สูญองศา

ยินดีต้อนรับสู่นิยายอีโรติด ตลก โปกฮา ติดตามกันเยอะๆน๊าาาา อัฟตามใจคนแต่ง จะมีอีบุคด้วยจร้าา

บทที่ 2 หาคำตอบ 100%

ชื่อตอน : บทที่ 2 หาคำตอบ 100%

คำค้น : บันไดมาร นิยายอีโรติค หวานแหวว สวยงาม

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.7k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ธ.ค. 2560 17:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 หาคำตอบ 100%
แบบอักษร


เจ้านายหนุ่มนิ่งอึ้งไป แล้วต้องหัวเราะพรืดออกมา ที่เธอไม่กล้าลุกเพราะอย่างนี้นี่เอง นึกว่ากระดูกหักไปแล้วเสียอีก “นึกว่าเป็นอะไรมาก ผมตกใจหมดเลย”


ถ้าไม่เสียมารยาทมากไปก็อยากจะถามเหลือเกินว่า ‘ที่บ้านมีงานรื่นเริงเหรอค่ะ หัวเราะอยู่ได้’ ไม่ติดว่าเป็นเจ้านายมันตราด่าให้ยับไปแล้ว ‘เคือง โกรธ อาย’ จนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว


ทว่าชั่วพริบตาเดียว


ชายหนุ่มช้อนร่างบางจนลอยหวือขึ้นไปกลางอากาศ รวบกระโปรงเจ้าปัญหาไว้ไม่ให้หลุดลุ่ย ใบหน้าเธอตอนนี้ขัดเขิน ผิวขาวละเอียดที่เขาเคยสัมผัสเปลี่ยนสีแดงจัดชวนมอง เป็นไปได้อยากถลกแขนเสื้อแนบสัมผัสเนื้อต่อเนื้อ กระโปรงหนาร่นขึ้นมาจนเห็นขาอ่อน ไออุ่นซัดสาดเข้าอกเป็นระรอกเมื่อเธอหายใจ


ด้วยความที่คิดว่าชาตินี้คงไม่มีเรื่องขายขี้หน้าได้เท่านี้อีกแล้ว เธอจึงซบใบหน้าเข้าหาเสื้อขาว ไม่กล้าแม้จะขยับตัวเมื่อเขากระทำการอันอุกอาจ ริมฝีปากบางเม้นแน่น หน่ายพฤติกรรมตัวเอง


“ผมจะไม่บอกเรื่องนี้กับใคร ไม่ต้องห่วง” เขาวางเธอแนบกับโซฟา “คุณรออยู่ที่นี่ก่อน เดี๋ยวผมมา”

“ค่ะ” เธอรับปาก ใจอ่อนยวบเมื่อถูกจ้องลึกเข้าดวงตา


เขาออกจากห้องไปแล้ว เหลือแต่เธอที่ไม่แม้จะกล้าลุก ท่านประธานเป็นสุภาพบุรุษเช่นนี้เอง มิน่าเล่าเขาถึงฮ็อตในหมู่ผู้หญิง  ขนาดเธอที่คิดว่ามีภูมิคุ้มกันมนุษย์เพศผู้อยู่ไม่น้อย ยังแทบละลายเมื่อเจอการปฏิบัติเช่นนี้ กลิ่นน้ำหอมยังติดจมูก แปลกที่เธอชอบสูดมันทั้งที่แต่ก่อน ชายใดเข้าใกล้เป็นต้องไล่ตะเพิดหนีแทบไม่ทัน


 ‘ผมจะไม่บอกเรื่องนี้กับใคร ไม่ต้องห่วง’  น้ำเสียงทุ้มยังก้องอยู่ในโสตประสาท ‘ผมชื่อเอริค’


จะว่าไป คีย์เสียงเหมือนกัน สันจมูกคับคล้ายคับคลา  แต่เธอจะตัดสินคนแค่น้ำเสียงไม่ได้ ท่านประธานออกจะแสนดีไม่เหมือนกับไอ้หื่นเมื่อคืนนั้นสักหน่อย คิดว่างั้นนะ “คนๆนั้นเป็นบริกรนี่ เอริคบริกรกับเอริคท่านประธาน ห่างไกลกันหลายไมล์”

เขาเดินออกมาจากห้องทำงาน แฉลบไปอีกนิดเป็นห้องนอน ชายหนุ่มหยุดยืนหน้าตู้เสื้อผ้าหยิบชุดสองสามชุดแล้วเดินจากมา


เจ้านายหนุ่มมองเลขาคนใหม่ที่ไม่เขยื้อนตัวไปไหน อมยิ้มพอใจ ‘ช่างว่าง่าย’ เขาวางชุดไว้ข้างเธอ ก้มมองใบหน้าหวานที่หลับตาพริ้ม อกแกร่งแทบระเบิดตูมเมื่อเห็นว่ากระดุมเสื้อเม็ดหนึ่งของหญิงสาวหายไป เนินอุ่นกระชับที่เขาเคยสัมผัสถูกห่อหุ้มด้วยผ้าลูกไม้ จนต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่


หญิงสาวลืมตาขึ้น แล้วต้องตกใจเมื่อท่านประธานของเธอเลือดกำเดาไหล มันตรารีบลุกจากโซฟาหวังช่วยหาผ้าซับ เขาอาจได้รับอุบัติเหตุระหว่างออกไปข้างนอก (คิดในทางที่ดีไปอีก) 'เธอควรขอเครื่องประหารหัวอะไรดีถึงจะสาสมกับความผิดครั้งนี้'


“เดี๋ยวฉัน” เธอรีบวิ่งไปที่โต๊ะทำงาน อาจมีผ้า หรือกระดาษทิชชู


“คุณ ไม่ต้อง” เธอช่วยทำให้สถานการณ์เลวร้ายลงไปอีก กระโปรงที่ว่าขาดนั้นหนักยิ่งกว่าขาดคือแหวกขึ้นจนเห็นชั้นใน อยากรู้เหลือเกินว่าใส่ยี่ห้ออะไร ‘จะซื้อยกโหลให้เลย’ 


“นี่คะ” เธอยื่นผ้าเช็ดหน้าสีหวานให้เขา หลังจากที่ค้นโต๊ะแล้วไม่เจอพึ่งนึกได้ว่าเธอก็มี

“ค ครับ” เขารับมาแล้วรีบอุดจมูกทันที ‘เริ่มแย่แล้วสิ’

“ผมจะไปรอข้างนอก คุณเลือกดูว่าพอใส่ได้ไหมแล้วรีบสวมซะ” ไม่รอการไต่ถาม เขาชิงเนรเทศตัวเองดีกว่า

“คะ ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวพึงนึกขึ้นได้ว่าสภาพเธอในยามนี้ไม่เหมาะแก่การเดินเหิน เอี้ยวตัวมองบั้นท้าย แทบลมจับเมื่อเห็นความเป็นจริงเล็ดลอดออกมาภายนอก ท้าทายทุกสภาพอากาศ อยากกรี๊ดแต่กรี๊ดไม่ออก

‘เขาคงเห็นหมดแล้ว’  นั่นยิ่งทำให้เธอ 'อ๊ากกกกกกกก'


เอริคทิ้งตัวข้างอ่างล้างหน้า ยังดีที่เป็นห้องน้ำส่วนตัว เผลอขบขันเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ฉุกละหุกเมื่อครู่ ที่เคยโหยหาเพียงร่างกายกลับสบายใจขึ้นมาดื้อๆ อยากให้อยู่ใกล้แบบนี้ไปตลอด ความงดงามปราศจากการคิดร้ายนั่นแตกต่างจากเขาสิ้นดี

วินาทีที่เสือร้ายแย้มยิ้มเพียงชั่วขณะ กลิ่นคาวเลือดยังติดอยู่จมูก เขาเช็ดมันออกเบามืออกซ้ายอุ่นซ่านช่างประหลาดดีแท้


เขาเดินถือวิสาสะเข้ามาภายในห้องอีกครั้งกะเวลาประมาณหนึ่ง ปรากฏว่าเธอพึ่งแต่งตัวเสร็จ ชุดแซคสีแดงถูกสวมไม่เรียบร้อยเท่าไหร่


เดรสเฉดแดงทุกตัว! 


บอกให้เธอเลือกคือเลือกในสิ่งที่เขาคัดสรรมาแล้ว คิดว่าชุดนี้มิดชิดที่สุดก็ยังดูเปิดเผยอยู่ดี รสนิยมน่ากลัวเสียจริง หรือผู้ชายชอบแบบนี้กันทุกคน


ห้องของเขาในตอนนี้ผ้าม่านปิดสนิทเหมือนกำลังอยู่ในม่านรูด คิดอีกทีทำไมเขาถึงต้องจดจำแต่สิ่งอกุศลด้วย เอาใหม่! เหมือนโรงแรม ! ไม่ๆ เหมือน....จะให้คิดถึงท้องฟ้าจำลองดาวระยิบก็ใช่ที่ เลิกเปรียบเทียบเสียก็สิ้นเรื่อง!


“ท่านประธานค่ะ” หญิงสาวยื้อ ไม่มีทีท่าเหนียมอายยั่วยวน แต่เร้าอารมณ์ได้ฉกรรจ์นัก


เจ้านายหนุ่มพ่นหายใจแรงๆ หุ่นสะโอดสะองเช่นเธอช่างกล้าเรียก ทว่าก็ยังเดินดุ่มตามเสียงหวานไป ด้วยชำนาญเขารูดซิบขึ้นให้เธอ โดยที่อีกฝ่ายยังไม่ร้องขอ 


“ขอบคุณค่ะ”


“ระวังตัวหน่อย” เขาเอาสูทที่ถือมาคลุมเธอจนมิดคอ


“ฉันมีสูทของฉันคะ” เธอยิ้มส่งคืนเสื้อให้เขา แล้วเดินไปที่โซฟาหยิบเสื้อสูทสีดำสวมทับกลัดกระดุมแน่นหนา  กระนั้นยังเห็นเนื้อเนียนที่ลอดผ่านในส่วนที่เปิดเผยได้ ผมยาวสลวยถูกปล่อย ใบหน้าเธอในตอนนี้ไม่มีแว่นหนาอีกต่อไป


เอริคเริ่มหายใจติดขัด อยากเดินเข้าหาแล้วหักหารน้ำใจคนตัวเล็กเดี๋ยวนั้น แต่ต้องเก็บกลั้นความร้อนรุ่มหุนหันไว้ภายใน ชุดนี้อาจเข้ากับเธอแต่เขาว่าถ้าเลขาเขาไม่สวมอะไรคงสวยมากกว่า


“คุณกลับไปทำงานได้แล้ว”


“คะ” เธอมองเจ้านายหนุ่มที่เดินกลับไปประจำที่โต๊ะทำงาน  จากมาพร้อมแฟ้มที่เขาฝากให้ราฟาเอลและเสื้อผ้าชุดเก่าในมือ ความจริงท่านประธานก็ไม่ได้เลวร้ายเท่าไหร่ เธอยิ้มหวานหรือต้องคิดใหม่กัน ท่านประธานไม่ใช่คนที่โหดร้ายอย่างที่คิด ออกจะสุภาพบุรุษ ไนซ์กาย เป็นผู้ชายที่ชวนฝันเสียจริง


ลับหลังคนตัวเล็ก เขาเดินมาหยิบกระดาษที่เธอขยำจนไม่เป็นรูปทรง 


ตารางงานที่เธอควรแจ้งถูกทิ้งเป็นซากอยู่กับพื้น


หรือเขากำลังหางานให้ตัวเอง แปลกใจที่ไม่รวบหัวรวบหาง แถมยังบอกให้เธอกลับไปทำงาน คนอย่างเขานี่เหรอพูดแบบนั้นไม่อยากเชื่อปากตัวเอง 


เริ่มหงุดหงิดเพราะมีปัญหากับหัวใจเสียแล้วเอริค  


แต่การบังคับดอกไม้ให้บานอย่างใจนั้น จะทำให้ช้ำทั้งดอกไม้และใจของผู้กระทำ เขาคงไม่ปรีดาเท่าไหร่ ค่อยเป็นค่อยไปดีกว่า เสือลายพาดกลอนยืนสง่าคอยเหยื่อชะล่าใจ




ความคิดเห็น