Colar

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ผมจะรอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.8k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ต.ค. 2560 22:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ผมจะรอ
แบบอักษร

​"เป็นไงมั่งวะ" ผมถามไอ้ไคในรุ่งเช้าของอีกวัน แต่เอาจริงๆผมแทบไม่ได้นอนเลยครับ มันหลับๆตื่นๆเหมือนคนนอนไม่เต็มอิ่ม มันกระวนกระวายใจไปหมด คงเพราะผมยังห่วงเนียร์อยู่แน่ๆ ทั้งๆที่ก่อนจะมีมันผมยังไม่เป็นไร


แต่ตอนนี้จะเป็นจะตาย


"ไม่เป็นไรแล้ว"


"ดีละ"


"แล้วกูอ่ะ ไม่เห็นถาม" 


"กูเห็นมึงกินข้าวเองต้อยๆได้ละยังต้องให้ถามอีก กูฉลาดนะครับ ไม่เหมือนมึง" ผมว่าไอ้เดลที่เรียกร้องความสนใจอย่างเด็กๆไปดอกนึง คงจะต้องให้ถามอีกเนาะครับ ตื่นมาก็บ่นหิว พอกินก็กินเหมือนอดอยาก 


รู้สึกว่าโปรแกรมคนคุกในตอนเช้าจะมีแค่ออกกำลังกายเบาๆตอนเช้าที่หน้าห้องตัวเองกับกินข้าวเช้ารวมกันแค่นั้นเองครับ มันก็มีเหม็นๆหน้าบางคนในนี้อยู่เหมือนกันนะ แต่ไม่อยากมีเรื่องให้เป็นที่หมายตามาก เพราะแค่แผนการของไอ้โซก็น่าจะเด่นแล้วครับ มันเคยเล่นน้อยเสียที่ไหน


แล้วตอนนี้เรากำลังนั่งอาบแดดกันตรงลานกลางแจ้งของคุกที่อยู่ กลุ่มผมก็จะถูกมองจากพวกคนคุกเก่าในฐานะเด็กใหม่ที่ไม่เคารพกฏของที่นี่ แต่ความจริงแล้วมันก็แค่กฏที่ตั้งขึ้นมาเองของพวกขี้คุกที่ไม่มีวี่แววว่าจะได้ออกไป ต่างจากพวกผม ที่ต้องออกไปให้ได้


"แผนมึงถึงไหนแล้วไอ้โซ" ผมถามขณะกำลังนอนแผ่อาบแดดอยู่ที่พื้นสนามหญ้าสีเขียว มีบางคนที่ผมรู้สึกคุ้นหน้าอยู่บ้างเพราะก็เคยมีเรื่องกับพวกนั้นมาก่อนเหมือนกัน แต่จะเอาอีกก็ไม่ว่ากัน อารมณ์ผมไม่ค่อยจะดีสักเท่าไหร่นัก มีที่ระบายก็คงจะช่วยได้เยอะ หึ


"ก็นะ มึงพร้อมตอนไหนกูก็พร้อมตอนนั้น ไอ้ไคก็ฟื้นตัวแล้วด้วย ปัญหาอยู่ที่ว่าจะอึดพอรึเปล่า เพราะที่นี่ใช้พลังไม่ได้นะ"


"กูก็พร้อมตลอดนะ"


"รออีกสักหน่อยเถอะ" ไคที่นั่งฟังเฉยๆพูดออกมา


"รออะไรอีกวะ เนียร์จะเป็นไงบ้างก็ไม่รู้!!" ผมเริ่มขึ้นเสียง ไอ้เดลก็เลิกลั่กไม่อยากให้ทะเลาะกัน


"กูรู้ว่าเนียร์เอาตัวเองไปแลกเพื่อช่วยพวกกู แต่ลางสังหรณ์กูบอกว่าเดี๋ยวพวกมึงต้องได้เจอกันอีกแน่" ไคมองหน้าผมอย่างจริงจัง แววตามันแน่วแน่ไม่เปลี่ยน


"มึงก็รู้ว่าไอ้ไคมันเดาอะไรไม่เคยผิด" เดลเอามือแตะบ่าผมอย่างให้กำลังใจ


"เออ กูรอตามที่มึงบอกก็ได้ แต่กูให้เวลาไม่นานนะ" ผมพูดเสียงต่ำ


"เออ"




หลังจากที่ไอ้ไคบอกให้พวกผมรอมันก็ผ่านมา 1 อาทิตย์ได้แล้วแต่ไม่มีความคืบหน้าอย่างที่ผมต้องการเลย ผมหงุดหงิดขึ้นเรื่อยๆตามระยะเวลาที่ผ่านไป ผมเริ่มมีเรื่องกับคนที่นี่แทบไม่เว้นแต่ละวัน พอมีเรื่องกันแล้วถูกจับได้ก็จะถูกเอาตัวไปเข้าห้องดำ มันเป็นห้องที่ไม่ค่อยอยากมีคนเข้าสักเท่าไหร่ แต่ผมกลับเข้าบ่อยจนไม่รู้สึกอะไรแล้ว


ภายในห้องนั้นถ้าเรียกจะให้เรียกจริงๆก็คงเป็นห้องทรมานได้ ภายในห้องจะมีเพียงเก้าอี้ตัวเดียวกับแสงไฟสลัวที่แทบจะมองอะไรไม่เห็น แต่คนที่เข้าไปจะถูกทำให้สิ้นฤทธิ์โดยการถูกซ้อม...


ใช่ครับ ถูกซ้อมโดยเจ้าหน้าที่ที่เป็นมนุษย์นี่แหละ แต่ถ้าโชคร้ายหน่อยก็อาจโดนแอนดรอยด์ที่มีกำลังเหนือมนุษย์เป็นคนทำ ซึ่งผมก็เจอมันทั้งสองอย่างนั่นแหละ แรกๆไอ้พวกนั้นก็ห่วงผมนะ แต่นานเข้าพวกมันก็รู้แล้วว่าผมแค่ต้องการระบายอารมณ์เท่านั้น ช่วงแรกๆผมยอมให้ถูกอัดแต่โดยดี แต่หลังๆ...ทำมาก็ทำตอบ


ผมเป็นพวกไม่สนกฏเกณฑ์ครับ แต่มีบางอย่างที่ผมมั่นใจในตอนนี้ พวกผมเป็นกลุ่มพิเศษ... ไม่ว่าจะทำผิดกฏอะไรสักกี่ครั้งก็จะถูกทำเป็นมองไม่เห็น ถ้าให้เดา เนียร์ต้องทำอะไรสักอย่างแน่ๆ ไม่อย่างนั้นต้องถูกอะไรมากกว่านี้ได้แล้ว ไม่ใช่ยังปล่อยให้ทำแบบเดิมอีก


"อาทิตย์นึงแล้วนะ กูจะไม่ทนแล้วนะไอ้ไค" ผมพูดเสียงเหี้ยม 


ผมจะไม่ทนให้อะไรมันผ่านไปอย่างไร้ประโยชน์ ผมทนรอตามที่ไอ้ไคมันบอกมานานเกินไปแล้ว ผมไม่ชอบให้อะไรมันค้างคา ถ้าเนียร์เป็นคนของฝั่งนั้นมาตั้งแต่ต้น ผมก็แค่ต้องการความชัดเจน ไม่ใช่ต้องมานั่งเดาต่างๆนานาแบบนี้


"ไม่ต้องห่วง วันนี้แหละ" 


ระหว่างที่พวกผมกำลังนั่งคุยกันอยู่บนโต๊ะอาหารที่มีแต่อาหารเดิมๆอยู่นั้น เสียงจ้อกแจ้กที่เคยดังก็เริ่มเบาลงก่อนที่ทุกคนจะละสายตาจากอาหารและคู่สนทนาของตนไปมองบนชั้นลอยของคุกนี่


บนชั้นลอยนั่นมีบุคคลที่น่าจะมียศสูงกำลังเดินมาพร้อมใครอีกคนที่ผมคุ้นหน้าและอยากเจอมาตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาอยู่ เนียร์เดินตามบุคคลนั้นมาด้วยใบหน้าที่เย็นชา สวมชุดเครื่องแบบสีขาวทั้งตัว ดูยังไงก็เหมือนกับชุดเครื่องแบบเจ้าพวกนี้ชัดๆ!!


"นั่นไง" 


"เฮ้ย เนียร์..."


"ใจเย็นก่อน เราไม่รู้ว่าเนียร์ใช่พวกนั้นจริงๆหรือถูกบังคับ มึงอย่าเพิ่งด่วนสรุป" ในตอนนี้สติผมได้หลุดไปชั่วแวบหนึ่ง แต่ดีที่ไอ้โซมันดึงสติผมกลับมาได้ มันก็จริงนะที่เราไม่รู้ว่าใช่จริงรึเปล่า อาจถูกบังคับเพื่อแลกกับอะไรบางอย่างก็ได้


ผมอยู่กับมันมาถึงแม้จะเป็นเวลาสั้นๆไม่กี่วันแต่มันเป็นคนที่ใจดีและใจกว้างมากคนหนึ่ง ดังนั้นผมจะยังไม่เชื่ออะไรจนกว่าผมจะได้ยินจากปากมันเอง ผมไม่เชื่อว่ามันจะมีส่วนรู้เห็นหรือมีส่วนร่วมกับโครงการแอนดรอยด์อันดำมืดนั่นแน่


"กูมีแผน แต่กูให้ได้แปปเดียว คงได้แค่คุยกันสั้นๆ มึงจะเอามั้ย" โซเสนอ ผมตาแวววาวทันทีที่ได้ยินประโยคนี้ กับคนที่อยากเจอมาตลอดแต่ไม่ได้เจอ แค่หนึ่งวินาทียังมีค่า แล้วผมจะปฏิเสธได้ยังไง


"หึ ทำหน้าแบบนั้นคือเอาสินะ" ไคแค่นหัวเราะเยาะ เอ้า ก็คนมันอยากนะเว้ย รอมาตั้งเท่าไหร่


"อีก 3 นาทีระบบที่นี่ไฟฟ้าจะไม่สามารถใช้งานได้ ในช่วงชุลมุนที่พวกกูช่วยปั่นสถานการณ์ก็รีบพาตัวเนียร์ไปที่เงียบๆแล้วคุยกันซะ พวกกูจะช่วยมึงถ่วงไอ้คนที่เดินนำหน้าเนียร์ให้สักพัก และพอไฟฟ้ามาแล้ว มึงต้องรีบกลับมา" โซพล่ามแผนการออกมายาวเหยียด


เอาจริงๆผมก็ไม่อยากให้เดือดร้อนพวกมันนะ เพราะกำลังรบหลักแนวหน้าของกลุ่มเราคือ ผมและไค แต่ถ้าตัดผมออกไปจะเหลือแค่ไอ้ไคที่ต้องรับมือหนักอยู่คนเดียว แม้จะลำบากใจแต่จะขัดศรัทธาพวกมันไม่ได้!!


"แค่กูคนเดียวเอาอยู่น่ะ" ไคพูด


"เออ ถึงแม้กูจะถนัดหรอยอ่ะนะ แต่ใช่ว่ากูจะตัวตัวไม่เป็น" เดลต่อ


"ไม่ต้องห่วง หุ่นจิ๋วกูทำอะไรได้มากกว่าที่มึงคิด" โซยิ้มเหี้ยม


เออ กูเชื่อละครับว่าพวกมึงมันบ้า ถ้าไอ้โซมันตัดพลังไฟฟ้าหลักของที่นี่ได้ก็แปลว่าพลังของทุกคนที่นี่จะถูกปลด พวกมันจะสามารถใช้พลังเวทย์มนต์ที่มีติดตัวได้ ใช่ว่าจะดีกับแค่พวกเรา อีกฝ่ายก็จะสามารถใช้ได้ด้วยเช่นกัน แปลว่าไอ้ไคที่มีพลังไฟฟ้าจะได้เปรียบอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ เพราะไฟฟ้าของไอ้ไคมันสามารถเข้าแทรกแซงการใช้พลังของคนอื่นได้


"เอาล่ะนะ" ผมที่รอสัญญาณอยู่จ้องไปทางเนียร์เขม็ง เพื่อไม่ให้คลาดสายตาและเพื่อจู่โจมอย่างรวดเร็ว


ผมออมพลังไว้ที่เท้าแม้จะใช้เวทย์ไม่ได้ในตอนนี้ แต่ถ้าไฟฟ้าที่ควบคุมพลังไว้หยุดลง ผมจะได้พุ่งเข้าไปรับตัวเนียร์ในชั่วพริบตา ในขณะที่ไอ้เดลก็จ้องไปที่คนที่เดินนำหน้าเนียร์อยู่ไม่วางตา


พรึบ!!


ทันทีที่ไฟดับ นักโทษต่างๆเริ่มแหกปากโวยวายและบางคนเริ่มก่อการจราจลขึ้น เจ้าหน้าที่ที่ตกใจกับเหตุการณ์ตรงหน้าต่างรีบเข้าไปร่วมกับการแสดงละครของพวกเราทันทีตามคาด ผมรีบพุ่งตัวโดยใช้แรงไฟที่อัดไว้ที่เท้าพุ่งอัดขึ้นไปบนชั้นลอยและอุ้มเนียร์หายออกไปเพียงชั่วพริบตาเดียว ส่วนคนที่เดินนำหน้าเนียร์ก็ถูกไอ้เดลสกัดไว้จากข้างล่างด้วยกระสุนอากาศที่มันเป็นคนสร้างขึ้นมา ตามด้วยไอ้ไคที่ดูเหมือนมันจะสนุกเสียเต็มประดาที่ได้อาละวาด


ความจริงมันก็อึดอัดมาตั้งแต่ตอนที่มันถูกจับตัวมาแล้ว คนอย่างไอ้ไคถ้าได้พลาดแล้วมันต้องรอวันล้างตา ทำไมผมจะดูไม่ออก ความจริงมันจะมาร่วมมีเรื่องกับผมตั้งแต่แรกแล้ว แต่มันคงคิดว่าถ้ามันโดนไปอีกคนใครจะดูแลไอ้สองตัวนี้ มันเลยเสียสละให้ผมระบายคนเดียว


"คุณคีย์?"


"เออ"


"จะพาผมไปไหนครับ" 


"เรามีเรื่องต้องคุยกัน" เนียร์ทำหน้าสงสัยแต่ก็ยอมให้อุ้มพาตัวไปแต่โดยดี ผมพาเนียร์เข้ามาในโถงมืดลับตาคนก่อนจะวางมันลงให้ยืนดีๆและเท้าแขนเป็นกำแพงกันมันหนี 


"มีอะไรจะถามสินะครับ" เนียร์ยังคงพูดด้วยท่าทีไม่รู้ร้อน ต่างจากผมที่เพียงแค่ได้มองหน้าตรงๆก็ใจสั่งระรัวแล้ว


"มึงเป็นคนของพวกนั้นใช่มั้ย" ผมถามเข้าประเด็นทันที ความจริงแล้วผมกลัวนะ...กลัวคำตอบของมันที่กำลังจะพูดมา


"ถ้าหมายถึงคนของรัฐล่ะก็ คำตอบของผมคือใช่ครับ ผมเป็นคนของพวกนั้น"


"ไม่ใช่!! กูหมายถึงมึงเป็นคนที่มีส่วนร่วมกับโครงการหุ่นแอนดรอยด์นั่นรึเปล่า!!"


"ถ้าเรื่องนี้ล่ะก็...ไม่ใช่หรอกครับ หน้าที่ของผมไม่ใช่อะไรที่เกี่ยวกับเรื่องแบบนี้ หน้าที่ของผมมันใหญ่กว่านั้น"


"แล้วมันคืออะไรวะ!"


"ผมคือ code ooo ครับ ผมใส่ข้อมูลของตัวผมเท่าที่บอกได้ลงในหุ่นจิ๋วตัวนึงของคุณโซไว้แล้ว เวลามีน้อยครับ ผมคงต้องขอตัวกลับไปก่อน ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมจะไม่ให้พวกเขาทำอะไรพวกคุณอีก" ว่าจบเนียร์ก็ย่อตัวออกไปจากกรงแขนของผมทันทีก่อนที่ไฟฟ้าจะกลับเข้าสู่ภาวะปกติ


"เนียร์!!"


"ผมดีใจนะครับ นี่เป็นครั้งแรกที่คุณเรียกชื่อผม" ว่าจบเนียร์ก็เดินกลับไปทางเดิมที่ผมเพิ่งจะพามาก่อนจะลับไปจากสายตาของผม


ตอนนี้ผมยังตามเนียร์ไปไม่ได้ ผมต้องรอก่อน รอวันที่จะได้ออกจากที่นี่แล้วจะวิ่งตามไปเอาตัวเนียร์กลับคืนมาอย่างไม่มีข้อผูกมัดอีก แต่ตอนนี้ผมแน่ใจแล้ว ว่าเนียร์ต้องคอยช่วยพวกผมตลอดที่อยู่ที่นี่จริงๆ


ผมเดินกลับไปรวมกลุ่มกับพวกของผมที่ตอนนี้ถูกควบคุมตัวให้นอนคว่ำเอามือไพร่หลัง ผมเดินไปทำตามทันทีก่อนจะทำตัวว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นและมองขึ้นไปข้างบน เห็นเนียร์มองมาที่ผมเหมือนกันและส่งยิ้มให้บางๆก่อนจะเดินจากไปพร้อมคนก่อนหน้าที่มองผมแล้วทำหน้าไม่สบอารมณ์


เหอะ กูฝากเนียร์ไว้กับมึงอีกไม่นานหรอก แล้วกูจะตามไปทวงคืน!!


[Near's Part] 

นี่เป็นครั้งแรกที่ผมถูกคุณคีย์อุ้มและถูกเรียกชื่อนับตั้งแต่ผมเจอกับคุณคีย์มา ผมดีใจมากๆจนแทบจะเดินกลับไปหาคุณคีย์แล้วกอดไว้แน่นๆแต่ทำไม่ได้ ผมต้องกลับไปกับโคว์ ไม่อย่างนั้นข้อตกลงว่าเขาจะลบข้อมูลประวัติที่อยู่ที่นี่กับไม่ให้ใครไปยุ่มย่ามกับพวกเขาก็จะล้มเหลว ผมไม่ชอบให้คุณคีย์ไปมีเรื่องสักเท่าไหร่


แม้ผมจะเห็นรอยแผลตามใบหน้าและตามตัวจุดต่างๆก็ตาม ผมอยากสัมผัสรอยแผลนั้นและปลอบโยนอย่างอ่อนโยน อยากรักษาแผลให้เขา แต่เรามีเวลาจำกัด ผมพอรู้ว่าพวกเขามีแผนอะไร เพียงแค่มองหน้าคุณโซก็เดาได้แล้ว ผมจะรอนะครับ


รอวันที่คุณจะมารับตัวผม...

--------------------------------------------------------------------------

มาแล้วครับบบบบบบ อิล่าไม่สบายตากฝนกลับบ้านตากผนไปเรียนมา 2 วันแล้ว ไข้ขึ้นเฉยเลยยย ทีแรกว่าจะแต่งให้ตั้งกะวันศุกร์ แต่ไม่ไหว พอมาวันนี้ไข้ขึ้นจ้าา กินยาพอหายปวดหัวก็รีบมาต่อตามสัญญาเลยย

ตอนนี้มันจะมึนๆเบลอตามอาการไข้หน่อยๆ

ตอนหน้าจะแก้ไขให้นะ ถ้าไม่สนุกยังไงก็ขอโต้ดด่วยงับบบ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น