แมวขี้อ้อน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -06- ...บททดสอบและความหลัง...

ชื่อตอน : Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -06- ...บททดสอบและความหลัง...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 44.5k

ความคิดเห็น : 38

ปรับปรุงล่าสุด : 28 พ.ย. 2557 21:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -06- ...บททดสอบและความหลัง...
แบบอักษร

Vampire Yaoi Boy’s Love (3P)

อันตรายรักร้ายฉบับนายแวมไพร์ตัวแสบ

 

 

ที่6

 

...ลั...

 

 

            “แล้วยังไง” ดาร์คพูดถามเหมือนท้าทายอำนาจของปู่ตนเอง

 

 

            “แล้วยังไงงั้นเรอะ!! นี้เจ้ากล้าพูดแบบนี้กับข้างั้นเรอะ ดาร์ค!” ปู่ของดาร์คตะหวาดเสียงเข้มแต่ใบหน้าและท่าทางกลับยังคงนิ่งเฉยอยู่ ไอเดียที่ได้ยินคำตะหวาดก็ใจหล่นวูบด้วยความกลัว ไอเดียเริ่มตัวสั่นเมื่อเห็นดวงตาสีแดงที่กำลังจ้องมองมายังลูซดาร์คและไอเดีย

 

 

            “เจ้าคือผู้ที่จะต้องสืบทอดสายเลือดของข้านะ หากเจ้าคว้ามนุษย์มาเป็นคู่ครองเจ้าคงเตรียมใจไว้แล้วสินะ” เสียงเย็นๆ ดังขึ้นอีกครั้ง

 

 

            “หึ!...ท่านคิดว่าข้าจะปล่อยให้คนของข้าตายงั้นหรอ...คิดง่ายไปแล้วมั้ง” ลูซพูดขัด และโอบเอวบางของไอเดียเอาไว้พร้อมกับกำชับให้แน่นขึ้นเป็นสัญญาบอกว่าไม่ต้องกลัว ซึ่งมันทำให้ไอเดียอุ่นใจไม่น้อย

           

 

            “แล้วเจ้าจะทำยังไง...ที่จะทำให้มนุษย์คนนี้ไม่ตาย...อย่าบอกข้านะว่าเจ้าจะไปขอร้องเจ้าชายลีโอเน่ แบล็คบลู ให้ช่วยเปลี่ยนเด็กคนนี้ให้เป็นแวมไพร์...หื้ม ?” ปู่ของดาร์คพูดขึ้นเหมือนจะรู้ทันความคิดของลูซและดาร์ค

 

 

            “ถ้าใช่แล้วจะทำไม” ดาร์คพูดขึ้นดวงตานิ่งตรงไม่มีวี่แววการสั่นเลยสักนิด

 

 

            “ไม่มีทาง ลบความทรงจำของเด็กคนนี้ไปซะ แล้วเจ้าก็กลับไปยังโลกแวมไพร์กับข้า” ปู่ของดาร์คพูดเสียงนิ่งอีกครั้ง พร้อมกับลุกขึ้นยืน

 

 

            “ท่านอย่าดูถูกมนุษย์คนนี้เด็ดขาด” ลูซพูดว่า ปู่ของดาร์คแสยะยิ้ม

 

 

            “หึ! มนุษย์มันก็แค่อาหาร แถมยังอายุสั้นซะอีกด้วย มนุษย์มันช่างอ่อนแอซะจนน่าสงสารเลยละ” ปู่ของดาร์คพูดว่า ก่อนจะเดินวูบมาตรงหน้าของไอเดีย จนไอเดียสะดุ้งเฮือกแต่ลูซก็ยังคงกอดเอวบางของไอเดียเอาไว้อยู่

 

 

            “หึ! แววตาแบบนี้ละมนุษย์หวาดกลัวต่อความตาย ถ้าให้ข้าทายถึงแม้ว่าเจ้าทั้งสองจะต่อสู้เพื่อมนุษย์คนนี้สักแค่ไหน มนุษย์คนนี้ก็ไม่มีทางจะตอบแทนพวกเจ้าได้เลยสักนิด มนุษย์นะ...เห็นแก่ตัวกันทุกคนนั้นละ”

 

 

            “อย่ามาว่าไอเดียแบบนั้นนะ!” ดาร์คพูดว่าก่อนที่จู่ๆ แสงสีน้ำเงินก็สว่างขึ้นจากมือของดาร์คพร้อมกับดาบสีเงินเล่มใหญ่เท่าตัวผู้ใช้จะปรากฏขึ้น

 

 

            “โอ้!...เจ้าคิดจะสู้กับข้าหรอ...หึ...ย่อมได้” ปู่ของดาร์คพูดว่าก่อนจะกระโดดขึ้นไปยืนที่ระเบียงทางเดินของคฤหาสน์พร้อมกับมองลงมาด้วยสายตาเย็นช้า ไอเดียเอื้อมมือมากอดลูซอย่างไม่รู้ตัว ลูซระบายยิ้มเล็กน้อยพร้อมกับกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นมาอีก

 

 

            “เจ้าคิดดีแล้วหรอที่จะสู้กับข้านะ หื้ม ? เพียงแค่มนุษย์คนเดียวเจ้าจะพยายามไปเสียทำไมในเมื่อเจ้าก็รู้ว่ามันไม่มีทางได้ผล!!” ปู่ของดาร์คตะหวาดลั้นก่อนที่จะใช้ความเร็วพุ้งมาหาดาร์คและถีบเข้าที่หน้าท้องของดาร์คโดยที่ดาร์คไม่ทันตั้งตัวทำให้ดาร์คกระเด็นไปกับแรงอันมหาศาลนั้น

           

 

            ปึง!! ตุ๊บ!!

 

 

            “อั๊ค!!” ดาร์คกระอักเลือดออกมาเล็กน้อยก่อนจะยันตัวออกมาจากกำแพงที่แตกเพราะแรงกระแทกของดาร์ค

 

 

            “ยืนรออยู่ตรงนี้นะ” ลูซพูดกับไอเดียแผ่วเบา ก่อนจะคลายอ้อมกอดและรีบวิ่งเข้าไปหาปู่ของดาร์คเพื่อจะเตะอัดด้านหลังแต่กลับถูกปู่ของดาร์คสวนกลับด้วยหมัดหนักๆ และกรงเล็บที่แหลมคมฟันเอาแต่ลูซหลบได้แบบฉิวเฉียด

 

 

            “พวกเจ้ามันโง่เขลาเสียจริง” ปู่ของดาร์คพูดว่าก่อนจะตรงไปบีบคอของดาร์คที่ตอนนี้กำลังจะตรงมาหาปู่ของตนเช่นเดียวกัน

 

 

            “เจ้ามันเกิดมาเสียชาติตระกูลจงตายไปเสียเถิด” ปู่ของดาร์คพูดว่าเสียงนิ่งเหมือนไม่รู้สึกอะไรกับคำพูดที่พึ่งพูดออกไป ไอเดียใจหายวาบกับคำพูดนั้น

 

 

            “อึก...ปล่อย!” ดาร์คพูดว่าเสียงแข็งกร้าวใช้กรงเล็บจิกเข้าที่แขนของปู่ตนเองแต่ดูเหมือนปู่ของดาร์คจะไม่สะทกสะท้านเลยสักนิดเดียว

 

 

 

            “บ้าที่สุด!” ลูซสะบถออกมาพร้อมกับแสงสีดำเปล่งออกมาจากมือและรอบๆตัว พร้อมกับเคียวสีดำค่อยๆปรากฏช้าๆ

 

 

            “หึ!” ปู่ของดาร์คหัวเราะในลำคอก่อนจะสะบัดร่างของดาร์คลงกับพื้นอย่างไม่ใยดี และหันมาหาลูซ ที่กำลังวิ่งเข้ามาหาตน

 

 

 

            พรึบ!! ฉึก!!

 

 

            “อ๊อค!” ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากปู่ของดาร์คหลบคมเขี้ยวของเคียวลูซได้และตรงมาใช้กรงเล็บแกร่งแทงเข้าที่ท้องของลูซและสะบัดร่างของลูซจนกระเด็นไปกระแทกกับโซฟาสีแดง

 

 

            “ไม่นะ!!” ไอเดียร้องขึ้นอย่างตกใจและรีบวิ่งหมายจะเข้าไปหาลูซแต่กลับถูกปู่ของดาร์คล็อคตัวเอาไว้

 

 

            “ปล่อยผมนะ!!” ไอเดียร้องขึ้นก่อนที่จะรู้สึกถึงความเย็นที่ขา ไอเดียก้มลงไปมองขาของตัวเอง ก็พบว่ามีก้อนน้ำแข็งเกาะแน่นอยู่ที่ขาทั้งสองข้าง

 

 

            “หึหึ...เจ้านี้มันช่างมีกลิ่นเลือดที่เย้ายวนจริงๆนะ” ปู่ของดาร์คพูดและเลียริมฝีปากอย่างพอใจ

 

 

            “อย่าทำอะไรไอเดียนะ!!” ลูซและดาร์ครีบพยุงตัวขึ้นหมายจะมาดึงตัวไอเดียออกแต่กลับถูกน้ำแข็งเกาะตามตัวจนขยับไม่ได้

 

 

 

            “โถ่เว้ย!” ดาร์คสะบถออกมาเมื่อมีน้ำแข็งมาเกาะอยู่ตามตัวของตน น้ำแข็งคือพลังของแวมไพร์ชั้นสูงแวมไพร์ที่มีธาตุน้ำแข็งและปู่ของดาร์คก็มีธาตุน้ำแข็งบริสุทธิ์ที่พลังธาตุน้ำของลูซและดาร์คไม่สามารถต่อต้านด้วยเพราะพลังในของลูซและดาร์คยังไม่เพียงพอ

 

 

            “ข้าคิดว่าพวกเจ้านะหลงใหลในเลือดมากกว่าหัวใจของเด็กคนนี้นะ...” ปู่ของดาร์คพูดเสียงนิ่งก่อนจะใช้มือซ้ายดึงผมของไอเดียจากทางด้านหลังทำให้ไอเดียจำต้องยอมเงยหน้าขึ้นด้วยความเจ็บ

 

 

            “ยะ...อย่า...” ไอเดียพูดว่าและพยายามเอามือมาจับมือของปู่ดาร์คออก ปู่ของดาร์คใช้ลิ้นเย็นๆเลียไปที่ต้นคอของไอเดียอย่างแผ่วเบาทำให้ไอเดียรู้สึกหวาดกลัวและรู้สึกแย่ ผิดกับลูซและดาร์คที่มันกลับทำให้ไอเดียตื่นเต้นถึงแม้จะกลัวแต่ก็ไม่มากเหมือนกับตอนนี้

 

 

            “อย่านะ!! อย่าทำอะไรไอเดีย” ลูซร้องขึ้น แต่ปู่ของดาร์คกับแสยะยิ้มมุมปากอย่างพอใจที่เห็นพวกรุ่นหลานของเขาร้องและพยายามดิ้นเพื่อจะมาช่วยเด็กคนเดียว

 

 

 

            กึก!

 

 

            “อื้อออ!!..ยะ...อย่า...จะ..เจ็บ...” ไอเดียร้องขึ้นด้วยความเจ็บเมื่อปู่ของดาร์คใช้เขี้ยวแหลมคมขูดลำคอของไอเดียเล่นแต่ไม่ยอมแทงเขี้ยวลงไป

 

 

            “หึ! น้ำเสียงแบบนั้นแหละ เจ็บปวด ทรมาณ หวาดกลัว ความรู้สึกนี้จดจำไว้ให้ดีแล้วกันละ เด็กน้อย” ปู่ของดาร์คพูดว่าก่อนจะใช้เขี้ยวแหลมคมทิ้มแทงลงไปที่ลำคอขาวเนียนของไอเดียอย่างไม่ยั้งแรง

 

 

            “อึ่ก...” ไอเดียน้ำตาไหลเมื่อความร้อนของเขี้ยวนั้นทำให้ไอเดียเริ่มรู้สึกชาไปทั่วลำคอมือและขา

 

 

            ...ฉันไม่ยอม...ตายอยู่ที่นี้หรอก....

 

 

 

            ไอเดียคิดในใจและนั้นทำให้ปู่ของดาร์คยกยิ้มนิดๆและเพิ่มแรงกัดลงไปอีกทำให้ขาของไอเดียไม่มีแรงแต่ปู่ของดาร์คล็อคคอของไอเดียไว้ไม่ให้ล้ม

 

 

          ...แม่ฮะ...พ่อฮะ...

 

 

          “เฮือก!!” ปู่ของดาร์คสะดุ้งสุดตัวก่อนจะหลับตาลงช้าๆพร้อมกับเหตุการณ์ในอดีตของไอเดียค่อยๆหลั่งไหลเข้ามาในหัวสมอง

 

 

 

            /แม่ฮะ พ่อฮะ รีบกลับบ้านกันนะฮะ คุณย่าบอกว่าซื้อขนมกับตุ๊กตามาให้ผมด้วย/

 

 

          /ได้เลย! เดียวพ่อจะรีบพากลับนะ ไอเดียนั่งกินขนมรอสักหน่อยนะลูก/ พ่อของไอเดียพูดตอบลูกชายสุดรักเพียงคนเดียวของเขา

 

 

          /ได้ฮะพ่อ แต่ต้องรีบๆนะฮะผมอยากกลับไปหาคุณย่า/ พูดยิ้มๆตามประสาเด็กอยากได้ของเล่น

 

 

          /ได้จ๊ะ งั้นลูกต้องเป็นเด็กดีนะ นอนกินขนมรอก่อนนะลูก อะนี้น้ำ/ แม่ของไอเดียพูดขึ้นและหยิบน้ำมาให้ ไอเดียก็รับมายิ้มๆ

 

 

          /ขอบคุณฮะแม่...พ่อฮะ/

 

 

          /หื้ม...ว่าไงไอเดีย/ พ่อของไอเดียขานรับ

 

 

          /นั้นมันอะไรนะฮะ เงาสีดำตรงนั้นอะ/ ไอเดียพูดพร้อมกับชี้ไปยังเงาสีดำ

 

 

          /คุณค่ะ ระวัง!!!/ แม่ของไอเดียร้องสุดเสียงเมื่อเงาสีดำนั้นวิ่งตรงมายังรถของครอบครัวไอเดีย เงาที่มีดวงตาสีแดงค่อยๆปรากฏร่างมนุษย์ออกมา ร่างมนุษย์ดวงตาสีแดงกรงเล็บยาวเขี้ยวแหลมคมกำลังวิ่งเข้ามาและใช้ขาเตะเข้าที่รถของครอบครัวไอเดียจนเสียหลักชนเข้ากับขอบทางโค้ง

 

 

          /แม่ฮะ!!/ ร่างเล็กของไอเดียที่ไม่ได้คาดเข็มขัดกระแทกตัวตามแรงรถ และทะลุกระจกออกมาอีกทาง ส่วนรถพ่อกับแม่ของไอเดียก็หอยอยู่กับขอบทางโค้งจนแทบจะตกลงไปจากถนนอยู่แล้ว

 

 

          /อย่าเข้ามา!!/ เสียงของพ่อไอเดียร้องขึ้นและพยายามขยับหน้าออกจากพวงมาลัยก่อนจะหันมายิ้มให้กับไอเดียพร้อมกับมือสากของพ่อไอเดียเอื้อมมือไปจับมือนุ่มของแม่ไอเดีย แม่ไอเดียจึงค่อยๆลืมตาขึ้นมาพร้อมกับระบายยิ้มน้อยๆมาให้ไอเดีย

 

 

          /เรารักลูกนะ/ พ่อของไอเดียพูดขึ้นก่อนที่รถของพ่อและแม่ไอเดียจะเอนตกลงไปที่ทางโค้ง

 

 

          /ไม่!!! อย่าทิ้งผมไป!!! อย่าทิ้งผม!!! อย่าทิ้งผมให้อยู่คนเดียว!!!/ ไอเดียร้องสุดขีดและพยายามจะวิ่งเพื่อที่จะกระโดดลงตามพ่อแม่ไป แต่กลับมีอ้อมแขนอันแข็งแกร่งมาโอบรัดตัวเอาไว้

 

 

          /จะฆ่าตัวตายรึไงเจ้ามนุษย์หน้าโง่/ เสียงทุ่มต่ำดังขึ้น

 

 

          /ไม่เอา!!! ปล่อยผมนะ!! ปล่อยผม!!!/ ไอเดียร้องทั้งน้ำตาความโหยหาความรักจากพ่อแม่เริ่มขึ้นอย่างรุนแรงความรู้สึกผิดและความเดียวดายเริ่มกอบกุมหัวใจของไอเดียช้าๆ หัวใจเล็กๆที่ขาวสะอาดกลับมืดลงช้าๆ

 

 

          /ปล่อยผมนะ!!! เพราะคุณ!!! เพราะคุณทำให้พ่อแม่ของผมตาย คุณทำอะไรลงไป!!/ น้ำเสียงเล็กๆของไอเดียพูดว่าและพยายามชกต่อยชายตรงหน้าอย่างบ้าคลั่ง

 

 

          /หึ! น่ารังเกียจเสียจริง หากเจ้าต้องการจะพบพ่อกับแม่ก็ตามไปซะสิ ลาก่อน ข้าแวมไพร์ผู้มีเกียรติจะเป็นคนส่งเจ้าไปหาพ่อกับแม่เอง/ สิ้นเสียงของชายหนุ่มร่างเล็กของไอเดียก็ลอยขึ้นและเหมือนกับถูกโยนกระแทกพื้นอย่างแรงก่อนที่ทุกอย่างในสายตาไอเดียจะดับลง

 

 

          /พ่อฮะ...แม่ฮะ....ผม...ขอโทษ..../

 

 

++++++++++!!จบตอนที่หก!!++++++++++

 

แต่งไปแต่งมารู้สึกสงสารน้องไอเดียแหะ

ความคิดเห็น