l-mine

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : SPECAILCHAPTER : XIII

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.1k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 29 พ.ย. 2557 20:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SPECAILCHAPTER : XIII
แบบอักษร









กัณฐ์&กรีน
SPECAILCHAPTER : XIII








 

ฟึ่บ

 

 

จู่ๆกระเป๋าเสื้อผ้าผมก็ถูกกระชากไป ผมจ้องเขม็งไปยังผู้มาเยือนที่โคตรเสียมารยาท

 

 

“เอากระเป๋ากูคืนมา!

 

 

“ไม่คืน กลัวเมียหนัก”

 

 

กัณฐ์ตอบผมด้วยหน้าเรียบเฉยๆ

 

 

“ตรงนี้ไม่มีใครเป็นเมียมึงทั้งนั้นแหล่ะ!

 

 

ผมตะโกนออกไปเสียงดัง เพราะตรงลานจอดรถใต้ดินนี้มันไม่มีใครเลยนอกจากผมกับมัน  ให้ตายเถอะ อุตส่าห์ได้ออกจากโรงพยาบาลทั้งที แถมยังเข้าใจเรื่องทุกอย่างกับพ่อแล้ว ทำไมต้องมาซวยเจอมันด้วยวะ

 

 

ฟึ่บ!

 

 

ผมเดินไปกระชากกระเป๋าตัวเองกลับมาเลยทันที แล้วเดินนำลิ่วไปยังรถตัวเองทันที

 

 

“กูคงจำเป็นต้องรื้อฟื้นความเป็นผัวเมียกับมึงแล้วมั้ง”

 

 

ฟึ่บ

 

 

ยังไม่ทันจะหันกลับไปด่า ตัวผมก็ถูกช้อนขึ้นให้อยู่ภายใต้อ้อมแขนแกร่ง ผมเบิกตากว้างจ้องมันเขม็งทันที

 

 

“ทำเหี้ยอะไรของมึง!

 

 

“ก็มึงไม่ยอมให้กูถือกระเป๋า”

 

 

“แล้วมันเกี่ยวกันตรงไหน!

 

 

“กูก็เลยถือมึงแทนไง”

 

 

ดู ดูมัน ยังทำหน้าตานิ่งอีก ถามจริงเหอะว่ะ บ้านมันเขาไม่ได้สอนให้แยกแยะระหว่างคำว่า ถือ’ กับ ‘อุ้ม’ เหรอวะ

 

 

ตุบ

 

 

ผมเหวี่ยงกระเป๋าเสื้อผ้าตัวเองกระแทกไหล่มันอย่างแรง

 

 

“อยากถือมาก ก็ถือไปดิ!

 

 

กัณฐ์ยกยิ้มมุมปากนิดๆ ก่อนจะวางตัวผมลง แล้วก้มลงเก็บกระเป๋าที่ตกพื้นขึ้นมาถือ

 

 

“ยอมตั้งแต่แรกก็จบ หึ”

 

 

 

 

 

 

ทันทีที่เดินไปถึงรถที่บอกให้คมเอามาจอดให้ไว้ ผมก็ขึ้นไปนั่งฝั่งคนขับ โดยมีกัณฐ์ตามขึ้นมานั่งเบาะข้างคนขับเลยทันที

 

 

ใครชวนมันวะ !?

 

 

“ออกไป”

 

 

“คำนี้อีกแล้ว ไล่อยู่นั่นแหล่ะ ไล่แล้วกูเคยไปไหม? ...ก็ไม่ แล้วยังจะไล่อีกทำไม”

 

 

-[]-” ผมนี่ช็อคแดกกับความมึนของมันเลยทีเดียว

 

 

“หุบปากแล้วออกรถได้แล้วหน่า”

 

 

กัณฐ์ว่าพร้อมยื่นมือมาปาดหน้าผมเต็มหน้า เลยทำให้มือมันโดนปากผมเข้าเต็มๆ

 

 

“แหว่ะ สกปรก!

 

 

“หึๆ :)

 

 

“ขำเชี่ยไร”

 

 

“เมียกูฮาดี”

 

 

เมีย อีกแล้ว... ทั้งที่พูดคำนั้นซ้ำเป็นสิบๆรอบ แต่มันจะเคยรู้สึกแบบนั้นจริงๆบ้างไหม มันรักปลาวาฬ มันไม่ได้รักผม บางทีตอนมีอะไรกัน... มันอาจจะไม่ได้นึกเป็นหน้าผมด้วยซ้ำไป

 

 

มึงต้องการอะไรเหรอกัณฐ์ ?

 

 

“มองหน้ากูทำไมล่ะ เอาหน่ะ กูไม่หายไปไหนหรอก”

 

 

มันพูดพร้อมส่งยิ้มให้ ก็รู้อยู่หรอกว่าคงเป็นแค่เรื่องหลอกตา แต่มันจะผิดไหมถ้าผมมีความสุขกับมันมาก

 

 

หยุดคิดเรื่องมันสักที! พอกันที

 

 

บรืนนนนนนนนนนนนนนน

 

 

ผมกัดริมฝีปากตัวเองเพื่อข่มความคิดฟุ้งซ่าน ก่อนจะกระชากรถออกไปทันที ผมกับกัณฐ์เงียบด้วยกันทั้งคู่ ภายในรถมีแต่เสียงแอร์ที่ดังแผ่วๆอยู่ บรรยากาศเลยตกถึงขั้นอึดอัดจนถึงอึดอัดมาก

 

 

“จะลงไหน” ผมถามขึ้น

 

 

“มึงจะไปไหนล่ะ”

 

 

“ไม่เกี่ยวกับมึง”

 

 

“เกี่ยวสิ เพราะกูก็จะไปกับมึงด้วย”

 

 

!

 

 

“ทำไม ตกใจอะไร ผัวจะไปกับเมียมันผิดตร่ะ...”

 

 

“กัณฐ์!!!

 

 

เอี๊ยดดดดดดดดดดดด

 

 

ผมขับปาดเข้าข้างทางก่อนจะเบรกหยุดอย่างกะทันหัน

 

 

“เลิกพูดอะไรที่มึงไม่เคยรู้สึกสักทีได้ไหม!!

 

 

ผมหลับตาตะโกนออกมาอย่างเหลืออด

 

 

“มึงจะหลอกตัวเองไปเพื่ออะไรอยากจะปั่นหัวกูมากนักรึไง!! หรือคิดว่ากูมันน่าสมเพชจนต้องมีความรักจอมปลอมของมึงมาปลอบ ฮึก! เชี่ย...”

 

 

ผมสบถด่าตัวเองเสียงแผ่วก่อนจะลืมตาขึ้นมาแล้วปาดน้ำตาออกอย่างลวกๆ ผมไม่เคยระเบิดอารมณ์ออกมาขนาดนี้ ผมเคยเป็นฝ่ายควบคุมมันได้เสมอ แต่ตอนนี้ผมกำลังไม่เป็นตัวของตัวเอง

 

 

กรีนคนนิ่งโหดอยู่ที่ไหนวะ!? ฮึก ก

 

 

“กรีน...”

 

 

แค่เสียงแผ่วๆที่เรียกชื่อผม ความตั้งใจที่จะใจแข็งและเป็นฝ่ายเดินออกมา กลับหายวับไปกับตา . ...ผมทำไม่ได้!

 

 

มือหนายกสัมผัสผม ลูบหน้าผมอย่างปลอบประโลม

 

 

นิ้วหนาเกลี่ยผมสีดำขลับไปทัดหู

 

 

ริมฝีปากหนาโน้มมาจูบซับของเหลวใส ก่อนจะเลื่อนไปปิดปากที่เอาแต่สะอื้นไม่หยุด

 

 

“กู...”

 

 

ผมกำลังเผลอไผลไปกับสัมผัสนี้อีกแล้ว ดึงตัวเองกลับมาสักทีกรีน!

 

 

 

 

 

 

จุ๊บ

 

 

“ลุกไหวไหม”

 

 

เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างหูผมที่นอนหงายมองเพดานอย่างเหม่อลอย

 

 

“กูทำโจ๊กไว้ อยากกินเลยไหม”

 

 

ผมค่อยๆหลับตาลง ปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาอีกระลอกอย่างไม่มีเสียง

 

 

“...”

 

 

อีกฝ่ายเงียบไป แต่ผมก็รู้สึกได้ว่ากัณฐ์ลุกจากเตียงออกไปแล้ว

 

 

“ครั้งนี้กูไม่ได้ขืนใจมึงนะกรีน เลิกทำตัวแบบนี้สักทีเถอะยอมรับสักทีมึงก็สนุกกับเรื่องนั้นเหมือนกัน”

 

 

เสียงหงุดหงิดถูกพ่นออกมา ใช่ ผมเต็มใจ ผมเต็มใจกับสัมผัสที่มันมอบให้ ผมเผลอไปอีกแล้ว  ทำตัวเหมือนคนไร้ค่า ยอมให้คนที่ไม่รักตัวเองเอาอยู่เรื่อยๆ

 

 

มึงบ้ารึเปล่าฮะกรีน !

 

 

วันผ่านมา หลังจากวันที่ออกจากโรงพยาบาล ผมก็อยู่ที่บ้านกัณฐ์ตลอด มันก็ไม่เชิงบังคับผมหรอกครับ เพราะความจริงถ้าจะหนี ผมก็ทำได้ แต่ผมก็แค่ไม่ทำ

 

 

โง่ไหมล่ะ ?

 

 

อยู่ให้เขาที่ไม่เคยคิดอะไรกับตัวเองเอาเล่นๆ ศักดิ์ศรีอยู่ไหนวะกรีนฮึก ก โกรธตัวเองว่ะ โกรธเหี้ยๆ ฮึก!

 

 

“วางไว้ข้างล่างนั่นแหล่ะ เดี๋ยวกูไปกินเอง”

 

 

ผมบอกด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ถ้าเรื่องนี้มันผิด ก็ไม่ใช่มันคนเดียวที่ผิด ผมต่างหากสิที่ผิด รู้ว่าอีกฝ่ายก็แค่ปั่นหัวเล่น แต่ก็ยังหลงไปกับสัมผัสนั่น มันไม่ได้ชอบผมเลยซะด้วยซ้ำ

 

 

ฮึก ก ทั้งใจมันก็มีแค่คนนั้นคนเดียว

 

 

“เฮ้อ... เดี๋ยวกูลงไปเอามาให้”

 

 

กัณฐ์พูดน้ำเสียงเหนื่อยๆ ส่วนผมก็ยังนอนจ้องเพดานที่ยังไม่รู้ว่ามันมีอะไรดี ถึงได้จ้องนักหนา สักพักหนึ่งโทรศัพท์ผมที่วางไว้ข้างเตียงก็สั่นขึ้น ผมขยับตัวเอื้อมไปหยิบมันมากดรับ

 

 

(มึงๆๆๆ กูเจอปลาวาฬแล้วนะ)

 

 

น้ำเสียงสดใสของไอ่กัสถูกส่งลอดผ่านโทรศัพท์มา ผมอมยิ้มนิดๆ รู้สึกดีมั้งครับที่มันเห็นผมเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตมันแล้ว

 

 

“เหรอ เจอได้ไงวะ ทุกคนอุตส่าห์ตามหาตั้งนาน”

 

 

(พ่อให้ที่อยู่มา...)

 

 

“มึงเรียกพ่อว่าพ่อ?”

 

 

(ก็แค่ว่าจะลองดู... มึงอะ หายไปเลยนะ ไม่แวะมาหากูสักวัน หายไปไหนมาวะ)

 

 

“...”

 

 

(ทำงานอีกละสิมึง)

 

 

“อือ” ผมตอบไม่เต็มเสียง

 

 

(มึงดูเหนื่อยๆนะ กลับไปพักเถอะไป)

 

 

“ห่วงกูอ่อ?”

 

 

(ตลก เกิดมึงเป็นอะไรขึ้นมา ปลาวาฬก็ได้ด่ากูเละดิ ยิ่งรักมึงมากว่าผัวอย่างกูอยู่ด้วย)

 

 

“ฮ่ะๆๆ” ผมหลุดหัวเราะร่าออกมาเพราะน้ำเสียงน้อยใจของไอ่น้องชาย

 

 

“คุยกับใคร”

 

 

(มึงอยู่กับใครเนี่ย)

 

 

“กูถามว่ามึงคุยกับใคร!

 

 

ติ๊ด!

 

 

ผมรีบชิงกดตัดสายไป เพราะกลัวเรื่องจะแดง เพราะไอ่กัณฐ์มันกำลังเดินดุ่มๆเข้ามาแล้ว

 

 

“กดตัดสายทำไม! นี่มึงยังติดต่อกับไอ่เชี่ยเด็กอเล็กซ์นั่นอยู่อีกเหรอวะ!!

 

 

“โอ้ย!

 

 

ผมนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ เมื่อจู่กัณฐ์ก็เดินเข้ามากระชากข้อมือผมขึ้น ทำให้ตัวผมต้องขึ้นนั่งตามแรงกระชาก

 

 

“กูไม่ได้คุยกับอเล็กซ์!

 

 

“แล้วมึงคุยกับใคร  ยังมีคนอื่นอีกรึไง!

 

 

มันตะคอกผม ตะคอกทำไมเหรอกัณฐ์ ทำเหมือนหึง...? คิดไปเองอีกแล้วใช่ไหม หึ

 

 

“เออ!! กูมี แล้วทำไมคนอื่นไม่ได้”

 

 

ในเมื่อมึงก็ไม่เคยมีกูอยู่แล้ว...

 

 

“เพราะมึงเป็นเมียกู”

 

 

มันไม่ใช่คำตอบที่น่าฟังเท่าไหร่หรอก

 

 

ฟึ่บ!

 

 

ผมสะบัดข้อมือตัวเองออกจากกัณฐ์ ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนแล้วตะแคงหันไปอีกข้างที่ไม่มีมัน

 

 

“เออ! เงียบตลอด ปัญหาอะหนีไปเถอะ! ถ้ามึงยังไม่ยอมเข้าใจอะไร แม่งก็อยู่กันไปแบบนี้แหล่ะ!!

 

 

ปัง!

 

 

เสียงประตูปิดลงดังสนั่น

 

 

 



 



ความสัมพันธ์ที่จัดว่ามึนได้เริ่มขึ้นแล้วค่ะ LET’s GO  คงสงสัยว่าฉากมุ้งมิ้งหายไปไหน // ตอบเลยค่ะ แต่งยังไม่ออก –[]-  ลองจินกันเองเนอะ








แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น