Bubble-Bew

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 16 ยื่นข้อเสนอ

ชื่อตอน : ตอนที่ 16 ยื่นข้อเสนอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ต.ค. 2560 19:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 16 ยื่นข้อเสนอ
แบบอักษร

ตอนที่****16

ยื่นข้อเสนอ

“ใครมาเหรอชู…แฟนธ่อม!”

ไต้ฝุ่นที่เดินตามหลังมาตกใจไม่แพ้กัน  บุคคลไม่ได้รับเชิญยิ่งกว่าเจ้าสองแปลกในครับยืนเด่นสง่าในชุดนักศึกษา  หากแต่ยังใส่หน้ากากอสุรกายปิดบังใบหน้าเอาไว้

“มาที่นี่ทำไม”

“เข้าประเด็นได้รวดเร็วเหมือนเคยเลยนะครับอาจารย์”

“อาจารย์  ฝุ่น ไม่มา…”

จอมฟ้าที่เดินออกมาจากครัวพร้อมกับเทียร์ชะงัก  ทั้งสองคนยืนซ้อนอยู่ด้านหลังผมกับไต้ฝุ่นอีกที  มันวันอะไรกันล่ะเนี่ย  มากันครบองค์ประชุมเลย

“ยินดีที่ได้เจอกันอย่างเป็นทางการนะครับ  เด็กอภิสิทธิ์อีกสองคนของปีนี้  ราชินีผู้เย็นชา…เทียร์  กับ…แว่นน้อยจอมซื่อ…คุณจอมฟ้า”

แว่นน้อยจอมซื่อ?

อย่างเจ้านี่ต้องเรียกว่าซื่อบื้อต่างหากล่ะ

“แกมาที่นี่ได้ยังไง!”

“ใจเย็นก่อนสิครับ  ผมไม่ได้มาเพื่อหาเรื่องคุณหรอกนะปิศาจหัวแดงหรอกนะ  ได้ข่าวว่าสามวันก่อนอาละวาดไว้ซะหนัก  แต่ผมจะละเว้นโทษเอาไว้ทำเป็นไม่รู้เรื่องนี้ก็แล้วกัน”

“มาที่ทำไม”

ผมถามอีกครั้ง  ขนาดเจ้าสองแปลกนั่นยังตามหาที่นี่จนเจอได้  นับประสาอะไรกับแฟนธ่อม  ดูถูกอำนาจของเจ้าเด็กพวกนี้ไม่ได้เลยจริงๆ

“นี่ครับ”

“อะไร”

“บิงโกครับ”

อสุรกายตอบง่ายๆพลางชูของในมือที่หิ้วมาด้วยให้พวกผมดู

เดี๋ยวก่อน…หิ้วบิงโกมาแบบนี้ผมควรมีปฏิกิริยาตอบกลับไปยังไงดีล่ะ?

“มาเล่นกันสักตาเถอะ  แล้วผมจะยอมบอกว่ามาที่นี่ทำไม”

“สาม”

“อะไรวะ!  ไม่มีเลขของผมอีกแล้ว!”

เจ้าลิงหัวแดงเริ่มหัวเสีย  หลังจากจับตัวเลขขึ้นมาสิบครั้งแล้วไม่มีตัวเลขในกระดาษของตัวเองเลยแม้แต่ครั้งเดียว

คนตัวเล็กมองค้อนมาที่ผม

อ้าวเฮ้ย…มันหยิบได้เองนะฉันไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย!

“เหมือนว่าดวงวันนี้จะเข้าข้างผมนะครับ”

อสุรกายที่มีตัวเลขบนแผ่นกระดาษตรงตามที่ผมหยิบเกือบทุกอันเอ่ยขึ้น 

มันกลายมาเป็นแบบนี้ไปได้ยังไงล่ะเนี่ย  ผลสุดท้ายผมต้องกลายมาเป็นพี่เลี้ยงเด็กแปลกถึงสี่คน!  แต่ละคนนั่งล้อมวงกันเพื่อเล่นบิงโก…

“แกโกหรือเปล่าฟะ!  มันจะเป็นไปได้ยังไงที่ส่วนใหญ่จะมีแต่เลขตรงกับของแก”

“ขี้แพ้ชวนตีเหรอ”

คนหัวแดงถลึงตาใส่คนดวงดีอย่างโมโห  มีเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆดังมาจากเจ้าอสุรกายนี่  แถมหมอนั่นยังนั่งติดกับไต้ฝุ่นอีกด้วย

ไม่สบอารมณ์เลยแฮะ…

“ไต้ฝุ่น”

“ครับผม”

“มานั่งนี่”

หมับ…

“หือ?”

คนถูกจับย้ายที่ไปนั่งข้างเทียร์แทนหน้าเหวออย่างงงๆ  ผมแสร้งตีหน้านิ่งไม่รู้ไม่ชี้แล้วหยิบเลขตัวต่อไปขึ้นมา

คนที่เกลียดกันไม่จำเป็นต้องนั่งใกล้กันหรอก

“เก้า”

“ไชโยยยยย!  ผมมี!  ผมมี!  ขอบคุณน้าชูจิ”

เจ้าลิงหัวแดงหันมากอดแทนคำขอบคุณ  ผมเชิดหน้าใส่แฟนธ่อมที่นั่งอยู่ข้างๆเพื่อยืนยันถึงชัยชนะในครั้งนี้

ไม่สิ  ชัยชนะตลอดไปเลยต่างหาก!

คนที่เจ้าเด็กนี่ชอบและต้องการคือผม

“ยังเร็วเกินไปที่จะดีใจนะครับ  เพราะผมเหลืออีกแค่ตัวเดียวเท่านั้นก็จะ…บิงโก!”

“หุบปากไปเลย!  ชูจิไม่มีวันหยิบได้ตัวที่แกต้องการหรอกเว้ยยยย!”

“สี่สิบสี่…”

“บิงโกครับผม”

เหงื่อแตกพลั่กๆ  รับรู้ได้ถึงรังสีอาฆาตจากคนตัวเล็กโดยไม่ต้องหันไปมองเลย  ไอ้เกมนี้มันต้องโกงให้อสุรกายด้วยการผูกดวงแห่งความโชคดีเอาไว้แน่ๆ!

ผมนั่งท่องในใจขอให้มันแพ้ๆ  แต่กลายเป็นว่าผมหยิบได้แค่ตัวเลขบนกระดาษของอสุรกายทั้งนั้น

จะดวงดีเกินไปไหม?!

“ชูจิ…”

“อะ…อะไร…”

“หมายวามว่าไงเนี่ย!  ชูจิหยิบให้แฟนธ่อมได้หมดเลย  ส่วนผมมีแค่ตัวเดียว  ไอ้จอมก็มีสาม  เทียร์มีสอง!”

“ฉันไม่รู้”

ไม่รู้จริงๆสาบานได้

“เอาล่ะครับ  ครบหนึ่งตาตามที่ผมบอกไว้  จากนี้ก็ได้เวลาพูดคุยกันอย่างจริงจังสักที”

บรรยากาศเปลี่ยนไปทันใดเมื่ออสุรกายเริ่มเข้าสู่โหมดจริงจัง  ออร่าน่ากลัวที่ก่อนหน้านี้ไม่มีเลยสักนิดทว่าตอนนี้กลับแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนสะอิดสะเอียน

ใบหน้าจริงๆของหมอนี่  ตอนนี้กำลังทำสีหน้าแบบไหนอยู่กันแน่?

“มีอะไรก็ว่ามา”

“เป็นเกียรติเหลือเกินที่ราชินีพูดกับผม  แต่ว่า…”

“…”

“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนาย  อย่าแส่”

“แกว่าไงนะ!”

เจ้าลิงหัวแดงโกรธแทน  ตั้งท่าจะพุ่งเข้าขย้ำแฟนธ่อมที่ยังนั่งนิ่งไม่กระดิก  คิดถูกจริงๆที่จับให้นั่งแยกกันก่อนหน้านี้  เฮ้อ!

“อยู่เฉยๆ”

“แต่ว่า!!!”

“ไต้ฝุ่น…”

“อือ!!!”

ขานรับอย่างหงุดหงิด  ผมส่งซิกให้เทียร์คอยดูมันเอาไว้กันลุกขึ้นมาอาละวาดก่อนจะได้รู้ว่าอสุรกายมาที่นี่ทำไมกันแน่ 

“พูดธุระของนายมาได้แล้ว”

“ผมมีข้อเสนอ”

“…”

มีเพียงความเงียบตอบกลับคำพูดของแฟนธ่อม  ทุกคนต่างรอให้หมอนี่พูดต่อเกี่ยวกับข้อเสนอที่ว่านั่น

“ผมจะยอมทำตามความต้องการของพวกคุณหนึ่งอย่าง  อะไรก็ได้  แลกกับ…พวกคุณต้องไปเอาของสิ่งหนึ่งจากคนๆหนึ่งมาคืนให้ผม  เขาเอาของสำคัญของผมไป”

“อะไร?”

“บอกไม่ได้หรอกครับว่าคืออะไร  สิ่งที่ผมต้องการตอนนี้คือ…ตกลงหรือไม่ตกลง”

ยังไม่มีใครตอบอะไรในทันทีเหมือนเดิม

ถ้าได้เห็นว่าเขาทำหน้าตายังไงต้องพูดเรื่องนี้คงพอจะเดาทางได้บ้างว่าอะไรคือสิ่งที่ต้องการอย่างแท้จริง  แต่เล่นหลบอยู่หลังหน้ากากตลอดเวลาแบบนี้…

คงกะจะไม่ให้ใครเข้าถึงความคิดได้เลยสักคนสินะ

“ถ้าฉันทำได้  แกต้องยกเลิกกฎการลงโทษเด็กไร้ประโยชน์ออกไป  ตกลงหรือเปล่า”

“ไต้ฝุ่น!”

ผมเรียกชื่อเจ้าลิงหัวแดงที่ตกปากรับคำอะไรไม่ปรึกษากันก่อน  อัจฉริยะอย่างแฟนธ่อมไม่มีวันยอมทำเรื่องที่ตัวเองเสียผลประโยชน์แน่ๆ

แปลว่ามันต้องได้ประโยชน์มากพอที่จะยอมเสียอะไรไปเพียงอย่างหนึ่งต่างหาก

“ได้ครับ  ผมจะยกเลิกกฎนั่น  ถ้าคุณสามารถเอาของสิ่งนั้นกลับมาให้ผมได้”

“ฉันตกลง!”

“งั้นผมเอาด้วย!”

“ไอ้จอม…”

“จอมฟ้า  นายจะบ้าเหรอ  อย่าพูดเหมือนมันง่ายนักจะได้…”

“เทียร์ก็จะเอาด้วย!”

“เฮ้ย!!!”

“ชูจิด้วยใช่ไหมครับ”

“มีทางเลือกหรือไงล่ะ”

ยีหัวตัวเองด้วยความรำคาญ  หางานให้อีกจนได้สินะเจ้าเด็กคนนี้!  จบจากการออกค่ายมาไม่ทันไร  มีศึกใหม่จ่อรอทันที!

เชื่อแล้วล่ะว่า…เจ้าสี่แปลกนี่คือเจ้ากรรมนายเวรของผมชัวร์!

“แปลว่าพวกคุณสี่คนจะร่วมมือกันเพื่อเอาของสิ่งนั้นกลับคืนมาให้ผมใช่ไหม”

“เอออ!  แกเตรียมไปร่างสัญญาการว่าจ้างครั้งนี้มาได้เลย  ถ้าพวกฉันเอาไอ้ของบ้าๆนั่นมาคืนแกได้  แกตกยกเลิกกฎการลงโทษเด็กไร้ประโยชน์อย่างถาวร!!!”

การเป็นงานช้างเสียแล้วสิ

ผมยังดำรงตำแหน่งอาจารย์ประจำห้องพยาบาลอยู่ไหมเนี่ย?

“ได้ครับ  ถ้างั้นต่อไปคือใคร…”

“ใคร?”

“ใครคือคนที่พวกคุณต้องไปชิงเอาของของผมกลับมายังไงล่ะครับ”

“อ๋ออออ บอกมาสิ  จะใครฉันก็ทำได้ทั้งนั้น…”

“ท่านอธิการบดีของมหา’ลัย”

“ก็แค่อธิการ…ห๊ะ!  แกบอกว่าใครนะ!”

ผมฟังไม่ผิดใช่ไหม  เป้าหมายที่พวกผมต้องไปเอาของอะไรของแฟนธ่อมมาคือคือท่านอธิการบดีของมหาวิทยาลัยแห่งนี้!!!

“ท่านอธิการฯเอาของสำคัญบางอย่างของฉันไป  คิดว่ามันคงถูกเก็บอย่างดีในเซฟในห้องนอนส่วนตัวของท่าน  เป็นกล่องสีดำ  พวกนายจงไปเอามันกลับมา”

ขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ

รู้ถึงขนาดว่าของสิ่งนั้นถูกเก็บไว้ในห้องนอนที่ควรจะเป็นห้องส่วนตัว?  หมอนี่เป็นใครกันแน่  แล้วถ้ารู้ถึงขนาดนั้นทำไมถึงไม่เข้าไปเอากลับมาเองซะเลย! 

“ท่านอธิการฯของมหา’ลัยนี้  จะยิ่งใหญ่แค่ไหนกันวะ”

คนรับปากคนแรกหันไปถามเจ้าสองแปลกที่นั่งอึ้งวิญญาณหลุดลอยไปแล้วเมื่อรู้ว่าเป้าหมายในครั้งนี้เป็นใคร

“ยิ่งใหญ่จนนายคาดไม่ถึงเลยล่ะ”

อสุรกายตอบแทน

ผมเองยังไม่เคยเจอท่านอธิการฯตัวเป็นๆเลยสักครั้ง  ส่วนใหญ่จะมีแต่เลขามาออกหน้าเวลามีประชุมคณะอาจารย์  หากบังเอิญสวนกันตอนรถของเขาขับผ่านไป  ก็จะมีบอดี้การ์ดนั่งประกบ  มีคนตามดูแลอย่างใกล้ชิด…

งานนี้ไม่ง่ายเลยพับผ่าสิ!

“แต่ว่า…เพราะของที่คนๆนั้นเอาไปสำคัญกับผมมาก  ผมถึงจะให้ตัวช่วยนิดหน่อยกับพวกคุณ  ถือว่าเราสงบศึกกันชั่วคราว  ตอนนี้ศัตรูของพวกเรามีคนเดียวคือท่านอธิการฯคนนั้น”

น้ำเสียงของแฟนธ่อมดูจริงจังและเต็มไปด้วยความคับแค้นบางอย่างยามเอ่ยถึงท่านอธิการฯ  ผมเก็บความสงสัยทั้งหมดเอาไว้ในใจเพื่อรอเวลารวบรวมข้อมูลให้ได้มากกว่านี้

ไม่แน่ว่าบางที…

ศัตรูของอสุรกายอาจจะเป็น…ท่านอธิการฯ?

แต่เพราะอะไรกันล่ะ?  คนที่อนุญาตให้เขาทำตามใจกับนักศึกษาคนอื่นและควบคุมมหา’ลัยนี้ได้คือท่านอธิการฯนะ  มันต้องขอบคุณท่านถึงจะถูก  จะต้องมีตื้นลึกหนาบางอะไรที่ผมยังไม่รู้อีกแน่  การปะทะกับท่านอธิการฯคราวนี้คงจะให้คำตอยบผมได้!

“ไหนล่ะตัวช่วยของนาย”

“หืม…ดูอาจาร์ยจะสนใจขึ้นมาอย่างกะทันหันเลยนะครับ  มีอะไรหรือเปล่า”

“อือ  มีแน่”

ผมจ้องมองไปที่ดวงตาของหน้ากากอสุรกายเพื่อประกาศสงครามตรงๆกับแฟนธ่อมไปเลย  ในเมื่อนายเองกำลังพยายามสืบหาความลับของฉัน  ฉันเองก็จะสืบหาความลับของนายเหมือนกัน

สู้กันสักตั้งให้รู้ดำรู้แดงไปเลย  หึๆ…

“งั้นเหรอ  คิดแบบนั้นอยู่สินะครับ  เอาเถอะ…ในเมื่อเราต่างก็ต้องการเปิดกล่องแพนโดร่าของอีกฝ่ายเหมือนกัน   ผมก็จะขออวยพรให้คุณโชคดี”

“ฉันก็ด้วย  แต่บอกไว้อย่างหนึ่งนะว่า  เรื่องบางเรื่อง…ควรปล่อยให้มันเป็นความลับตลอดไปจะดีกว่า”

“เอ่อ…มีใครเข้าใจไหมว่าสองคนนี้พูดอะไรกัน”

“ไม่ครับ  ผมไม่เข้าใจเลย”

“ฮะๆ  พวกเราเลิกพูดเรื่องส่วนตัวกันดีกว่า  นี่ครับ…ตัวช่วยของพวกคุณ”

อสุรกายล้วงหยิบบางสิ่งออกจากในกระเป๋าเสื้อมาวางตรงกลางวง  กระดาษแผ่นหนึ่งถูกพับเอาไว้  ไต้ฝุ่นทำหน้าที่กางมันออกดู

“นี่มัน…”

ตารางานในแต่ละวันของท่านอธิการฯ

หมอนี่ไปเอามาได้ยังไง!!!

บับเบิ้ลบิวชวนคุย**:**

มาอัพแล้วจ้า  เรื่องราวกำลังเข้มข้นขึ้นแล้ว  อะไรคือสิ่งที่แฟนธ่อมต้องการได้คืนจากท่านอธิการฯกันนะ  แล้วท่านอธิการฯคนนี้จริงๆเป็นใครกันแน่  มีส่วนเกี่ยวข้องกับแฟนธ่อมมากน้อยแค่ไหน?  ตอนหน้าทั้งสี่คนจะร่วมมือกันปฏิบัติภารกิจที่ได้รับมอบหมายจากอสุรกายเป็นครั้งแรก!  เรื่องราวจะเป็นยังไงต่อไปนะ…?

ความคิดเห็น