สูญองศา

ยินดีต้อนรับสู่นิยายอีโรติด ตลก โปกฮา ติดตามกันเยอะๆน๊าาาา อัฟตามใจคนแต่ง จะมีอีบุคด้วยจร้าา

บทที่ 2 หาคำตอบ 50%

ชื่อตอน : บทที่ 2 หาคำตอบ 50%

คำค้น : บันไดมาร นิยายอีโรติค หวานแหวว สวยงาม

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.8k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ธ.ค. 2560 17:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 หาคำตอบ 50%
แบบอักษร

บทที่ 2

สองวันมานี้เธอเรียนรู้งานจากราฟาเอลเป็นส่วนใหญ่ โดยที่ไม่ได้เข้าไปในห้องของท่านประธานอีกเลย ได้ยินว่าเขาสั่งห้าม ถ้ายังเรียนรู้งานไม่หมด จนเธอเผลอคิดว่าเขาไม่ชอบขี้หน้า แล้ววันที่ราฟาเอลให้เธอขึ้นไปรายงานตัวบนหอคอยงาช้างคนเดียว  เขาทำหน้าบอกบุญไม่รับจนสังเกตได้ ชักอ่อนใจสำหรับงานเลขาครั้งแรกแล้วสิ


“นายท่านชอบทานอาหารคลีน เป็นส่วนใหญ่” ราฟบอกเล่าเกี่ยวกับสิ่งที่รู้ สาวหน้าใสภายใต้แว่นหนาก้มหน้าจนลงกระดาษยุกยิก “คุณรู้ชวเลขไหม”

“พอได้คะ"

“สำหรับงานเลขา ใช้คำนั้นไม่ได้”

“ได้ค่ะ” เธอเปลี่ยนคำใหม่ พ่นล่มลมหายใจออกมาลับหลังบดิการ์ดเจ้าระเบียบ ‘รู้-สึก-อึด-อัด’

“คุณมันตรา”

“ค่ะ” เธอสะดุ้ง

“ผมว่าคุณน่าจะพร้อมทำงานแล้วนะ”

“แต่.....”

“สำหรับงานเลขา ใช้คำนั้นไม่ได้”

“....” แล้วจะให้พูดอะไรได้ไหมค่ะ

“อะนี่” เอกสารหนักอึ้งถูกวางลง พร้อมลิสต์รายการยาวเหยียด “นี่คือสิ่งที่คุณต้องแจ้งให้นายท่านทราบ”

“ค่ะ คะ” เธอกลืนน้ำลายเฮือก

“อ้อแล้วคุณรู้ใช่ไหมว่าเจ้าของบริษัทชื่ออะไร”

“คุณ อันเฟรด อันบาลา แอลเบิร์ค ค่ะ” เธอตอบเต็มเสียง มั่นใจว่าถูกชัวร์

“นั่นรุ่นพ่อครับ ท่านเสียไปแล้วห้าปี”

“...”

“ถ้าเราจะอยู่ในบริษัทนี้เราควรอัปเดทสถานการณ์ทุกนาที”

“แต่ที่บอร์ดบริหาร”

“อ้อนายท่านไม่ให้เอาออกเองครับ แต่คุณควรรู้ใช่หรือไม่ ทำงานที่นี่มากี่เดือนแล้ว”

“...” โดนเป็นชุด เธอชักอยากหายตัวได้

“เรื่องนั้นผมฝากเป็นการบ้าน แต่ตอนนี้คุณต้องทำหน้าที่ของคุณก่อน”

“ค่ะ” เธอเริ่มหัวใจห่อเหี่ยวแล้วละกับงานนี้


ราฟาเอลมองตามแผนหลังบอบบาง ส่ายหน้าสองสามที งานนี้จะรอดไหม ไม่ใช่เรื่องงาน! แต่เป็นคนตัวเล็กที่ก้าวขึ้นบันไดไปนั่น ประสบการณ์อ่อนด้อยเช่นเธอจะตามท่านประธานทันหรือ หนักใจยิ่งกว่าสอนงานเสียอีก “โชคดีนะครับคุณมันตรา”


การมาหยุดยื่นที่หน้าห้องนี้ทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะเดินเข้าถ้ำอสูรก็ไม่ปาน เธอทำหน้าเบ้อยู่เป็นห้านาที อยากเอาหัวกระแทกปูนแล้วหายไปจากตรงนี้


เอริคมองภาพบนจอ ตึกนี้มีกล้องวงจรปิดติดและเชื่อมกับคอมพิวเตอร์ของเขา ทำอะไรของเธออยู่ และอาการนั้นนะไม่อยากเข้ามาใช่ไหม เขาหลุดขำเมื่อเธอทำท่ามุดเข้าฝาผนัง และเดินไปเดินมาหน้าห้อง ถ้าเป็นคนอื่นคงโดนดุ แต่สำหรับเธอเขามอบสิทธิพิเศษเล่นได้เต็มที่


เธอตัดสินใจเคาะประตูในที่สุด รองเท้าส้นตึกเดินเรียบเรื่อยมา เอกสารเสนอเซนวางลงบนโต๊ะ ห้องนี้เงียบมาก จะมีพลังงานบางอย่างลอยออกมาไหม ทำไมรู้สึกปั่นป่วนจนอยากอาเจียน


ได้ยินเสียงเคาะประตูใบหน้าหล่อเหลาแสร้งก้มดูเอกสารที่เซนไปแล้ว พลิกกระดาษสีขาวไปมาแบบฉบับนักบริหารมาดดี ลอบมองใบหน้าหวานที่เอาแต่ก้มหน้า กลัวอะไรนักหนา


“นี่คือรายการที่คุณอันเฟรดให้มาแจ้งค่ะ” เธอตอบตะกุตะกัก

“ราฟหรือเปล่า? อันเฟรดนะพ่อผม” เขาแก้ให้เมื่อเธอเผลอพูดชื่อบิดา อะไรจะตื่นเต้นปานนั้น

'เวรกรรม' มันตราแทบอยากแทรกแผนดินหนี กระโดดตึกตอนนี้ทันไหมนะ “ข.. ขอโทษคะ”

“กลัวผมหรือ”

“....” จะให้ตอบใช่ก็กะไรอยู่  “เอิม คือว่า คือว่า เอิม คือเอิม”


เขามองเธอที่บิดกระดาษจนยับยู่ จับจ้องดวงตาใสซื่อที่มองไปรอบๆห้อง แล้วต้องสะดุดตากับป้ายชื่อเขา “เอริค” เธอตะโกนสุดเสียง


“ครับผมชื่อเอริค” เขากอดอกพิงพนัก ไม่ทุกร้อน ออกจะเย็นชาเกินไปเสียด้วยซ้ำ

ชื่อนี้คุ้นมาก คุ้นสุดๆ หญิงสาวยื่นอยู่กลางห้อง แล้วต้องถอยครูดไปอยู่ที่ประตู “เอริค”

‘เขาชื่อเอริค อ๊ากกกกกกก เขาชื่อเอริค และคนที่ระเบียง’ ปากกาในมือร่วงหล่นลงพื้น ดวงตากลมโตยังจดจ้อง ไปที่ใบหน้าสุขขุมของท่านประธานหนุ่ม เขาจ้องตอบเธอเช่นกัน

“มีอะไรจะถามผมไหมครับ” เอริคฉายแววตาไปยังคู่สนทนาที่น่าจะรู้ตัวแล้วว่าเขาคือใคร ทว่ามาดลุ่มลึกที่แสดงออกทำให้อีกฝ่ายไม่แม้จะปริปาก เอาแต่จดๆจ้องๆ

“เออคือว่าไม่มีค่ะ” เธอตัดสินใจพูดออกไป คนชื่อเอริคมีเป็นร้อยคน ไม่สิ!อาจจะเป็นพันคนก็ว่าได้ เขาก็เป็นแค่บุคคลคล้าย (คล้ายจริงเหรอ) ก็เท่านั้น อีกอย่างคนที่อยู่ตรงหน้าก็ไม่มีท่าทีกักขฬะแต่อย่างใด ตรงกันข้ามกับไอ้หื่นนอกระเบียง  คนระดับนั้นคงไม่ลดตัวลงมาทำอะไรโสมม บ้ากาม และอื่นๆหรอกมั๊งนะ!


เธอครุ่นคิดอยู่นาน

แกร็ก!!

หญิงสาวหงายหลังพรึบ!

ระหว่างที่เผลอถอยออกมาใช้ความคิด มือเจ้ากรรมก็ไปจับลูกบิดประตูเข้าให้ สภาพตอนนี้เลยหงายเก๋งไม่เป็นท่า นอนนับดาวที่หมุนติ้ว


ทำเอาเจ้านายหนุ่มถึงกับต้องผุดลุกจากที่นั่งกะทันหัน ตกใจมากเมื่อจู่ๆบทสนทนาดังกล่าวได้จบลงด้วยความบังเอิญ ระทึกจนพูดอะไรไม่ออก ผละจากเก้าอี้รวดเร็วแทบจะวิ่งเข้าหาร่างบางที่นอนแน่นิ่ง


“อึก อะ” มันตราพยายามจะลุกขึ้นกลับต้องเหยียดกายดังเดิม ชะงักงันเพราะความตึงของกระโปรงและเสื้อเชิ้ตภายใน เธอทำขายหน้าอีกแล้วสิ ‘ไว้อาลัยให้กับความซุ่มซ่ามสิบนาทีเถอะพระเจ้า’

“เป็นยังไงบ้างคุณ”

“มันตราค่ะ” เธอฝืนยิ้มแหย

“เป็นยังไงบ้าง คุณมันตรา” เขามีสีหน้าตระหนก

“ไม่เป็นไรคะท่านประธาน”

“มาผมช่วย”

“ลุกไม่ได้ค่ะ” หญิงสาวเหยียดกายตรง แน่นิ่งไม่ไหวติง แววตาสีฟ้าเคลือบดำละมุนนั่นกำลังหลอกล่อให้เธอตกอยู่ในวังวนหรือ ใบหน้าหล่อเหลาราวกับชีคในนิยาย คิ้วเข้มรับกับจมูกเป็นสันน่าหลงใหล  ปลื้มปริ่มเมื่อเรียวปากหนาใฝ่ถามอาการไม่หยุดหย่อน

เหนือสิ่งอื่นใด “กระโปรงฉันขาดคะ”

 ความหวานแหวพังครึนลงเดี๋ยวนั้น

....................................................................



ความคิดเห็น