จิงโจ้น้อย
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 7

คำค้น : yaoi,drama

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.1k

ความคิดเห็น : 48

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ต.ค. 2560 23:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7
แบบอักษร

ตอนที่ 7​

**


อู่เค่อยืนมองบริเวณภายนอกบ้านของเสี่ยวติงด้วยอาการหดหู่...มองบรรยากาศด้วยความสิ้นหวังและไม่คุ้นเคยอย่างแปลกประหลาด หลังจากที่ฮ่องเต้หยางเจี๋ยตรัสเช่นนั้นออกมา และแน่นอนว่าอู่เค่อก็ต้องเก็บของออกจากที่พักในวังให้หมดเพื่อเดินทางเข้าสู่บ้านของเสี่ยวติง

ทั้งหมดใช้เวลาเพียงไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม…

“เจ้ากลัวหรือ” พลันความคิดก็ถูกแทรกจากเสียงของคนที่ยืนอยู่ข้างตัว เสี่ยวติงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า แต่อู่เค่อหาได้สนไม่ เขาไม่อยากแม้แต่จะกล่าวหรือเอ่ยอะไรให้เปลืองน้ำลายแม้สักเพียงนิด

เพราะมัน! เรื่องทุกอย่างถึงเป็นเช่นนี้!

พี่จะทำอย่างไรดี...เยี่ยนเฟย…

ความเครียดและอาการปวดร้าวตามร่างกายเริ่มประทุขึ้นมาอีกหน แต่เขาก็พยายามมองข้ามสิ่งเหล่านี้ไป

ตามประเพณีของแคว้นนี้ ภรรยาจักต้องเชื่อฟังสามีเสมอ กล่าวได้ว่าสามีเป็นที่หนึ่งในทุกๆเรื่อง ส่วนภรรยาจักต้องทำหน้าที่ของตนเองคือการปรนนิบัติสามีและเป็นผู้ตามในทุกๆเรื่องอย่างไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ

ถึงอย่างไรเขาก็เหลือตัวคนเดียวแล้ว...

ถ้าอีกฝ่ายสั่งให้เขาไปตาย เขาก็จะไป…






น่าเสียดายที่ยังไม่มีคำพูดนั้นออกมาจากปากของเสี่ยวติงแม้สักนิด เพราะว่าเย็นวันที่ย้ายเข้าไปเจ้าตัวต้องตามเสด็จประพาสที่ชายแดนซึ่งใช้เวลาประมาณสามสัปดาห์แล้วที่เสี่ยวติงไม่อยู่ นั่นทำให้อู่เค่อรู้สึกโล่งในอกเป็นอย่างมาก เขาใช้เวลาเพื่อพักฟื้นร่างกายไปพอสมควร และเพราะตั้งแต่มาอยู่นี่ราวกับคนไร้ค่าไม่มีอะไรทำ อู่เค่อจึงใช้เวลาไปกับการปลูกพืชผัก ขุดดิน และแน่นอนว่าคนรับใช้ที่นี่ต่างก็ไม่มีใครที่เขาสนิทด้วยเลย ทุกคนต่างเป็นคนของเสี่ยวติงหมด ดังนั้นอู่เค่อจึงมิอยากพูดคุยอะไรมากนัก วันๆหนึ่งเขานับได้เลยว่าพูดกี่คำได้

การใช้ชีวิตที่ี่นี่ช่างแลดูน่าเบื่อยิ่งนัก และหลังจากปลูกพืชผักเสร็จเขาก็ไม่ได้มีอะไรทำเลย ตลอดทั้งสามสัปดาห์ที่ตนมาอยู่ที่นี่เสี่ยวติงห้ามไม่ให้ตนออกไปข้างนอกเลย ครั้งหนึ่งเขาเคยคิดจะแอบออกไปหาเยี่ยนเฟยตอนกลางคืน แต่เพียงแค่ก้าวออกมาหน้าห้องนอนนั้นก็มีเวรยามที่เฝ้าหน้าห้องเขาราวสี่คนและแน่นอนว่าตัวใหญ่โตจนน่ากลัว ถึงแม้ว่าอู่เคอจะเคยเป็นองครักษ์ประจำพระองค์มาก่อนแต่เล่นมากันสี่คนเขาก็ต้านทานไม่ไหวเช่นกัน ดังนั้นค่ำคืนนั้นจึงจบลงโดยการที่เขาเดินเข้าไปนอนในห้องตามเดิม…

อู่เค่อเบื่อชีวิตแบบนี้เต็มกลืน…

เบื่อ...จนอยากตาย

แต่เขาทำไม่ได้…

การฆ่าตัวตายในชีวิตของการเป็นทหารนั้นช่างอ่อนแอนัก...เขาจะตายด้วยวิธีไหนก็ได้แต่การฆ่าตัวตายจะสร้างความอับอายไปชั่วกัลป์…

สิ่งที่อู่เค่อได้แต่ภาวนาคือให้เสี่ยวติงเบื่อเขาและเลิกยุ่งกับเขาโดยเร็วพลันหรือไม่ต้องกลับมาที่เเห่งนี้เลยก็ยิ่งดี!

    .


    .


    .


    .


    .

    แต่ราวกับว่าฟ้าเล่นตลก วันรุ่งขึ้นหลังจากที่ตนตื่นขึ้นมาก็พบว่าตนเองรู้สึกอึดอัดตามร่างกายมากราวกับมีใครมาโอบรัด และเมื่อตาคมหันไปเห็นคนที่นอนซ้อนกอดเขาอยู่ด้านหลังก็ต้องรีบขยับหนีราวกับโดนไฟลน

    เสี่ยวติง!

    “เจ้าตื่นแล้วหรือ” เสี่ยวติงมองภรรยาตนเองด้วยท่าทีสบายๆ หลังจากที่เขากลับมาเมื่อเช้ามืดก็รีบขอทูลลาหยุดและกลับมาที่บ้านทันที ร่างแกร่งที่ถึงแม้จะเหน็ดเหนื่อยเพียงใดก็ตามแต่เมื่อเข้ามาในห้องและพบว่ามีอู่เค่อนอนหลับสนิทอยู่ใจที่ตื่นเต้นเมื่อกี้ก็พลันอุ่นวาบ และหลังจากที่ชำระคราบไคลเสร็จตนก็ขึ้นมานอนกอดภรรยาก่อนจะหลับลงไปในเวลาไม่นอน พร้อมตื่นอีกครั้งเมื่อรับรู้ได้ว่า หมอนข้างคนนิ่มๆได้ขยับตัวเสียแล้ว

    “...” แต่อู่เค่อไม่ตอบคำถามนั้นแต่กลับพยายามจะลุกออกจากเตียงทั้งๆที่มีมือหนาจับข้อมือตนไว้อยู่

    “เจ้าหิวแล้วหรือ” อู่เค่อไม่พยายามหนีอีกต่อไป เขาทำเพียงแค่ปล่อยตัวให้นั่งนิ่งๆไม่ขยับไปไหน ไม่ตอบอะไรทั้งสิ้น ใบหน้านั้นหันออกไปอีกฝั่งที่ไม่มีสามีของตนนั่งอยู่

    “ข้าถาม ทำไมเจ้าไม่ตอบ”

    “...”

    “อู่เค่อ!”

    “...”

    “ได้ เจ้าจะเล่นเช่นนี้ใช่ไหม!”

    “พลั่ก! ตุบ!”

    “อึก!” คนที่โดนพลักให้ล้มลงไปกับที่นอนมองร้องออกมาเบาๆแต่นั่นก็ทำให้เสี่ยวติงที่ขึ้นคร่อมมองด้วยแววตาที่คาดจะเดาได้ทันที

    “เจ้าคิดว่าใช้ความเงียบจะทำให้ข้าเลิกสนใจเจ้าได้หรือ หึ?”

    อู่เค่อยังคงมิตอบใดๆ และนั่นก็ทำให้ความอดทนของเสี่ยวติงสิ้นสุดลงในทันที

    มือหนากระชากเสื้อตัวบางออกก่อนจะใช้ทั้งฟันและลิ้นทั้งดูดทั้งกัดจนยอดอกนั้นบวมเต่ง แต่ถึงอย่างนั้นอู่เค่อก็ยังคงนอนเม้มปากเเน่น และเสี่ยวติงก็ยิ่งทำรุนแรงขึ้นไปอีก

    อู่เค่อรู้ดีว่าตนไม่อยากได้การกระทำแบบนี้ แต่เขาก็ไม่รู้จะปฏิเสธไปทำไม...เพื่ออะไร...เพราะถึงในที่สุดเสี่ยวติงก็จะยังคงเอาแต่ใจของมันอยู่ดี

    เจ็บ...เจ็บเกินจะเยียวยา

    ปวด...ปวดไปหมด

    ไม่มีความสุขสมในการเสพสมครั้งนี้เลย…

    แผลที่เพิ่งหายสนิทไม่กี่วันถูกเปิดขึ้นอีกครั้ง เมื่อคนข้างบนสอดกายเข้ามาอย่างไม่เล้าโลมพร้อมกระแทกกระทันเข้าใส่ตัวเขาอย่างรุนแรงจนร่างกายไหวไปตามแรงกระแทกอันรุนแรงนั้น แต่ว่าคนที่มีอารมณ์คงมีเพียงแค่เสี่ยวติง ไม่ใช่อู่เค่อ…

    คนที่เจ็บเริ่มกัดปากตนเองเพื่อระบายความเจ็บนั้นจนปากสวยห้อเลือดและในไม่ช้าเสี่ยวติงที่หวังจะก้มลงมาจูบก็ต้องชะงักทั้งๆที่เขาหวังจะให้อีกฝ่ายได้ระบายอารมณ์เจ็บนั้นกับเขาแต่อีกคนกลับเบือนหน้าหนีนั่นทำให้แรงอารมณ์เพิ่มขึ้นอีกและเพิ่มอีก

    ในที่สุด...น้ำขาวขุ่นที่ผสมเลือดก็ถูกฉีดเข้าไปในร่างกายของอู่เค่อจนมันล้นออกมาจากช่องทางบวมช้ำพร้อมๆกับ...คนสองคนที่ความรู้สึกคนละแบบ...


*ขอโทษทุกคนนะคะที่เราคิดจะทิ้งเรื่องนี้ไปในตอนแรก ทุกคอมเม้นของทุกๆคนมีค่าสำหรับเรามากจริงๆค่ะ ขอบคุณทุกๆคนจริงๆนะคะ

ความคิดเห็น