครัวใหญ่ เด็กชายคนนั้นต่างหากที่จะต้องเกิดในตระกูลผู้ดี


พูดแล้วก็ละอายใจ แต่ข้าจะทำอะไรได้ล่ะ?


ซาตานจึงรอโอกาสให้ร่างกายเจริญเติบโตขึ้นมาในวัยที่สามารถพูดคุยได้ แล้วไปตีสนิทกับเด็กชายคนนั้นเพื่อจะได้เป็นเพื่อนกับเขา และคอยชดใช้ทุกอย่างให้หลังจากที่แย่งเขามาเกิด


“นายจื้ออันเยนหยอ” (นายชื่ออัลเลนหรอ)


เด็กชายผมสีน้ำตาลอ่อน นัยน์ตาสีดำสนิทถามเด็กชายผมสีดำขลับ นัยน์ตาสีแดงร้อนแรง น่าแปลกสำหรับจ้าวแห่งซาตาน เพราะเด็กคนอื่นแค่เห็นสีตาของเขาก็กระเจิงแล้ว แต่เด็กคนนี้ไม่


“ชื่ออัลเลน”


“อันเยน”


“บอกว่าอัลเลน”


“ฮ่าา อันเยนนน ^^”


ก็ตามใจมึง -_-


“ไม่มีเพื่อนเหรอ”


อัลเลนถาม เพราะเห็นเด็กชายนั่งเล่นดอกหญ้าอยู่ในสวนสาธารณะเพียงลำพัง รอบๆข้างก็มีเด็กคนอื่นแต่ไม่มีใครเข้ามาเล่นกับลอนดอนสักคน


“มีจิ เยอะแยะเยย~”


เด็กชายชี้ไปยังเด็กๆรอบๆ อัลเลนมองก็รู้ว่าเด็กนี่ไม่มีใครคบชัดๆ ทั้งที่ก็ออกจะเป็นเด็กดีไม่มีพิษภัยแท้ๆ


“เอางี้ไหม” อัลเลนนั่งย่อลงข้างๆกับเด็กชาย


“หือ?”


“เรามาเป็นเพื่อนกัน”


“จะเป็นเพื่อนกับยอนดอนหยอ” (จะเป็นเพื่อนกับลอนดอนหรอ)


“ชื่อลอนดอนเหรอ”


“อื้อ! ยอนดอนชื่อยอนดอน”


“อืม ลอนดอน เรามาเป็นเพื่อนกัน”


“ก็ได้ ยอนดอนจะเป็นเพื่อนกับอันเยน”


ลอนดอนยื่นนิ้วก้อยไปให้อัลเลน ซึ่งอัลเลนก็เกี่ยวก้อยตอบอย่างไม่ขัดเขินอะไร


“เพื่อนกันจนโตเลยนะ”


“อื้อ!”


และนั่นเป็นคำสัญญาเล็กๆที่ทำให้อัลเลนกับลอนดอนเป็นเพื่อนกันมาจนอายุยี่สิบกว่าๆ


อัลเลนเติบโตขึ้นมาเป็นหนุ่มที่สาวๆในเมืองต่างก็หมายปอง หลังจากเรียนจบเขาก็รับตำแหน่งดูแลกิจการรถสปอร์ตต่อจากพ่อกับแม่ รูปร่างหน้าตา การศึกษา และการงานเพียบพร้อมไปซะทุกอย่าง จนเป็นหนุ่มในฝันของใครๆหลายคน


ส่วนลอนดอนโตมาในระดับกลางๆ ไม่มีอะไรโดดเด่น หลังจากเรียนจบเขาก็ทำงานเป็นนักเขียนอิสระ ใช้นิยายหาเลี้ยงตัวเองไปวันๆ เพราะพ่อแม่ได้ตายไปแล้วเมื่อตอนเขาอายุ 17 ปี ลอนดอนไม่ค่อยมีเพื่อนเพราะเป็นคนไม่ค่อยสุงสิงกับใคร เพื่อนที่สนิทจริงๆจึงมีเพียงคนเดียวคืออัลเลน


ที่กล่าวมาชีวิตของอัลเลนกับลอนดอนควรจะสลับกันด้วยซ้ำ


แต่มันก็แก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว นอกจากจะใช้ชีวิตต่อไป


ก๊อกๆ


“ลอนดอน”


ร่างสูงเคาะประตูพร้อมถือขนมมาด้วยถุงใหญ่ ไม่นานเจ้าของบ้านก็เดินมาเปิด พอเห็นว่าเป็นอัลเลน ลอนดอนก็เดินเลี่ยงให้ร่างหนาเข้าบ้านแต่โดยดี


บ้านหลังนี้มีกลิ่นอายของความชั่วร้ายปกคลุมอยู่ตลอดเวลา เพราะอัลเลนเดินเข้าออกบ้านหลังนี้มาตั้งแต่เด็ก


“กูบอกแล้วว่าไม่ต้องหอบขนมมา”


ลอนดอนท้วงเมื่อเห็นถุงขนมของอัลเลน ชายหนุ่มมักหอบขนมมาให้เพื่อนทุกครั้งที่มาบ้าน ทำให้ลอนดอนมีขนมไว้ขบเคี้ยวตอนเขียนนิยายอยู่ตลอดเวลา


“กินๆไปเหอะ จะได้โตๆ” อัลเลนว่าพร้อมเดินไปหน้าโต๊ะคอมของลอนดอนก่อนมองไฟล์นิยายที่ลอนดอนเปิดค้างเอาไว้อย่างสนใจ


“นี่นิยายเรื่องใหม่เหรอ”


“อือ คิดพล็อตได้เมื่อวานเลยเขียนเอาไว้ก่อน”


“อืม....วันเกิดทั้งทีมานั่งเขียนนิยายทำไมวะ ไปฉลองกัน”


“ไม่ล่ะ มึงไปกับพวกชาร์ลเหอะ ไม่ค่อยชอบฉลองวันเกิดตัวเองเท่าไหร่” ลอนดอนปฏิเสธพลางรื้อถุงขนมออกดูว่ามีอะไรน่ากินบ้าง


“มึงไม่ฉลองวันเกิดตัวเองก็ฉลองให้กูสิ อย่าลืมว่าเราเกิดวันเดียวกันนะ”


“ฉลองกับกูที่นี่ได้ไหมล่ะ อยากเขียนนิยายให้เสร็จก่อน”


ใช่แล้ว...วันนี้เป็นวันเกิดของทั้งสองคน ซึ่งทั้งคู่มีอายุครบ 25 ปี ส่วนอัลเลน...อันที่จริงวันนี้เขาอายุครบ 25,000 ปี และวันนี้ตอนเที่ยงคืนเขาจะต้องเข้าพิธีเพื่อรับเจ้าสาวซาตานตามกฏของจ้าวซาตานด้วย


มันก็ดีเหมือนกันที่ลอนดอนปฏิเสธที่จะไป เพราะอัลเลนจะแวะกลับโลกปีศาจสักหน่อย


“ฉลองที่นี่ก็ได้ เดี๋ยวกลับมาฉลองด้วย” อัลเลนว่าด้วยท่าทางสบายๆ


“อืม มึงจัดงานที่ไหนล่ะ”


“บ้านกูเหมือนเดิม”


“อืม....”


ลอนดอนพยักหน้ารับเบาๆ เขาหันไปมองกล่องของขวัญที่แอบเตรียมไว้ เช่นเดียวกับอัลเลนที่หันไปเจอลูกแอปเปิ้ลบนโต๊ะคอมซึ่งมีรอยกัดที่เกิดจากฝีมือลอนดอนพอดี


“แอปเปิ้ลของมึงเหรอ” อัลเลนชี้ถาม


“อือ กินเมื่อกี้”


“เหรอ.....”


อัลเลนได้แต่มองแอปเปิ้ลลูกนั้นไม่วางตา


.

.

.

_______________

อิทมาเปิดเรื่องไว้ ลองเปลี่ยนแนวมาเขียนแฟนตาซีนิดๆดู หากใครชอบฝากกดไลค์ คอมเม้นท์ให้กำลังใจด้วยนะคะ <3

ความคิดเห็น