Hunny Exo

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รุ่นพี่ ครั้งที่22 เตือน

ชื่อตอน : รุ่นพี่ ครั้งที่22 เตือน

คำค้น : รุ่นพี่เซ็กส์เฟรน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 29.4k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ต.ค. 2560 20:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รุ่นพี่ ครั้งที่22 เตือน
แบบอักษร

​(เกล พาท)

**​7:30น.**​



แสงแดดอ่อนๆสาดส่องในยามเช้า รถสปอร์ตสีแดงสดที่ดูฉูดฉาดตาขับเคลื่อนอยู่บนท้องถนน วิวบนท้องฟ้าน่ามองกว่าทุกครั้งแต่ว่าเมฆที่ไล่ตามหลังมาก้ดูมืดครึ้มทั้งที่แดดก้ยังคงสาดส่อง

"หิวข้าวรึป่าว..."ไอ้ชายถามผมด้วยนํ้าเสียงเรียบนิ่งสายตาก็จับจ้องที่ถนน

"ไม่หิว...อยากกลับบ้าน.."ผมตอบกลับไปด้วยเสียงเรียบนิ่งเหมือนกัน แต่ทว่าทำไมตอนอยู่ที่ม่านรูดกับตอนนี้สถานการณ์มันแตกต่างกันมาก

ครืดดดดด ครืดดดดด

จู่ๆภายในรถที่เงียบอยู่นานโทรศัพท์คู่ใจของผมก็สั่นอยู่ภายในกระเป๋ากางเกงของผม ไม่รอผมรีบล้วงเอาออกมาแล้วมองสายที่เรียกเข้าทันทีไม่ใช่แม่ผมที่โทรตามแต่เป็นไอ้เพื่อนซี้ที่โทรมา

ติ้ด

"ว่าไงมึง..."ผมกดรับโทรศัพท์พร้อมกับพูดตอบรับทันที

(เห้ยเกล...กูอยู่บ้านมึงเนี้ย..แม่บอกว่ามึงไปทำรายงาน..รายงานอะไรของมึง..)

"มึงก็จะอะไรหนักหนา...เดี๋ยวกูก็กลับแล้ว.."ทันทีที่ผมรับสายไอ้เฟมก็พูดหรือตะโกนกรอกหูผมดีล่ะ 

(มึงอยู่ไหน...อยู่กับไอ้นั่นหรอ..ทำไมมึงไม่บอกกูล่ะว่ามึงจะคุย..ทำไมไม่บอกกู..)

"อืม...ใช่...กูจัดการเองได้..ขอโทษเเละกันที่กูไม่ได้บอกมึง..แค่นี้ก่อนนะ.."

ไม่ทันที่ไอ้เฟมจะพูดผมเลยวางสายตัดไปก่อนและเก็บโทรศัพท์ตัวเองใส่กระเป๋ากางเกงเหมือนเดิม

"ใคร..."เสียงเอ่ยถามสั้นๆดังมาจากข้างผมก็เป็นไอ้ชายที่ถามผมเอง

"ไอ้เฟม..."ผมตอบกลับไปและมองออกไปที่นอกหน้าต่าง เรื่องที่จะคุยกับไอ้ชายก็ไม่กล้าสักทีทั้งที่ผมนิสัยมันกล้าอยู่แล้วแต่กลับไอ้ชายผมกลัวมันถึงมันจะเหมือนคนชอบพูดแต่เวลามันทำอะไรที่ดูจริงจังอย่างตอนนี้ก็ดูไม่ค่อยกล้าเข้าใกล้มันเท่าไหร่

"กูมีเรื่องจะคุยกับมึง.."ผมหันหน้ามองหน้ามันทันทีแล้วตัดสินใจพูดออกมาทันที

"ว่ามาสิ...เรื่องอะไรล่ะ.."มันตอบพร้อมกับหันมาสบตาผมแป๊ปนึงก่อนจะกลับไปมองทาง

"คือ..กู..กูจะเลิกยุ่งกับมึงแล้ว..กูขอละ..เลิกยุ่งกับกูเถอะนะ..คืนที่ผ่านมากูขอให้มันเป็นครั้งสุดท้ายแล้วกัน..มึงเข้าใจใช่มั้ย.."ผมตัดสินใจพูดอย่างเด็ดขาดตอนนี้ต้องหยุดกลัวสักที่ไอ้เกลเอ้ย ต้องเผชิญกับมันได้แล้ว

"หึ..เข้าใจสิ.."ไอ้ชายไม่มีท่าทีตกใจกรือทำหน้าไม่สบายใจเลย หรือว่ามันก็คงจะเบื่อผมแล้วใช้มั้ย

"งั้นมึงปล่อยกูไปได้แล้วใช่มั้ย.."ผมอมยิ้มทันทีที่มันเข้าใจความรู้สึกของผมบ้าง

"แต่กูปล่อยมึงไปไม่ได้หรอก..."ผมหุบยิ้มทันทีสีหน้าของไอ้ชายที่ดูเรียบนิ่งก่อนหน้านี้กลับยิ้มที่มุมปากของตัวเองและหัวเราะในลำคอ

"มึงก็อย่าคิดเหมือนกัน...ว่ามึงจะบังคับกูได้.."รถสปอร์ตสีแดงเคลื่อนมาจอดที่หน้าบ้านผมพอดีไอ้ชายหยุดรถในขณะที่ผมกำลังจะเอื้อมมือไปเปิดประตูแต่ก็ถูกไอ้ชายจับไว้

"เลิกคิดซ้ะเกล...กูเตือนมึงแล้วนะ.."ผมสะบัดมือทันทีที่มันพูดเหมือนอย่างกับผมเป็นเด็กที่เอาแต่ขู่ผม

"กูไม่ยอมแค่นี้หรอก...ถ้ามึงไม่เลิกกะกูซ้ะที..กูนี่แหละจะเลิกยุ่งกับมึงเอง.."ผมสะบัดมือมันออกได้ก้รีบเปิดประตูแล้วลงจากรถและรีบวิ่งเข้าบ้านทันทีและผมไม่คิดจะหันหลังไปมองมันอีกด้วย

"เกลลูกกลับมา...เป็นอะไรลูก..ทำไม.."ทันทีที่ผมเปิดประตูเข้ามาภายในบ้านผู้เป็นแม่ของผมก็เดินออกมาเจอกับผมพอดี

"ป่าวครับแม่..ขอโทษนะครับที่เกลลืมบอกว่าจะค้างกับเพื่อนพอดีกลับไม่ไหว.."แม่รีบเข้าเดินเข้ามาและค่อยๆเอามืออุ่นๆที่ผมคุ้นเคยค่อยๆทาบลงกับแก้มของผม

"จ่ะ...แม่ไม่ว่าอะไรหรอก...ทำไมทำหน้าเหมือนจะร้องไห้เลยล่ะ..เป็นอะไรไปบอกแม่ซิ.."นํ้าผมค่อยๆไหลออกมาแทบไม่รู้สึกตัวรู้ตัวอีกทีนํ้าตาก็ไหลอาบแก้มผมไปแล้ว แต่ก็มีมือแม่ที่คอยเช็ดออกให้ผม

"ฮึก..เกล...เกลคงง่วงนอนมั้งครับแม่..อีกอย่างก็แสบๆตาอยู่ด้วยอ่ะครับ.."ผมค่อยเช็ดนํ้าตาตัวเองแล้วพูดให้แม่ฟัง แม่ก็เปลี่ยนที่หน้าจากที่ดูเป็นห่วงก็ค่อยๆเพลาลง

"ไปพักดีกว่านะเกล...เดี๋ยวแม่จะเอากับข้าวขึ้นไปให้นะ.."ผมพยักหน้าแล้วฉีกยิ้มหวานๆเหมือนปกติทุกวันที่ผมยิ้มให้ไป

"ครับแม่.."ผมเดินตรงไปที่บันไดกำลังจะก้าวขาขึ้นแต่ก็ถูกแม่เรียกไว้ก่อน

"เอ่อ..เกล..แม่เกือบลืมบอก..เฟมมาหาจ่ะแม่เลยให้เฟมรอที่บนห้องลูกนะ.."ผมฟังที่เเม่พูดลืมไปเลยว่าเมื่อเช้าที่อยู่ในรถไอ้ชายไอ้เฟมก็บอกผมว่ามันรอผมอยู่บ้านนิ

"อ่าครับแม่..ขอบคุณนะครับ.."ผมยิ้มให้แม่แล้ววิ่งขึ้นไปบนห้องทันที

ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปผมรีบมองไปทัวห้องกลับไม่เห็นหัวมันเลย เอ้า ไปไหนของมันผมยืนมองไม่นานสายตาก็ไปสะดุดกับไอ้เฟมที่ยืนอยู่ตรงระเบียงด้านนอกห้องผม

"มึงทำอะไรอยู่..แล้วมาหามีไรป่าว.."ผมเดินมาที่ระเบียงเห็นไอ้เฟมยืนหันหลังให้ผม เลยเปิดประเด็นถามมันก่อนเลย

"กูก็มารอมึง...และกะว่าจะมารอรับมึงไปมหาลัยพร้อมกับมึงนั่นแหละ...แต่ว่ากูมาแล้วไม่เจอมึง.."ไอ้เฟมมันพูดพร้อมกับสบตาผมตลอดทำเอาผมรู้สึกผิดทันทีที่ไปไหนโดยไม่บอกมันเลย

"กูขอโทษนะมึง...มันกะทันหันอ่ะ..เลยไม่ได้บอกอย่าโกรธกูเลยนะ..."ผมเดินเข้าไปหามันแล้วกอดแขนมันพร้อมกับเอาหน้าถูไถที่เเขนมันถือซะว่าง้อมันแล้วกัน

"มึงอย่ามาง้อกูแบบนี้นะ...กู..เอิ่ม..น่าฟัดชิบหาย.."ผมหัวเราะออกมาเบาๆที่ไอ้เฟมพูดอย่างผมหรอน่าฟัดน่าถีบต่างหากผมมันขี้กวนตีนคนอื่นเรื่อย แต่มีไอ้เฟมเป็นเพื่อนสนิทตั้งนานแล้วสนิทตั้งแต่ตอนเด็กอีกอย่างพ่อผมกับพ่อมันก็เป็นคู่ซี้กันด้วยและตอนนี้ท่านทั้งสองก็ทำงานอยู่ต่างประเทศด้วยกัน อีกอย่างผมกับมันก็สนิทกันตั้งแต่เด็กๆเรียนก็ที่เดียวกันมาตลอดจนถึงตอนนี้เรียนมาหาลัยเดียวกันแถมก็เรียนคณะเดียวกันด้วย แต่มันก็สนิทกันจนเรียนมอปลายจนถูกเพื่อนผู้หญิงทั้งผู้ชายแซวว่าเป็นคู่เกย์กันประจำ

"ฮ่ะๆๆๆ..มึงหายงอนแล้านี่..ถ้ากูทำอะไรให้มึงหายงอนได้นะ..กูทำหมดแหละ.."ผมกับมันพากันหัวเราะชอบใจต่างเฮฮาสนุกกันไปแบบสมัยเด็ก จนป่านี้ก็จะเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวแล้ว

"เห้อ...มีความสุขว่ะที่อยู่กับมึง..ดีใจอีกต่างหากที่พ่อมึงกะพ่อกูรู้จักกันแถมเป็นซี้กันอีก...โชคดีชะมัด.."ผมยิ้มออกมาทันทีที่มันพูดเหมือนโล่งใจที่ได้พูดออกมาผมก็ดีใจเหมือนกันนั่นแหละ

"เออน่า...ก็ดีแล้วนิ...แล้วทำไมวันนี้มาได้อ่ะแล้วน้าอยู่คนเดียวจะไม่เหงาหรอ.."น้าในที่นี้ก็คือแม่ของไอ้เฟมเองแหละครับพอดีสรุปง่ายๆครอบครัวเราก็สนิทกันดีอ่ะครับมีอะไรก็พอๆช่วยกันตามประสา

"ก็อยู่ได้..กูขอแม่กูแล้วน่า..อีกอย่างแม่กูเค้าก็อยากให้มึงไปหาบ้างแหละ..เค้าเอ็นดูมึงจะตาย..กูไม่เข้าใจ..เค้าบอกว่าทำไมกูไม่เตี้ยเหมือนมึงบ้างจะได้หอมแก้มง่ายๆ..ขี้เกียจแขย่ง.."ผมฟังที่ไอ้เฟมพูด เอิ่ม นี่มันจะจะหาว่าผมแย่งมันเป็นลูกรักรึป่าว

"มึงนิ..จะหาว่ากูเตี้ยพูดมาเถอะ..อย่ามาอ้างเอาน้าเค้ามาอ้างเลยมึงนิ.."ผมยืนกอดอกเบะปากมองหน้ามัน มันก็ยิ้มออกมาด้วยท่าทีตลกผมด้วยท่าทางที่ผมทำ

"เออนั่นแหละมีส่วนเหมือนกัน..แต่ว่าป่านี้แล้วมึงก็ยังเตียอยู่นะเนี้ย..มึงกินนมมั่งป่าวเนี่ย..ฮ่ะๆๆๆๆ.."ไอ้เฟมพูดผมกับมายืนตรงหน้าผม แทบจะจมดิน ป๊าด มึงรู้ว่าตัวเองไม่สูงหรือเตี้ยลงคือผมสูงแค่ตรงหน้าอกมันพอดีอ่ะ นี่กูเตี้ยหรือมันยังไม่ถึงเวลาสูงว้ะ

"เป็นไงล่ะครับน้อง..พี่สูงร้อยแปดสิบเลยนะ..น้องสูงเท่าไหร่ครับกินนมมั่งป่าวเนี่ย..ฮ่าๆๆๆ.."ผมล่ะไม่อยากจะเถียงกับมันสักเท่าไหร่ก็สูงสู้มันไม่ได้นิเนอะคือผมมันสูงแค่ร้อยหกสิบเก้าไม่เข้าใจเหมือนกันอีกแค่เซนเดียวจะเจ็ดสิบและ

"กูแซวเล่นน่า..หน้ามึงนี่ตึงขึ้นมาทันทีเลยนะเตี้ย..."มันไม่พูดเปล่าเอามือมาขยี้หัวผมเหมือนเป็นการหยอกเล่นตามประสาแต่ผมไม่ถือหรอก

"เฟม...เรื่องของไอ้ชาย..กูคุยแล้วหล่ะ...มันไม่ยอมว่ะ.."ตอนเเรกที่เริ่มเฮฮาหัวเราะกันกับตอนนี้ผมกลับเป็นคนดึงเข้าสู่ความเครียดซ้ะเอง

"เห้อ...กูเตรียมใจพอจะรู้แล้วหล่ะ..แค่อยากให้ลองเพื่อมันจะยอม...แต่คงยากกว่าที่กูคิดว่ะ..มันคงไม่ปล่อยมึงง่ายแน่.."ไอเฟมก็เริ่มเครียดไม่ต่างจากผมเหมือนกัน

"แต่มันบอกกับกูว่า..มันเตือนกูแล้วนะ..แล้วแบบนี้มันจะหยุดได้ไงว้ะมึง.."ไอ้เฟมมองหน้าผมแล้วเอื้อมมือมาตบที่ไหล่ผมเบาๆพลางปลอบใจ

"ไม่เป็นไรหรอก..ถึงมันไม่หยุดแต่กูจะช่วยมึงหยุดเอง...มันทำขู่และเตือนมึงได้..กูกับมึงก็ทำได้เหมือนกัน.."








ติดตามตอนต่อไป

​มาๆอ่านกันให้สนุกนะจร้า ไรท์มาพูดเพียงได้เท่านี้แหละติดตามตอนต่อไปกันด้วยเด้ออออ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น