nawa

สวัสดีค่ะ ถ้าใครหลงเข้ามาแล้วอย่ากดผ่าน ลองอ่านสักตอนก่อนนะคะ นิยายของNawa อินดี้ที่ไม่ได้มีดีแค่เรื่องลึกลับ

ชื่อตอน : เรื่องเสียว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 40.1k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ต.ค. 2560 11:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เรื่องเสียว
แบบอักษร

บทที่13

"คุณ!!!!"

นรินทร์ลุกขึ้นยืนเผยให้เห็นร่างใหญ่ในเงามืดสาวเท้าเข้ามาหาพิมพลอยที่ยังยืนนิ่งอยู่

"แหมใจดีจังเอาข้าวมาส่งผมแถมยังมานอนเป็นเพื่อนอีก"

"คุณอยู่ที่นี้ได้ยังไงคะ"

"เรื่องมันยาว กินข้าวกันก่อนเถอะแล้วผมจะเล่าให้ฟังเพราะเราคงติดอยู่ในนี้ทั้งคืน"นายทหารหนุ่มดึงปิ่นโตออกจากมือหญิงสาวเดินนำไปนั่งที่ลงเตียง

"นี่มันเรื่องอะไรกันคะ ฉันงงไปหมดแล้ว"

"กินก่อนเถอะ มาๆนั่งตรงนี้"นรินทร์ตบลงบนเบาะที่เตียง จัดสำรับปิ่นโตออก

"มีอะไรกินบ้างเนี่ยมองไม่เห็นเลย"เสียงทุ่มพูดขึ้นพิมพลอยนึกขึ้นได้ภายในห้องเก็บของมีเทียนเก็บอยู่

"นี่คะเทียน แต่ไม่มีไม้ขีดนะคะ"

"ไม่เป็นไรครับผมมีไฟแช็ก"นรินทร์ยิ้มกว้างจุดไฟต่อกับเทียนในมือหญิงสาวแสงสว่างส่องขึ้นจากเปลวเทียนเล่มเล็กๆทำให้รู้ว่าหน้าของทั้งสองอยู่กันแทบจะชิดกัน

"มาดินเนอร์ใต้แสงเทียนกันดีกว่าครับ"

"ยังมามีอารมณ์ขันนะคะนี่เราทั้งคู่ถูกขังอยู่นะ"

"แหมจะเครียดทำไหมครับถือว่าเปลี่ยนที่นอนมานอนนอกสถานที่ไง"นรินทร์ยิ้มจนพิมพลอยอดคิดไม่ได้ว่าเขามองโลกในแง่ดีเสมอหรือแค่ปลอบใจเธอเท่านั้น

"ดูท่าทางคุณจะชอบนะคะผู้หมวด"

"ที่นี่ดีกว่าที่ผมไปลาดตระเวนในป่าตั้งเยอะนะครับ มีข้าวให้กินมีเตียงให้นอนแถมยังมีคุณอยู่เป็นเพื่อนด้วย"

"แล้วสรุปยังไงค่ะทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้"พิมพลอยมองหน้านรินทร์ด้วยสีหน้าจริงจังทำให้นายทหารหนุ่มเริ่มเล่าเรื่องทั้งหมดให้เธอฟัง

"แล้วทำไมคุณถึงไม่พวกชาวบ้านไปล่ะค่ะว่า..."

"ว่าผมนอนกับคุณงั้นหรอครับ"

"ปะ..เปล่าค่ะว่าฉันเป็นพยานให้คุณได้"พิมพลอยลมหายใจติดขัดหน้าร้อนผ่าว

"คุณเคยได้ยินไหมว่าน้ำเชี่ยวอย่าเอาเรือไปขวางตอนนี้ถึงผมอธิบายให้ชาวบ้านเข้าใจ เขาก็คงไม่เชื่อหาว่าผมแก้ตัวแล้วคนที่จะเสียคือคุณเองนะครับ"พิมพลอยนิ่งเงียบคิดตามชายหนุ่มเขาป้องกันศักดิ์ศรีของเธอขนาดนี้เลยหรือ

"อร่อยดีนะครับกินเวลาหิวๆเนี่ยเสียแต่ขาดน้ำดื่มนะเนี่ย"

"จริงด้วยทำไงดีล่ะค่ะ"

"คุณพอเอามือรอดส่องลมไปรองน้ำฝนมาได้ไหมครับ"

"พูดเล่นใช่ไหมค่ะมือฉันไม่ได้เล็กขนาดนั้นนะแต่ฉันนึกออกแล้ว"พิมพลอยหยิบขวดสเตอร์ไรด์ วอเตอร์ที่อยู่บนชั้นขึ้นมาชู มันเป็นน้ำกลั่นสำหรับใช้ล้างแผลแต่ขวดนี้ยังไม่ได้เปิดใช้งานเธอยกขึ้นดื่มก่อนส่งให้ชายหนุ่ม

"กินได้จริงๆใช้ไหมครับ"

"น้ำเนี่ยสะอาดกว่าน้ำขวดที่คุณซื้อดื่มอีกนะคะ"พิมพลอยค้อนนรินทร์ยิ้มรับขวดน้ำมาดื่ม

ทั้งสองคนช่วยกันเก็บปิ่นโตหลังจากกินเสร็จ โดนขังอย่างนี้ทำให้ทำให้ทั้งสองมีเวลาคุยกันแลกเปลี่ยนทำความรู้จักกันมากขึ้น พิมพลอยได้รู้ว่านรินทร์อดีตเป็นเด็กวัดกำพร้าพ่อแม่อาศัยอยู่กับหลวงตามาตั้งแต่เด็กเท่าๆกับที่นรินทร์รู้ว่าพิมพลอยเป็นลูกสาวเศรษฐีนีม่ายเจ้าของโรงสี

"ฝนตกหนักมากเลยนะคะ"พิมพลอยห่อไหล่จากอากาศหนาวและฝนที่สาดเข้ามาทางช่องลม 

"หนาวไหมครับ"

"นิดหน่อยคะ"

"ทนหน่อยนะครับเดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ได้ออกไปแล้ว ความจริงคุณไม่น่าต้องมาลำบากเลย"

"ไม่เป็นไรหรอกคะคิดไปคิดมาก็ตื่นเต้นดี"

"งันทำเรื่องที่น่าตื่นเต้นกว่านี้ดีกว่านะครับ"นรินทร์ยิ้มกรุ้มกริ่มแม้อยู่ใต้แสงเทียนพิมพลอยก็รู้สึกได้ถึงสายตามีเลศนัยที่ส่งมา

"เรื่องที่ว่าเนี่ยอะไรคะ"พิมพลอยทำเสียงไม่ไว้วางใจกระเถิบหนีชายหนุ่มจนคนตัวใหญ่นึกอยากแกล้ง

"พวกเราก็มาทำอะไรที่มันน่าตื่นเต้นเสียวๆกันไงครับยิ่งมืดๆเนี่ยได้บรรยากาศสุดๆเลย"

"คุณจะทำอะไรน่ะ"พิมพลอยกระโดดลงจากเตียงวิ่งไปที่หน้าประตู หน้าตาดูตื่นตกใจทำให้นายทหารหนุ่มหัวเราะจนตัวงอกับท่าทีของหญิงสาว

"คุณกลัวผมจะทำอะไร"

"ฉัน...ฉันไม่รู้ แล้วคุณจะทำอะไรล่ะ"

"ผมแค่อยากชวนเล่าเรื่องผีเอง นี่ขนาดยังไม่เล่าคุณยังกลัวเลย"

"อ้าวใครจะรู้ล่ะคุณยิ่งมีข้อหาอยู่แถมยังทำท่าแบบนั้นอีก"

"อย่าบอกนะว่าคุณคิดมิดีมิร้ายกับผม"นายทหารหนุ่มเอามือสองข้างปิดหน้าอกทำท่าตุ้งติ้ง

"คนบ้า!! แล้วนึกยังไงคะมาชวนเล่าเรื่องผี"

"ก็ผมอยากรู้ว่าพวกหมอพยาบาลเนี่ยเข้าเจอผีกับบางไหมครับไม่เห็นมีหมอมีพยาบาลที่ไหนเล่าให้ฟังเลย"

"อยากฟังไหมล่ะคะ ฉันจะเล่าให้ฟัง"พิมพลอยเดินมานั่งบนเตียงยกเข่าขึ้นมากอดไล่ความหนาว แสงเทียนเพียงเล่มเดียวทำให้บรรยากาศสนุกสนานเมื่อครู่ดูน่ากลัวขึ้น

"เล่าสิครับ ผมอยากฟัง"

"สมัยตอนเป็นนักศึกษาพยาบาลวันนั้นฉันลงเวรบ่ายตอนเกือบตีหนึ่งเป็นวันที่วุ่นวายมากมีคนไข้หลายเตียงที่อาการไม่ค่อยดีทำให้ต้องส่งเวรกันนานเป็นพิเศษ ฉันรู้สึกเหนื่อยจนสายตัวแทบขาด ลากขาเดินกลับหอพักอย่างหมดเรี่ยวแรง พอเปิดประตูห้องได้ฉันพุ่งตัวลงเตียงอย่างเหนื่อยล้าและหลับไป"

"คุณไม่อาบน้ำก่อนหรอครับ"นายทหหนุ่มขัดขึ้นพิมพลอยมองค้อนก่อนเริ่มเล่าต่อ

"ฉันสะดุ้งตื่นอีกทีไม่รู้ว่ากี่โมงแล้ว แต่จำได้ว่ายังไม่มีอาบน้ำฉันลืมตาในความมืดมีเพียงแสงจากหน้าต่างเท่านั้นที่สองเขามาฉันปรับตาให้ชินกับความมึดมองไปที่เตียงของรูมเมททั้งสองแต่มันว่างปล่าวมีเพียงฉันที่นอนอยู่ในห้องเท่านั้น ความรู้สึกตอนนั้นคือร้อนมากร้อนจนเหนื่อยผุดเต็มทั้งใบหน้าฉันยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อแต่ที่สัมผัสโดนคืออะไรบ้างอย่างที่อยู่ข้างแก้มของฉัน ฉันจับดูลักษณะคล้ายมือเย็นๆมาจับอยู่ที่แก้มของฉัน วินาทีนั้นฉันรู้สึกถึงความกลัวเอามือปัดมือนั้นออกอย่างแรงและได้แต่กรี๊ดในใจฉันลุกขึ้นนั่งแต่มือนั้นก็ตกลงบนตักฉัน"

"มือผี"นรินทร์โผงขึ้น

"ยังไม่จบเลยคุณฟังก่อนสิ ตอนนั้นเรียกได้ว่ากลัวสุดขีดเลยฉันทำอะไรไม่ถูกรีบเปิดไฟที่หัวเตียงแล้วสิ่งที่ฉันเห็นก็คือ"

"มือผีใช่ไหม..."

"...เปล่าค่ะ...มือฉันเองฉันเหนื่อยจนนอนหลับท่าเดิมทับมือตัวเองจนเป็นเหน็บชาทำให้ไม่รู้สึกว่ามือข้างนั้นเป็นมือตัวเอง ฮะฮ่า"พิมพลอยหัวเราะร่วนสนุกที่ได้เล่าแต่คนตั้งใจฟังเรื่องผีนั่งหัวเสีย

"สรุปคุณเคยเจอผีไหมเนี่ย"

"ไม่ค่ะ ถ้าผีที่หมายถึงวิญญาณล่ะก็ไม่เคย"

"โธ๋...ผมอุส่าห์ตั้งใจฟัง"





แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น