ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Kiss me 💋 Forever รักนิรันดร์ [end]

ชื่อตอน : Kiss me 💋 Forever รักนิรันดร์ [end]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.8k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ม.ค. 2561 17:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
Kiss me 💋 Forever รักนิรันดร์ [end]
แบบอักษร

วันนี้ชินโดเข้าไปทำงานที่ร้านตั้งแต่เช้าแล้ว ฉันตื่นขึ้นมาก็ไม่เจอเขาเช่นเคย นี่อิปากชมพูมันลืมไปรึเปล่าว่าวันนี้เป็นวันเกิดฉัน ขึ้นค่ะขึ้น,,อารมณ์อิเพลงขึ้นเลย ฉันลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวลงมาข้างล่าง 

"รับกาแฟเลยไหมค่ะนายหญิง" คุณเซโกะถามขึ้นเช่นทุกวัน

"ค่ะ,, เพลงอยู่ตรงสวนน่ะค่ะ" ฉันหันไปบอก

ฉันกำลังนั่งมองสวนเพื่อให้ใจสงบอยู่ เสียงไลน์จากเอเปกก็เด้งเข้ามา

💬@line 

apac : HBD น่ะเพลง,, ขอให้มีสุขภาพแข็งแรง คิดอะไรก็ขอให้สมหวังน่ะ 

pp : ขอบใจน่ะ,, ไม่คิดว่าจะจำได้น่ะเนี้ยะ 

apac : แหม่!!,, ต้องจำได้อยู่แล้ว ว่าแต่แฟนให้อะไรเป็นของขวัญอ่ะ? 

pp : ไม่มีอ่ะ,, เขายุ่งๆเรื่องงานอยู่ 

apac : โอ๋ๆๆๆ,, มาม๊ะ,, ไหล่เรายังว่าง 

apac : ให้เพลงซบได้เสมอ 

pp : ชิร์,, เซโน่ววววย๊ะ 

apac : ว้าาา,,เสียใจ,, งั้นเดี๋ยวเราไปทำงานก่อนน่ะ ว่างๆเดี๋ยวทักไปใหม่ บายยย, 

pp : บายจ้าาา


ฉันเก็บโทรศัพท์ลงบนตัก พอดีกับที่คุณเซโกะเอากาแฟมาเสริฟพอดี ฉันรับมันมาจิบแล้วนั่งมองสวนไปเรื่อยๆ 


[ ชินโด ]

ผมออกจากบ้านมาจัดการธุระที่ร้านตั้งแต่เช้าแล้ว กว่าจะจัดการทุกอย่างเรียบร้อยก็ปาเข้าไปเกือบบ่าย ผมขับรถกลับมาบ้าน แล้วขึ้นไปอาบน้ำล้างเหงื่อทันที

พอออกจากห้องน้ำก็ลงมาหาเพลงที่อยู่ตรงสวนข้างบ้าน เธอกำลังนั่งเขียนบล็อกอยู่

"กลับมาแล้วหรอ,, กินไรมารึยัง" เพลงถามผม

"อื้อออ,, เรียบร้อยแล้วอ่ะ ฟอดดดด" ผมบอกแล้วนั่งลงข้างๆ พร้อมหอมแก้มเธอ

ผมเขยิบตัวนิดหน่อยก่อนจะยกแขนเธอออกแล้วล้มตัวลงนอนหนุนตักนุ่มๆของเพลงพร้อมหลับตา

"งานหนักรึไง,, ทำไมวันนี้ดูเหนื่อยๆ" เธอลูบหัวผมเบาๆ

"นิดหน่อยอ่ะ,, ขออยู่อย่างงี้สักพักน่ะ" ผมพูดทั้งๆที่หลับตา

"อื้อออ,,งั้นพักเถอะน่ะ" เธอบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

ผมหลับตาแต่ไม่ได้นอนหลับ แค่ขอชาร์จพลังจากเพลงเท่านั้นเอง การอยู่ใกล้ๆเธอมันทำให้ผมรู้สึกหายเหนื่อยไปเลย

"เพลง,, เย็นนี้เราไปฉลองกันน่ะ" ผมพูดขึ้น

"หือ!?,, ฉลอง?" เพลงสงสัย

"ก็วันนี้วันเกิดเธอนิ" ผมลืมตาขึ้น

เพลงเหมือนจะตกใจนิดหน่อยก่อนจะยิ้มกว้างออกมา ผมลุกขึ้นนั่งมองเธอ

"นี่คิดว่าฉันลืมวันเกิดเธอหรอ?" ผมถามยิ้มๆ

"อืม,, ก็ใช่น่ะสิ,, ฉันนึกว่านายลืมวันเกิดฉันจริงๆ" เธอยิ้มแห้งๆ

"บ้า,, เธอสำคัญกับฉันขนาดนี้,, ฉันจะลืมรายละเอียดพวกนี้ได้ไงกัน" ผมจับแก้มเธอ

"หึหึ,, มากอดทีสิ" เพลงยิ้มหวานแล้วอ้าแขนพุ่งมากอดผม

ผมขำในลำคอกับความคิดเมียตัวเอง นี่เธอคิดว่าผมจะลืมรึไงกัน แต่ว่า..ก่อนหน้านี้,,เธอก็ไม่เห็นแสดงท่าทางโกรธเคืองผมเลยแฮ่ะ น่ารักที่สุดเลยเมียผมคนนี้ 

ตกเย็นผมกับเพลงก็ขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัว จะออกไปหาอะไรกินกันนอกบ้าน ผมโทรจองโต๊ะที่ร้านเดิมไว้แล้ว

"ชินนนน!! มาเป่าผมให้ที" เสียงเพลงเรียกผม

ผมดับบุหรี่แล้วเดินเข้าไปหาเพลงในห้อง นี่บอกเลยน่ะ,,ชีวิตนี้ไม่เคยทำแบบนี้ให้ใครเลยจริงๆ ยอมเธอคนนี้คนเดียวเลย 

"จะแต่งสวยไปไหนห๊ะ" ผมถามทั้งที่หยิบไดร์มาเป่าผมให้เธอ

"ก็วันนี้มันวันสำคัญไง,, ขอสวยวันหนึ่งสิ" เธอบอกแล้วหันไปแต่งหน้าต่อ

"เมียฉันก็สวยอยู่ทุกวันอยู่แล้ว ไม่เห็นต้องแต่งเพิ่มเลย"

"ไม่ได้,, วันนี้ฉันต้องสวยกว่าทุกวัน,, รีบๆเป่าไปเลยอย่าพูดมาก" เธอดุผม

นั่นแหละครับ!,, คำสั่งนายหญิงเด็ดขาดที่สุด ผมเลยต้องหยุดพูดแล้วก้มหน้าก้มตาไดร์ผมให้เธอต่อไป หลังจากเป่าจนผมแห้งแล้ว เพลงก็จัดแต่งทรงผมของเธอต่อ ส่วนผมก็เข้าไปอาบน้ำออกมาแต่งตัว

"เสร็จยังชิน,, เร็วๆหน่อย" เพลงเร่งผม

"คร้าบบบ,, เสร็จแล้วคร้าบบบ" ผมตอบไป

ก็ถ้าไม่มัวมายืนเป่าผมให้เธอ ป่านนี้ผมคงแต่งตัวเสร็จไปตั้งนานแล้วมั้ง แต่ก็อย่างว่าแหละ,, เมียมักมีอำนาจเหนือสิ่งอื่นใดเสมอ 

พวกเรามาถึงร้านอาหารในตอนทุ่มกว่าๆ เราเดินเข้ามานั่งโต๊ะประจำที่ผมโทรจองไว้แล้ว คนในร้านต่างหันมามองคู่เรา ก็วันนี้ต้องยอมเธอจริงๆน่ะ,, เพลงสวยกว่าทุกวันจริงๆ อ้ากกก,,ภูมิใจชิปหายมีเมียสวย

"หึงว่ะ,," ผมพูดขึ้น

"หึงอะไร?" เพลงขมวดคิ้วสงสัย

"ก็คนเขามองเธอทั้งร้าน ดูสายตาไอ้บ้านั่นดิ" ผมหันไปมอง

เพลงมองตามสายตาผมแล้วยิ้มขำๆตอบกลับมา

"คิดมากน๊าาา,, ทีสาวๆเหล่นายฉันยังไม่ว่าเลย"

"ชิร์,, ก็เธอไม่หวงฉันเหมือนที่ฉันหวงเธอนิ" ผมทำหน้างอ

"โอ๋ๆๆๆ,, ไม่เอาไม่งอนน้าาา อ๊ะๆ หมูคำโตๆ หมูอู๊ดๆๆ" เพลงจิ้มหมูคุโรบุตะมาให้ผม 

"ทำท่าน่ารักซ๊ะอยากจับฟัดกลางร้านเลย" ผมขำแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์

"บ้า!!,, ทำไมชอบวนเข้าแต่เรื่องพวกนี้น่ะ" เธอเขินหน้าแดง

"หึหึ,, ก็ตั้งแต่เมียชอบเล่นท่ากับรู้จักคำว่าออนท็อปนั่นแหละ"

"ชินโด!!,, ไม่คุยด้วยแล้ว กินๆไปเลย" เธออายหนักกว่าเดิมอีก

อ้ากกกก น่ารักชะมัด,, แทบอยากพุ่งตัวไปขย้ำตอนนี้จริงๆ ดีต่อใจอ่ะ,,มีความสุขสุดๆเลยกู,, ผมดีใจที่เห็นเพลงกลับมาร่าเริงอีกครั้ง ดีใจที่ผมทำให้เธอมีความสุข 

ระหว่างที่กินข้าวกันเสียงเตือนโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ผมหยิบมันขึ้นมาเปิดดู เชี้ย!!! เพลงเอาลงตอนไหนว่ะ

❤Like by 76_ryo, ddie and 40,649 others  

shindo_39 👍 nice  

view 6,745 comments

canjiro_11 เสือโหดยอมเมีย 

kkeiff  😭😭😭 

syji45 kawaii 💕 

76_ryo ต้องสงบให้นายหญิง@pp_song

"เพลงดูสิ,, คอมเม้นท์ไอ้เรียว" ผมโชว์มือถือให้เธอดู แล้วทำหน้างอๆ

"ฮ่าๆๆๆ,, ถูกใจๆ กดหัวใจให้เลย" เธอหยิบมือถือผมไป

"เล่นเอาหมดลายยากูซ่าเลยอ่ะ" 

"แล้วไง,, หรือจะมีปัญหา" เธอเลิกคิ้วให้ผม

"ไม่ค้าบบบ,, ไม่มีค้าบบบ กินข้าวดีกว่าเน๊อะ" ผมตักอาหารให้เธอ

เรากินข้าวกันไปแล้วหยอกล้อกันอยู่อย่างนั้น โดยไม่สนใจสายตาอิจฉาหรือหมั่นไส้ที่มองมาหรอก ไม่ใช่สาระสำคัญในชีวิตครับ


[ เพลง ]

หลังจากกินข้าวเสร็จ ชินโดก็พาฉันออกมาเดินย่อยที่ชิบูย่า ผู้คนกำลังคึกคักเลย ทั้งนักท่องเที่ยวและคนญี่ปุ่นต่างเดินกันขวักไขว่

"นึกถึงวันนั้นที่เรามาเดินเล่นที่นี่จังเน๊อะ" ชินโดพูดขึ้น

"อื้ออ,, นั่นสิน่ะ ตอนนั้นฉันยังนึกด่านายในใจเลยว่าจะลากมาทำไมทั้งๆที่ฉันขี้เกียจเดิน" ฉันนึกขำ

"สารภาพเลยน่ะว่าฉันก็ไม่ชอบคนเยอะๆ แต่เพราะอยากอยู่กับเธอนานๆไง,, แล้วใครกันน่ะที่เดินเป็นชั่วโมงทั้งที่บอกไม่อยากมา" เขาหันมามองฉันยิ้มๆ

"ก็,,มันเพลินนิ," 

"โอ๊ะเพลง!,, กำไลอันนี้เหมือนที่เธอให้ฉันเลย" ชินโดชี้ไปที่ร้านข้างๆ

"ก็ซื้อร้านนี้แหละ,, จริงๆกะจะซื้อไปฝากแม่ แต่ตอนนั้นนายมักมีเรื่องบ่อยๆ ฉันเลยให้มันคุ้มครองนายดีกว่า" ฉันตอบความจริง

"มันได้ผลน่ะ,, ตั้งแต่ใส่กำไลอันนี้มาฉันก็รอดตายมาทุกครั้ง" เขาโชว์ข้อมือให้ฉันดู

"อย่าพูดเรื่องตายได้ไหม" ฉันหยุดเดินแล้วทำหน้าเศร้า

อารมณ์ฉันตอนนี้มันเศร้าจริงๆน่ะ พอคิดถึงการจากไปของคนที่รักแล้วมันเจ็บจี๊ดที่ใจจริงๆ

"ขอโทษเพลง,, ไม่พูดแล้วๆ อย่าทำหน้าเศร้าเลยน่ะ ฟอดดดด" เขาหอมแก้มฉัน

ยิ้มสิค่ะอิเพลง,, คนตั้งเยอะแยะหอมมาได้ยังไง ไม่อายคนอื่นเลยน่ะไอ้บ้านิ

"บ้า!,, ทำอะไรเนี้ยะ อายคนอื่นเขา" ฉันจับแก้มตัวเองแล้วยิ้ม

"ก็ฉันอยากเห็นเธอยิ้มแบบนี้ไง" เขาบีบจมูกฉัน

"พอเลยเลิกเล่น,, ไปเร็ว, เดินต่อ" ฉันบอกเขาแล้วเริ่มเดินต่อ

พอมาถึงตรงห้าแยกชิบูย่าชินโดก็หยุดเดินไปดื้อๆ ทำให้มือฉันหลุดจากเขา ผู้คนต่างเดินสวนกันไปมา ฉันหันหลังกลับไปมองก็เห็นเขายืนอยู่ไม่ไกลจากฉันนัก

ชินโดยืนยิ้มหวานส่งมาให้ฉันก่อนจะก้มตัวต่ำลงจนฉันมองไม่เห็นเขา ฉันพยายามชะเง้อตัวมองหาชินโด ผู้คนแถวนั้นเริ่มหันไปมองและเดินช้าลง

จนตอนนี้ระหว่างฉันกับเขาไม่มีใครเดินผ่าน ชินโดนั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้า ฉันอึ้งเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ๆ คนที่เดินผ่านไปมาเริ่มหยุดเดินแล้วมองดูเรา

"ทำไรอ่ะชิน,, อายเขา ลุกขึ้นเร็ว" ฉันเขินสายตารอบข้าง

ชินโดยังคงนั่งอยู่แล้วยิ้มหวานกลับมาให้ฉัน เขาเอื้อมมือมาจับมือฉันทั้งสองข้าง

"เพลง,, ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอคอยอยู่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับฉันมา ไม่ว่าฉันจะทำอะไรผิดพลาดเธอก็ให้อภัยฉันเสมอ เธอทำให้ฉันรู้จักการใช้ชีวิต ทำให้ฉันรู้จักความรัก ทำให้รู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยในอ้อมกอดเล็กๆของเธอ" เขาส่งสายตายิ้มหวานมาให้

"......" ฉันได้แต่ยืนฟังเงียบๆด้วยอาการใจเต้นแรง

"ฉันตกหลุมรักเธอตั้งแต่วันแรก และตกหลุมรักเธอในทุกๆวันที่เราอยู่ด้วยกัน ฉันชอบรอยยิ้มของเธอ เสียงหัวเราะของเธอ คำบ่นคำด่าที่แฝงมาด้วยความเป็นห่วงของเธอ"

"ชิน,," ฉันเรียกเขาเบาๆ

"ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนเราเกิดมาทำไม จนฉันได้พบกับเธอ ฉันรู้ทันทีว่าฉันเกิดมาเพื่อเธอ,,เพลง ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปฉันขอยกทั้งชีวิตและหัวใจของฉันให้กับเธอ จะขอปกป้องและดูแลไปจนชั่วนิรันดร์ จะรักและซื่อสัตย์กับนายหญิงคนนี้เท่านั้น เธอจะช่วยอยู่กับฉัน อยู่ข้างฉันไปตลอดชีวิตได้ไหม ...แต่งงานกับฉันน่ะเพลง"

ชินโดพูดจบก็ล้วงบางอย่างออกจากกระเป๋าเสื้อ เขาชูแหวนวงสวยอยู่ตรงหน้าฉัน น้ำตาฉันเริ่มไหลออกมาด้วยความปลื้มใจ

ผู้คนรอบข้างต่างยืนมองด้วยความชื่นชม บางคนก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูป เล่นใหญ่จริงๆเลยแฟนฉัน แต่ก็น่ารักชะมัด

"อื้อ,,แต่ง ต้องแต่งแน่นอนอยู่แล้ว" ฉันยิ้มตอบ

ชินโดยิ้มกว้างแล้วสวมแหวนเข้าที่นิ้วนางให้ฉัน ก่อนที่จะลุกขึ้นมาสวมกอด ฉันเองก็กอดตอบแล้วปล่อยน้ำตาแห่งความดีใจให้ไหลอาบสองแก้มโดยไม่อาย

เสียงปรบมือและเสียงกรี๊ดดังสนั่นไปทั่วบริเวณ ชินโดผละออกจากกอดแล้วเช็ดน้ำตาให้ฉัน

"ดูสิเมียฉัน,, ขนาดร้องไห้ยังสวยเลยอ่ะ" เขาปาดน้ำตาให้ฉันแล้วส่งยิ้มหวาน

"ก็คนมันสวยนิ,,อิอิ" ฉันตอบ

"ไม่เถียงครับ" เขายิ้มกว้าง

"แต่เล่นใหญ่จังน่ะ,, ห้าแยกชิบูย่าเลย" ฉันแซวขำๆ

"ก็ผัวเธอเป็นคนดังนิ,, เล่นแบบนี้แหละใครๆจะได้รู้ว่าฉันมีเมียแล้ว" เขาบอก

"ขอบคุณน่ะชินโด,, ขอบคุณที่ทำทุกอย่างเพื่อฉัน" 

"ฉันเองก็ต้องขอบคุณเธอน่ะเพลง ขอบคุณที่รักและอยู่เคียงข้างฉันมาตลอด"

เราสองคนยืนยิ้มให้กัน ผู้คนแถวนั้นก็ยังคงไม่ไปไหน,, พวกเขายังมองดูเราอยู่อย่างนั้น และฉันไม่อายสายตาใครอีกต่อไปแล้ว

"รักนายน่ะ,,อิปากชมพูของฉัน"

"ฉันก็รักเธอน่ะ,,บทเพลงของฉัน"

ฉันส่งยิ้มหวานให้เขาอีกครั้งก่อนจะโน้มท้ายทอยของเขาลงมา แล้วจูบเขาด้วยรสจูบแผ่วเบาที่แสนหวาน ชินโดโอบเอวฉันหลวมๆแล้วจูบตอบอย่างนุ่มนวล

เสียงชัตเตอร์และเสียงกรี๊ดดังกระหึ่มขึ้นอีกครั้ง ฉันไม่สนใจว่าชะนีหน้าไหนจะชักดิ้นชักงอจนขาดใจตาย รู้แค่ว่าตอนนี้มีแค่เราสองคนเท่านั้น

แปลกดีเน๊อะชีวิตฉัน,, บินข้ามน้ำข้ามทะเลมาเพื่อมาเจอหัวใจอีกครึ่งหนึ่งที่นี่ ทั้งที่อยู่กันคนล่ะฟากฟ้า อยู่กันคนล่ะประเทศ แต่พระเจ้าก็เล่นตลกให้เราได้กลับมาเจอหัวใจของตัวเองอีกครั้ง

ยังคงมีอีกหลายคนบนโลกกลมๆใบนี้ ที่ตามหาส่วนหนึ่งของชีวิตที่หายไป ฉันโชคดีที่เจอมันแล้ว ขอบคุณทุกอยากที่ผ่านเข้ามาในชีวิต 

ไม่มีใครรู้หรอกว่าชีวิตเราจะอยู่ที่จุดไหน จนกว่าจะเดินทางไปเจอมัน และฉันเจอแล้ว,, ที่ที่เป็นของฉัน ที่ที่ทำให้ฉันอบอุ่น ที่ที่ฉันจะเรียกว่าบ้าน,, 'รักน่ะชินโด'


\(^▽^)/ E N D \(^▽^)/

จบแล้วน่ะค้าาาาา,, ขอบคุณที่ติดตามมาจนถึงตอนจบ ขอบคุณทุกคอมเม้นท์ที่ส่งมา

ไรท์คงคิดถึงปากชมพูที่เผยอจนน่าจูบคนนี้มากแน่ๆ


สำหรับใครที่คิดถึงเฮียชินโดกับหนูเพลงก็ฝากติดตามผลงานของ "kim hyun woo​"  ได้ใน IG  'oddhw'

ความคิดเห็น